บทที่ 949 ม้าและทวน
บทที่ 949 ม้าและทวน
ยามที่เจียงเสี่ยวและอี้ชิงเฉินเดซทมินกลับมาถึงเรือนพักส่วนตัวของเขา พวกเขาก็พบร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนรอเจียงเสี่ยวอยู่ตรงประตูหน้าลานเรือนฑแฎบญค
าฐถโไธุฉ"เสี่ยวเทา?" ณดฮลเออฟชโอี้ชิงเฉินมองเฉินหลิงเทาด้วยใบหน้าเคลือบแคลงสงสัย เอ่ยถามว่า "นายมาทำอะไรที่นี่?"
สีหน้าของเฉินหลิงเทาดูเก้อเขินเล็กน้อย เขาลูบหัวตัวเองดฝขไฎเฮศ้วยความกระดากอาย "แหะๆ"
อี้ชิงเฉินพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แตฑฒงืนุฟศ จึงไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อ เธอเดินตามเจียงเสี่ยวเข้าไปในลานเรือน ส่งเขาจนถึงหน้าประตู ก่อนจะเอ่ยลา "พักผ่อนเร็วๆ นะ พรุ่งนี้ฉันจะมากเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นราบคารวะนายแล้ว"
เจียงเสี่ยวมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในฐานะคนยุคใหม่ เขายังคงไม่ค่อยคุ้นชินกับธรรมเนียมปฏิบัติเช่นนี้นัก ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายกระทำเองหรือให้ผู้อื่นมากระทำให้ เจียงเสี่ยวก็มักจะรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกอยู่เสมอ
เจียงเสี่ยวเอ่ยว่า "แค่ยกน้ำชามาให้ก็พอ เอาแบบเรียบง่ายเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มสอนทักษะให้เธอ พฮอนฬซภพิธีกราบคาราวะอาจารย์ก็ไม่ต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากนักหรอก"
ญอี้ชิงเฉินพยัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมากหน้า รับคำว่า "เอาแบบเรียบง่ายน่ะได้ แต่จะละทิ้งกฎธรรมเนียมไปเลยก็คงไม่ได้ นายรีบไปนอนเถอะ"
กล่าวจบ อี้ชิงเฉินก็หมุนตัวเดินจากไป
ปีชปขุลฉธอตอนที่เจียงเสี่ยวกำลังจะปิดประตู เขาก็เหลือบไปเห็นเฉินหลิงเทายังคงยืนบื้ออยู่ในลานเรือน มือที่กำลังจะปิดประตูจึงชะงักงัน เอ่ยถามไปว่า "ไปยืนทำอะไรตรงนั้นล่ะ?"
เฉินหลิงเทาเอ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายตะกุกตะกัก "ผมอยาก...ขยเ อยากเรียน อยากเรียนวิชาใบมีดยักษ์กับคุณ... เอ้ย ไม่ใช่สิ ผมอยากเรียนวิชาทวนฟางเทียนฮว่ากับคุณไปพร้อมๆ กับพี่ชิงเฉินน่ะครับ"
ณตฮจญิเจียงเสี่ยวหัวเราะด่าอย่างเหลืออด "ตกลงนายอยากจะเรียนอะไรกันแน่ ในใจตัวเองยังตัดสินใจไม่ได้เลยเนี่ยนะ?"
เฉินหลิงเทารีบรับคำ "เรียนครับ เรอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับียนหมดทโกนฏใฎุกอย่างเลย คุณสอนอะไร ผมก็เรียนอันนั้นแหละ!"ภ
อันที่จริงสำหรับเจียงเสี่ยวแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย ไล่ต้อนแกะหนึ่งตัวก็คือต้อน ืทคยฒนปปล่อยแกะสองตัวก็คือปล่อย เขอแค่ไม่ได้แห่กันมาเป็นสิบตัวก็พอ หากเป็นเช่นนั้นมันจะทำให้เสียสมาธิ เจียงเสี่ยวเกรงว่าจะดูแลได้ไม่ทั่วถึงญงดฬผญ
เจียงเสี่ยวกวาดสายตามองเฉินหลิงเทาตั้งแต่หัวจรดเท้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นา เอ่ยกลั้วหัวเราะว่า "แล้วถ้าเกิดฉันไม่สอนนายล่ะ"
เฉินหลิงเทาตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง "ผมก็จะยืนอยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆ"
เจียงทกอเสี่ยว "โอ้โห? นี่กะจะบีบบังคับฉันงั้นสิ?"
เฉินหลิงเทารีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน เอ่ยว่า "เปล่าครับ ผมก็แค่ลองพยายามไขว่คว้าดูิฝหูวษฉฒไ พยายามให้ถึงที่สุดน่ะครับ"คฒญไ
"อืม" เจียงเสี่ยวเลิกหยอกล้อเขา เอ่ยถามว่า ใอฬฐเไูศ"สายที่นายเดินอยู่คือสายนักรบโล่-ป้องกัน หรือสายนักรบโล่-ต่อสู้พลังกายล่ะ?"
โนัยน์ตาของเฉินหลิงเทาเปล่งประกาย รีบตอบทันควัน "สายต่อสู้พลังกายครับ!"
"อืม" เจียงเสี่ยวพยักหน้า เอ่ยว่า "ด้วยสภาพร่างกายแบบนาย มาเรียนวิชาทวนฟางเทียนฮว่เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงาไปพร้อมกับชิงเฉินก็แล้วกัน กลับไปเถอะสืฬฉฐอเหเแ พรุ่งนี้มาให้ตรงเวลาด้วยล่ะ"
เฉินหลิงเทาษธถง "จริงเหรอครับ!?"
"อืม" เจียงเสี่ยวโบกไม้โบกมือไล่เฉินหลิงเทา "อย่าเพิ่งเอาไปบอกคนอื่นล่ะ ถ้ามีลูกศิษย์งอกมาอีกฉันคงดูแลไม่หวาดไม่ไหว มีแค่พวกนายสองคนนี่แหละกำลังดี"
พูดจบ เจียงเสี่ยวก็งับประตูลง
ขณะที่เจียงเสี่ยวเดินตรงไปยังห้องน้ำ ในใจก็พรางณแฬชจลอเดนครุ่นคิดว่า ถึงแม้เขาจะไม่รับหมอนี่เป็นศิษย์ เจ้าเด็กนี่ก็คงไปนั่งแกะท่าทางจากวิดีโอเอาเองอยู่ดีล่ะมั้ง?
สำหรับความสามารถในการแกะท่าทางจากวิดีโอของคนตระกูลอี้แล้ว เจียงเสี่ยวไม่มีข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น
แน่นอนว่าเรื่องแกะวิดีโอ ใครๆ ก็ทำได้ การมานั่งวิเคราะห์การเคลื่อนไหวแบบเฟรมต่อเฟรม ฟษดฒึญใครๆ ก็ทำได้เช่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานกัน แต่จุดสำคัญมันอยู่ที่ต้องมีคนตาถึงมาคอยชี้แนะต่างหาก
ฎนธเฑมหผฟเห็นได้ชัดว่าระดับทักษะการต่อสู้ของเหล่านักรบและคณะเสนาธิการตระกูลอี้นั้นสูงส่งเป็นอย่างมาก ถึงสามารถจำลองเคล็ดวิชาดาบคู่ของเจียงเสี่ยวออกมาจากวิดีโอได้
เจียงเสี่ยวล้างหน้าแปรงฟันไปพราง แอบลอบหัวเราะในใจไปพราง ภายในลานประลองล้วนใช้คบเพลิงให้แสงสว่าง ทว่าภายในเรือนพักหลังเล็กที่รูปลักษณ์ภายนอกดูโบราณคร่ำคร่าแห่งนี้ กลับเต็มไปด้วยเครื่องใช้ไฟฟ้าอำนวยความสะดวกครบครัน ราวกับเกสต์เฮาส์ก็ไม่ปาน…ดญแืวศิ
ค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ
ฎทวฉบทสเช้าวันรุ่งขึ้น ณ เรือนพักทางทิศเหนือของลานประลอง บนโถงห้องรับแขก เจียงเสี่ยวนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ทอดสายตามองดูผู้คนนับสิบที่อยู่ภายในห้อง
มองออกเลยว่าสถานะของอี้ชิงเฉินในตระกูลนั้นสำคัญเพียงใด ผู้คนในที่นี้หลายคนอุตส่าห์เรฬุญจเฝฝ่งรุดเดินทางกลับมาจากต่างเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงถิ่น แสดงให้เห็นถึงความให้ความสำคัญต่ออี้ชิงเฉินอย่างถึงที่สุด
เจียงเสี่ยวไม่อาจจดจำสถานะและระดับพลังของพวกเขาได้หมดในเวลาอันสั้น เพียงสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นแต่ก่อนที่จะขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งประธาน ภายใต้การแนะนำของคุณอาผู้รองอี้จื้อเสี้ยวฉซ เจียงเสี่ยวก็ได้จับมือทักทายกับเหล่าบรรดาผู้ยิ่งใหญ่ทีละคน
นักรบดาราที่อัดแน่นอยู่เต็มห้องนี้ เรียกได้ว่าเป็นดั่งพยัคฆ์ซุ่มมังกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์รซ่อนอย่างแท้จริงุิฑถถษฐชบฑ ฝูึบกฑีมวฐเมื่อพิจารณาจากพลังดาวอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของคนเหล่านี้ เกรงว่าแต่ละคนคงอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับจะเป็นยอดฝีมือกันทั้งนั้น
การที่อี้ชิงเฉินจะฝึกฝนทักษะทวนฟางเทียนฮว่า หากจะว่ากันตามความหมหลปทณสหฐบีายอย่างเคร่งครัดแล้ว ทักษะแขนงนี้ของเจียงเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเสี่ยวไม่มีปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งวิชาเลยด้วยซ้ำ หากจะให้ระบุตัวปรมาจารย์จริงๆ แผนภูมิดาราจิตทัศน์ก็มักจะให้ 'คำชี้แนะ'ฎงใทปพตใฏ แก่เจียงเสี่ยวในช่วงเวลาสำคัญอยู่เสมอแชฏฎณยบพึะ
แม้ว่ายามปกติเจียงเสี่ยวจะหมั่นฝึกปรือด้วยตัวเองอย่างหนักหน่วง ทว่าในช่วงโค้งสุดท้าย เจียงเสี่ยวกลับใช้แต้มทักษะอัดเข้าไปดื้อๆฒืษสน เสียอยงษยฟูฬะมฬ่างนั้น
เมื่อข้ามขั้นตอนแรกไป ก็เข้าเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงสู่ขั้นตอนที่สอง
เจียงเสี่ยวรับเทียบฝากตัวเป็นศิษย์ของลูกศิษย์ทั้งสองมาพินิจพิเคราะห์ดูอย่างละเอียด พลางพยักหน้าอย่างเป็นงานเป็นการุพ ท่าทางพึงอกพึงใจนั้นไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำแต่อย่างใด ะใหปนฬตฟฐอทว่าเขาสัมผัสได้ถึงความตั้งใจเตรียมการมาอย่างดีของลูกศิษย์ทั้งสอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงคนจริงๆ
ขั้นตอนต่อไป ก็คือการทำพิธีกรงุขราบคาราวะอาจารย์
ธรรมเาฏทจาขนียม: การกราบกรานสามครา และโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์การมอบของกำนัล
แบสำหรับเจียงเสี่ยวแล้ว 'ธรรมเนียม' เหล่านี้เปรียสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นบเสมืสฝอนเครื่องพันธนาการ ที่บีบบังคับให้เจียงเสี่ยวต้องเอาจริงเอาจังกับการสั่งสอนลูกศิษย์ทั้งสองของตนส
แม้ว่าตามนิสัยของเจียงเสี่ยว เมื่อลั่นวาจารับปากไปแล้ว เขาย่อมต้องทุ่มเททำมันให้สำเร็จอย่างสุดความสามารถ ทว่าพิธีกราบคาราวะอาจารยวษฟืศธ์ตามธรรมเนียมจีนโบราณนี้ กลับส่งผลสะท้อนทางจิตวิทยาต่อเจียงเสี่ยวอย่างมหาศาละกบสรซบ
อี้ชิงเฉินและเฉินหลิงเทาจริงจังกับเรื่องนี้มาก และในวิณฒพสฮขฝเูนาทีนี้ เจียงเสี่ยวเองก็จริงจังยิ่งกว่า
ไม่ว่าจะเป็นเฉินหลิงเทาหรืออี้ชิงเฉิน ต่างก็มีศีรษะที่แข็งแกร่งดั่งเหล็ก โขกศีรษะลงบนพื้นกระดานจนแตกร้าวเป็นรอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงยริ้วๆษฟชทปู เจียงเสี่ยวถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ รีบลุกพรวดพราดเข้าไปประคองตัวทั้งสองคนขึ้นมาอบม
นี่เป็นครั้งแรกีสโฝโึืผโ ที่เจียงเสี่ยวได้สัมผัสกับคำว่า ึ'นั่งบนพรมเข็ม'
ทั้งสองคนผลัดกันยกน้ำชาขึ้นถวาย เปลี่ยนสรรเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงพนามเรียกขานเจียงเสี่ยวอย่างเป็นทางการว่า "ท่านอาจารย์"
เจียงเสี่ยวจิบน้ำชาไปหนึ่งอึก พยักหน้าหงึกหงัก เอ่ยชมไม่ขาดปาก
แม้จะไม่ค่อยแน่ใจนักว่าตัวเองควรจะพูดอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับอะไรออกไปดี ฟฏดทะฉแต่การกล่าวคำว่า "ดี" ออซกไป ย่อมไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน