บทที่ 11 - เรียกผี (10)

บทที่ 11 - เรียกผี (10)

༺༻

ผิดแล้ว

พิธีกรรมเสร็จสิ้น แต่กลับไม่ได้ส่งผีจากไปเลยสักนิด

ในโถงอาคารที่มืดสลัว ลู่จินเจาเดินตามหลังหลินซูเย่ว์ไปเงียบๆ

ท่าทางการเดินของอีกฝ่ายยังคงแข็งทื่ออยู่บ้าง น่าจะเป็นเพราะร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี แต่ในสายตาของลู่จินเจา กลับดูเหมือนเป็นเพราะผีที่อยู่บนหลังนั่นที่กดทับจนเธอไม่สามารถเดินได้ตามปกติ

เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผากของลู่จินเจา เธอไม่รู้ว่าในตอนนี้ควรจะส่งเสียงเตือนหลินซูเย่ว์ดีหรือไม่

แต่ สิ่งที่เธออยากรู้ได้กระจ่างชัดแจ้งแล้ว

"คนอื่นๆ ล่ะ?"

ในโถงบันไดที่คับแคบ หลินซูเย่ว์ที่เดินอยู่ข้างหน้าเอ่ยถาม

"กำลังทำภารกิจกันอยู่ค่ะ"

ลู่จินจาก้มหน้าลง รักษาระยะห่างจากหลินซูเย่ว์อย่างแยบยล

"อย่างนั้นเหรอ นอกจากเธอแล้วยังมีคนอื่นที่ทำภารกิจเสร็จและเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระอีกไหม?"

เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ...

ลู่จินเจาพริบตา การมองเห็นยังคงเสียสมดุลอยู่บ้าง ตาข้างหนึ่งของเธอไม่มีวี่แววว่าจะกลับมามองเห็นได้เลย นอกจากนี้ เธอก็ไม่กล้าหันหน้าไปมองข้างหลังตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว

แบบนี้ นับว่าเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเหรอ?

เธอไม่ได้บอกความลำบากของตัวเองให้หลินซูเย่ว์ฟัง แต่เลือกที่จะตอบคำถามไปว่า: "น่าจะเป็นเฉินตั่วมั้งคะ แต่ฉันรู้สึกว่า เธอมีบางอย่างไม่ถูกต้อง"

ลู่จินเจาไม่ได้ตั้งใจจะให้ข้อมูลเท็จเพื่อหลอกลวงหลินซูเย่ว์ แต่เธอก็ไม่ได้บอกข้อสันนิษฐานของตัวเองออกไป

นั่นเดิมทีเป็นเพียงความรู้สึกไม่ถูกต้องที่สัมผัสได้จากสัญชาตญาณ หลังจากข้อมูลต่างๆ ซ้อนทับกัน มันก็กลายเป็นความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่ง

ในตอนนี้ หลังจากที่ได้รับข้อมูลจากทางฝั่งของหลินซูเย่ว์แล้ว ข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับภารกิจชานชาลาในครั้งนี้ในหัวของลู่จินจาก็เสร็จสมบูรณ์โดยพื้นฐานแล้ว

ในสายตาของเธอ จุดสำคัญของภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่พิธีกรรม 10 วิธีเห็นผีเลย

หรือจะบอกว่า พิธีกรรมน่ะสำคัญ แต่ การทำพิธีกรรมให้สำเร็จนั้นไม่สำคัญ

ขอแค่พิธีกรรมเริ่มต้นขึ้น ผีก็จะปรากฏตัวออกมา

ส่วนพิธีกรรมจะสำเร็จหรือล้มเหลว นั่นก็ไม่มีความหมายแล้ว

เพราะ จุดประสงค์ของภารกิจชานชาลาในครั้งนี้คือ [เรียกผี]

ตั้งแต่ที่ผีบนหลังของหลินซูเย่ว์ไม่จากไปเพราะเธอ "ทำพิธีกรรมสำเร็จ" และตามหลักการแล้วควรจะส่งผีถ้วยแก้วกลับไปแล้วแต่กลับไม่จากไป ลู่จินเจาก็มั่นใจแล้ว

เมื่อผีถูกเรียกออกมาแล้ว ก็ไม่สามารถ "ขับไล่" ได้อีก

ดังนั้น ในตอนนี้ข้างหลังของเธอ ก็คงจะมีผีตามติดอยู่หนึ่งตัวแน่นอน

ตอนนี้ พวกเธอคือคนเป็นสองคนและผีสองตัวที่ร่วมทางไปด้วยกัน

"ขบวนรถไฟน่าจะมาถึงในอีกชั่วโมงกว่าๆ ใช่ไหมคะ"

ลู่จินเจาพลันเอ่ยปากขึ้น

"...อืม ใช่ ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ล่ะ?"

ความคิดของหลินซูเย่ว์ถูกขัดจังหวะเล็กน้อย เธอยังคงครุ่นคิดเรื่องความไม่ถูกต้องที่ลู่จินเจาพูดถึง และพิจารณาว่าควรจะไปหาเฉินตั่วดีไหม

"แล้วขบวนรถไฟจะจอดที่ที่พวกเราลงรถมาใช่ไหมคะ?"

"ใช่จ้ะ พวกเราสามารถไปถึงที่นั่นล่วงหน้าได้หน่อย ขบวนรถไฟจะไม่รอนานหรอก พอถึงเวลาที่จอดรถก็รีบขึ้นรถให้เร็วที่สุดก็จะปลอดภัยแล้วล่ะ"

น้ำเสียงของหลินซูเย่ว์ดูผ่อนคลายขึ้นมาก ในสายตาของเธอ เธอได้จ่ายค่าตอบแทนที่มหาศาลเพื่อแลกกับความปลอดภัยมาแล้ว ต่อไป ก็แค่ขึ้นรถเท่านั้นเอง

ทว่าในพริบตาต่อมา ลู่จินจาก็ถามคำถามหนึ่งขึ้นมาอีก

"ผีขึ้นรถได้ไหมคะ?"

ฝีเท้าของหลินซูเย่ว์ชะงักไป

เธอหันหน้ามา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสงสัยและระแวดระวังมองไปทางลู่จินเจา: "เสี่ยวลู่ ทำไมเธอถึงถามแบบนี้ล่ะ?"

ลู่จินเจามองไม่เห็นสีหน้าของเธอ เพียงแค่อธิบายว่า: "ฉันกังวลว่าจะมีผีอยู่บนรถน่ะค่ะ มันไม่ปลอดภัย"

"อ๋อ เรื่องนี้เอง ไม่ต้องกังวลหรอกจ้ะ" น้ำเสียงของหลินซูเย่ว์ดูผ่อนคลายลง

"ขอแค่ไม่มีตั๋วรถไฟ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี ก็มองไม่เห็นขบวนรถไฟ และขึ้นขบวนรถไฟไม่ได้ ในบางครั้งพอเวลาหมดลงพวกเรายังต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ถูกผีไล่ล่า ในตอนนั้นขอแค่ขึ้นรถได้ ก็จะปลอดภัยแน่นอน"

"เจ้าของตั๋วรถไฟตาย ตั๋วรถไฟก็จะหายไปด้วย ผีก็ไม่สามารถแย่งชิงตั๋วรถไฟของคนไปได้"

"ดังนั้น ผี ไม่มีทางขึ้นขบวนรถไฟได้อย่างแน่นอน"

อย่างนั้นเหรอ?

แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าผีในชานชาลานี้ อยากจะตามพวกเธอเนียนขึ้นรถไปล่ะ?

ไม่อย่างนั้น ผีที่ไม่ได้ถูกกฎเกณฑ์การเห็นผีผูกมัดไว้แล้ว ทำไมถึงยังไม่ฆ่าพวกเธอเสียที?

ในบรรดากลุ่มคนอย่างพวกเธอ จุดพิเศษเพียงอย่างเดียว ก็คือสถานะผู้โดยสารขบวนรถไฟไม่ใช่เหรอ?

การเก็บพวกเธอไว้ สิ่งเดียวที่จะได้รับก็คือเวลาและตำแหน่งที่ขบวนรถไฟจะมาถึง!

ในวินาทีที่เห็นว่าผีบนหลังของหลินซูเย่ว์ไม่ได้จากไป ลู่จินเจาก็คิดเรื่องนี้ทะลุปรุโปร่งแล้ว

ดันเจี้ยนนี้ ทำไมถึงไม่ใช่ [เห็นผี] แต่กลับเป็น [เรียกผี] เพราะสิ่งที่อันตรายไม่ใช่ภารกิจเห็นผี แต่เป็นพวกเธอที่เรียกผีออกมาผ่านภารกิจเห็นผี แต่กลับไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับจุดประสงค์ของผี!

ถ้าหากไม่สังเกตเห็น ก็จะคิดไปจริงๆ ว่าทุกคนทำภารกิจสำเร็จแล้ว

ในช่วงเวลาที่รอขบวนรถไฟมาถึง สมมติว่าสมาชิกทุกคนมาพร้อมหน้ากัน ถ้าอย่างนั้น... ถึงตอนนั้น ข้างกายของพวกเขา ก็จะมีผีอย่างน้อยเก้าตัวที่กำลังรอคอยช่วงเวลาที่ขบวนรถไฟจะมาถึงไปพร้อมๆ กัน!

พวกมันจะรออยู่อย่างเงียบเชียบรอให้ขบวนรถไฟเปิดประตูแล้วให้พวกเธอกลับเข้าขบวนรถไฟไปอย่างปลอดภัยเหรอ?

เป็นไปไม่ได้

สิ่งเดียวที่ลู่จินเจาคิดออก ก็คือผีพวกนี้กำลังรอจังหวะที่ขบวนรถไฟเปิดประตูเพื่อฆ่าพวกเธอ แล้วสวมรอยแทน เพื่อที่จะพยายามขึ้นขบวนรถไฟ!

เธอไม่แน่ใจว่านี่คือสิ่งที่ทำได้หรือไม่ เธอรู้เพียงว่า ช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดของดันเจี้ยนนี้ได้เผยโฉมออกมาแล้ว

นั่นก็คือช่วงเวลาที่ขบวนรถไฟมาถึง และพวกเธอเตรียมตัวจะกลับขึ้นรถนั่นเอง

"พี่มั่นใจจริงๆ เหรอคะ ว่าผีขึ้นรถไม่ได้?" ลู่จินเจาถามย้ำซ้ำๆ

หลินซูเย่ว์รู้สึกแปลกๆ: "เธอกังวลเรื่องอะไรอยู่เหรอ?"

"วางใจเถอะจ้ะ ก่อนหน้านี้เคยมีครั้งหนึ่ง เพื่อนร่วมทีมถูกผีสิงร่างโดยที่พวกเราทุกคนไม่สังเกตเห็นเลยสักคนเดียว แต่สุดท้ายเธอก็ถูกขบวนรถไฟปฏิเสธไม่ให้เข้าประตู"

"ดังนั้นพวกเราถึงมั่นใจได้เต็มร้อยว่า ผีขึ้นรถไม่ได้แน่นอน"

แบบนั้นเหรอ...

หรือว่าเธอจะเข้าใจผิดไปเอง?

ลู่จินเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เธอก็คิดไม่ออกจริงๆ ถึงเหตุผลที่ผีไม่ฆ่าคนในตอนนี้

"ฉันกังวลเรื่องเฉินตั่วน่ะค่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะไปดูเองจ้ะ ถ้าเธอมีปัญหาจริงๆ เธอขึ้นรถไม่ได้หรอก พวกเราก็แค่หลบเธอหน่อย สับเปลี่ยนเวลาขึ้นรถก็พอแล้ว"

หลินซูเย่ว์ดูเหมือนจะเตรียมการไว้แล้ว หลังจากพูดจบ เธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ หยุดนิ่งไปไม่กี่วินาทีก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่ดูมีเลศนัยว่า:

"แต่เสี่ยวลู่ ทำไมเธอถึงเอาแต่ก้มหน้าไม่มองฉันเลยล่ะ?"

ตั้งแต่ที่เธอหันหน้ามาจนถึงตอนนี้ ในระหว่างที่ลู่จินเจาสนทนากับเธอ เธอเอาแต่ก้มหน้ามาตลอด

พอคิดถึงความสามารถที่ลู่จินเจามีในตอนนี้ สีหน้าของหลินซูเย่ว์ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

และลู่จินเจาเองก็นิ่งสงบลงหลังจากที่เธอถามประโยคนี้ออกมา

ถนนยามเที่ยงคืนมีเพียงพวกเธอสองคน ลู่จินเจายังคงก้มหน้าอยู่ เธอไม่เห็นสีหน้าของลู่จินเจา ได้ยินเพียงเธอพูดว่า:

"เพราะว่า พี่หลินคะ ผีตัวนั้น มันยังอยู่บนหลังของพี่นะคะ"

อะไรนะ?!

หลินซูเย่ว์รู้สึกเพียงว่าสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ มือเท้าเย็นเฉียบ ความหวาดกลัวอย่างขีดสุดถาโถมเข้ามาในหัวของเธอ จนทำให้เธอไม่สามารถแสดงปฏิกิริยาตอบโต้คำพูดของลู่จินเจาได้ในทันที

ราวกับเป็นภาพหลอน หลังจากที่ลู่จินเจาพูดให้ชัดแจ้งแล้ว ในที่สุดหลินซูเย่ว์ก็รู้สึกถึงความไม่ถูกต้อง

ที่หัวไหล่รู้สึกเมื่อยล้าเล็กน้อย ราวกับแบกของหนักๆ เดินมานาน

ที่หลังรู้สึกเย็นวาบ ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บยามค่ำคืน แต่เป็นเพราะเธอแนบชิดอยู่กับอะไรบางอย่างที่เย็นเยือก ราวกับผิวหนังของคนตาย

ที่ซอกคอ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่เหมือนมีเหมือนไม่มีปรากฏขึ้นเป็นระยะ มาพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าของการเน่าเปื่อย หลินซูเย่ว์ไม่กล้าคิดว่านั่นคืออะไร เธอรู้สึกเพียงว่า เลือดทั่วร่างดูเหมือนจะแข็งตัวตามกลิ่นอายความเย็นยะเยือกนี้ไปแล้ว

༺༻