บทที่ 36 - ดูเหมือนฉันกำลังจะกลายเป็นคนฆ่าหมูซะแล้ว

บทที่ 36 - ดูเหมือนฉันกำลังจะกลายเป็นคนฆ่าหมูซะแล้ว

ตึกองค์กรนักทำความสะอาด

สือเว่ยบังเอิญเดินสวนกับกู้เหวิน ในมือของเขาถือแก้วกาแฟร้อนกรุ่นพลางเดินรี่เข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น

"อรุณสวัสดิ์ หมายเลข 184"

ใบหน้าของกู้เหวินปรากฏรอยเส้นดำพาดผ่านหน้าผาก

"สรรพนามเรียกขานประหลาดๆ นี่มันอะไรกัน"

สือเว่ยหัวเราะลั่น

"ล้อเล่นน่า ตั้งแต่วันนี้ไปพวกเราก็ถือเป็นพี่น้องกันแล้ว เอ้า กาแฟแก้วนี้ยกให้นาย ฉันเพิ่งกดมาจากเครื่องเมื่อกี้ ยังไม่ได้จิบเลยสักอึก"

สือเว่ยยัดแก้วกาแฟใส่มือกู้เหวินหน้าตาเฉย

กู้เหวินก้มมองแก้วกาแฟในมือ กำลังจะอ้าปากบอกว่าเขาไม่ชอบดื่มของพวกนี้

สือเว่ยก็โบกมือหยอยๆ ให้กู้เหวิน

"เพิ่งได้รับภารกิจด่วน ฉันไปก่อนนะ นายก็เดินสำรวจทำความคุ้นเคยไปก่อนแล้วกัน มีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามฉันได้ตลอดเวลา!"

พูดจบ

สือเว่ยก็วิ่งหน้าตั้งออกไปอย่างเร่งรีบ ดูท่าจะได้รับภารกิจด่วนจริงๆ นั่นแหละ

กู้เหวินก้มลงมองแก้วกาแฟร้อนๆ ที่ยังมีควันลอยกรุ่นในมือพลางหัวเราะเบาๆ เขาส่ายหน้าแล้วลองจิบกาแฟดูหนึ่งอึก

วินาทีต่อมา

กู้เหวินก็ขมวดคิ้วมุ่น จึ๊ ขมปี๋เลยแฮะ

รสชาติไม่ได้เรื่องจริงๆ ด้วย

เขายังคงไม่ชินกับการดื่มอะไรแบบนี้

คนอื่นเวลาต้องการความสดชื่นมักจะต้องพึ่งพาสารคาเฟอีนในกาแฟ แต่สำหรับเขาแล้ว แค่ได้เห็นเลือดสดๆ ก็ตาสว่างแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องดื่มของขมๆ แบบนี้เลย

กู้เหวินกระดกกาแฟจนหมดแก้วรวดเดียวแล้วโยนแก้วเปล่าทิ้งลงถังขยะข้างทาง

รสชาติห่วยแตก!

นี่คือคำวิจารณ์จากปากของกู้เหวิน

ครู่ต่อมา

กู้เหวินก็บังเอิญเจอไป๋จิ้งเยวี่ย หญิงสาวโบกมือขาวผ่องทักทายกู้เหวิน

"อรุณสวัสดิ์จ้า หมายเลข 184"

กู้เหวินเลิกคิ้วขึ้น

มามุกเดียวกันอีกแล้ว?

"นี่เป็นธรรมเนียมการเรียกเด็กใหม่ของพวกคุณงั้นเหรอ?"

ไป๋จิ้งเยวี่ยส่ายหน้าตอบ

"เปล่าหรอก นี่เป็นชื่อเรียกที่สือเว่ยเพิ่งเสนอให้พวกเราใช้เรียกนายในวันนี้ต่างหาก เขาบอกว่าทำแบบนี้จะช่วยให้นายปรับตัวเข้ากับทีมได้ดีขึ้นไง"

มุมปากของกู้เหวินกระตุกเบาๆ

"อย่างนั้นเหรอ"

ไป๋จิ้งเยวี่ยทำหน้าจ๋อย

"ดูเหมือนชื่อเรียกนี้จะไม่ได้ผลสินะ ว่าแล้วเชียว! ไม่น่าไปเชื่อไอ้เบื้อกตัวโตนั่นเลย!"

เสียงหยอกล้อดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง

"ไปเชื่อเจ้ายักษ์ทึ่มนั่นก็ไร้ประโยชน์สิ"

เจ้าของเสียงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเยี่ยเหวยซือ

ในมือของเยี่ยเหวยซือก็มีแก้วกาแฟอยู่เช่นกัน เขาเดินตรงเข้ามาหากู้เหวินพลางเอ่ยถาม

"รับกาแฟไหม"

พอกู้เหวินเห็นกาแฟ ความทรงจำรสขมปร่าในปากก็ย้อนกลับมาทำเอาเขาคิ้วขมวดเข้าหากันทันที

"ไม่ดื่ม!"

"ถ้าต้องให้ดื่มของขมๆ แบบนี้ ผมยอมกระดกน้ำเปล่าดีกว่า"

เยี่ยเหวยซือยักไหล่

"บังเอิญจัง ฉันเองก็ไม่ชอบดื่มกาแฟเหมือนกัน แต่กาแฟมันช่วยให้ตาสว่างได้ ฉันไม่อยากสัปหงกตอนออกไปปฏิบัติภารกิจหรอกนะ เพราะนั่นอาจจะทำให้ฉันตายศพไม่สวยได้"

กู้เหวินยิ้มตอบ

"ปกติผมชอบเอามีดกรีดแขนตัวเองสักแผลน่ะ พอเห็นเลือดพุ่งปรี๊ดออกมาปุ๊บ ผมก็จะตื่นเต็มตาทันทีเลยล่ะ"

พอกู้เหวินพูดจบ เยี่ยเหวยซือถึงกับตัวสั่นสะท้าน มุมปากกระตุกยิกๆ

"วิธีของนาย... ช่างไม่เหมือนใครเลยจริงๆ"

กู้เหวินยิ้มรับ

"พวกคุณคุยกันไปเถอะ ผมต้องไปรับชุดปฏิบัติการก่อน แล้วจะได้เริ่มงานของวันนี้เสียที"

ทั้งสองคนพยักหน้ารับ

"ไปเถอะ! สู้ๆ นะ!"

คล้อยหลังกู้เหวิน

เยี่ยเหวยซือมองตามแผ่นหลังของกู้เหวินไปพลางกระตุกมุมปาก

"ดูเหมือนหัวหน้าจะรับตัวประหลาดเข้าทีมมาอีกคนแล้วสิ คนดีๆ ที่ไหนจะเอามีดแทงตัวเองเพื่อเรียกความสดชื่นกันล่ะ!"

แต่ทว่าไป๋จิ้งเยวี่ยกลับจ้องมองแผ่นหลังของกู้เหวินด้วยแววตาครุ่นคิด ประกายในดวงตาของเธอมีสีสันแปลกๆ ซ่อนอยู่

"ฉันชักจะชอบเด็กใหม่คนนี้แล้วสิ!"

"เอามีดแทงตัวเองเพื่อเรียกความสดชื่นงั้นเหรอ? ไว้คราวหน้าต้องลองทำดูบ้างแล้ว!"

เยี่ยเหวยซือผงะถอยหลังไปหลายก้าวตามสัญชาตญาณ เขาเกือบลืมไปสนิทเลยว่าแม่ไป๋จิ้งเยวี่ยคนนี้ก็ไม่ใช่คนปกติเหมือนกันนี่หว่า

"ชอบก็ไปจีบสิ หมอนั่นโสดแหงมๆ"

เยี่ยเหวยซือยังไม่วายปากดี

ไป๋จิ้งเยวี่ยส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เยี่ยเหวยซือ

"นายอยากตายใช่ไหม"

เยี่ยเหวยซือกระแอมไอสองสามที

"ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!"

...

หลังจากกู้เหวินรับชุดปฏิบัติการเสร็จ เขาก็โยนมันเข้าไปเก็บในกู่เก็บของอย่างลวกๆ

อันที่จริงชุดปฏิบัติการสีดำขององค์กรนักทำความสะอาดก็ดูเท่ไม่เบา แถมยังออกแบบมาอย่างพิถีพิถันและเหมาะสำหรับสวมใส่ตอนต่อสู้สุดๆ

แต่ในวันธรรมดาปกติก็ไม่มีใครบ้าจี้ใส่ชุดปฏิบัติการเดินไปเดินมาหรอก

พนักงานทำความสะอาดส่วนใหญ่มักจะใส่ชุดไปรเวทเวลาออกมาปฏิบัติภารกิจ เพื่อความสะดวกในการแฝงตัว เพราะเป้าหมายบางคนพอเห็นชุดปฏิบัติการปุ๊บก็พร้อมจะหันหลังวิ่งหนีป่าราบทันที

เตรียมตัวเสร็จสรรพ

กู้เหวินก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วกดปุ่มเช็คอิน

ซึ่งนั่นหมายความว่า นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะได้รับมอบหมายภารกิจต่างๆ เข้ามาเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะกดปุ่มหยุดรับภารกิจนั่นแหละ

กู้เหวินเพิ่งกดเช็คอินไปได้ไม่ถึงสองวินาทีดี

ประจวบเหมาะพอดี

มีหน้าต่างภารกิจเด้งพรวดขึ้นมา

[เขตตะวันออก ถนนไท่ผิงหมายเลข 124 พบสัตว์ดุร้าย 'หมูป่าเขี้ยว' ประเมินความแข็งแกร่งอยู่ในระดับต่ำกว่ามาตรฐาน โปรดไปทำความสะอาดทันที รางวัล: 3 แต้ม ยืนยันรับภารกิจหรือไม่?]

กู้เหวินขมวดคิ้วมุ่น

แค่นี้เนี่ยนะ?

จะส่งคนเก่งระดับเขาไปฆ่าหมูป่าเนี่ยนะ เกินไปป่าววะ?!

แถมรางวัลยังให้แค่ 3 แต้มอีก

แต่คิดไปคิดมา ยุงตัวเล็กก็ยังมีเนื้อ กู้เหวินจึงตัดสินใจกดรับภารกิจแล้วเดินออกไปข้างนอก

ระหว่างทาง

ไป๋จิ้งเยวี่ยเอ่ยทักทาย

"ดูเหมือนนายจะได้รับภารกิจแล้วสินะ"

กู้เหวินยักไหล่

"ใช่ ให้ผมไปฆ่าหมู... ดูเหมือนผมกำลังจะกลายเป็นคนฆ่าหมูซะแล้ว"

ไป๋จิ้งเยวี่ยหลุดขำพรืด เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ สองข้างแก้ม ดูน่ารักไม่เบาเลยทีเดียว

"นี่แหละหน้าที่ของนาย พอนายทำภารกิจครบสิบอย่างเมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาก็จะส่งภารกิจที่ยากขึ้นมาให้นายเองแหละ"

กู้เหวินพยักหน้า

"ผมเข้าใจ ตอนนี้ผมยังเป็นหน้าใหม่ คงกำลังอยู่ในช่วงโหมดฝึกสอนล่ะสิ"

"ไปล่ะ ไว้เจอกันนะ!"

หน้าประตูตึกองค์กรนักทำความสะอาด มีรถจี๊ปจอดติดเครื่องรอรับกู้เหวินไปยังสถานที่ปฏิบัติภารกิจอยู่ก่อนแล้ว

นี่คือคนขับรถส่วนตัวที่องค์กรนักทำความสะอาดจัดเตรียมไว้ให้กู้เหวินโดยเฉพาะ พนักงานทำความสะอาดทุกคนจะมีรถประจำตำแหน่งและคนขับรถส่วนตัวคอยอำนวยความสะดวก

เพื่อคอยซัพพอร์ตให้พนักงานทำความสะอาดทำงานได้ราบรื่นยิ่งขึ้น

ภายในรถ

กู้เหวินเอ่ยถามขึ้น

"จริงสิ คุณชื่ออะไร ยังไม่ได้ถามเลย"

คนขับรถตอบกลับมา

"คุณกู้เหวิน ผมชื่อโจวกั๋วครับ"

โจวกั๋ว...

กู้เหวินพยักหน้ารับพลางจดจำชื่อนี้เอาไว้ในใจ

ในเมื่อเป็นคนขับรถส่วนตัวของเขา ก็ถือว่าเป็นคู่หูกัน เขาจึงควรจำชื่ออีกฝ่ายเอาไว้

"โจวกั๋ว คุณเข้ามาทำงานกับองค์กรนักทำความสะอาดนานแค่ไหนแล้ว"

"ห้าปีแล้วครับ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผมประกบคู่กับพนักงานทำความสะอาดมาหลายคน น่าเสียดายที่พวกเขาล้วน... เฮ้อ..."

โจวกั๋วถอนหายใจแผ่วเบา

เห็นได้ชัดเจนเลยว่า

คู่หูคนก่อนๆ ของเขาน่าจะตายเรียบไปหมดแล้ว

มุมปากของกู้เหวินกระตุกยิกๆ นี่เขาจะเป็นรายต่อไปใช่ไหมเนี่ย?

เวรเอ๊ย

เขาไม่น่าปากสว่างถามเลยจริงๆ!

...

เวลาผ่านไปเพียงอึดใจ รถจี๊ปก็พากู้เหวินมาถึงจุดหมายปลายทาง กู้เหวินมองปราดเดียวก็เห็นหมูป่ายักษ์ตัวมหึมาที่มีเขี้ยวยาวเฟื้อย ใหญ่และยาวเอาเรื่อง!

ตอนนี้เจ้าหมูป่ากำลังอาละวาดพังร้านค้าแห่งหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง มันวิ่งชนข้าวของกระจุยกระจายไปทั่วจนร้านพังยับเยินไม่มีชิ้นดี

เนื้อตัวของมันสกปรกมอมแมมไปด้วยโคลนตมที่แห้งกรังจนกลายเป็นเกราะโคลนแข็งหุ้มร่างเอาไว้มิดชิดเพื่อปกป้องร่างกายของมัน

และนี่

ก็คือจุดที่รับมือยากที่สุดของพวกหมูป่า

หมูป่าชอบลงไปเกลือกกลิ้งในปลักโคลน พอโคลนแห้ง ร่างกายของมันก็จะแข็งโป๊กจนอาวุธฟันแทงไม่เข้า

กู้เหวินหรี่ตาแคบลงขณะจ้องมองหมูป่า

"ดูเหมือนหมูป่าตัวนี้จะลงมาจากภูเขาสินะ..."

แถวนี้มีภูเขาใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เพียงลูกเดียว...

ภูเขาซีอี้!

ดูเหมือนนี่จะเป็นสัญญาณเตือนอย่างหนึ่งเหมือนกัน

สัญญาณเตือนก่อนที่วิกฤตการณ์ครั้งยิ่งใหญ่จะมาเยือน

[จบแล้ว]