บทที่ 50 : กดดันด้วยลูกดังค์? สวนกลับด้วยพายุสามแต้มต่อเนื่อง

บทที่ 50 : กดดันด้วยลูกดังค์? สวนกลับด้วยพายุสามแต้มต่อเนื่อง

"การวอร์มอัพของดรีมทีมมันป่าเถื่อนเกินไปจริงๆ ครับ นี่เป็นการสร้างความกดดันล่องหนเข้าใส่ทีมชาติจีนชัดๆ!" หยางเจี้ยน ผู้บรรยายในสนามกล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ไร้เหตุผล! เฮ้อ มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย! เกมบาสเกตบอลเขาดูกันที่ใครทำแต้มได้มากกว่า ไม่ใช่ใครดังค์ได้สวยกว่าสักหน่อย"

"การกระทำของทีมสหรัฐฯ รอบนี้มันเหมือนจงใจโชว์พาวข่มขวัญกันชัดๆ" อาจารย์จางเว่ยผิง ส่ายหน้าพลางวิจารณ์

"ผมหวังว่าหนุ่มๆ ทีมชาติจีนจะยังคงรักษาความใจเย็นในสถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้ได้ อย่าปล่อยให้ทีมอเมริกาปั่นประสาทจนเสียกระบวน เดิมทีเราก็เป็นรองเรื่องขุมกำลังอยู่แล้ว ถ้าสภาพจิตใจพังทลายลงอีก เกมนี้จะเล่นยากขึ้นเป็นทวีคูณครับ" หยางเจี้ยนกล่าวพลางหันไปมองฝั่งทีมชาติจีน

เหล่านักกีฬายังคงอบอุ่นร่างกายกันตามระเบียบ แต่เสียงระเบิดห่วงที่ดังมาจากฝั่งอเมริกาอย่างต่อเนื่อง ก็ทำเอาหลายคนอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังไปมองบ่อยๆ สมรรถภาพทางกายที่เหนือมนุษย์ขนาดนั้น มันน่าอิจฉาจริงๆ

"ทุกคน มีสมาธิหน่อย! อย่าปล่อยให้ลูกดังค์ของอเมริกามาทำลายจังหวะของเรา"

พี่เหยา ขมวดคิ้วเตือนเพื่อนร่วมทีม แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมา

คนอื่นๆ พยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังคงฉายแววประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ก็จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง? ในเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือซูเปอร์สตาร์ระดับโลกที่พวกเขามักจะเห็นแต่ในข่าว

NBA คือเวทีบาสเกตบอลที่สูงที่สุดในโลก และโคบี้กับเลบรอนก็คือจุดสูงสุดของเวทีนั้น พูดได้ว่าพวกเขาคือมนุษย์ที่เล่นบาสเกตบอลได้เก่งที่สุดในโลกใบนี้แล้ว ถ้าไม่ประหม่าสิถึงจะแปลก!

เมื่อเห็นขวัญกำลังใจของทีมเริ่มสั่นคลอนเพราะการโชว์ของฝั่งอเมริกา โนวาก็ขมวดคิ้วทันที เขาต้องหาทางคลายความตึงเครียดนี้ให้ได้!

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย เมื่อนึกถึงวิธีการวอร์มอัพที่ สเตฟเฟน เคอร์รี่ ชอบใช้บ่อยๆ... การเรียกขวัญกำลังใจไม่ได้มีแค่ลูกดังค์เสมอไปหรอกนะ!

เขาวิ่งไปคว้าลูกบาสแล้วเดินเงียบๆ ไปที่เส้นแบ่งครึ่งสนาม

เพื่อนร่วมทีมจีนต่างมองตามด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าโนวาคิดจะทำอะไร หรือว่าเขาจะพยายามสแลมดังค์จากกลางสนามเพื่อสู้คืน? แม้แต่ผู้เล่นทีมสหรัฐฯ ก็หยุดซ้อมแล้วหันมามองด้วยความสนใจ

โนวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จัดระเบียบการชูต ก่อนจะสะบัดลูกบาสออกไปอย่างนุ่มนวล…

ลูกบาสลูกนั้นราวกับมีตา มันพุ่งเป็นเส้นโค้งที่แม่นยำและทิ้งตัวลงกลางห่วงแบบเป๊ะๆ!

ตาข่ายสีขาวสะบัดพริ้วเป็นระลื่นน้ำ

เสียงเฮลั่นสนามระเบิดขึ้นทันที ผู้ชมต่างตกตะลึงกับลูกยิงสามแต้มระยะครึ่งสนามของโนวา!

"สวยงามมากครับ! ลูกสามแต้มจากกลางสนาม!"

"นี่คือการตอบโต้ของโนวาต่อทีมสหรัฐฯ ใช่ไหม? เขาไม่ยอมก้มหัวให้จริงๆ!" หยางเจี้ยนอุทานด้วยความเซอร์ไพรส์

ทีมชาติจีนในตอนนี้ต้องการคนที่มีความมั่นใจและละเอียดอ่อนแบบโนวาเนี่ยแหละ ที่จะกล้ายืนหยัดขึ้นมาสวนกลับแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน

"สมเหตุสมผล! ลูกสามแต้มจากระยะมิดเรนจ์ของโนวานั้นสมเหตุสมผลมาก ถือเป็นการเตือนทีมสหรัฐฯ ว่าอย่าลามปามให้มันมากนัก"

"ดังค์เก่งแล้วไง? ในทีมอเมริกามีใครยิงสามแต้มได้ชิลๆ เหมือนดื่มน้ำแบบโนวาบ้างไหมล่ะ?" อาจารย์จางเว่ยผิงเริ่มมีอารมณ์ร่วมและตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"ขออีกลูก!" โนวาตะโกนเรียกบอล

หลิวเหวย สะบัดข้อมือส่งลูกไปให้ทันที

ย่อเข่า, สปริงตัว, ยกศอก และสะบัดข้อมือ...

ท่วงท่าของเขาลื่นไหลเป็นเนื้อเดียว

ลูกบาสพุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง...

สวบ!

สวมตาข่ายลงไปแบบหมดจด!

โนวารัวสามแต้มจากระยะเกือบครึ่งสนามติดต่อกันถึง 5 ลูกรวด ก่อนจะจบการโชว์ชูตวอร์มอัพของเขาลง

ผู้ชมในสนามต่างพากันคลั่งจนฉุดไม่อยู่ เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นดังระงมไปทั่ว แค่ช่วงวอร์มอัพยังเร้าใจขนาดนี้ เกมจริงจะเดือดขนาดไหน!

แม้แต่คนที่ไม่ค่อยดูบาสเกตบอลที่นั่งอยู่หน้าจอทีวีนับล้านคน ต่างก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นลูกยิงระยะไกลที่ยากระดับปีศาจของโนวา จนเกิดการถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนบนโลกอินเทอร์เน็ต

"เชี้ย! นั่นใครน่ะ? ผมไม่ได้ดูบาสมาหลายปี ทีมชาติจีนมีสัตว์ประหลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ยิงสามแต้มแม่นฉิบหาย!"

"ว้าว นี่ผมไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา ทำไมไม่เคยเห็นเบอร์ 12 คนนี้เลย?"

"เฮ้ยพวก! เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้แล้วกล้ามาดูบาสเหรอ? เบอร์ 12 นั่นชื่อ โนวา ตอนนี้เขาเป็นสตาร์ที่ฮอตที่สุดในเลยนะ!"

"ใช่! ผมว่าโนวาเก่งกว่าเหยาหมิงอีก!"

"หือ??? เก่งกว่าเหยาหมิง? โม้ป่าวเนี่ย?"

ในสนาม...ผู้เล่นทีมสหรัฐฯ เองก็ฉายแววประหลาดใจ พวกเขาอยู่ใน NBA มาหลายปี แต่ไม่เคยเห็นใครชูตระยะครึ่งสนามได้ชิลเหมือนเดินเล่นแบบนี้มาก่อน

"เหอะ ไอ้เด็กนี่มันของจริงสมคำร่ำลือแฮะ ทักษะสามแต้มไม่เลวเลย"

"แต่ในเกมจริง ฉันไม่มีทางปล่อยให้เขาได้ชูตง่ายๆ หรอก ระยะยิงไกลแล้วไงล่ะ?" เลบรอน เจมส์ กล่าวพร้อมยิ้มมุมปาก เขาดูไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก

ผิดกับ เวด และ โคบี้ ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งคู่ต่างเคยเห็นฤทธิ์เดชของโนวาในนัดชิง NBA มาแล้ว และรู้ดีว่าพายุสามแต้มของเด็กคนนี้มันสยองขวัญแค่ไหน

"เพื่อน อย่าประมาทเชียวนะ!" โคบี้เตือน

"วางใจเถอะ ฉันรู้มือดี" เจมส์ตอบก่อนจะหันไปซ้อมต่อ

ไม่นานนัก การวอร์มอัพก็สิ้นสุดลง เสียงนกหวีดจากกรรมการดังขึ้น ผู้เล่นตัวจริงของทั้งสองทีมก้าวเข้าสู่สนาม…

รายชื่อตัวจริงทีมชาติจีน

- เซ็นเตอร์ : เหยาหมิง

- เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด : อี้เจี้ยนเหลียน

- สมอลฟอร์เวิร์ด : โนวา

- ชูตติ้งการ์ด : ซุนเยว่

- พอยต์การ์ด : หลิวเหวย

รายชื่อตัวจริงทีมสหรัฐฯ

- เซ็นเตอร์ : ดไวท์ ฮาวเวิร์ด

- เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด : คาร์เมโล แอนโธนี

- สมอลฟอร์เวิร์ด : เลบรอน เจมส์

- ชูตติ้งการ์ด : โคบี้ ไบรอันต์

-พอยต์การ์ด : เจสัน คิดด์ (นี่ยังไม่นับซูเปอร์สตาร์บนม้านั่งสำรองอย่าง เวด, พอล และบอช!)

จัมป์บอลเริ่มเกม!

ตับ!

เหยาหมิงใช้ความสูงที่ได้เปรียบตบบอลมาครองได้สำเร็จ หลิวเหวย คว้าบอลแล้วเลี้ยงข้ามครึ่งสนามอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมทีมพยายามเคลื่อนที่เพื่อสร้างโอกาสให้โนวา

แต่ดรีมทีมเตรียมรับมือไว้แล้ว! เจมส์ตามประกบติดโนวาเป็นเงาตามตัว ไม่เปิดช่องให้รับบอลได้เลย ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็โดนเกมรับอันน่าอึดอัดของสหรัฐฯ ล็อกตายทุกตำแหน่ง โค้ชชิเชฟสกี (โค้ช K) ที่ยืนอยู่ข้างสนามยกยิ้มอย่างพอใจ

ความเก่งกาจของโนวาไม่ได้ถูกมองข้าม พวกเขาทำการบ้านมาอย่างดีและเสริมเกมรับเพื่อปิดตายมือปืนสามแต้มรายนี้โดยเฉพาะ! อยากจะยิงสามแต้มไกลๆ งั้นเหรอ? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!

เกมรุกแรกของจีนเริ่มติดขัด... เมื่อเห็นดังนั้น เหยาหมิง จึงตัดสินใจวิ่งออกจากเขตโทษมารับบอลที่หัวกะโหลกนอกเส้นสามแต้มเพื่อช่วยกระจายบอล เขามองหาช่องจ่ายแต่ไม่มีใครว่างเลย ขณะที่ ฮาวเวิร์ด ก็ไม่ได้ตามออกมาป้องกัน แต่ยังปักหลักรออยู่ในเขตโทษ

เหยาหมิงไม่ลังเล... เขาตัดสินใจส่องสามแต้มเองทันที!

ลูกบาสวาดเป็นเส้นโค้งสูงลิ่ว...

สวบ!

ลงไปแบบหมดจด!

พี่เหยาเองก็อึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเหวี่ยงแขนฉลองอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้น ลูกสามแต้มลูกนี้เปรียบเสมือนพลังจากสรวงสวรรค์ที่ลงมาช่วยในจังหวะคับขัน เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าลูกนี้จะลง!

แฟนบาสในสนามเฮลั่นจนแทบจะถล่มเพดานสนามอู๋เคอซง!