บทที่ 18 - ทำตัวเด่นจะเป็นภัย!

บทที่ 18 - ทำตัวเด่นจะเป็นภัย!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"บัดซบเอ๊ย! ไอ้พวกบ้า!"

"แค่กๆๆ..."

พวกไก่อ่อนพากันสบถด่าด้วยความโมโหพลางรีบสวมอุปกรณ์แล้ววิ่งโซเซพุ่งทะยานออกไปที่ประตู

ไม่นานทุกคนก็ออกมาถึงด้านนอก ผู้กองเกามองดูสภาพทุลักทุเลของทุกคนด้วยความพึงพอใจ

"ตอนนี้เวลาตีสามยี่สิบนาที"

"พระอาทิตย์ที่นี่ขึ้นค่อนข้างเช้า"

"และพระอาทิตย์ขึ้นที่นี่ก็สวยงามมาก ฉันเลยอยากให้ทุกคนได้ชื่นชมมัน"

"กลัวว่าทุกคนจะพลาดช่วงเวลาพระอาทิตย์ขึ้น ก็เลยปลุกให้ทุกคนตื่นมารอชมพระอาทิตย์ขึ้นเป็นเพื่อนฉันล่วงหน้าสักหน่อย"

พอผู้กองเกาพูดจบ บรรดาไก่อ่อนก็แอบด่าโคตรเหง้าศักราชของเขากันในใจไปไม่รู้กี่ตลบแล้ว

บิดาแกสิ!

ปลุกตอนตีสามให้มารอเฝ้าพระอาทิตย์ขึ้น นายคิดว่าสิ่งที่พูดออกมามันเป็นภาษาคนหรือยังไง

ถ้าอยากดูก็ดูไปคนเดียวสิวะ จะลากพวกเราขึ้นมาทำซากอะไร

ผู้กองเกายกโทรโข่งขึ้นพูดต่อ "แต่การรอมันมักจะน่าเบื่อเสมอ"

"ดังนั้นเพื่อเป็นการฆ่าเวลา ฉันเลยเตรียมหลักสูตรเบาๆ ไว้ให้ทุกคนได้เล่นสนุกกันนิดหน่อย"

ปัง!

ปัง!

ปัง!

สิ้นเสียงของผู้กองเกา สปอตไลต์กำลังไฟหลายพันวัตต์หลายดวงก็สว่างวาบขึ้น สาดส่องไปยังพื้นที่ด้านหลังของพวกเขา

พวกไก่อ่อนต่างพากันหันไปมอง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือบ่อโคลนขนาดมหึมา

ผู้กองเกาอธิบาย "ห่างออกไปทางด้านหลังพวกแกสามสิบเมตร มีบ่อโคลนอยู่บ่อหนึ่ง"

"ในบ่อโคลนมีท่อนซุงเล็กๆ วางอยู่สิบท่อน"

"สิ่งที่พวกแกต้องทำก็คือ แบกท่อนซุงขึ้นบ่า แล้วสลับซ้ายขวาไปมาหนึ่งพันครั้ง"

"จัดกลุ่มกลุ่มละแปดคน กลุ่มไหนทำเสร็จก่อนพระอาทิตย์ขึ้นก็จะได้กินมื้อเช้า ส่วนกลุ่มไหนทำไม่เสร็จก็โดนทำโทษเพิ่มอีกห้าร้อยครั้ง แล้วก็อดกินมื้อเช้า!"

"เข้าใจตรงกันแล้วใช่ไหม" ไม่มีใครตอบรับ

ไก่อ่อนทุกคนต่างตกตะลึงกับมาตรฐานการฝึกอันแสนโหดร้ายนี้จนพูดไม่ออก

ท่อนซุงในบ่อโคลนมีความยาวสิบเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่ถึงสี่สิบเซนติเมตร แถมยังชุ่มไปด้วยน้ำโคลนจนเปียกโชก

น้ำหนักของมันอย่างน้อยๆ ก็ต้องเกินหนึ่งพันชั่ง!

หารเฉลี่ยออกมาแล้ว พวกเขาแต่ละคนต้องรับน้ำหนักคนละร้อยกว่าชั่งเลยทีเดียว!

ในสภาพที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน แถมก่อนหน้านี้ก็เพิ่งเผาผลาญพละกำลังไปอย่างมหาศาล และยังได้พักผ่อนไม่เพียงพอ แล้วยังจะให้พวกเขาแบกท่อนซุงที่หนักอึ้งขนาดนี้ยกขึ้นลงอีกหนึ่งพันครั้ง

นี่มันต่างอะไรกับการเอาชีวิตพวกเขาไปทิ้งกันล่ะ

"รายงาน!"

ในที่สุดเฉียงจื่อก็ทนไม่ไหว เขาตะโกนถามด้วยความโกรธ "ตอนนี้พวกเราทั้งพละกำลังและเวลาพักผ่อนมีไม่พออย่างรุนแรง ไม่มีทางทำภารกิจนี้สำเร็จได้หรอกครับ! นี่มันไม่ใช่การฝึกแล้ว แต่มันคือการทรมานต่างหาก! หรือว่ามาตรฐานการคัดเลือกของหน่วยรบพิเศษพวกคุณ มีพื้นฐานมาจากการทรมานคนกันแน่ครับ"

ผู้กองเกาแค่นหัวเราะเย็นชา "ใช้หน้าเสียงตั้งคำถามกับครูฝึก หักห้าคะแนน!"

"พวกแกไม่ได้อ้างตัวว่าเป็นราชันย์ทหารสอดแนมกันหรอกเหรอ เป็นอะไรไปล่ะ แค่ท่อนซุงเล็กๆ ท่อนเดียวก็ทำเอาพวกแกกลัวจนหัวหดแล้วงั้นเหรอ"

ท่อนซุงเล็กๆ งั้นเหรอ

พี่ชาย นายตาบอดหรือไง

ท่อนซุงยาวสิบเมตรกว้างสี่สิบเซนติเมตรแบบนี้ นายเรียกมันว่าท่อนซุงเล็กๆ เหรอ

"แก!!" เฉียงจื่อเหลืออด เขาทำท่าจะพุ่งออกไปเอาเรื่องกับผู้กองเกา แต่โชคดีที่เกิงจี้ฮุยตาไวคว้ารั้งตัวเขาเอาไว้ได้ทัน!

เฉียงจื่อถึงยอมระงับอารมณ์ลงได้

"ทำอะไรน่ะ จะทำอะไรกัน"

"ดึงดันกันไปมาในแถวแบบนี้ ฉันหมายถึงแกนั่นแหละไก่อ่อนหมายเลข 28! หักห้าคะแนน!"

เกิงจี้ฮุย "..."

"รายงาน! ผมขอถอนตัว!"

ในที่สุดก็มีไก่อ่อนคนหนึ่งทนไม่ไหว ก้าวออกมาตะโกนด้วยความโกรธแค้น "นี่ไม่ใช่การคัดเลือกแล้ว แต่มันคือการทรมาน! มันคือการดูถูกเหยียดหยาม!"

"ขืนฝึกตามมาตรฐานแบบนี้ ไม่มีใครทนไหวหรอก!"

"สู้ยอมโดนพวกแกทรมานจนร่างกายบอบช้ำแล้วค่อยถูกคัดออก สู้ฉันเดินออกไปเองตอนนี้เลยดีกว่า!"

"ฉันจะเดินออกไปอย่างมีศักดิ์ศรี!"

"เยี่ยมมาก! ในที่สุดก็มีคนฉลาดโผล่มาสักที!"

ผู้กองเกาหัวเราะร่วนด้วยความชอบใจ "ยังมีใครอยากจะถอนตัวอีกไหม"

"รายงาน! ผมก็ขอถอนตัว!"

"ฉันก็ขอถอนตัวเหมือนกัน!"

"แม่งเอ๊ย! ทหารหน่วยรบพิเศษส้นตีนแบบนี้ใครอยากจะเป็นก็เป็นไปเถอะ พ่อไม่เอาด้วยแล้ว! ไปตายซะไป!"

ทันใดนั้นไก่อ่อนทีละคนก็สุดจะกลั้นความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจ พากันเดินก้าวออกจากแถวไป

จวงเหยียนเองก็เกือบจะทนไม่ไหวเตรียมจะก้าวออกไปเช่นกัน แต่หมวดเฉินคว้าแขนเขาไว้แน่น!

"เสี่ยวจวง นายจะทำอะไร"

"ห้ามถอนตัวเด็ดขาด!"

"ถ้านายถอนตัว นายจะกลับไปสู้หน้าผู้กองเหมียวได้ยังไง"

"นายอยากจะทำให้เขาผิดหวังงั้นเหรอ"

"ผม..." พอได้ยินแบบนั้น จวงเหยียนก็นึกถึงสายตาแห่งความคาดหวังที่ผู้กองเหมียวเคยมองมาที่เขา ในที่สุดเขาก็กัดฟันทนยอมอยู่ต่อ

หนึ่งนาทีผ่านไป ก็มีไก่อ่อนอีกสองสามคนเลือกที่จะถอนตัวออกไป

"ยังมีใครจะถอนตัวอีกไหม"

ผู้กองเกาตะโกนเสียงดัง "ทหารหน่วยรบพิเศษไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนักหรอก จะเป็นหรือไม่เป็นมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกันนักหรอก"

"แล้วจะมาทนลำบากทนทรมานอยู่ที่นี่ทำไมกัน"

"ถ้าฉันเป็นพวกแก ฉันคงรีบถอนตัวแล้วกลับไปอยู่หน่วยเดิมตั้งนานแล้ว"

"ได้กินข้าวกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างทุกวัน แถมยังมีหมั่นโถวกับข้าวโพดหอมๆ ให้กินด้วย"

"ตอนนอนก็หลับยาวรวดเดียวจนถึงเช้า ไม่มีใครมากวนใจ ได้นอนหลับฝันดี..."

"พวกแกต่างก็เป็นราชันย์ทหารสอดแนม ตอนอยู่กองร้อย ผู้บังคับกองร้อยกับผู้ฝึกสอนต่างก็รักและเอ็นดูพวกแกจะตาย แล้วจะมารนหาที่ลำบากอยู่ที่นี่ทำไม จริงไหม"

คำพูดประโยคนี้ทำให้ไก่อ่อนบางคนที่ตั้งใจจะกัดฟันทนลองดูอีกสักตั้งถึงกับสติแตก พากันตะโกนรายงานเพื่อขอถอนตัว

สุดท้ายก็มีคนเดินออกไปอีกหลายคน

ฉีถงเหว่ยที่ยืนอยู่ในแถวลอบถอนหายใจเงียบๆ

การฝึกคัดเลือกของหน่วยรบพิเศษมันวิปริตจริงๆ นั่นแหละ

ไม่ใช่แค่ตอนคัดเลือกเท่านั้น แต่ต่อให้นายได้เป็นทหารหน่วยรบพิเศษตัวจริงแล้ว ทุกวันนายก็ยังต้องฝึกทักษะการต่อสู้พิเศษต่างๆ อย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ดี!

ถ้าจิตใจไม่แน่วแน่พอ ความมุ่งมั่นไม่แข็งแกร่งพอ และสมรรถภาพร่างกายรับไม่ไหว ก็ไม่มีทางทนยืนหยัดอยู่ได้หรอก!

และนี่ก็คือเป้าหมายของหน่วยรบพิเศษ พวกเขาต้องการใช้วิธีนี้เพื่อคัดกรองคนที่สภาพจิตใจ ความมุ่งมั่น และสมรรถภาพร่างกายไม่ผ่านเกณฑ์ออกไปทีละชั้นๆ

ส่วนคนที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้จนถึงวินาทีสุดท้าย แต่ละคนล้วนเป็นสุดยอดหัวกะทิในหมู่หัวกะทิทั้งสิ้น!

เมื่อมาถึงจุดนี้ สภาพจิตใจและร่างกายของพวกเขาจะถูกหล่อหลอมจนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

การฝึกฝนหลังจากนั้น พวกเขาย่อมสามารถรับมือได้อย่างสบายๆ

ผู้กองเกาถามย้ำอีกหลายครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครขอถอนตัวอีก เขาก็โบกมือเป็นสัญญาณ

หมาป่าเทารีบเดินเข้าไปจัดกลุ่มให้พวกไก่อ่อนทันที

แล้วก็ไล่ต้อนให้พวกเขากระโดดลงไปในบ่อโคลน

ส่วนฉีถงเหว่ยได้แต่ยืนทำหน้างงอยู่บนฝั่ง "รายงาน! แล้วผมต้องไปอยู่กลุ่มไหนครับ"

พอได้ยินดังนั้นพวกไก่อ่อนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉีถงเหว่ยยังไม่ได้ถูกจัดกลุ่มเลยนี่หว่า

ดังนั้นทุกคนจึงตั้งหน้าตั้งตารอให้ฉีถงเหว่ยมาอยู่กลุ่มของตัวเอง

เพราะสมรรถภาพร่างกายของฉีถงเหว่ยยอดเยี่ยมที่สุดในหมู่พวกเขา วิดพื้นพันครั้งก็ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง สภาพร่างกายวิปริตแบบนี้ใครมันจะมีล่ะ

แต่ทว่า...

ผู้กองเกากลับพูดขึ้นว่า "ฉันลืมไปเลยว่ายังมีไก่อ่อนบ้าพลังอย่างนายอยู่อีกคน!"

"ในเมื่อชอบโชว์พาวนัก ฉันก็จะจัดให้แกได้โชว์พาวให้สมใจอยากไปเลย!"

พูดจบเขาก็ชี้มือไปที่ท่อนซุงขนาดยาวสองเมตรและมีเส้นผ่านศูนย์กลางสี่สิบเซนติเมตรท่อนหนึ่งที่แช่อยู่ตรงริมบ่อโคลน "นายต้องแบกท่อนซุงนั่นคนเดียว!"

"สลับบ่าซ้ายขวาหนึ่งพันครั้งเหมือนกัน!"

สิ้นประโยคนี้ พวกไก่อ่อนถึงกับตาเหลือกกันเป็นแถว

ทำตัวเด่นจะเป็นภัยของแท้เลยงานนี้!

กลุ่มของพวกเขามีแปดคน ท่อนซุงยาวสิบเมตร หารเฉลี่ยแล้วตกคนละไม่ถึงเมตรยี่สิบเซนติเมตรด้วยซ้ำ

แต่ของฉีถงเหว่ยยาวกว่าของพวกเขาตั้งแปดสิบเซนติเมตร!

ถ้านับตามน้ำหนักแล้ว อย่างน้อยๆ มันก็ต้องเกินสองร้อยชั่งแน่ๆ!

ยกท่อนซุงหนักสองร้อยชั่งสลับไปมาหนึ่งพันครั้ง บ้าบอ ใครมันจะไปทำได้วะ

[จบแล้ว]