บทที่ 1 ถูกตัวอ่อนของปีศาจดูดสมองสิงร่างประสบการณ์เป็นอย่างไร?

‘เพดานที่ไม่คุ้นเคย...’

เมื่อฟื้นขึ้นจากฝันร้ายอันสับสน คาร์ล แอริสส์ ลืมตาขึ้นมาเห็นเพดานที่ดูเหมือนทำจากเปลือกแมลงที่สร้างจากวัสดุคล้ายไคติน

จากนั้น สายตาของเขาเลื่อนต่ำลง เห็นห้องพักที่มีลักษณะเป็นวงกลม มีแคปซูลพักตัวอยู่รอบ ๆ และสระน้ำทรงดอกไม้ตั้งอยู่กลางห้อง

ในแคปซูลพักตัวนั้นมีผู้คนอื่น ๆ นอนหลับใหลอยู่ ทุกคนถูกจัดวางเป็นระยะที่เท่ากันรอบห้อง

‘ที่นี่ที่ไหน? ฉันน่าจะอยู่ระหว่างทางกลับไปยังสถาบันการเรียนการสอนนี่นา?’

ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่คาร์ลจะหมดสติ คือเขาเพิ่งทำข้อตกลงการซื้อขายอุปกรณ์เวทมนตร์เสร็จในอาณาจักรบรูลัน และกำลังจะเดินทางกลับไปยังสถาบันเวทมนตร์

แต่แล้วความทรงจำก็ขาดช่วงลง และเมื่อเขาตื่นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดนี้

คาร์ลพยายามดิ้นรนเพื่อจะออกไป แต่แคปซูลพักตัวที่ทำจากวัสดุคล้ายไคตินกลับแข็งแกร่งเกินคาด แม้จะพยายามสุดกำลังก็ไม่สามารถเปิดออกได้

ในขณะที่คาร์ลกำลังพยายามดิ้นรนอยู่นั้น หญิงนักรบครึ่งอสูรที่มีร่างกายกำยำในแคปซูลฝั่งตรงข้ามเปิดตาขึ้น

“เลิกพยายามเสียเถอะ นี่คือแคปซูลเปลี่ยนร่างที่สร้างโดยอิลลิธิด ข้าเป็นนักรบระดับสามยังไม่สามารถออกไปได้ แล้วเจ้าที่เป็นผู้ใช้เวทมนตร์จะทำอะไรได้?”

“อิลลิธิด?”

คาร์ลพูดทวนอย่างสับสน ภาพจำในบทเรียนจากสถาบันเวทมนตร์เกี่ยวกับอิลลิธิตพลันลอยขึ้นมาในหัว

อิลลิธิด หรือที่เรียกว่า ปีศาจดูดสมอง มีลักษณะคล้ายกับปลาหมึกยักษ์และเชี่ยวชาญด้านพลังจิต

พวกเขามักรวมกลุ่มกันเป็นเผ่าพันธุ์ แต่บางครั้งก็มีบางตัวที่หลุดออกจากรังแม่เพื่อสร้างเผ่าใหม่

พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีเพศ และขยายเผ่าพันธุ์โดยการใช้ตัวอ่อนในร่างสิ่งมีชีวิตอื่น

ขณะที่คาร์ลนึกถึงข้อมูลเหล่านี้ในหัว ประตูของห้องจู่ ๆ ก็เปิดออก อิลลิธิดที่ลอยตัวอยู่ในอากาศด้วยพลังจิตลอยเข้ามา

“ดีมาก! พวกเจ้าคือกลุ่มที่เหมาะสมที่สุดในรุ่นนี้!”

สียงของมันช่างแปลกประหลาด เป็นเสียงที่เหมือนมีเมือกผสมอยู่ มันกล่าวชมความแข็งแกร่งของคาร์ลและหญิงครึ่งอสูร ก่อนลอยไปยังสระน้ำกลางห้อง

เมื่อมันเข้าใกล้ ฝาสระน้ำค่อย ๆ เปิดออกเหมือนกลีบดอกไม้ เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ

คล้ายลูกอ๊อดที่เรืองแสงสีทองหลายสิบตัวว่ายวนอยู่ อิลลิธิดหยิบตัวหนึ่งขึ้นมาด้วยมือ

ตัวอ่อนมีลักษณะเหมือนหนอนขนาดเล็กที่มีหนวดงอกออกมาจากตัว เมื่อมันอ้าปาก ปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมสามชั้นดูน่าสยดสยอง

"ฉันแทบอดใจรอดูพวกเจ้าหลังแปลงร่างไม่ไหว!"

หนอนตัวนั้นถูกนำไปยังแคปซูลของนักรบหญิงครึ่งอสูร เธอเริ่มดิ้นรนสุดกำลัง แต่ถูกหยุดด้วยพลังจิตของอิลลิธิด

สิ่งมีชีวิตนั้นคลานเข้าไปในดวงตาของเธอ "อ๊ากกก—!"

เสียงกรีดร้องอันแสนทรมานของหญิงครึ่งอสูรทำให้คาร์ลขนลุก รู้สึกเสียวสันหลัง

และเขารับรู้ได้ทันทีว่า  “นี่คือสิ่งที่เราทุกคนในห้องนี้จะต้องเผชิญกับชะตากรรมเดียวกัน...”

คาร์ลกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด หวังว่าปีศาจอิลลิธิดจะมองข้ามเขาไป

แต่ความหวังนั้นก็พังทลายลง เมื่อปีศาจอิลลิธิดหันมาสบตาเขาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสนุก มันหยิบตัวอ่อนอีกตัวหนึ่งจากสระน้ำ ใช้พลังจิตตรึงเขาไว้

คาร์ลมองดูตัวอ่อนคืบคลานมาที่ใบหน้าของเขา และสุดท้ายก็เจาะเข้าสู่ดวงตาของเขา

ความเจ็บปวดอย่างสุดขีดแผ่ซ่าน ‘เจ็บ! มันเจ็บเหลือเกิน!’

ในขณะที่มันมุดเข้าไป ในช่วงเวลานั้น สมองของคาร์ลมีเพียงความคิดเดียวที่สะท้อนกลับมา   ในตำนานเล่าว่า ตัวอ่อนปีศาจอิลลิธิดจะสิงในบริเวณก้านสมอง และค่อย ๆ ดูดกลืนสมองของโฮสต์จนหมด จากนั้นก็จะกลายเป็นปีศาจอิลลิธิดตัวใหม่

แม้ว่าความทรงจำของโฮสต์เดิมจะส่งผลต่อปีศาจที่เกิดใหม่ แต่พลังจิตของปีศาจอิลลิธิดจะลดอิทธิพลนั้นลง ทำให้แทบไม่มีใครรักษาบุคลิกภาพเดิมไว้ได้

ปีศาจอิลลิธิดพอใจในผลงานของมัน มันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลอยออกจากห้องแปลงร่าง

แม้ว่าระยะจากดวงตาถึงก้านสมองจะไม่ไกล แต่สำหรับคาร์ลและหญิงครึ่งอสูรแล้ว การคืบคลานของตัวอ่อนปีศาจเพียงไม่กี่เซนติเมตรกลับเป็นความทรมานที่ยาวนานเหมือนศตวรรษ

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้สมองของคาร์ลปลดล็อกความทรงจำ เขาจำได้ทันทีว่าความรู้สึกคุ้นเคยนี้มาจากไหน

ก่อนที่เขาจะหลุดเข้ามาในโลกนี้ คาร์ลเคยเล่นเกม “Baldur’s Gate 3” ซึ่งเป็นเกมที่ใช้ฉากหลังแบบ DND

ฉากในเกมและสิ่งที่เขาเผชิญในตอนนี้มีความคล้ายคลึงกันถึง 80%

‘แต่เดี๋ยวก่อน! โลกที่ฉันมาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกเฟริน ไม่มี Sword Coast และ Baldur’s Gate แม้ว่าอาชีพและเผ่าพันธุ์จะคล้ายคลึงกัน แต่ในเกมไม่มีอาชีพ “ช่างกลสุดพิสดาร” ของฉันนี่!’

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นในหัว สมองของคาร์ลก็บังคับตัวเองให้หมดสติ เพื่อปกป้องตนเองจากความเจ็บปวด

แม้ว่าเขาจะหมดสติไปแล้ว ตัวอ่อนปีศาจในสมองของเขายังคงเคลื่อนไหวอยู่

ด้วยการหมดสติของคาร์ล ตัวอ่อนนี้จึงมุ่งหน้าไปยังส่วนที่สมองของเขากำลังทำงานอย่างแข็งขันที่สุด นั่นคือ ความทรงจำจากชีวิตก่อนหน้า

ปีศาจอิลลิธิดซึ่งมาจากมิติอันบ้าคลั่ง มองโลกที่เต็มไปด้วยความวิปลาสเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับตัวอ่อนตัวนี้ ความทรงจำจากโลกเดิมของคาร์ลที่ไม่มีเวทมนตร์ และมีกฎเกณฑ์พื้นฐานที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง กลับเป็นเหมือนข้อมูลที่เข้ารหัสซับซ้อนเกินไป

ความทรงจำจากยุคข้อมูลข่าวสารของโลกเดิมถาโถมใส่ตัวอ่อนจนมันไม่อาจประมวลผลได้ และเข้าสู่ โหมดจำศีล

ขณะเดียวกัน นอกหุบเขาที่เป็นฐานลับของปีศาจอิลลิธิด

บริเวณ เทือกเขาหมวกดำ อาณาเขตของ ราชอาณาจักรบรูลัน กลุ่มคนเถื่อนและอาชญากรต่างรวมตัวกันในพื้นที่นี้เพื่อหลบหนีการตามล่า

ตำนานเล่าว่าพื้นที่ใต้ดินของหุบเขาแห่งนี้เคยมีรอยแยกที่เชื่อมไปยังนรกลึก แต่รอยแยกนั้นถูกผนึกไว้เมื่อสิบปีก่อนด้วยความร่วมมือจากหลากหลายอาณาจักร

“ที่นี่ใช่ไหมที่เจ้าทรยศซ่อนตัวอยู่?”

เสียงของ แม่ทัพยักษ์กินคน ดังขึ้น ขณะมันก้มตัวถาม มนุษย์จรจัด ที่หน้าตามอมแมม

"ใช่แล้ว ท่านแม่ทัพ คนทรยศที่คิดจะโค่นล้มเมืองกำแพงเทานั้นหลบซ่อนอยู่ในชั้นลึกของใต้ดิน พวกมันเพิ่งจับตัวคนกลุ่มหนึ่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อน น่าจะเอาไปทำพิธีแปลงร่างให้เพิ่มจำนวนคนของมัน!"

แม่ทัพยักษ์กินคนหันไปสบตากับปีศาจอิลลิธิดอีกตัวที่แต่งกายคล้ายกัน มันพยักหน้าเป็นสัญญาณยืนยันว่า ข้อมูลนี้เชื่อถือได้

“เอาเงินให้มัน!”

แม่ทัพยักษ์กินคนออกคำสั่งแก่กลุ่มบริวารของมัน จากนั้นยืดตัวขึ้นและยกกระบองยักษ์ที่มีหนามชี้ไปข้างหน้า

“เจ้าทรยศจากเมืองกำแพงเทากำลังอ่อนแอที่สุดในตอนนี้! พวกเราไปฆ่ามันเพื่อรับรางวัลจากเจ้าเมืองกันเถอะ!”

เหล่าบริวารต่างคำรามอย่างดุดัน พร้อมติดตามแม่ทัพของพวกมันเข้าสู่หุบเขาอันมืดมิด

(จบบท)###