บทที่ 20 - อาการป่วยของหมวดเฉิน

บทที่ 20 - อาการป่วยของหมวดเฉิน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

พอทุกคนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

"กินสิ มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่"

"เวรเอ๊ย อย่ามาแย่งน่องไก่ฉันนะ"

"เหลือไว้ให้ฉันบ้าง"

พริบตาเดียวพวกไก่อ่อนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาพุ่งตัวออกไปราวกับคนบ้า ใช้มือเปล่าคว้ากับข้าวและเหล้าขึ้นมายัดเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม

ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความหิวโหยมายังไง

ส่วนผู้กองเกา หมาป่าเทา และคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ไกลออกไปต่างก็กอดอกพิงกำแพงมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

หลังจากกินอิ่มหนำสำราญแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองผ่านการคัดเลือกด่านแรกของหน่วยเขี้ยวหมาป่ามาได้จริงๆ

ต่อมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ พวกไก่อ่อนก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับสนิทไปในทันที

ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาเวลานอนของพวกเขารวมกันแล้วยังไม่ถึงสิบสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ

ร่างกายจึงเหนื่อยล้าจนแทบจะแหลกสลายอยู่แล้ว

ทางด้านฉีถงเหว่ย เมื่อฟังเสียงกรนของเพื่อนร่วมทีมรอบข้าง แม้จะรู้สึกง่วงนอนมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังฝืนเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลก่อน

ชื่อ: ฉีถงเหว่ย ตำแหน่ง: ทหารสำรองหน่วยรบพิเศษ สมรรถภาพทางกาย: ความเร็ว 36 พละกำลัง 52 ทักษะ: ทักษะเพิ่มผลลัพธ์การฝึกสมรรถภาพร่างกายเป็นสองเท่า ทักษะพรสวรรค์คูณร้อยเท่า อื่นๆ: น้ำยาฟื้นฟูพละกำลัง 0.5 ขวด

"ไม่เลวเลย ผ่านการฝึกมาหนึ่งสัปดาห์ สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นมาตั้งเยอะ"

"ความเร็วขึ้นมาถึง 36 แตะมาตรฐานของทหารหน่วยรบพิเศษแล้ว"

"พละกำลังก็ก้าวหน้าขึ้นมาอีกสองจุด"

"ติ๊ง!"

เสียงของระบบดังขึ้น

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ผ่านการคัดเลือกด่านแรกของหน่วยเขี้ยวหมาป่า: ได้รับรางวัล ทักษะสัมผัสรับรู้อันตรายระดับต้น!"

ทักษะสัมผัสรับรู้อันตรายระดับต้นงั้นเหรอ ฉีถงเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตาสว่างขึ้นมาทันที "ระบบ อธิบายทักษะนี้ให้ฟังหน่อยสิ!"

ระบบ "หลังจากผสานทักษะนี้แล้ว เมื่อโฮสต์ถูกโจมตี ทักษะจะส่งเสียงเตือนดังขึ้นในหัวของโฮสต์ก่อนที่การโจมตีจะมาถึงตัวในเวลา 0.5 วินาที เพื่อให้โฮสต์สามารถเคลื่อนไหวหลบหลีกอันตรายทางยุทธวิธีได้อย่างทันท่วงที!"

ฉีถงเหว่ย "!!!"

ทักษะนี้มันเจ๋งโคตรไปเลยนี่หว่า!

การสามารถรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึงได้ ย่อมทำให้เขาสามารถตอบสนองและหลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว!

แม้ว่ามนุษย์ทุกคนจะมีสัมผัสที่หกในการรับรู้อันตราย โดยเฉพาะทหารหน่วยรบพิเศษที่ต้องฝึกฝนสัญชาตญาณการระวังภัยให้เฉียบคมอยู่เสมอ

แต่มันก็ไม่ได้แม่นยำเสมอไป

แม้จะมีเวลาแค่ 0.5 วินาที แต่ขอแค่เขาเคลื่อนไหวได้เร็วพอ เขาก็สามารถหลบการโจมตีอันตรายได้เกินกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน!

ต่อให้เป็นกระสุนปืนยิงมา เวลานี้ก็เพียงพอให้เขาเบี่ยงตัวหลบกระสุนได้แล้ว!

เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นระเบิดที่มีรัศมีการทำลายล้างกว้าง อันนั้นอาจจะหลบไม่พ้น

นอกจากนี้ยังมีประโยชน์ในการต่อสู้อีกด้วย

หากศัตรูลอบโจมตีจากด้านหลัง เขาก็สามารถรับรู้ได้อย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกและสวนกลับได้ทันควัน!

ทักษะแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับยันต์คุ้มภัยเลยชัดๆ!

"ระบบ นายบอกว่าทักษะนี้เป็นระดับต้น ถ้างั้นมันก็ต้องมีระดับกลางกับระดับสูงด้วยใช่ไหม"

ระบบ "มีครับ แต่การอัปเกรดจำเป็นต้องให้โฮสต์ทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ หรือสะสมคะแนนความดีความชอบเพื่อนำมาแลกเปลี่ยน!"

"เป็นอย่างนี้นี่เอง!"

ฉีถงเหว่ยไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาปรับท่านอนเล็กน้อยแล้วก็เริ่มพักผ่อนทันที

เขานอนหลับยาวไปจนถึงเที่ยงของอีกวันโดยไม่มีใครเข้ามารบกวนเลย

และฉีถงเหว่ยก็เป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมา

หลังจากได้นอนพักเต็มอิ่ม พละกำลังและสภาพจิตใจของฉีถงเหว่ยก็ฟื้นฟูกลับมาเกือบจะสมบูรณ์แล้ว

เขาลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ปลุกคนอื่นๆ ให้ตื่น

พอเดินออกจากโกดัง เขาก็พบว่าหมาป่าดินกำลังยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก

"โอ้โห ตื่นเช้าจังนะ"

หมาป่าดินยิ้มทักทาย "เป็นไงบ้าง ฟื้นตัวกลับมาหมดแล้วหรือยัง"

ฉีถงเหว่ยพยักหน้า "เกือบหมดแล้วครับ"

"หมาป่าดิน ช่วยพาผมไปหาผู้กองเกาหน่อยสิ ผมมีธุระนิดหน่อย"

ฉีถงเหว่ยเป็นคนที่ถูกล็อกตัวไว้ตั้งแต่แรก หมาป่าดินจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

บวกกับการฝึกนรกตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาก็ทำให้เขาได้เห็นความวิปริตของฉีถงเหว่ยแล้ว

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ในอนาคตฉีถงเหว่ยจะต้องกลายเป็นคมดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของหน่วยเขี้ยวหมาป่าอย่างแน่นอน

ไม่นานฉีถงเหว่ยก็ถูกพามาที่เต็นท์ทำงานของผู้กองเกา

"หมาป่าดินบอกว่านายมีธุระกับฉันงั้นเหรอ"

ผู้กองเกาลากเก้าอี้มาให้ฉีถงเหวี่ยนั่งลง

ฉีถงเหว่ยก็ไม่เกรงใจ เขาพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า "มีสองเรื่องครับ"

"เรื่องแรกเกี่ยวกับหมายเลข 065 ครับ"

"ผู้บังคับหมวดที่หนึ่งของกองร้อยทหารพรานพยัคฆ์ราตรีน่ะเหรอ"

ผู้กองเกาชะงักไปเล็กน้อย "เขาทำไมงั้นเหรอ"

ฉีถงเหว่ยตอบ "ก่อนหน้านี้ผมบังเอิญได้ยินเขาคุยกับจวงเหยียนว่าขาของเขามีอาการป่วยครับ"

"โรคข้อกระดูกสันหลังอักเสบยึดติด"

ผู้กองเกาขมวดคิ้ว "มันคือโรคอะไร"

"ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่จากการสังเกตของผม โรคนี้มันน่าจะร้ายแรงมาก แถมเขาน่าจะเป็นมานานแล้วด้วย"

"คุณลองไปถามหมอดูดีกว่าครับ"

"ที่ผมมาบอกก็เพราะเห็นว่าหมายเลข 065 เป็นคนที่มีศักยภาพสูงมาก ถ้าโรคนี้มันร้ายแรงแต่ยังมีโอกาสรักษาให้หายได้ ก็ควรจะให้เขาหยุดพักการฝึกแล้วไปรับการรักษาตั้งแต่ตอนนี้เลยน่าจะดีกว่าครับ"

ผู้กองเการู้ดีว่าฉีถงเหว่ยไม่มีทางโกหก เขารีบยกหูโทรศัพท์ทหารโทรไปที่โรงพยาบาลทหารทันทีเพื่อสอบถามถึงความร้ายแรงของโรคนี้

เมื่อวางสายลง สีหน้าของผู้กองเกาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที "นายแน่ใจนะว่าสิ่งที่นายพูดมามันเป็นความจริง"

ฉีถงเหว่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แน่ใจครับ!"

ในซีรีส์ หมวดเฉินถือเป็นตัวละครที่ทำให้ผู้ชมทุกคนรู้สึกเสียดายและปวดใจมากที่สุด

เขามีสมรรถภาพและทักษะทางทหารที่ดีเยี่ยม เป็นต้นกล้าที่เหมาะสมกับการเป็นทหารหน่วยรบพิเศษเป็นอย่างยิ่ง แต่น่าเสียดายที่อาการป่วยนี้ทำให้เขาไม่สามารถทำตามความฝันได้ แถมในช่วงครึ่งหลังของชีวิตยังต้องไปนั่งอยู่บนรถเข็นอีกต่างหาก

ฉีถงเหว่ยไม่รู้ว่าสาเหตุที่หมวดเฉินต้องไปนั่งรถเข็นในตอนจบนั้นเป็นเพราะเขาบังเอิญไปกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างระหว่างปฏิบัติภารกิจจนทำให้อาการกำเริบหนักขึ้น หรือว่ามันเป็นผลลัพธ์ที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วกันแน่

ที่ก่อนหน้านี้เขาเลือกที่จะเงียบไว้ ก็เพราะไม่อยากให้หมวดเฉินต้องถูกคัดออกตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเข้าร่วมการคัดเลือกเลย

แต่ที่มาบอกเอาป่านนี้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เขาไปกระแทกเข้ากับอะไรในระหว่างการฝึกช่วงหลังจนทำให้อาการมันแย่ลงไปกว่าเดิม

ผู้กองเกาไม่รอช้า เขาสั่งให้หมาป่าเทาไปเรียกตัวหมวดเฉินกับแพทย์ทหารมาพบทันที

ที่ผู้กองเกามีท่าทีจริงจังและเคร่งเครียดขนาดนี้ ก็เป็นเพราะเขาถูกใจในความสามารถของหมวดเฉินเช่นกัน

เขาเป็นดาวเด่นที่หาได้ยาก แถมยังมีคุณสมบัติเพียบพร้อมทั้งในด้านการต่อสู้และการสั่งการแบบหน่วยรบพิเศษ!

เมื่อทั้งสองคนที่ยังงัวเงียเดินเข้ามาในเต็นท์ และสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันตึงเครียดภายใน พวกเขาก็พลอยรู้สึกตึงเครียดตามไปด้วย

"รายงาน!"

"รายงาน!"

ทั้งสองคนยืนตรงทำความเคารพ

ผู้กองเกาจ้องมองไปที่หมวดเฉินเขม็ง

หมวดเฉินถูกจ้องจนรู้สึกใจคอไม่ดี เหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้

เขาพูดอย่างตะกุกตะกัก "หัวหน้าครูฝึก ผม..."

ผู้กองเกายกมือขึ้นห้ามเพื่อขัดจังหวะเขา "หมายเลข 065 ฉันรู้สึกเสียใจที่ต้องบอกนายว่า นายถูกคัดออกแล้ว"

"รีบไปเก็บข้าวของแล้วไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลซะ"

"แพทย์ทหาร นายคุ้นเคยกับโรงพยาบาลทหารดี นายไปเป็นเพื่อนเขาด้วยก็แล้วกัน"

"หา เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย"

แพทย์ทหารทำหน้างุนงง

ฉีถงเหว่ยจึงรีบขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบบอกอาการของหมวดเฉินให้เขาฟัง

พอแพทย์ทหารได้ยิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาหันไปมองหมวดเฉินอย่างเอาเรื่อง "นายบ้าไปแล้วเหรอ เป็นโรคนี้ทำไมไม่รีบไปรักษา แล้วยังกล้ามาร่วมการฝึกสุดโหดแบบนี้อีก นายอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็นหรือยังไงกัน"

[จบแล้ว]