บทที่ 43 คลุ้มคลั่งอย่างหนัก

ปลาช่อนดำมีความอึดมากจริง ๆ หลี่เว่ยหมินขี่รถมาตลอดทาง แต่มันก็ยังไม่ตาย

ในลานบ้านมีโอ่งแตก ๆ ใบหนึ่งที่มีน้ำฝนขังอยู่ พอเขาโยนมันลงไป มันก็เริ่มสะบัดหัวสะบัดหางว่ายน้ำทันที

"วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ให้แกมีชีวิตต่ออีกสองวัน ไว้มีเวลาค่อยจัดการแก!"

ใครจะไปรู้ว่าไอ้ปลานี่กินอะไรเข้าไปบ้าง หลี่เว่ยหมินจึงตั้งใจจะขังมันไว้ให้มันคายของสกปรกในท้องออกมาให้หมดเสียก่อน

เมื่อได้ยินว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขี่จักรยานกลับมา พ่อและแม่ของหลี่เว่ยหมินก็ไม่รอให้ถึงเวลาเลิกงาน พวกเขาไปขออนุญาตหัวหน้ากองพลเพื่อขอลากลับบ้านก่อนเวลาเพื่อมาดูสถานการณ์

ในยุคนี้ จักรยานถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในหมู่บ้านที่ยากจนอย่างกองพลใหญ่เซี่ยงหยาง หากลูกชายคนเล็กไม่ระมัดระวังจนทำมันพังขึ้นมา พวกเขาคงไม่มีปัญญาชดใช้แน่!

หลี่เว่ยหมินไม่มีความคิดที่จะปิดบังสองตายายเลยแม้แต่น้อย "พ่อ แม่ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ถึงขี่พังก็ไม่เป็นไร เพราะรถคันนี้ผมซื้อมาเอง!"

"อะไรนะ?"

พ่อและแม่ของหลี่เว่ยหมินรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีทันที

"เจ้าสาม แก... แกเอาเงินที่มีทั้งหมดไปใช้จนหมดเลยเหรอ?"

เมื่อคิดว่าไก่ป่าและกระต่ายป่าเป็นฝีมือที่หลี่เว่ยหมินจับมาได้ พ่อและแม่จึงไม่ได้เร่งรัดให้เขาเอาเงินที่ได้จากการขายของมาส่งเข้ากองกลาง เพราะอยากให้เขาได้ใช้เงินตามใจชอบสักสองสามวันค่อยคุยเรื่องนี้

ใครจะไปนึกว่าเจ้าเด็กนี่จะทำงานไวขนาดนี้ แค่ช่วงเช้าวันเดียวก็ผลาญเงินจำนวนมากขนาดนั้นจนหมดสิ้น!

"เจ้าสาม พูดความจริงมา จักรยานคันนี้แกซื้อมาเท่าไหร่ เงินติดตัวแกคำนวณดูแล้วยังไงก็ไม่น่าเกินหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนไม่ใช่เหรอ?"

ผิวหน้าของหลี่เว่ยหมินนั้นหนายิ่งกว่าหัวมุมกำแพงเมือง "เหะ ๆ พ่อ แม่ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ผมไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือยนะ แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่ต้องซื้อ!"

"ทำไมล่ะ มีคนเอา มีดมาจ่อคอบังคับให้แกซื้อหรือไง?"

"เจ้าสาม ใครทำ บอกแม่มา ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวเราไปคิดบัญชีกับมัน!"

"ไม่มีใครบังคับผมหรอกครับ แต่จักรยานราคาหนึ่งร้อยหยวนเนี่ยมันเหมือนได้เปล่าเลยนะ พ่อกับแม่ว่าผมควรซื้อไหมล่ะ? อ้อ แล้วก็ไม่ต้องใช้คูปองด้วยนะ!"

"อะไรนะ แค่หนึ่งร้อยหยวนเองเหรอ?"

"ถูกขนาดนี้เลยเหรอเจ้าสาม รถจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

สองตายายไม่คาดคิดเลยว่าลูกชายคนเล็กจะใช้เงินเพียงหนึ่งร้อยหยวนซื้อจักรยานสภาพใหม่ขนาดนี้กลับมาได้

เพราะพวกเขาไม่ค่อยรู้เรื่องจักรยานมากนัก ในสายตาของสองตายาย หลี่เว่ยหมินซื้อรถที่มีสภาพใหม่ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์มาในราคาเพียงหนึ่งร้อยหยวน แถมไม่ต้องใช้คูปองอีก แบบนี้มันยิ่งกว่ากำไรเสียอีก!

"พ่อ แม่ วางใจเถอะครับ รถคันนี้เพื่อนผมประกอบขึ้นมาเองจากชิ้นส่วนต่าง ๆ ไม่ใช่รถที่ขโมยมาแน่นอน ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นแหละครับ!"

"โอ้ ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว!"

"ฮ่า ๆ เจ้าสาม บอกพ่อมาตามตรง ที่รีบซื้อรถเนี่ย เพราะอยากจะหาสะใภ้เข้าบ้านแล้วใช่ไหม?"

หลี่เว่ยหมิน: "......"

ไม่นานนัก พี่ชายคนโต พี่ชายรอง พี่สะใภ้ใหญ่ และพี่สะใภ้รองก็กลับมา

หลี่เหมย หลี่หลาน รวมถึงหลี่เหวินและหลี่อู่ที่เลิกเรียนแล้ว ต่างพากันมาห้อมล้อมจักรยานด้วยความตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง ถึงขั้นไม่ยอมไปกินข้าวกันเลยทีเดียว!

"อาเล็ก ผมฝึกขี่รถได้ไหมครับ?"

"อาเล็ก หนูอยากฝึกด้วย!"

"อาเล็ก..."

หลี่เว่ยหมินรู้สึกปวดหัวตึ้บ ก็แค่จักรยานคันเดียว มันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?

ทางโน้นยังมีปลาช่อนดำตัวใหญ่อยู่อีกตัวนะ พวกหลานไม่กลัวมันจะน้อยใจบ้างหรือไง?

ปลาช่อนดำ: "......"

นอกจากพ่อกับแม่แล้ว หลี่เว่ยหมินไม่ได้บอกคนอื่นว่าเขาเป็นคนซื้อจักรยานคันนี้มาเอง

เหตุผลแรกคือกลัวเรื่องจะแพร่งพรายออกไป และเหตุผลที่สองคือกลัวพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองจะเข้าใจผิด

พ่อกับแม่เพิ่งจะพูดไปว่าเขาซื้อรถเพราะรีบอยากหาเมีย

ตอนพี่ชายทั้งสองแต่งงานยังไม่มีรถจักรยานเลย แต่เขายังไม่ทันแต่งงานกลับมีจักรยานก่อน ต่อให้พี่สะใภ้ทั้งสองจะใจกว้างแค่ไหน ในใจก็คงอดที่จะรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

หลี่เว่ยหมินที่ได้กลับมาเกิดใหม่ย่อมมีความฉลาดทางอารมณ์ในเรื่องนี้ ไว้รอให้เขามีเงินมากกว่านี้ก่อน ค่อยหาซื้อให้พี่ชายทั้งสองคนละคันก็ยังไม่สาย!

ชาติก่อนเป็นเพราะหลงเชื่อแผนชั่วของไป๋อวิ๋น พี่ชายทั้งสองถึงได้อายุสั้น

ชาตินี้เขามีข้อมูลจากอนาคตและมีตัวช่วย การทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นคงไม่ถูกหาว่าเป็นพวกพ่อพระเกินไปหรอกมั้ง?

สิ่งที่ทำให้ปลาช่อนดำรู้สึกหดหู่ก็คือ แม้มันจะพยายามทำตัวให้เงียบที่สุดแล้ว แต่มันก็ยังถูกพวกเด็ก ๆ ค้นเจอจนได้

"ว้าว อาเล็ก ปลาช่อนตัวใหญ่ขนาดนี้ อาเล็กตกได้เมื่อเช้าเหรอครับ?"

"อาเล็ก เราจะกินปลาช่อนกันเมื่อไหร่เหรอคะ?"

ปลาช่อนดำ: "......"

เมื่อเห็นพวกหลาน ๆ พากันน้ำลายสอ หลี่เว่ยหมินก็ขี้เกียจรอให้ปลาช่อนคายของเสียทิ้งแล้ว

"เย็นนี้จะทำให้กินเลย เป็นไง? ใครคัดค้านให้ยกมือขึ้น!"

ปลาช่อนดำ: "ข้าคัดค้านสุดชีวิต! ข้ายกทั้งสองมือสองเท้าคัดค้านเลย!"

...

หลี่เว่ยหมินเป็นคนประเภทที่พูดคำไหนคำนั้น

ตอนเที่ยงบอกว่าเย็นนี้จะกินปลาช่อน ตอนเย็นเขาก็ลงมือทำจริง ๆ

ในขณะที่ไป๋เสวี่ยกำลังติวบทเรียนให้หลี่เหมยและหลี่หลาน หลี่เว่ยหมินก็ช้อนเอาปลาช่อนดำที่จ้องมองเขาอย่างโกรธแค้นขึ้นมาจากโอ่ง

เขาไม่ให้โอกาสปลาช่อนดำได้ร้องขอชีวิตแม้แต่น้อย จับมันฟาดจนสลบเหมือดในทันที!

ทั้งขูดเกล็ดและแล่เป็นชิ้น หลี่เว่ยหมินงัดวิชาเด็ดออกมาโชว์

เมนูแรกคือปลาช่อนดำผัดฉ่าเนื้อนุ่ม และอีกเมนูคือซุปหัวปลาและโครงปลา หลี่เว่ยหมินทำเมนูจากปลาตัวเดียวออกมาถึงสองอย่าง!

ใครที่เคยกินปลาช่อนดำจะรู้ดีว่าปลาชนิดนี้ก้างน้อย เมื่อแล่เป็นชิ้นจะเอาไปผัดฉ่า ลวกในหม้อไฟ หรือทำปลาต้มผักกาดดองก็อร่อยทั้งนั้น

โดยเฉพาะการผัดฉ่า ใครที่เคยลองจะรู้ว่าเนื้อปลานั้นทั้งนุ่มและลื่นลิ้น แทบจะละลายในปากจนหยุดกินไม่ได้!

คนอื่นไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือหลี่เว่ยหมินกินอย่างมีความสุขมาก

เขากินเนื้อปลาคู่กับหมั่นโถวขาวลูกใหญ่ กินเนื้อคำหนึ่ง ซดซุปคำหนึ่ง แล้วตบท้ายด้วยผักดองเล็กน้อยเพื่อแก้เลี่ยน ช่างเป็นมื้อที่สำราญใจเสียจริง!

เมื่อเห็นไป๋เสวี่ยท่าทางเกรงใจ หลี่เว่ยหมินจึงใช้หมั่นโถวคีบเนื้อปลาวางโปะไว้ให้เธอจนพูน

เขาตักซุปปลามาหนึ่งชามแล้ววางปังลงตรงหน้าไป๋เสวี่ยด้วยท่าทางดุดัน:

"กินเข้าไปให้หมด ถ้ากินไม่หมดระวังฉันจะอัดเธอ!"

คนในตระกูลหลี่ต่างก็พากันเบาใจ

เมื่อวานเห็นเจ้าสามทำดีกับลูกสาวคนรองของเพื่อนบ้านเสียน่าสงสัย ก็นึกว่าทั้งคู่จะมีอะไรในกอไผ่เสียอีก ใครจะไปรู้ว่าแค่ผ่านไปวันเดียว เจ้าสามก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว!

หลี่เว่ยหมินคนเก่าก็มักจะพูดจาแบบนี้กับพวกหลาน ๆ ถ้าไม่ฟังก็ดุ ถ้ายังดื้อต่อก็ลงไม้ลงมือ ไม่มีความอดทนแม้แต่นิดเดียว

ตอนนี้หลี่เหล่าซานคนเดิมกลับมาแล้ว ดูท่าทางที่เขาทำดีกับไป๋เสวี่ยเมื่อวาน คงจะเป็นเรื่องเสแสร้งแกล้งทำเสียมากกว่า!

แน่นอนว่าวิธีนี้ของหลี่เว่ยหมินได้ผลดีเยี่ยม

เมื่อเห็นเขาถลึงตาใส่ มีหรือที่ไป๋เสวี่ยจะกล้าปฏิเสธ เธอรีบรับหมั่นโถวที่คีบเนื้อปลามานั่งกินทันที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พอถูกหลี่เว่ยหมินดุเข้าใส่ ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่ไป๋เสวี่ยมีเมื่อครู่กลับมลายหายไปจนสิ้น เธอไม่เพียงแต่กินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ยังรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด!

ตระกูลหลี่กินกันอย่างครื้นเครง แต่คนบ้านตระกูลไป๋ข้างบ้านกลับน้ำลายสอด้วยความหิวโหย

แม่หม้ายไป๋น้ำลายไหลยืด ไป๋อวิ๋นเองก็น้ำลายไหลตามไปด้วย!

ไป๋พั่นไหลลูกชายคนเล็กของแม่หม้ายไป๋ยิ่งหนักกว่า นอกจากน้ำลายจะไหลแล้ว น้ำตาเขายังไหลออกมาไม่หยุดด้วย!

"ผมอยากกินเนื้อ ผมอยากกินซุปปลา..."

ไป๋อวิ๋นอิจฉาจนแทบคลุ้มคลั่ง "แม่ ยายเด็กตัวซวยนั่น คงไม่ได้ไปร่วมวงกินของดี ๆ กับเขาด้วยหรอกนะ?"

แม่หม้ายไป๋เองก็ไม่มั่นใจ "คงไม่... มั้ง? ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง คนตระกูลหลี่จะไปทำดีกับยายเด็กนั่นทำไม?"

ไป๋พั่นไหลกลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์:

"แม่ พี่ รออยู่นี่นะ เดี๋ยวผมจะแอบไปดูเอง!"

แม่หม้ายไป๋ตกใจ "เจ้าลูกคนนี้ กลับมาเดี๋ยวนี้!"

แม่หม้ายไป๋กำลังจะคว้าตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไว้ แต่กลับถูกไป๋อวิ๋นดึงมือกลับมาเสียก่อน:

"แม่ เด็กมันจะไปรู้อะไร ปล่อยให้น้องไปดูหน่อยเถอะ!"

จบบท