บทที่ 29 - ข้อห้ามแห่งผืนป่า

บทที่ 29 - ข้อห้ามแห่งผืนป่า

"อากูมอน ลูกไฟขนาดเล็ก"

ในป่าแห่งหนึ่งจู่ๆ อากูมอนก็โผล่หัวออกมาจากหลังต้นไม้แล้วอ้าปากพ่นลูกไฟขนาดเล็กออกไป

อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพลังทำลายของลูกไฟนี้ไม่ธรรมดา มันรีบกระพือปีกที่โปร่งใสอย่างแรงแล้วบินโฉบไปมาเพื่อหลบการโจมตี

ในขณะเดียวกันรูปร่างของมันที่บินทะลวงผ่านพุ่มไม้ก็เริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจนขึ้น

[เผ่าพันธุ์] สเปียร์ [ประเภท] โปเกมอนผึ้งพิษ [ธาตุ] แมลง พิษ [คุณลักษณะพิเศษ] สไนเปอร์ [เลเวล] 11 [ท่าไม้ตายเฉพาะ] ไม่มี [ท่าที่เรียนรู้แล้ว] แมลงกัด กระหน่ำแทง เข็มพิษ พ่นใย ทำให้แข็ง ฟันต่อเนื่อง [ค่าสเตตัสพื้นฐาน] 395 (พลังชีวิต 65 พลังโจมตี 90 พลังป้องกัน 40 พลังโจมตีพิเศษ 45 พลังป้องกันพิเศษ 80 ความเร็ว 75) [ค่าความสนิทสนม] -50 (หลังจากเปิดฉากโจมตีก่อนแต่พ่ายแพ้ก็ถูกเตะออกจากฝูง ทำให้รู้สึกเคียดแค้นคุณกับอากูมอนอย่างสุดซึ้ง) [สถานะ] โกรธแค้น [สรุปข้อมูล] มีหวงอาณาเขตสูงมาก หากมีใครล่วงล้ำเข้ามาก็จะเปิดฉากโจมตีอย่างบ้าคลั่งทันที บางครั้งก็มักจะรวมฝูงกันบินลาดตระเวนรอบๆ อาณาเขต วิธีการต่อสู้ที่ถนัดคืออาศัยความเร็วที่เหนือชั้นใช้เข็มพิษแทงคู่ต่อสู้ให้ตายด้วยพิษ

"วี่ วี่ วี่!"

สเปียร์ส่งเสียงร้องต่ำๆ ด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะชูเข็มสีขาวขนาดใหญ่ที่ขาหน้าทั้งสองข้างขึ้นมา แสงสีขาวสว่างวาบปกคลุมไปทั่วเข็มแล้วพุ่งตรงดิ่งมาหาอากูมอน

"ใช้กรงเล็บแหลมคมปัดเข็มมันออก ระวังเข็มพิษที่ก้นมันด้วยล่ะ"

สิ้นเสียงของอาโอยางิ พลังงานสีส้มก็ห่อหุ้มกรงเล็บสีขาวของอากูมอนทันที ดวงตากลมโตสีเขียวจ้องเขม็งไปที่เป้าหมาย เมื่อสเปียร์บินเข้ามาใกล้ อากูมอนก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับเหวี่ยงกรงเล็บขนาดใหญ่ทั้งสองข้างออกไปเต็มแรง

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องแสบแก้วหู

แรงกระแทกมหาศาลจากการปะทะกันทำให้ทั้งอากูมอนและสเปียร์ต้องกระเด็นถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

แต่ปีกของสเปียร์กลับกระพือด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ มันฝืนต้านแรงกระเด็นจนหยุดชะงักได้สำเร็จ ก่อนจะบิดช่วงล่างส่งเข็มที่หางพุ่งเข้าแทงอากูมอนอย่างรวดเร็ว

อากูมอนที่ระวังตัวอยู่ก่อนแล้วรีบเบี่ยงตัวหลบ มันใช้กรงเล็บขนาดใหญ่ที่อาบไปด้วยพลังกรงเล็บแหลมคมคว้าหมับเข้าที่ตัวสเปียร์อย่างชำนาญ พร้อมกับหมุนตัวจับสเปียร์ทุ่มข้ามไหล่กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

"ลูกไฟขนาดเล็ก"

เสียงของอาโอยางิดังขึ้น อากูมอนก็อ้าปากพ่นลูกไฟออกไปทันที สเปียร์ที่เพิ่งถูกทุ่มลงพื้นและยังไม่ทันตั้งตัวถูกลูกไฟขนาดเล็กกระแทกเข้าที่กลางหลังเต็มเปี่ยม ดวงตาของมันกลายเป็นรูปขดลวด หมดสติและสิ้นสภาพการต่อสู้ในทันที

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีอันตรายอะไรหลงเหลืออยู่ อากูมอนก็หันไปถามอาโอยางิ "อาโอยางิ เจ้านี่ใช่ตัวเดียวกับที่เคยมาลอบกัดพวกเราคราวก่อนหรือเปล่า ท่าทางการบินหลบแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีแบบนี้มันคุ้นๆ นะ"

"อืม นี่ก็รอบที่สองแล้วล่ะ"

อาโอยางิมองดูช่องความสนิทสนมบนหน้าต่างระบบของสเปียร์ที่ติดลบไปถึง 50 แล้วก็แอบไว้อาลัยให้กับเจ้าตัวโชคร้ายที่ถูกเตะออกจากฝูงตัวนี้ไปครึ่งวินาที

แต่ในเมื่อกล้าเปิดศึกก็ต้องเตรียมใจรับผลกรรมเอาไว้ด้วย

"ตีกับโปเกมอนตัวเดิมซ้ำสองรอบก็ไม่ค่อยได้ค่าประสบการณ์เท่าไหร่หรอก ไปกันเถอะ รีบไปหาตัวอื่นต่อก่อนที่ฟ้าจะมืด เวลาเราเหลือน้อยแล้วนะ"

อาโอยางิโยนโปเกบล็อกให้อากูมอนหนึ่งก้อน ก่อนที่ทั้งสองจะรีบออกเดินทางเพื่อค้นหาเป้าหมายรายต่อไป

เพียงแต่... กระบวนการนี้มันออกจะยากลำบากไปสักหน่อย

"อากูมอน เตรียมตัวให้พร้อม ข้างหน้าทางซ้ายมีอาร์โบสามตัวกำลังตีกันเองอยู่"

เมื่อเห็นข้อมูลสามรายการปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ อาโอยางิก็รีบชี้ทิศทางทันที

"รับทราบ"

อากูมอนพยักหน้า กรงเล็บแหลมคมถูกเคลือบด้วยพลังงานอย่างรวดเร็ว แล้วมันก็พุ่งตัวไปยังทิศทางที่อาโอยางิชี้ทันที

สวบ สวบ สวบ!

อากูมอนกระโดดข้ามพุ่มไม้ที่ขวางทางอยู่สองพุ่มเข้าสู่สมรภูมิเตรียมจะลงมือจัดการ

แต่ปรากฏว่าอาร์โบพวกนั้นประสาทสัมผัสไวมาก แค่ได้ยินเสียงพุ่มไม้ขยับ อาร์โบทั้งสามตัวก็หันขวับมามองพร้อมกัน และพอเห็นว่าเป็นอาโอยางิกับอากูมอน พวกมันก็ไม่ลังเลเลยสักนิด รีบคลายหางที่พันกันยุ่งเหยิงออกแล้วเลื้อยหนีกระเจิงไปคนละทิศคนละทางอย่างรวดเร็ว

อากูมอน: "..."

อาโอยางิถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยว เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะชี้ไปทางซ้ายมือที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา

"บนต้นไม้ใหญ่ตรงนั้นมีแมนคีย์อยู่สองตัว"

เมื่อได้ยินดังนั้น อากูมอนก็หันขวับ สับเท้าวิ่งตะบึงไปทันที อาโอยางิก็รีบวิ่งตามไปติดๆ

ไม่นานพวกเขาก็เห็นแมนคีย์สองตัวกำลังโหนอยู่บนต้นไม้ ส่งเสียงร้องโวยวายด้วยความโกรธเกรี้ยวและผลัดกันประเคนหมัดใส่กันไม่ยั้ง

อากูมอนรีบรวบรวมเปลวไฟไว้ในปาก ก้าวเท้ายาวๆ เตรียมจะกระโดดขึ้นไปโจมตีแมนคีย์บนยอดไม้ แต่ทว่า...

แมนคีย์สองตัวที่เมื่อวินาทีที่แล้วยังซัดกันนัวเนียแบบไม่ลืมหูลืมตา ทำท่าเหมือนโกรธแค้นอยากจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง พอวินาทีถัดมาที่พวกมันเหลือบมาเห็นอากูมอนเข้า ท่าทีของพวกมันก็เปลี่ยนไปราวกับเห็นปีศาจร้าย พวกมันลอบกลืนน้ำลายหันมาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะผละออกจากกันแล้วกระโดดหนีหายไปตามยอดไม้อย่างรวดเร็วผิดมนุษย์มนา...

ทิ้งให้อาโอยางิกับอากูมอนยืนมองตากันปริบๆ

"แล้วทีนี้เราจะเอายังไงต่อดีล่ะ"

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ ขืนหาต่อไปก็คงเจอแต่สภาพเดิมๆ กลับไปฝึกทักษะที่ลานฝึกกันต่อดีกว่า"

อาโอยางิพูดอย่างปลงตก "รู้งี้ไม่น่าใจร้อนเลย น่าจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเชือดนิ่มๆ ดีกว่า"

ก็เพราะช่วงสองวันนี้พวกเขาสองคนออกอาละวาด "ฟาร์มมอน" ทั่วป่ากันแบบบ้าระห่ำ เจอใครก็จับซัดเรียบ ด้วยพลังรบของอากูมอนบวกกับทักษะซัพพอร์ตของอาโอยางิ เรียกได้ว่าไร้เทียมทานในละแวกนี้เลยก็ว่าได้

จนถึงขั้นที่โปเกมอนแถวนี้ต่างก็รู้กิตติศัพท์กันหมดว่ามีมนุษย์กับโปเกมอนคู่หนึ่งชอบมาดักตีชาวบ้าน แถมจำนวนเหยื่อที่โดนอัดก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เผลอแป๊บเดียวแค่วันเดียวก็ซัดไปเกินครึ่งป่าแล้ว

ข่าวลือแพร่สะพัดเข้าหูโปเกมอนส่วนใหญ่ในบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ ทุกครั้งที่อาโอยางิกับอากูมอนโผล่หัวไปเจอเป้าหมายเตรียมจะลงมือ โปเกมอนทุกตัวพอเห็นหน้าพวกเขาก็จะหยุดทุกกิจกรรมแล้ววิ่งหนีหางจุกตูดแบบไม่คิดชีวิตทันที

แน่นอนว่าก็ยังมีพวกข้อยกเว้น พวกที่อยากสร้างชื่อด้วยการล้มอาโอยางิกับอากูมอนก็เลยเป็นฝ่ายวิ่งโร่เข้ามาหาเองก็มี

อย่างเช่นเจ้าสเปียร์เมื่อกี้นี้ไง...

ผลก็ชัดเจนอยู่แล้ว พวกที่แส่หาเรื่องล้วนโดนซัดจนหมอบราบคาบหมดสภาพ โดยเฉพาะตอนที่อากูมอนจัดการแอร์มุโดเลเวล 19 ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันว่าแกร่งที่สุดในย่านนี้ด้วยท่าระเบิดขนาดย่อมไปเพียงนัดเดียว จนมันกระเด็นไปตกริมแม่น้ำและถูกโปเกมอนตัวอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมามุงดูกันเป็นตาเดียว

หลังจากนั้น อาโอยางิกับอากูมอนก็กลายเป็นข้อห้ามของป่าแห่งนี้ไปโดยปริยาย

ไม่มีโปเกมอนตัวไหนกล้าเข้าใกล้พวกเขาอีกเลย แถมข่าวนี้ก็มีวี่แววว่าจะแพร่กระจายออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ดูท่าทางคงหาคู่ซ้อมไม่ได้อีกแล้วล่ะมั้ง

แต่ข่าวดีเพียงอย่างเดียวก็คือ เลเวลของอากูมอนพุ่งพรวดจาก 13 มาเป็น 14 แล้ว แถมยังรู้สึกได้ลางๆ ว่าอีกแค่นิดเดียวก็จะทะลุขึ้นเลเวล 15 แล้วด้วย

ในขณะที่อาโอยางิกำลังมองดูโปเกบล็อกและเสบียงที่เหลืออยู่ก้นกระเป๋า พลางใช้ความคิดว่าจะไปหาโปเกมอนที่ไหนมาเป็นคู่ซ้อมให้อากูมอนดีนั้น...

คู่ซ้อมที่ว่าก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาพวกเขาเองถึงที่เลย

[จบแล้ว]