บทที่ 33 - หอกเดียวสยบมังกรเจียว

บทที่ 33 - หอกเดียวสยบมังกรเจียว

เมื่อกลับขึ้นมาบนผิวน้ำทะเล

ข้างกายของโจวเฉินก็มีร่างของคนผู้หนึ่งเพิ่มขึ้นมา

อ๋าวทิงซินสวมใส่ชุดเกราะเกล็ดทองคำ ในมือถือเข็มทิศวิเศษ ปากพึมพำท่องคาถาไม่หยุดหย่อน

"ตามข้ามา"

โจวเฉินไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใด เขาตะโกนบอกทัพสวรรค์ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ก่อนจะพุ่งทะยานมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของทะเลตงไห่โดยไม่หยุดพัก

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏเป็นพื้นที่ท้องทะเลอันว่างเปล่ากว้างใหญ่ ไร้ซึ่งเกาะแก่ง ไร้ซึ่งโขดหิน แม้กระทั่งก้อนเมฆบนท้องฟ้าก็ยังเลือนหายไปจนหมดสิ้น

อ๋าวทิงซินผู้รับหน้าที่นำทางหยุดลอยตัวอยู่กลางอากาศ เข็มทิศในมือหมุนวนอย่างรวดเร็ว

"มังกรเจียววารีสวรรค์น่าจะอยู่แถวนี้แล้ว"

"มันสัมผัสได้ว่าพวกเรากำลังตามรอย จึงใช้วิชามนตรารบกวนของวิเศษของข้า"

อ๋าวทิงซินหันไปบอกโจวเฉิน

"ขอเวลาข้าอีกสักนิด ประเดี๋ยวข้าก็จะสามารถระบุตำแหน่งของมันได้แล้ว"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก"

โจวเฉินโบกมือปฏิเสธ เขายื่นมือออกไปทำท่ากำมือกลางอากาศ ทวนยาวที่ก่อตัวขึ้นจากสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที

"บีบให้มันออกมาก็สิ้นเรื่อง"

เปรี้ยง

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตะลึงของอ๋าวทิงซิน

ทวนยาวอัสนีบาตแผ่กลิ่นอายอานุภาพอันน่าเกรงขาม พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าและกระแทกเข้ากับผิวน้ำทะเลอย่างจัง สายฟ้าจำนวนมหาศาลม้วนตัวบ้าคลั่งอยู่ในมหาสมุทร ทว่ามันกลับหลบหลีกฝูงปลาที่แหวกว่ายผ่านไปมาได้อย่างแม่นยำ

มีเพียงยอดฝีมือที่มีพลังบำเพ็ญเพียรเท่านั้นที่สัมผัสได้ถึงการลอบโจมตีในครั้งนี้ และเผลอเผยร่องรอยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"ไอ้หนู รนหาที่ตายนัก"

มังกรเจียววารีสวรรค์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ทะเลลึกมาตลอดแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะพุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ

ร่างมังกรเจียวของมันแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ก่อนจะกลายร่างเป็นชายหนุ่มสวมนักพรตสีฟ้า ในมือถือกระบี่เล่มยาว

"ไอ้หนู ข้าอุตส่าห์ตั้งใจจะปล่อยพวกเจ้าไปแล้ว ทำไมถึงต้องมาบีบคั้นกันถึงเพียงนี้"

มังกรเจียววารีสวรรค์ถือกระบี่ยาว สายตาจ้องเขม็งไปที่โจวเฉินอย่างไม่วางตา

ในตอนแรกมันคิดว่าอ๋าวทิงซินคือคู่ต่อสู้ของมัน จึงเตรียมตัวที่จะหลบหนี ทว่าท้ายที่สุดกลับเป็นไอ้หนูระดับเซียนสวรรค์ผู้นี้ที่เป็นฝ่ายลงมือก่อน

ยิ่งไปกว่านั้นอานุภาพของทวนยาวอัสนีบาตนั่นยังรุนแรงจนคุกคามชีวิตของมันได้

ไม่มีทางเลือกอื่น

น้ำไม่อาจหลบหนีอานุภาพของสายฟ้าได้พ้น

"ข้าก็มาจับเจ้านั่นแหละ"

โจวเฉินแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ เขายื่นมือออกไปบีบ คราวนี้ทวนยาวในมือของเขาได้กลายสภาพเป็นของแข็งแล้ว

โดยไม่ต้องพึ่งพาพลังเวท

ภายในทวนยาวเล่มนั้นกลับมีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงคำรามของมังกรแท้ดังก้องแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ

"ไป"

เพียงชั่วพริบตา ทวนยาวก็พุ่งทะลุมิติมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของมังกรเจียววารีสวรรค์ มันไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว ร่างกายของมังกรเจียวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เร็วมาก

มังกรเจียววารีสวรรค์เคยเผชิญหน้ากับยอดฝีมือมานักต่อนัก ในจำนวนนั้นก็มียอดอัจฉริยะอยู่บ้างประปราย แต่มันไม่เคยเห็นตัวตนแบบโจวเฉินมาก่อนเลยในชีวิต

ทั้งความเร็ว พละกำลัง แทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ

ไอ้หมอนี่มันเป็นแค่เซียนสวรรค์จริงๆ หรือวะเนี่ย

ถ้าอย่างนั้นมันจะนับเป็นตัวอะไรกันล่ะ

"วารีจงมา"

มังกรเจียววารีสวรรค์ถอยร่นอย่างรวดเร็ว มันยื่นมือออกไปทำท่ากำมือกลางอากาศราวกับคว้าจับสิ่งใดไว้ ก่อนจะตวัดมือขึ้นด้านบน

คลื่นยักษ์ถาโถมขึ้นรูปอยู่เบื้องหลังของมัน กลืนกินทวนยาวอัสนีบาตจนมิด

ทว่าถึงกระนั้นมันก็ยังไม่กล้าผ่อนคลายความระมัดระวัง ยังคงถอยร่นต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

และแล้วก็เป็นไปตามคาด

เพียงชั่วอึดใจเดียว ทวนยาวก็ระเบิดอานุภาพที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมออกมากลางอากาศ และพุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างของมังกรเจียววารีสวรรค์ด้วยความเร็วที่สายฟ้ายังต้องยอมสยบ

สังหารในพริบตา

"เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวเท่านั้น"

การกระทำของโจวเฉินทำเอาอ๋าวทิงซินถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

นางกำหมัดแน่น พลางถามตัวเองในใจว่าหากเมื่อครู่นี้นางเป็นมังกรเจียววารีสวรรค์ นางจะสามารถหลบหลีกการลอบโจมตีของโจวเฉินพ้นหรือไม่

แต่ไม่ว่าจะจำลองสถานการณ์ในหัวอย่างไร ไม่ว่าจะงัดไม้ตายอะไรออกมาใช้ คำตอบก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

หลบไม่พ้น

ไม่มีทางหลบพ้นเลยสักนิด

ต่อให้ใช้พลังจากเลือดมังกรแท้และกระตุ้นวิชามนตรา ก็คงทำได้เพียงรักษาพลังต่อสู้เอาไว้ได้บ้างหลังจากรับการโจมตีจากทวนเล่มนี้ไปแล้ว ทว่านั่นจะมีประโยชน์อันใดเล่า

โจวเฉินแทงทวนออกไปหนึ่งครั้ง ก็ยังสามารถแทงครั้งที่สอง ครั้งที่สามตามมาได้อีก

ดีไม่ดีเขาอาจจะมีไม้ตายก้นหีบอื่นซ่อนอยู่อีกก็ได้

หมอนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ

"ในฐานะเผ่ามนุษย์ กลับสามารถควบคุมวิชาสายฟ้าได้ตั้งแต่กำเนิด ซ้ำยังมีวิชามนตราอันลึกลับซับซ้อนตามที่หยางฉานเคยเล่าให้ฟังอีก"

"โจวเฉินผู้นี้ อาจจะกลายเป็นยอดอัจฉริยะผู้เลื่องชื่อแห่งสามโลกได้จริงๆ"

อ๋าวทิงซินจ้องมองแผ่นหลังของโจวเฉิน พลันรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

หากเป็นเขาคนนี้ล่ะก็

จะสามารถช่วยให้เผ่ามังกรฟื้นฟูความยิ่งใหญ่กลับมาดังเดิมได้หรือไม่

ไม่จำเป็นต้องกลับไปเป็นผู้ครองโลกเหมือนในอดีต ขอเพียงแค่ปกปักรักษาเลือดมังกรเอาไว้ให้คงอยู่สืบไป เผ่ามังกรในอนาคตก็ไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงว่าจะถูกพวกมังกรเจียวตามล่าอีกต่อไป

โจวเฉินไม่ได้สนใจความคิดอันหลากหลายที่วนเวียนอยู่ในหัวของอ๋าวทิงซิน

เขาเดินทอดน่องไปบนผิวน้ำทะเลอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ ดึงทวนยาวกลับมาและตวัดร่างของมังกรเจียววารีสวรรค์ขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พูดมาสิ เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่ทะเลตงไห่ การลอบโจมตีวังมังกรในช่วงนี้เป็นฝีมือใคร"

"แล้วก็"

"ช่วงนี้มีมหาปีศาจมาเคลื่อนไหวในทะเลตงไห่มากมายขนาดนี้ ราชาปีศาจตนใดเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังกันแน่"

มังกรเจียววารีสวรรค์ย่อมไม่ได้ไร้ที่มาที่ไปเป็นแน่

พลังฝึกปรือของมันถือว่าไม่เลวเลย วิชาควบคุมน้ำก็เห็นได้ชัดว่าได้รับการสั่งสอนมาเป็นอย่างดี พลังฝึกปรือก็สูสีกับมังกรเจียวดำเลยทีเดียว สิ่งเดียวที่แตกต่างออกไปก็คือมันไม่มีกลิ่นอายของเผ่ามังกรหลงเหลืออยู่เลย

แม้จะเป็นการสังหารในพริบตา แต่นั่นก็เป็นเพราะโจวเฉินมีความเชี่ยวชาญในการควบคุมพลังของตนเองเพิ่มมากขึ้นตามจำนวนครั้งที่ต่อสู้ ซึ่งเหนือล้ำกว่าตัวเขาในอดีตอย่างเทียบไม่ติด

มังกรเจียววารีสวรรค์เงยหน้ามองด้วยความไม่ยินยอม มันจ้องเขม็งไปที่โจวเฉิน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ทำไม หรือว่าเจ้าคิดจะไปต่อกรกับราชาปีศาจ"

"ไอ้หนู ข้าไม่ได้อยากจะสั่งสอนเจ้าหรอกนะ การต่อสู้ข้ามระดับได้นั้นนับว่าไม่ง่ายเลยจริงๆ เจ้าอย่าได้หลงคิดไปว่าในใต้หล้านี้จะไม่มีผู้ใดจัดการเจ้าได้เชียว"

"มังกรแท้ที่อยู่เบื้องหลังเจ้า น่าจะเป็นองค์หญิงสี่แห่งตงไห่สินะ"

"เรื่องของทะเลตงไห่ เจ้าสอดมือเข้ามายุ่งไม่ได้หรอก"

"รีบปล่อยข้าไปซะ แล้วก็ไสหัวไปให้พ้น บางทีท่านราชาอาจจะละเว้นชีวิตเจ้าสักครั้งก็ได้"

มีราชาปีศาจสอดมือเข้ามาจริงๆ ด้วย

ข้อสันนิษฐานในใจได้รับการยืนยันอย่างชัดเจนในตอนนี้ โจวเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาออกแรงบิดข้อมือเพียงเบาๆ สายฟ้าจำนวนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นภายในร่างของมังกรเจียววารีสวรรค์ทันที

มังกรเจียววารีสวรรค์กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เสียงของมันค่อยๆ แผ่วเบาลงตามกาลเวลาที่ผ่านไป

ภายใต้สถานการณ์ที่โจวเฉินไม่ได้ออมมือให้เลยแม้แต่น้อย เพียงชั่วอึดใจเดียวมันก็สูญเสียพลังปราณไปอย่างหนักหน่วง

คาดว่าอีกไม่นานมันคงจะรักษารูปลักษณ์มนุษย์เอาไว้ไม่ได้และกลับคืนสู่ร่างเดิมเป็นแน่

"ข้าขอเตือนให้เจ้าพูดจากับข้าดีๆ อย่าได้ทำตัวเหมือนเมื่อครู่นี้อีก มิเช่นนั้นเจ้าก็รู้ดีว่าจะเกิดผลลัพธ์เช่นไร"

"ท่านราชาของพวกเจ้าอาจจะมีพลังบำเพ็ญเพียรที่เก่งกาจ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้า เขาช่วยอะไรเจ้าไม่ได้หรอก"

"ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า"

"หากคำตอบต่อไปของเจ้าไม่เป็นที่น่าพอใจ ข้าจะส่งเจ้าไปกองปราบปีศาจ"

โจวเฉินขู่เข็ญ

กองปราบปีศาจ มันคือสถานที่แบบไหนกันล่ะ

นอกจากการแจกจ่ายภารกิจต่างๆ แล้ว หน้าที่สำคัญที่สุดของกองปราบปีศาจก็คือการคุมขังปีศาจร้าย

มังกรเจียววารีสวรรค์เคยกลืนกินมนุษย์ไปไม่น้อย ถือว่าได้ก่อกรรมทำเข็ญในโลกมนุษย์ไว้อย่างหนักหนา เป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้ หากต้องเข้าไปในกองปราบปีศาจและรับโทษตามกฎระเบียบ การตายคงจะสบายเสียกว่าการมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้

ใบหน้าของมังกรเจียววารีสวรรค์ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ สายตาที่ใช้มองโจวเฉินก็เริ่มเปลี่ยนไป

ปีศาจร้าย

นี่สิถึงจะเรียกว่าปีศาจร้ายตัวจริง

[จบแล้ว]