บทที่ 37 - รับใช้ประชาชนคือปณิธานขององค์กรนักทำความสะอาดพวกเรา

บทที่ 37 - รับใช้ประชาชนคือปณิธานขององค์กรนักทำความสะอาดพวกเรา

กู้เหวินเดินทอดน่องเข้าไปยังร้านค้าที่กำลังถูกพังทำลายอย่างสบายอารมณ์

คนเดินถนนที่อยู่ไกลออกไปตะโกนร้องบอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"อย่าเข้าไปนะ! รีบหนีเร็วเข้า! นั่นไม่ใช่หมูป่าธรรมดา แต่มันคือสัตว์ดุร้าย!"

กู้เหวินปรายตามองชาวบ้านเหล่านั้นแล้วฉีกยิ้มบาง

"วางใจเถอะครับ พนักงานทำความสะอาดกำลังปฏิบัติหน้าที่"

พอได้ยินดังนั้น สีหน้าตื่นตระหนกของชาวบ้านก็มลายหายไปทันที ใบหน้าของพวกเขาถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นและเลื่อมใสศรัทธา

"ที่แท้ก็ใต้เท้าพนักงานทำความสะอาดนี่เอง! สู้ๆ นะครับ!"

"ฆ่าไอ้เดรัจฉานเวรนั่นให้ตายไปเลย!"

กู้เหวินเดินมาถึงหน้าร้าน เขาเหยียบเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น เดินฝ่าประตูที่ถูกหมูป่าเขี้ยวพุ่งชนจนพังยับเยินเข้าไปด้านในด้วยท่าทีเรียบเฉย

เสียงเหยียบเศษกระจกแตกดังก้องไปทั่ว หมูป่าเขี้ยวหูผึ่งและตื่นตัวในพริบตา มันหันขวับกลับมาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำกระหายเลือด และสังเกตเห็นการมาเยือนของกู้เหวินทันที

หมูป่าเขี้ยวอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม มันจ้องกู้เหวินเขม็งก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่นกึกก้อง แล้วหันขวับพุ่งทะยานเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้เดรัจฉานหนังเหนียว แกนี่มันไม่มีน้ำใจนักกีฬาเอาซะเลยนะ ไม่คิดจะทักทายกันก่อนหรือไง เจอหน้าปุ๊บก็พุ่งชนกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ"

กู้เหวินส่ายหน้าอย่างระอา เขารวบรวมพลังน้ำไฟในร่างกายแล้วซัดเข้าใส่หมูป่าอย่างจัง!

ตูม!

วารีเพลิงปริมาณมหาศาลพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของกู้เหวิน แปรเปลี่ยนเป็นสายน้ำไหลทะลักเข้าซัดสาดใส่หมูป่าเขี้ยวราวกับคลื่นยักษ์

หมูป่าเขี้ยวถูกวารีเพลิงกลืนกินในชั่วพริบตา มันลื่นไถลล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นทันที

แม้วารีเพลิงจะอยู่ในสถานะของเหลว แต่อุณหภูมิของมันกลับสูงปรี๊ด!

เรียกได้ว่ามันแทบจะกลายเป็นลาวาระดับต่ำไปแล้วด้วยซ้ำ!

เมื่อทั่วทั้งร่างถูกอาบย้อมไปด้วยวารีเพลิง หมูป่าเขี้ยวก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมานพลางกลิ้งทุรนทุรายไปตามพื้น

"ครืดดด! ครืดดด!"

ยิ่งมันกลิ้งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

พื้นที่บริเวณนั้นถูกปกคลุมไปด้วยวารีเพลิงจนกลายเป็นแม่น้ำสายเล็กๆ ที่อาบชโลมไปด้วยเปลวไฟและสายน้ำ ยิ่งมันดิ้นรนกลิ้งไปมา บาดแผลบนตัวก็ยิ่งสาหัสขึ้นเรื่อยๆ

"พวกสัตว์เดรัจฉานที่ไม่มีสติปัญญานี่มันรับมือง่ายจริงๆ แฮะ"

กู้เหวินทอดถอนใจ

สัตว์มีชีวิตที่โง่เง่าเต่าตุ่นอย่างหมูป่าเขี้ยวตัวนี้ อีกไม่กี่ปีข้างหน้าคงหาดูได้ยากแล้ว

พวกสัตว์ดุร้ายที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง แม้จะเป็นเพียงเดรัจฉาน แต่สติปัญญาของพวกมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามนุษย์สักเท่าไหร่เลย

โดยเฉพาะพวกสัตว์ดุร้ายที่เจ้าเล่ห์เพทุบาย...

แผนการอันแยบยลของพวกมันในอดีตยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของกู้เหวินจนถึงทุกวันนี้

ผ่านไปไม่นานนัก

กลิ่นเนื้อย่างหอมฉุยก็โชยมา...

เนื้อชั้นนอกของหมูป่าเขี้ยวถูกวารีเพลิงของกู้เหวินย่างจนสุกเกรียม ส่งกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอออกมา

แม้เกราะโคลนที่ปกคลุมผิวหนังของหมูป่าเขี้ยวจะแข็งแกร่งจนยากจะเจาะทะลวง

แต่มันก็แค่แข็ง ไม่ได้กันความร้อนสักหน่อย!

ในทางกลับกัน ดินโคลนพวกนี้แหละที่เป็นตัวนำความร้อนชั้นดี เกราะโคลนที่หมูป่าเขี้ยวภาคภูมิใจนักหนา ตอนนี้กลับกลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้มันต้องเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส

สภาพของมันตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับไก่อบฟางเลยสักนิด...

เอาโคลนมาพอกตัวไก่ให้มิดแล้วค่อยโยนเข้าเตาอบดิน

ในที่สุดหมูป่าเขี้ยวก็สิ้นฤทธิ์ มันนอนนิ่งงันอยู่บนพื้น มีเพียงอาการกระตุกเป็นพักๆ เท่านั้น

กู้เหวินปรายตามองสัตว์ร่างยักษ์ตัวนี้พลางขยับจิตเรียกกู่กระบี่ออกมา เขายืนอยู่ห่างๆ แล้วเล็งเป้าไปที่ดวงตาของหมูป่าก่อนจะปาออกไปสุดแรง!

ฉึบ!

กู่กระบี่แหวกว่ายผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งอันงดงาม พุ่งเสียบทะลุดวงตาของหมูป่าเขี้ยวอย่างแม่นยำ!

โพละ!

ลูกตาแหลกละเอียด เลือดสดๆ สาดกระเซ็น

หมูป่าเขี้ยวที่นอนนิ่งไปแล้วสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว มันแผดเสียงร้องโหยหวนอีกครั้งพลางดิ้นทุรนทุรายอยู่นานถึงห้าหกวินาที

ก่อนจะล้มตึงลงไปและสิ้นใจตายอย่างเป็นทางการ

เมื่อมองดูซากศพอันใหญ่โตของหมูป่าเขี้ยว มุมปากของกู้เหวินก็ยกยิ้มขึ้น

"คิดจะแกล้งตายตบตาฉันงั้นเหรอ อ่อนหัดไปหน่อยนะ"

กู้เหวินเดินเข้าไปหาหมูป่าเขี้ยว เขาเก็บกู่กระบี่และวารีเพลิงบนพื้นกลับคืนมา จากนั้นก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาถ่ายรูปซากหมูป่าด้วยท่าทีเรียบเฉยเพื่อกดส่งภารกิจ

ระบบขององค์กรนักทำความสะอาดใช้ AI ในการตรวจสอบ ซึ่งมีความรวดเร็วแม่นยำสูงมาก

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวินาที แต้มผลงานที่เป็นรางวัลจากองค์กรนักทำความสะอาดก็โอนเข้าบัญชีเรียบร้อย

"ภารกิจแรกสำเร็จลุล่วง ถือเป็นก้าวแรกที่งดงามทีเดียว"

กู้เหวินยิ้มกริ่ม เขาใช้มือเพียงข้างเดียวหิ้วซากหมูป่าตัวเขื่องที่หนักถึงสองพันชั่งขึ้นมา แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างหน้าตาเฉย

หมูป่าไม่เหมือนหมูบ้าน หมูป่าทั่วไปตัวโตเต็มที่ก็หนักแค่สี่ร้อยกว่าชั่งเท่านั้น ตัวที่หนักเกินสี่ร้อยชั่งถือว่าหาดูได้ยากมากแล้ว

แต่หลังจากเข้าสู่ยุคสมัยใหม่

มวลพลังวิญญาณในอากาศเกิดการเปลี่ยนแปลง สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในป่าเขาล้วนเกิดการวิวัฒนาการ และหมูป่าตัวนี้ก็คงเป็นหนึ่งในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

แน่นอนว่า

ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง

เช่น...

หมูป่าตัวนี้อาจจะหลุดออกมาจากดินแดนเร้นลับบนภูเขาซีอี้ก็เป็นได้

เมื่อเดินพ้นประตูร้าน กู้เหวินก็ออกแรงเหวี่ยงซากหมูป่าทิ้งลงบนลานกว้างข้างๆ ร้าน

หน้าที่ของเขาคือฆ่าหมูป่าตัวนี้ ส่วนเรื่องจัดการซากศพของมันก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ขององค์กรนักทำความสะอาดไปก็แล้วกัน

หมูป่ากิ๊กก๊อกแบบนี้ ซากของมันแทบไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย

ต่อให้เป็นเขี้ยวที่แข็งแกร่งที่สุดบนตัวมันก็ขายได้เต็มที่แค่ไม่กี่ร้อยเหรียญเงิน กู้เหวินขี้เกียจแม้แต่จะงัดมันออกมาด้วยซ้ำ เสียเวลาเปล่าๆ!

เมื่อเห็นหมูป่าสิ้นใจ ชายชราวัยหกสิบกว่าปีคนหนึ่งก็เดินจูงมือเด็กสาววัยแรกรุ่นที่ดูอายุไม่ถึงยี่สิบปีตรงเข้ามาหา

ชายชราโค้งคำนับกู้เหวินปะหลับปะเหลือกพลางกล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก

"ขอบคุณใต้เท้ามากครับ ขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่ได้คุณ พวกเราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน"

ชายชราพูดไปก็ปรายตามองสภาพร้านที่พังยับเยินไปด้วยแววตาปวดใจ

เห็นได้ชัดว่า

ชายชราคนนี้ก็คือเจ้าของร้านแห่งนี้นี่เอง

กู้เหวินตีหน้าขรึมก่อนจะคลี่ยิ้มบาง

"รับใช้ประชาชนคือปณิธานขององค์กรนักทำความสะอาดพวกเรา ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ"

พูดจบกู้เหวินก็หันหลังเดินไปขึ้นเบาะหลังรถจี๊ป โจวกั๋วคนขับรถเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปทันที

เด็กสาววัยแรกรุ่นมองตามหลังรถจี๊ปไปพลางเอียงคอด้วยความสงสัย

"ฉันคุ้นหน้าพนักงานทำความสะอาดคนนี้จัง เหมือนเคยเห็นที่โรงเรียนเลย... เขาหน้าตาเหมือนรุ่นพี่หัวกะทิที่โดนไล่ออกเพราะคดีล่วงละเมิดทางเพศคนนั้นไม่มีผิด..."

"แล้วเขาไปเข้าองค์กรนักทำความสะอาดได้ยังไงเนี่ย"

"แถมยังเก่งกาจขนาดนี้อีก"

ชายชราที่อยู่ข้างๆ รีบเอามือปิดปากเด็กสาวทันที

"อย่าพูดจาเหลวไหล! ใต้เท้าผู้ใช้กู่ไม่ใช่คนที่เราจะไปนินทาว่าร้ายได้ง่ายๆ นะ! หลานต้องจำคนผิดแน่ๆ!"

เด็กสาวขมวดคิ้วมุ่น

จำคนผิดงั้นเหรอ?

ไม่น่าจะใช่นะ

กู้เหวิน... หมอนั่นน่าจะชื่อนี้ไม่ผิดแน่

เขาต้องเป็นกู้เหวินชัวร์!

...

ณ องค์กรนักทำความสะอาด

มีใครบางคนถือปึกเอกสารประวัติของกู้เหวินเดินเข้าไปในห้องทำงานของหลี่เหลิ่ง เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะพลางเอ่ยขึ้น

"หัวหน้าหลี่ครับ นี่เป็นประวัติของกู้เหวิน คุณอยากจะลองอ่านดูไหมครับ เมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังเป็นนักศึกษาของวิทยาลัยอิ๋นเหออยู่เลย แต่ว่า... เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น... เขาก็เลยโดนไล่ออก"

โดนไล่ออกงั้นเหรอ?

หลี่เหลิ่งเลิกคิ้วขึ้น

นักศึกษาที่เก่งกาจขนาดนี้มีสิทธิ์โดนไล่ออกด้วยเหรอเนี่ย?

ผู้อำนวยการกับพวกอาจารย์ในวิทยาลัยอิ๋นเหอมันกินหญ้าเป็นอาหารหรือไง?

พวกไร้ประโยชน์เอ๊ย!

หลี่เหลิ่งหยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

"แอบถ่าย? ล่วงละเมิดทางเพศ?"

"ไว้ท่านผู้อำนวยการว่างๆ คงต้องเชิญไปเยือนวิทยาลัยอิ๋นเหอสักหน่อยแล้วล่ะ ผู้อำนวยการกับอาจารย์ที่นี่ยังแยกแยะผิดถูกไม่เป็นเลย แล้วจะมีหน้ามาเปิดสถานศึกษาได้ยังไง?"

เพียงแค่มองแวบเดียว หลี่เหลิ่งก็เลือกที่จะยืนหยัดอยู่ข้างกู้เหวินทันที

จากที่เขาได้สัมผัสและคลุกคลีกับกู้เหวินในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่ากู้เหวินจะเป็นพวกมักมากในกามจนหน้ามืดตามัวแบบนั้น

ไม่อย่างนั้นล่ะก็

แค่นักฆ่ากู่สายมารสาวสวยในโรงแรมคนนั้นก็คงเอาชีวิตเขาไปได้ง่ายๆ แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น กู้เหวินยังไม่ได้แสดงท่าทีสนใจไยดีอะไรกับสาวงามระดับท็อปขององค์กรอย่างเยี่ยจื่อชิงหรือไป๋จิ้งเยวี่ยเลยสักนิด

แล้วนักศึกษาหญิงที่โดน 'ล่วงละเมิด' คนนั้นเป็นนางฟ้าลงมาจุติหรือยังไง?

ในเอกสารก็ระบุไว้อย่างชัดเจน

ว่ากู้เหวินยืนกรานปฏิเสธข้อกล่าวหามาตลอด เพียงแต่ไม่มีใครยอมเชื่อเขาเลย

เอาล่ะ

ในเมื่อไม่มีใครในโรงเรียนเชื่อเขา

องค์กรนักทำความสะอาดก็จะขอเชื่อเขาเอง

[จบแล้ว]