บทที่ 25: ทักษะไม้ตายอันน่าสะพรึงกลัว!

“พลังชีวิตสูงชะมัด!”

“สมกับที่เป็นมอนสเตอร์ระดับที่สูงกว่าระดับราชา!”

ไป๋เยี่ยอุทานในใจ ม่านตาของเขาหดเกร็งเล็กน้อยขณะจ้องมองแถบพลังชีวิตที่สูงถึง 50 ล้านแต้ม หากไม่มีการเสริมพลังจากออร่าแห่งชีวิต ต่อให้เลเวลของเขาจะสูงถึง 199 แต่พลังชีวิตก็ยังไม่อาจเทียบเคียงกับมอนสเตอร์ระดับโอเวอร์ลอร์ดตนนี้ได้เลย!

“เจ้าปีศาจจากต่างมิติ! จงรับการพิพากษาจากเหล่าวางวายุเสียเถิด!”

ธีโอดอร์ ลอร์ดแห่งวิญญาณวายุ ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เสียงของเขาคำรามกึกก้องราวกับพายุคลั่ง สายตาที่จับจ้องมายังไป๋เยี่ยเต็มไปด้วยเพลิงแห่งโทสะ ก่อนจะทะยานเข้าใส่เป้าหมายทันที!

ตูม—!

พริบตานั้น พายุหมุนอันน่าสะพรึงกลัวก็ม้วนตัวขึ้นในรัศมีหลายร้อยเมตร สีของพายุแปรเปลี่ยนจากสีฟ้าครามจางๆ กลายเป็นสีเขียวมรกตเข้มข้น แฝงไปด้วยใบมีดสายลมนับไม่ถ้วนที่คมกริบ โขดหินบนพื้นถูกบดขยี้จนกลายเป็นผงธุลี ต้นไม้ใหญ่ในระยะไกลถูกถอนรากถอนโคนขึ้นมาหมุนคว้างและปะทะกันอยู่ภายในพายุคลั่งนั้น!

ไป๋เยี่ยซึ่งยืนอยู่ใจกลางพายุสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล พายุม้วนตัวบีบคั้นร่างกายของเขาประหนึ่งมือล่องหนขนาดใหญ่นับพันที่พยายามจะฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ บัฟลดความเสียหายจาก 【 เกราะลึกลับวายุคลั่ง 】 ทำงานทันที ม่านพลังสีฟ้าใสปรากฏขึ้นปกคลุมร่างกาย แต่มันกลับเริ่มแตกร้าวภายใต้การโจมตีของพายุเพียงไม่กี่วินาที!

ทว่าท่ามกลางแรงกดดันที่น่าหวาดหวั่น ไป๋เยี่ยกลับไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม ดวงตาของเขากลับฉายแววตื่นเต้นกระหายในการต่อสู้ เขากระชับ 《 ดาบปีศาจนิจนิรันดร์ 》 ในมือแน่น พลังมหาศาลระเบิดออกมาจากภายในร่างกายทันที!

แรงระเบิดจากค่าพละกำลังที่สูงล้ำทำให้มัดกล้ามเนื้อของเขาขยายตัวขึ้นในชั่วพริบตา ตัวดาบสีดำม่วงเปล่งแสงเจิดจ้าเสียดแทงสายตา เขาพุ่งตัวเข้าหาลอร์ดแห่งวิญญาณวายุอย่างกล้าหาญ!

วินาทีต่อมา ทักษะ 《 ระบำวายุ 》 ถูกเปิดใช้งาน พายุสีฟ้าอ่อนหมุนวนรอบกายเขา เข้าปะทะกับพายุภายนอกจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมคมของการเสียดสีกันของการต่อสู้ที่ปะทุขึ้น!

เงาร่างของไป๋เยี่ยเคลื่อนที่อย่างพริ้วไหวท่ามกลางพายุคลั่ง โบนัสความเร็วจากทักษะทำให้เขาย้ายร่างไปมาประหนึ่งภูตพราย 《 ดาบปีศาจนิจนิรันดร์ 》 ที่หุ้มด้วยออร่าสีดำม่วงปะทะเข้ากับดาบวายุเหลวในมือของธีโอดอร์อย่างต่อเนื่อง!

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

เสียงโลหะปะทะกันถี่ยิบราวกับรัวกลองศึก! การปะทะแต่ละครั้งปลดปล่อยคลื่นกระแทกพลังงานอันรุนแรง ทำให้พายุโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม พายุรอบกายของลอร์ดแห่งวิญญาณวายุดูเหมือนจะมีชีวิต มันควบแน่นกลับมาใหม่ในทันทีโดยไม่เสียพละกำลังแม้แต่น้อย เพลงดาบของธีโอดอร์นั้นทั้งกว้างขวางและหนักหน่วง ทุกการฟาดฟันแฝงไปด้วยพลังแห่งลมกรดที่พร้อมจะฉีกกระชากนภาให้ขาดสะบั้น!

เมื่อใบดาบกรีดผ่านอากาศ ร่องรอยของสายลมยังคงหลงเหลืออยู่จนมองเห็นเป็นรอยร้าวในมิติ บีบบังคับให้ไป๋เยี่ยต้องตั้งรับอย่างสุดกำลังจนแขนทั้งสองข้างเริ่มรู้สึกชาหนึบจากแรงปะทะมหาศาล

“พลังต่อสู้ของเจ้าปีศาจต่างมิตินี่มันพิลึกชะมัด!” ธีโอดอร์ลอบตระหนกในใจขณะโหมโจมตีอย่างดุดัน

พริบตาถัดมา เขตแดนวายุรอบกายเขาก็หดตัวลงกะทันหัน ล็อกร่างของไป๋เยี่ยไว้ภายใน พลังลมในเขตแดนพลุ่งพล่านขึ้นทันที กรีดแทงร่างกายของไป๋เยี่ยราวกับมีดเล่มเล็กๆ นับไม่ถ้วน! ไป๋เยี่ยใจหายวูบ เขาตัดสินใจตวัดดาบสวนกลับเพื่อผลักธีโอดอร์ให้ถอยห่างออกไป

ทันทีหลังจากนั้น 《 คำอวยพรจากเสียงกระซิบแห่งสายลม 》 ก็ช่วยเพิ่มความเร็วโจมตีของเขาให้สูงขึ้นไปอีกขั้น ลมหมุนที่เกิดจากคมดาบของเขาครูดไปบนชุดเกราะของคู่ต่อสู้ ทว่ากลับทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนสีขาวบางๆ เท่านั้น! เขาไม่สามารถทำลายลวดลายวายุบนพื้นผิวเกราะได้ทั้งหมดด้วยการโจมตีปกติ

“แข็งแกร่งกว่าระดับราชาไปไกลจริงๆ!”

ไป๋เยี่ยอุทานในใจถึงพลังป้องกันของศัตรูที่เหนือชั้นกว่าวิญญาณวายุระดับราชาที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้อย่างเทียบไม่ติด!

วินาทีต่อมา 《 ค่ายกลดาบอสนีบาตมายา 》 ก็ถูกเปิดใช้งาน!

ค่ายกลดาบสายฟ้าในรัศมี 100 เมตรแผ่ขยายออกบนพื้นดินทันที ประกายสายฟ้าสีม่วงพุ่งเข้าพันธนาการข้อเท้าของธีโอดอร์ ธีโอดอร์ม่านตาหดเกร็ง เขาเร่งพลังจากผลึกวายุรอบกายจนเกิดแสงเจิดจ้า วินาทีถัดมาลมพายุรุนแรงก็ระเบิดออก ฉีกกระชากสายฟ้าส่วนใหญ่ออกไปราวกับคลื่นสึนามิ

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนเป็นอัมพาต ทำให้การเคลื่อนไหวล่าช้าไปเสี้ยววินาที! และช่องว่างเพียงชั่วอึดใจนั้นเองที่เปิดทางให้ 《 ดาบปีศาจนิจนิรันดร์ 》 ของไป๋เยี่ยพุ่งเข้าหาทรวงอกของเขา!

เปรี้ยง—!

โล่วายุอันหนาแน่นปรากฏขึ้นบนผิวเกราะกะทันหัน ป้องกันการแทงของไป๋เยี่ยเอาไว้ได้ ลวดลายวายุที่หมุนวนบนโล่ช่วยสลายพลังจากคมดาบออกไปทีละชั้น!

“พอจะมีลูกไม้อยู่บ้างสินะ”

ไป๋เยี่ยบิดข้อมือ ปล่อยให้ใบดาบไถลไปตามส่วนโค้งของโล่ พร้อมกับใช้แรงส่งจากเท้าถีบตัวถอยหลังไปในอากาศเพื่อหลบการฟันสวนของธีโอดอร์ จุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ถูกดาบวายุฟันจนกลายเป็นเหวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น!

ธีโอดอร์ก้มลงมองรอยร้าวบนเกราะหน้าอกที่เกิดจากปราณดาบ พลางรู้สึกประหนึ่งมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ในใจ มนุษย์คนนี้มีพละกำลังมากพอที่จะเขย่าขวัญ 【 เกราะศักดิ์สิทธิ์วิญญาณวายุ 】 ของเขาได้อย่างไร? ต้องรู้ก่อนว่าเกราะนี้ถูกหลอมจากแก่นวายุพันปีผสมกับเหล็กดวงดาว การโจมตีระดับราชาทั่วไปไม่อาจทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วน! ต่อให้เป็นระดับโอเวอร์ลอร์ดเลเวลเดียวกัน ก็ต้องใช้พลังทั้งหมดถึงจะสร้างรอยแผลเช่นนี้ได้!

เขาสูดลมหายใจลึก ชูดาบยาวขึ้นเหนือศีรษะ พายุสีเขียวมรกตเข้มรอบกายพลันควบแน่นเป็นเงามังกรวายุขนาดมหึมา! เกล็ดของมังกรเงาสามารถมองเห็นได้ชัดเจน ทุกส่วนประกอบขึ้นจากธาตุลมที่บ้าคลั่ง: “พายุพิฆาต: ดาบผ่าพิภพ!”

มังกรเงาคำรามกึกก้องก่อนจะโฉบดิ่งลงมา! ทุกที่ที่มันผ่านไป มิติบิดเบี้ยวสั่นไหว ต้นไม้และก้อนหินโดยรอบถูกบดขยี้กลายเป็นธุลี แม้แต่อากาศก็ถูกบีบอัดจนเกิดเสียงระเบิดดังตุ้บตั้บ!

ไป๋เยี่ยม่านตาหดแคบ เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย 《 วงแหวนดาบแสงศักดิ์สิทธิ์ 》 ถูกปลดปล่อยออกมาทันที! วงแหวนสีทองที่เปี่ยมด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าปะทะกับเงามังกรวายุ เกิดเป็นแสงสว่างเจิดจ้าจนดูเหมือนจะกลืนกินโลกทั้งใบเข้าไป!

ครืน—!

คลื่นกระแทกซัดร่างของทั้งสองให้ถอยกะเด็นไปพร้อมกัน! ไป๋เยี่ยเซไปครึ่งก้าว มีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแขน การรับการโจมตีนั้นตรงๆ ทำให้กระดูกแขนของเขาเกิดรอยร้าวเล็กน้อย!

ทางด้านธีโอดอร์ก็ส่งเสียงครางเครือจากการถูกแผดเผาด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ มีรอยไหม้หลายจุดปรากฏบนปีกวายุของเขา แต่เขาก็รีบระดมธาตุลมมาซ่อมแซมบาดแผลเหล่านั้นจนหายไปอย่างรวดเร็ว เขาแค่นเสียงเย็นชาแล้วพุ่งเข้าใส่ไป๋เยี่ยอีกครั้ง!

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในดวงตาของไป๋เยี่ยเดือดพล่าน เขาทะยานเข้าปะทะอีกรอบ! การต่อสู้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องกว่าสิบกระบวนท่าในชั่วพริบตา แม้ว่าลอร์ดแห่งวิญญาณวายุจะได้เปรียบเล็กน้อยด้วยเทคนิคการต่อสู้ที่ซับซ้อนกว่า พลังธาตุลมที่ล้ำลึก และความสามารถในการรักษาตัวเองที่ยอดเยี่ยม ทุกการโจมตีสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับไป๋เยี่ย บาดแผลบนร่างกายของเขาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ในขณะเดียวกัน ความตกตะลึงในใจของธีโอดอร์ก็ยิ่งทวีคูณ! มนุษย์ผู้นี้เลเวลเพียง 199 แต่ทำไมถึงปลดปล่อยพลังต่อสู้ที่น่าหวาดหวั่นขนาดนี้ออกมาได้? แม้เขาจะเป็นเลเวล 199 เช่นกัน แต่เขาคือระดับโอเวอร์ลอร์ด! ตามหลักการแล้ว โอเวอร์ลอร์ดควรจะบดขยี้มนุษย์เลเวลเดียวกันได้อย่างสิ้นซาก! แต่ชายตรงหน้ากลับมีการผสมผสานทักษะที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าคัมภีร์การต่อสู้ที่เก่าแก่ที่สุดของเผ่าพันธุ์เสียอีก! ประกอบกับพลังชีวิตและความสามารถในการฟื้นฟูที่น่าเหลือเชื่อ ทำให้พลังรบของเขาพุ่งสูงจนไม่อยากเชื่อสายตา!

หลังจากการปะทะอย่างรุนแรงอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายต่างถอยร่นไปหลายสิบเมตร

ไป๋เยี่ยยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก วินาทีถัดมา พลังชีวิตที่ลดลงไปของเขาก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้งในทันที! นี่คือพลังการฟื้นฟูอันน่าสะพรึงกลัวของออร่าแห่งการรักษา!

ไป๋เยี่ยสัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านในร่างกาย แววตาฉายแววพึงพอใจ การต่อสู้กว่าสิบกระบวนท่าที่ผ่านมาเพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาเข้าใจพลังที่แท้จริงของตัวเองหลังจากถึงระดับสูงสุด ความแข็งแกร่งของลอร์ดแห่งวิญญาณวายุช่วยให้เขาได้ทดสอบขีดจำกัดของพลังต่อสู้แบบปกติได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

วินาทีต่อมา เขาขยับข้อมือเบาๆ แสงสีดำม่วงบน 《 ดาบปีศาจนิจนิรันดร์ 》 ค่อยๆ เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยสีแดงฉานดุจโลหิตที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น!

“เอาละ ถึงเวลาจบเรื่องนี้เสียที”

ไป๋เยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจอันเด็ดเดี่ยว! สัญญาณอันตรายพุ่งวาบขึ้นในใจของธีโอดอร์ กลิ่นอายแห่งความตายโอบล้อมไปทั่วร่างกาย! ในขณะที่เขากำลังจะควบแน่นเกราะวายุที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อป้องกันตนเอง เขาก็เห็นแสงสีเลือดอันเข้มข้นระเบิดออกมาจากร่างของไป๋เยี่ยอย่างท่วมท้น!

“《 กระบี่บินผลาญวิญญาณสังหาร 》!”

สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของไป๋เยี่ยซีดเผือดลง พลังชีวิตของเขาลดวูบลงถึง 20% ทันที! ทว่าเพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก พลังชีวิตที่เสียไปก็ถูกฟื้นฟูกลับมาจนเต็ม!

ตูม—!

วินาทีถัดมา กระบี่บินสีแดงฉานที่ห่อหุ้มด้วยหมอกวิญญาณสีดำก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า! ลวดลายวิญญาณบนตัวกระบี่บิดเบี้ยวไปมาราวกับมีชีวิต ปลดปล่อยกลิ่นอายที่ทำให้จิตวิญญาณต้องสั่นสะท้าน!

กระบี่บินพุ่งทะยานข้ามผ่านมิติในพริบตา เมินเฉยต่อระยะห่างทางกายภาพ พุ่งเข้าหาลอร์ดแห่งวิญญาณวายุพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ! ความหวาดกลัวสุดขีดฉายชัดในดวงตาของธีโอดอร์ เขาเร่งพลังธาตุลมทั้งหมดมาสร้างเกราะวายุที่หนากว่าเดิมถึงสิบเท่า!

แต่ทันทีที่เกราะนั้นสัมผัสกับกระบี่บิน มันกลับสลายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับน้ำแข็งที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผา!

“ฉึก!”

กระบี่บินผลาญวิญญาณเสียบทะลุทรวงอกของเขาไปโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้! มันกระชากเอาพลังชีวิตสีฟ้าครามที่ไหลเวียนอยู่ออกมา—นั่นคือแก่นแท้แห่งชีวิตของลอร์ดแห่งวิญญาณวายุ!

ร่างของธีโอดอร์แข็งท้างอยู่กับที่ แสงในดวงตามอดดับลงอย่างรวดเร็ว! เขาอ้าปากคล้ายจะกล่าวบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงเสียงครางในลำคอด้วยความไม่ยินยอม ร่างที่สูงใหญ่นั้นสลายไปอย่างรวดเร็วภายใต้การแผดเผาของเศษเสี้ยววิญญาณโลหิต หลงเหลือไว้เพียง 《 หีบสมบัติลึกลับ 》 ที่เปล่งประกายแวววาวเพียงหีบเดียว!