บทที่ 97 - การเก็บตัว

บทที่ 97 - การเก็บตัว

‘หนึ่งพันเครดิต!?’

โนอาห์สังเกตเห็นดวงตาของพนักงานสาวที่เบิกกว้างก่อนที่เธอจะรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง เขาจึงเข้าใจทันทีว่ามันเป็นเงินจำนวนมหาศาล

"ตกลง"

โซโลมอนยิ้มเมื่อเห็นว่าโนอาห์ยอมรับข้อเสนอของเขา เขาโบกมือวูบเดียว ผลึกอัญมณีส่องประกายยี่สิบก้อนก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ ความสุกใสของพวกมันเหนือกว่าเครดิตที่โนอาห์มีอยู่ก่อนหน้านี้มาก

โนอาห์หยิบขึ้นมาหนึ่งก้อนและสำรวจมันด้วยความสนใจ

โซโลมอนสังเกตเห็นท่าทางนั้นจึงพูดขึ้นอย่างไม่ถือตัว

"พวกมันมีค่าก้อนละห้าสิบเครดิต ระวังการกระทำของเจ้าหน่อยล่ะ ใครบางคนอาจจะเอาเปรียบความไร้เดียงสาของเจ้าได้"

ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีหลังจากที่ได้หอกไปครอง

โนอาห์เก็บเครดิตเข้าแหวนมิติและโค้งคำนับ

"อาจารย์โซโลมอนพอจะมีคำแนะนำสำหรับการทดสอบของสถาบันบ้างไหมครับ?"

โซโลมอนหัวเราะร่า

"ฮ่าฮ่า พอเห็นว่าข้ามีเมตตาหน่อยก็รีบหาผลประโยชน์เลยนะ! เจ้าทำให้ข้านึกถึงตัวเองในสมัยก่อนจริงๆ"

โซโลมอนส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

"บททดสอบเปลี่ยนไปทุกครั้ง ดังนั้นความรู้เดิมๆ มันก็ล้าสมัยไปหมดแล้ว แค่ไปที่เมืองเอโบนเรสต์แล้วเดินตามแถวของพวกคนหนุ่มสาวแบบเจ้าไปก็พอ แต่บางทีเจ้าควรจะระวังตัวระหว่างทางไปเมืองหน่อยนะ"

โนอาห์พยักหน้าและโค้งคำนับอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากร้าน

ภายในร้าน หญิงสาวหันไปหาอาจารย์ของเธอแล้วถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

"อาจารย์คะ ถ้าท่านรู้ว่าเขาไม่มีประสบการณ์ ทำไมท่านถึงไม่กดราคาลงล่ะคะ?"

โซโลมอนตอบกลับ

"เขาจะไร้ประสบการณ์ได้ไม่นานหรอก ถ้าข้าหลอกเขา เขาคงไม่มีวันกลับมาขายอาวุธดีๆ แบบนี้อีก และใครจะไปรู้ เขาอาจจะกลายเป็นอัจฉริยะคนต่อไปของสถาบันก็ได้"

พนักงานสาวมองตามทิศทางที่โนอาห์เดินจากไปและตกอยู่ในภวังค์ความคิด

‘เขาอ่อนแอกว่าฉันแน่นอน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าถ้าต้องสู้กับเขา เรื่องมันจะอันตรายขนาดนั้นนะ?’

ในขณะเดียวกัน โนอาห์เดินไปยังหอพักที่ดูซอมซ่อที่สุดเท่าที่จะหาได้และเดินเข้าไปภายใน

หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ มีหญิงวัยกลางคนที่ฟันแทบไม่เหลือหลอ ผมเผ้ามันเยิ้มและสกปรก

โถงกลางของหอพักมีเพียงโต๊ะไม้แตกร้าวไม่กี่ตัวที่มีคนขี้เมานอนฟุบหลับอยู่

กลิ่นอ้วกและกลิ่นปัสสาวะอบอวลไปทั่วห้อง

‘เพอร์เฟกต์’

โนอาห์เลือกที่นี่เพราะสภาพที่ย่ำแย่ของมันนั่นแหละ

คำพูดของโซโลมอนช่วยยืนยันความกังวลของเขาเกี่ยวกับพวกตระกูลขุนนาง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทำตัวให้เงียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

การต้องอยู่ในที่เหม็นๆ สักพักไม่ใช่ปัญหาเลยถ้ามันช่วยให้เขาไปถึงเมืองเอโบนเรสต์ได้อย่างปลอดภัย

โนอาห์เผชิญหน้ากับหญิงแก่ที่เคาน์เตอร์และพูดอย่างเด็ดขาดก่อนที่เธอจะได้อ้าปาก

"ฉันต้องการห้องเดี่ยวหนึ่งเดือนครึ่ง ขอห้องที่เงียบที่สุด ไม่ต้องเอาอาหารมาส่ง แค่เตรียมถังน้ำสะอาดวางไว้หน้าห้องวันละสองครั้งก็พอ"

หญิงคนนั้นยิ้มจนเห็นเหงือกอันน่าเกลียดและพูดประโยคเดียว

"สามสิบเหรียญทอง"

โนอาห์ล้วงมือเข้าไปในเสื้อ และเมื่อดึงออกมา เหรียญทองสามสิบเหรียญก็วางอยู่ในฝ่ามือ

เขาวางเงินลงบนเคาน์เตอร์ หญิงคนนั้นรีบคว้ากุญแจสนิมเขรอะดอกใหญ่ส่งให้เขา

"ชั้นบนสุด สุดทางเดิน ห้องซ้ายมือ"

หอพักนี้เป็นอาคารสามชั้น โนอาห์จึงเดินตรงไปยังชั้นบนสุดทันที

ที่สุดทางเดิน เขาเปิดประตูห้องที่กำหนดแล้วก้าวเข้าไป

ห้องนั้นเล็กมาก มีเพียงเตียงธรรมดาๆ และไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดอีกเลย

แต่สำหรับโนอาห์ที่ใช้เวลาสองเดือนล่าสุดอยู่ในป่า ที่นี่ถือว่าเกินพอแล้ว

เขานั่งลงบนพื้นและครุ่นคิดครู่หนึ่ง

‘เหลือเวลาอีกสองเดือนก่อนการทดสอบ และเมืองเอโบนเรสต์อยู่ห่างจากที่นี่ไปสามวัน ฉันจะฝึกฝนอย่างหนักในช่วงเดือนครึ่งนี้แล้วค่อยออกเดินทาง’

ตอนที่เขามาถึงหอพักก็ดึกมากแล้ว เขาจึงเริ่มทำสมาธิตามเทคนิคการบ่มเพาะพลังทันที

เขานั่งขัดสมาธิและมีวังวนปรากฏขึ้นระหว่างมือที่ประสานกัน

วันเวลาผ่านไป สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า

บรรยากาศของเมืองทูตแทคเริ่มคึกคักมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรถม้าหรูหราเริ่มทยอยเข้ามาในเขตเมืองและรวมตัวกันในเขตตลาด

ตระกูลขุนนางมากมายจากเขตปกครองต่างๆ เดินทางมาถึงและใช้บริการที่เมืองจัดเตรียมไว้สำหรับบุคคลสำคัญ

มีทั้งตระกูลขนาดใหญ่ ขนาดกลาง และแม้แต่ตระกูลขนาดเล็ก ทั้งหมดมารวมตัวกันเพื่อการทดสอบของสถาบัน

โนอาห์ไม่ได้เข้าร่วมในความวุ่นวายนั้น เขาเพียงแค่เก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อบ่มเพาะพลัง

เขารู้ดีว่าตระกูลจากเขตปกครองโชสติคงไม่มาที่นี่ เพราะมีสถานที่ทดสอบอีกแห่งที่อยู่ห่างจากเมืองมอสโกรฟเพียงหนึ่งเดือนของการเดินทาง เขาเลือกที่นี่มาอย่างดีแล้ว

บางครั้งเขาจะออกจากห้องเพื่อหาข้อมูลจากหญิงที่เคาน์เตอร์เกี่ยวกับเหตุการณ์ล่าสุดและซื้อเสบียงเพิ่ม

เรื่องราวส่วนใหญ่ที่เธอเล่าเป็นเพียงข่าวลือ แต่บางเรื่องก็ทำให้โนอาห์ต้องระวังตัวมากขึ้น

‘มีกลุ่มโจรปรากฏตัวในป่าระหว่างเมืองทูตแทคและเมืองเอโบนเรสต์ พวกมันลอบโจมตีขบวนรถม้าขุนนาง ฆ่าหรือทำให้สมาชิกวัยเยาว์บาดเจ็บสาหัส ใบหน้าของพวกโจรถูกปิดบังมิดชิดจนไม่รู้ที่มาที่ไป’

‘โจรที่แข็งแกร่งจนกล้าตั้งเป้าโจมตีตระกูลขุนนางงั้นเหรอ? ดูเหมือนพวกมันจะไม่พยายามซ่อนการกระทำเลยด้วยซ้ำ’

เป็นไปตามที่เขาสงสัย พวกขุนนางเริ่มวางแผนขัดขวางผู้เข้าร่วมการทดสอบแล้ว

‘ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะเล็งเป้าไปที่ตระกูลขุนนางอื่นด้วย ที่นั่งในสถาบันนี่มันเป็นที่ต้องการขนาดนั้นเลยสินะ’

ดวงตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น

‘ยิ่งต้องเข้าให้ได้! เอคโค่!’

รอยสักรูปค้างคาวสามตาส่งคลื่นเสียงแผ่วเบาที่มนุษย์ไม่ได้ยินออกมา

ทันใดนั้น ภาพพื้นที่วงกลมรัศมีหนึ่งร้อยเมตรรอบตัวโนอาห์ก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

มันไม่ได้มีรายละเอียดชัดเจนนัดเพราะเป็นภาพที่สร้างจากแรงสั่นสะเทือนที่เสียงไปกระทบวัตถุ แต่มันก็เพียงพอที่จะรู้ว่ามีใครลอบสะกดรอยตามเขาอยู่แถวนี้หรือไม่

‘วันนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย ดูเหมือนจะไม่มีใครตามฉันมาจริงๆ’

เขาระวังตัวมากในเมือง แต่ก็ยังมีบางครั้งที่เขาต้องเปิดเผยข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับตัวเอง

ยกตัวอย่างเช่น โซโลมอนรู้ว่าเขาครอบครองเงินหนึ่งพันเครดิต แต่ก็ไม่มีใครตามหาตัวเขาในช่วงเวลานี้เลย

‘นั่นเป็นเรื่องดี ตอนนี้ได้เวลาเตรียมตัวแล้ว ในอีกหนึ่งสัปดาห์ ฉันจะมุ่งหน้าสู่เมืองเอโบนเรสต์!’