บทที่ 19 - คูเซียง

บทที่ 19 - คูเซียง

༺༻

ในตอนนี้ดูเหมือนว่า สิ่งที่หลินแทำนั้นเป็นเรื่องที่ "จงใจ" อย่างแน่นอน

"เธอเลือกฉัน ไม่ใช่เพราะความบังเอิญ ต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่นอน"

ลู่จินเจาครุ่นคิด จากคำพูดและการกระทำของหลินแ เธอต้องรู้ซึ้งถึงหน้าที่ของตั๋วรถไฟแน่นอน รู้ว่าลู่จินเจาสัมผัสแล้ว ก็จะกลายเป็นผู้โดยสาร

เธอจงใจทำแบบนี้ ทำไมล่ะ เพราะแผ่นหนังแกะเหรอ?

เธอขโมยแผ่นหนังแกะไป แต่ก็ยังคืนมันมาให้เธอ นี่เป็นการบอกใบ้อะไรบางอย่างหรือเปล่า?

ลู่จินเจาหยิบแผ่นหนังแกะออกมา บนนั้นว่างเปล่าไร้สิ่งใด ราวกับตัวอักษรที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพหลอน

ก่อนที่จะสัมผัสตั๋วรถไฟ และกลายเป็นผู้โดยสารขบวนรถไฟ แผ่นหนังแกะในสายตาของลู่จินจาเป็นเพียง "เครื่องราง" ที่มีคุณค่าทางใจชิ้นหนึ่งเท่านั้น มันอาจจะไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยนัก แต่มันก็เป็นของธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง เป็นของเก่าแก่ที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดทั้งชีวิตจนถึงปัจจุบัน

เธอไม่เคยคิดเลยว่าแผ่นหนังแกะผืนนี้จะเป็นไอเทมลี้ลับ

แต่... หลินแรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

ลู่จินเจาถึงขั้นเกิดความสงสัยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า แผ่นหนังแกะของเธอนั้น มีปัญหาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว หรือว่าเป็นเพราะถูกหลินแเอาไปแล้ว ถึงได้เกิดปัญหาขึ้นมา?

"น่าเสียดาย ที่ฉันไม่สามารถไปถามหลินแด้วยตัวเองได้แล้วว่าทั้งหมดนี้มันคือเรื่องอะไรกันแน่"

ตอนนี้พอนึกดูแล้ว ทั้งที่หลินแมักจะหายตัวไปพักหนึ่งบ่อยๆ หรือแม้แต่โดดเรียนโดยตรง แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย แม้แต่หลังจากที่หลินแตายไปแล้ว เธอก็ไม่ได้นึกถึง "ความผิดปกติ" ที่ชัดเจนเหล่านี้เลย จนกระทั่งเธอได้ขึ้นขบวนรถไฟ หมอกที่คอยปกปิดความผิดปกติเหล่านั้นถึงได้ค่อยๆ จางหายไป

ต่อให้ตอนนี้เธออยากจะสืบสวน ก็คงจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง

เพราะจะไม่มีคนธรรมดาคนไหนจำความผิดปกติของหลินแได้เลย

"ถ้าอยากจะสืบสวน ก็จะเริ่มแค่จากหลินแไม่ได้"

แม้ลู่จินเจาจะร้อนใจอยากรู้ความจริงว่าเป็นอย่างไร แต่เธอก็รู้ดีว่าการจะอาศัยเธอเพียงคนเดียวเพื่อสืบหาความจริงอย่างรวดเร็วนั้นเป็นไปไม่ได้

"ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน"

ชีวิตที่เงียบสงบดำเนินต่อไปได้ประมาณครึ่งเดือน การตายของหลินแภายใต้อิทธิพลของกฎเกณฑ์บางอย่างได้รับการเยียวยาอย่างรวดเร็ว รูมเมทต่างแสดงออกราวกับไม่เคยผ่านเรื่องนี้มาก่อน มีเพียงลู่จินเจาเท่านั้นที่ยังคงคาใจกับเรื่องนี้อยู่

เมื่อเวลาผ่านไป จากที่เคยสะดุ้งตื่นจากความฝันทุกวันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นค่อยๆ นอนจนตื่นเองได้ตามธรรมชาติ แต่ในคาบเรียนคาบหนึ่ง ข้างหูของเธอพลันแว่วได้ยินเสียงหวูดรถไฟที่คุ้นเคยตอนขบวนรถไฟเข้าจอด

ราวกับเป็นการแจ้งเตือน หัวใจของลู่จินเจาพลันกระตุกวูบ เธอเอื้อมมือไปหยิบตั๋วรถไฟที่พกติดตัวออกมาดู แน่นอนว่า บนนั้นปรากฏข้อมูลใหม่ขึ้นมา

"ขบวนรถไฟระดับปิ่ง จากสถานีเมืองอวิ๋นเฉิงไปคูเซียง เวลาออกเดินทาง... ในอีกสองชั่วโมงต่อมา"

ภารกิจชานชาลาครั้งใหม่มาแล้ว

และเป็นระดับ ปิ่ง

"ฉันที่เป็นเด็กใหม่ ภารกิจครั้งที่สอง ก็เพิ่มระดับแล้วเหรอ?"

เธอไม่แน่ใจว่านี่เป็นเรื่องปกติหรือไม่ เธอรู้เพียงว่า ในภารกิจระดับติงอย่าง [เรียกผี] ก็มีผู้โดยสารที่เคยผ่านชานชาลามาแล้วสามครั้ง ดังนั้นระดับขบวนรถไฟที่เพิ่มขึ้นจึงไม่มีทางเป็นแบบเพิ่มทีละระดับแน่นอน

การดูตั๋วรถไฟเพื่อหาเบาะแสนั้นมีจำกัด ในใจจะกังวลไปก็ไร้ประโยชน์

"...ทำได้เพียงไปดูหน้างานก่อนแล้วกัน หวังว่าความยากของดันเจี้ยนระดับปิ่งนี้จะไม่หลุดโลกเกินไปนักนะ"

ลู่จินเจาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นจากที่นั่งโดยตรง

แน่นอนว่า เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ อาจารย์และเพื่อนนักศึกษาที่กำลังเรียนอยู่ราวกับไม่สังเกตเห็นการกระทำที่ผิดปกติของเธอเลย ต่อให้เธอจะเดินออกจากห้องเรียนไปโดยตรง อาจารย์ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม และไม่มีเพื่อนนักศึกษาคนไหนทอดสายตาที่สงสัยมามองเลย

ราวกับว่าในวินาทีนี้ ลู่จินเจาได้กลายเป็นคนล่องหนไปแล้ว

เวลาสองชั่วโมงไม่นับว่าเหลือเฟือ หลังจากนั่งรถไปถึงสถานีรถไฟก็เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังดีที่ทันเวลา

ในตอนที่เธอก้าวขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปยังชานชาลาใต้ดิน สถานีรถไฟที่เคยอึกทึกก็กลับกลายเป็นเงียบสงัดอีกครั้ง

และลู่จินเจาที่เคยชินกับความเงียบสงัดนี้แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกใจสั่นเพราะเรื่องนี้อีก

ในระหว่างทางที่ไปห้องพักผู้โดยสารเธอยังคงใช้ความคิดอยู่ว่า ไม่รู้ว่าภารกิจชานชาลาในครั้งนี้จะได้เจออะไรบ้าง

เมื่อเธอเปิดประตูห้องพักผู้โดยสารเข้าไป เธอก็เห็นเพื่อนร่วมทีมในชานชาลาครั้งนี้

คนไม่น้อยเลย พอมองดูคร่าวๆ คาดว่าจำนวนคนในภารกิจครั้งนี้จะมากกว่า [เรียกผี] เล็กน้อย

และสายตาของพวกเขาทีทอดมองมาที่ลู่จินเจามีความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากถามอะไร

จากการกระทำนี้ ลู่จินเจายืนยันได้เรื่องหนึ่ง

ในนี้ไม่มีเด็กใหม่ และคนอื่นๆ ก็ยอมรับไปโดยปริยายแล้วว่า ภารกิจชานชาลาครั้งนี้จะไม่มีเด็กใหม่เข้าร่วม

ดังนั้น แม้จะเป็นหน้าใหม่ ก็ไม่มีใครพูดอะไร

บรรยากาศในห้องพักผู้โดยสารค่อนข้างอึมครึม ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างเงียบสงบ จนกระทั่งประตูห้องพักผู้โดยสารจะถูกเปิดออกอีกครั้ง

คนที่เข้ามาเป็นหญิงสาวสองคน ในจำนวนนี้มีคนหนึ่งหลังจากเข้ามาแล้วก็แอบมองไปรอบๆ วงหนึ่ง จากนั้นก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใสและขี้เล่นว่า:

"นี่เป็นครั้งแรกของฉันเลยที่ทำภารกิจระดับปิ่ง รุ่นพี่คะ มีประสบการณ์อะไรจะแนะนำไหม?"

นี่ไม่ใช่คำถามที่ดีนักเลย ลู่จินเจาลอบอุทานในใจ จากนั้นก็ทอดสายตามองไปยังคนที่ส่งเสียงออกมา

นั่นเป็นเด็กสาวที่ดูเหมือนเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ ย้อมผมสั้นสีชมพูดูสะดุดตา สภาพผมไม่ค่อยดีนักจึงดูยุ่งเหยิงไปบ้าง รูปร่างผอมกะหร่องแต่ดูสุขภาพดี ผิวหนังค่อนข้างหยาบกร้าน ดูเหมือนจะเป็นเด็กที่ตากแดดบ่อยจนสีผิวค่อนข้างคล้ำ เป็นเด็กที่มีลักษณะภายนอกโดดเด่นมากคนหนึ่ง ทำให้ลู่จินเจาจดจำเธอได้ในทันที

"ประสบการณ์เหรอ... ก็ประมาณว่าอย่าไปตีสนิทกับคนอื่นส่งเดชล่ะกัน เพราะใครจะไปรู้ล่ะว่าที่เจอในชานชาลาน่ะ เป็นคนหรือผีกันแน่?"

มีคนเอ่ยตอบ

แต่คำพูดนี้ใครที่ตาสว่างก็ดูออกว่า เป็นการพูดแขวะ

สองคนนี้รู้จักกัน หรือว่ามีความแค้นอะไรกันหรือเปล่านะ?

ลู่จินเจามองดูทั้งสองคนอย่างเงียบๆ เห็นเพียงเด็กสาวที่ถูกแขวนก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร ทำเพียงยิ้มตาหยีแล้วตอบกลับไปว่า: "รับทราบค่ะ เข้าชานชาลาไปแล้วจะไม่คุยกับคุณแน่นอน เพราะพูดไม่แน่นอนว่า คุณอาจจะกลายเป็นผีไปแล้วก็ได้!"

พูดจบ เธอก็ทำหน้าผีใส่

นี่มันคือการจงใจแช่งว่าอีกฝ่ายจะตายนี่นา

ทว่าคนที่พูดคำพูดแบบนี้ออกมาในวินาทีต่อมาก็เบนสายตามมาที่ลู่จินเจา มองดูเธอด้วยท่าทางที่อยากรู้อยากเห็นแล้วถามว่า: "พี่สาวคนสวยที่ไม่คุ้นหน้าเลย พี่คะ พี่เองก็เป็นครั้งแรกที่เข้าชานชาลาระดับปิ่งเหมือนกันใช่ไหม?"

เสียมารยาทจัง เป็นความตั้งใจหรือเปล่านะ?

แต่ลู่จินเจามองออกแล้วว่า ความสามารถในการทำให้คนอื่นโกรธของเด็กคนนี้ถือเป็นระดับหนึ่งจริงๆ

༺༻