บทที่ 35 - เป้าหมายคือท็อตโตแลนด์!

บทที่ 35 - เป้าหมายคือท็อตโตแลนด์!

༺༻

เมื่อสึกิคุนิโยริอิจิและอาโอคิจิเดินออกมาจากโคลอสเซียมของเดรสโรซ่า ข้างกายของทั้งคู่ก็มีชายหนุ่มเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

คิวรอสเป็นคนที่มีนิสัยเด็ดขาดอยู่แล้ว ในเมื่อตกลงเข้าร่วมกองทัพเรือ เขาก็จะไม่ทำตัวอืดอาดชักช้า ยิ่งไปกว่านั้นตัวคิวรอสเองก็ไม่มีญาติสนิทมิตรสหายในเดรสโรซ่า จึงไม่มีใครที่เขาจำเป็นต้องบอกลา

ผู้ดูแลโคลอสเซียมเมื่อได้ยินว่าคิวรอสจะออกจากโคลอสเซียมเพื่อไปเป็นทหารเรือ ในตอนแรกก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเต็มที่ เพราะคิวรอสผู้คว้าชัยชนะมาแล้วถึง 441 นัด คือบ่อเงินบ่อทองที่ใหญ่ที่สุดของโคลอสเซียม!

จะให้ปล่อยตัวไปแบบนี้ เขาทำใจไม่ได้จริงๆ

แต่ตำแหน่งพันเอกแห่งศูนย์ใหญ่ทหารเรือของอาโอคิจินั้น ในประเทศสมาชิกของรัฐบาลโลกอย่างเดรสโรซ่าก็พอจะมีอิทธิพลอยู่บ้าง

ผู้ดูแลโคลอสเซียมไม่กล้าขัดขวางการรับคนของทหารเรืออย่างโจ่งแจ้ง ได้แต่ "เตือน" คิวรอสว่า "นายเป็นฆาตกรนะ" "ออกไปแล้วจะไม่มีผลดีกับนายหรอก" "ทหารเรือไม่มีทางยอมรับฆาตกรหรอก" "นายจะถูกทหารเรือเหยียดหยามเอาได้นะ"

แต่คำพูดเหล่านี้ หลังจากอาโอคิจิใช้พลังแช่แข็งโต๊ะทำงานของผู้ดูแลโคลอสเซียมแล้ว เขาก็ไม่กล้าพูดต่ออีกเลย

และคิวรอสก็ถูกพาตัวออกมาจากโคลอสเซียมได้อย่างราบรื่น

คิวรอสตัวคนเดียวอยู่แล้วจึงไม่มีสัมภาระอะไรมากมาย สิ่งเดียวที่เขานำติดตัวมามีเพียงเสื้อผ้าฝ้ายไม่กี่ชุด ชุดเกราะกระโปรงไม่กี่ชิ้น และดาบสองคมในมือเล่มนี้เท่านั้น

"คิวรอส พลังของคุณแข็งแกร่งมาก หลังจากเข้าร่วมกองทัพเรือแล้วต้องสร้างผลงานได้แน่นอน"

"ตามผมมาก่อนเถอะ หลังจากไปถึงเรือของพลโทการ์ปแล้ว ผมจะให้คนจัดการเรื่องเอกสารการเข้ากองทัพให้"

"อ้อ พลโทการ์ปเป็นพลโทแห่งศูนย์ใหญ่ทหารเรือ ท่านใจดีมาก การเข้ากองทัพของนายจะไม่มีปัญหาแน่นอน"

"อ้อ จริงสิ ถึงพลังของคุณจะแข็งแกร่งมาก แต่ในกองทัพเรือก็ยังต้องเริ่มจากระดับล่างสุดไปก่อนนะ"

"ผมเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาเหมือนกัน หลังจากกลับศูนย์ใหญ่แล้ว ผมจะลองไปขอร้องอาจารย์เซเฟอร์ดู ให้คุณได้เข้าเรียนในโรงเรียนทหารเรือ"

"อ้อ อาจารย์เซเฟอร์เป็นครูฝึกใหญ่ของทหารเรือ อดีตพลเรือเอก ท่านก็ใจดีมาก คนอย่างคุณอาจารย์เซเฟอร์ต้องชอบมากแน่ๆ"

ตลอดทางอาโอคิจิพูดคุยกับคิวรอสพลางสาธยายข้อดีของกองทัพเรือ ในสายตาของอาโอคิจิกองทัพเรือคือที่พึ่งพิงที่ดีที่สุดในโลก และความกระตือรือร้นของอาโอคิจิก็ช่วยให้คิวรอสผ่อนคลายลง แม้จะตกลงเข้าร่วมกองทัพเรือแล้ว แต่ตลอดทางคิวรอสก็ยังคงรู้สึกประหม่าอยู่มาก

คำพูดของผู้ดูแลโคลอสเซียมคนนั้นยังมีอิทธิพลอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ในการสนทนากับอาโอคิจิ คิวรอสก็ได้มีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับสึกิคุนิโยริอิจิ

อัจฉริยะ เด็กหนุ่มที่ทหารเรือเน้นย้ำการบ่มเพาะ ผู้ชี้นำคือพลโทการ์ป ลูกศิษย์ที่แท้จริงของอดีตพลเรือเอกเซเฟอร์ และ... เป็นสามัญชน

กลุ่มของโยริอิจิไม่ได้มุ่งหน้าไปสมทบกับการ์ปที่ศูนย์บัญชาการย่อยโดยตรง

อาโอคิจิใช้หอยทากสื่อสารโทรหาการ์ป หลังจากอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว เขาก็พาโยริอิจิและคิวรอสเดินเที่ยวในเดรสโรซ่าอย่างเต็มที่ ระหว่างทางเขาได้ซื้อเสื้อผ้าให้คิวรอส และพาคิวรอสไปชิมอาหารเลิศรสของเดรสโรซ่าจนทั่ว

แม้คิวรอสจะเป็นคนท้องถิ่นโดยกำเนิด แต่เขาผู้ซึ่งยากจนมาตั้งแต่เด็กกลับไม่เคยได้เดินเที่ยวในบ้านเกิดที่เขาเติบโตมาแบบนี้เลย คิวรอสไม่ได้ปฏิเสธความปรารถนาดีของอาโอคิจิ เขาผ่อนคลายและเพลิดเพลินไปกับมัน เขารู้ดีว่าการจากบ้านเกิดในครั้งนี้ กว่าจะได้กลับมาอีกครั้งคงต้องรอไปอีกนานแสนนาน

จนกระทั่งเวลาโพล้เพล้ แสงอาทิตย์ยามอัสดงย้อมผิวน้ำทะเลเป็นสีแดง

ทั้งสามคนจึงได้หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังมุ่งหน้าไปยังศูนย์บัญชาการย่อยทหารเรือของเดรสโรซ่าเพื่อสมทบกับการ์ป อาโอคิจิเองก็รู้ความ เขาได้ซื้อโดนัทรสผลไม้พื้นเมืองของเดรสโรซ่าและเซมเบ้รสชาติต่างๆ มาฝากการ์ปด้วย

"พวกเจ้ากลับมากันช้าจริงๆ นะ!"

"พ่อหนุ่มคนนี้คือคิวรอสสินะ?!"

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่กองทัพเรือ ข้าคือพลโทแห่งศูนย์ใหญ่ทหารเรือ การ์ป"

ในที่สุดการ์ปก็ได้รอจนพวกโยริอิจิกลับมาถึงศูนย์บัญชาการย่อย สายตาของการ์ปตกลงบนตัวคิวรอส เพียงแค่สำรวจครู่เดียว บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นพร้อมกล่าวอย่างเป็นกันเอง

"สะ... สวัสดีครับ พลโทการ์ป"

เมื่อได้พบพลโทการ์ป คิวรอสก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย พลโทแห่งศูนย์ใหญ่ทหารเรือเชียวนะ! คนระดับบิ๊ก! แต่เมื่อเห็นท่าทีที่เป็นกันเองของการ์ปแล้ว คิวรอสก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว เขาชำเลืองมองอาโอคิจิและโยริอิจิด้วยความซาบซึ้งเล็กน้อยก่อนจะทักทายการ์ป

พลโทการ์ปแห่งกองทัพเรือ เป็นคนดีจริงๆ อย่างที่อาโอคิจิบอกเลย...

"ไปกันเถอะ ข้าพวกเจ้ามานานมากแล้ว"

"ต้องออกเรือแล้ว"

"ข้าได้รับข่าวของกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์มาแล้ว!"

การ์ปพยักหน้าให้คิวรอส จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยขณะหันไปพูดกับอาโอคิจิ คำพูดของเขาทำให้อาโอคิจิชะงักไปพร้อมกับเก็บท่าทางขี้เล่นของตนลงทันที

"จะออกเรือคืนนี้เลยเหรอครับ?" อาโอคิจิมองดูท้องฟ้าแล้วถามขึ้น

"อืม เวลากระชั้นชิดมาก ครั้งนี้ถ้าตามรอยมันพลาดไป ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะได้เจออีกเมื่อไหร่"

"โรเจอร์ ดูเหมือนกำลังจะไปหา — ชาร์ล็อต หลินหลิน!"

"เป้าหมายคือ ท็อตโตแลนด์!"

การ์ปโยนข่าวชิ้นใหญ่ให้อาโอคิจิ อาโอคิจิเมื่อได้ยินชื่อชาร์ล็อต หลินหลิน ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกทันทีว่าอีกฝ่ายคือใคร:

"ชาร์ล็อต หลินหลิน ลูกเรือของกลุ่มโจรสลัดร็อคส์ในอดีต ชาร์ล็อต หลินหลิน คนนั้นเหรอครับ?"

อาโอคิจิดูเหมือนจะรับรู้ที่มาที่ไปของชาร์ล็อต หลินหลิน จึงมีสีหน้าตกตะลึง จากนั้นเขาก็รีบถามว่า: "กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ไปหาโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่แบบนั้น พวกมันคิดจะทำอะไรกันครับ?!"

"พลโทการ์ปครับ นี่มัน... เรื่องใหญ่เลยนะครับ!"

การ์ปที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ทันใดนั้นสีหน้าที่จริงจังก็พังทลายลง เขาแคะขี้มูกพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: "ข้าก็รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นเรื่องใหญ่"

"เพราะงั้นถึงต้องรีบไปที่นั่น ขอแค่จับโรเจอร์ได้ ไม่ว่าจะมีเรื่องใหญ่อะไร มันก็ไม่มีอีกแล้วไม่ใช่รึไง?!"

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

หลังจากพูดจบ การ์ปก็เคลื่อนไหวนำหน้ามุ่งหน้าไปยังท่าเรือทหาร เมื่อช่วงบ่ายเรือของการ์ปได้ย้ายมาจอดเทียบท่าที่ศูนย์บัญชาการย่อยแล้ว และเหล่าทหารเรือใต้บังคับบัญชาของการ์ปดูเหมือนจะรวมพลเสร็จสิ้นมานานแล้ว ในเวลานี้จึงมีเพียงการ์ปและพวกโยริอิจิเท่านั้นที่กำลังขึ้นเรือ

โยริอิจิเดิมทีนึกว่าจะได้รั้งอยู่ที่เดรสโรซ่าสักสองสามวัน ใครจะไปนึกว่ามาถึงตอนเช้า พอตกกลางคืนก็ต้องออกทะเลเสียแล้ว

การทำงานของทหารเรือนั้นยิ่งกว่า 996 เสียอีก เป็นพนักงานบริษัทที่ทำงานหนักสุดๆ

แต่โยริอิจิก็ไม่ได้มีความรู้สึกไม่พอใจแต่อย่างใด เมื่อเทียบกับการกินการเที่ยวแล้ว เขาหวังจะเห็นยอดฝีมือบนทะเลกว้างแห่งนี้มากกว่า

ชาร์ล็อต หลินหลิน... ก็คือสี่จักรพรรดิในอนาคต บิ๊กมัม

เดิมทีเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มโจรสลัดร็อคส์ หลังจากสงครามก๊อดวัลเลย์ในครั้งนั้น ชาร์ล็อต หลินหลิน ก็ได้ก่อตั้งกลุ่มโจรสลัดของตนเองและโลดแล่นอยู่ในโลกใหม่

ในปัจจุบัน ชาร์ล็อต หลินหลิน ได้สร้างขุมกำลังที่ค่อนข้างใหญ่โตขึ้นมาแล้ว

ท็อตโตแลนด์ในปากของการ์ป คือพื้นที่ที่ชาร์ล็อต หลินหลิน ปกครองอยู่ เป็นหมู่เกาะที่ประกอบด้วยเกาะ 34 เกาะ มีประชาชนอาศัยอยู่หลายแสนคน

ที่นี่ ผู้คนจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ขอเพียงพวกเขามอบอายุขัยให้แก่ชาร์ล็อต หลินหลิน ตามกำหนดเวลา ก็จะได้รับการคุ้มครองจากชาร์ล็อต หลินหลิน และสามารถใช้ชีวิตอยู่ในท็อตโตแลนด์ได้ตลอดไป

ฟังดูเผินๆ เหมือนการมอบชีวิตจะเป็นเรื่องที่น่าสยดสยอง แน่นอนว่าความจริงมันก็น่าสยดสยองนั่นแหละ แต่ชาร์ล็อต หลินหลิน กลับให้สิทธิ์ในการเลือกแก่ประชาชนชาวท็อตโตแลนด์... หากไม่อยากมอบอายุขัยของตน ก็สามารถออกจากท็อตโตแลนด์ไปได้

ในระดับหนึ่ง ท็อตโตแลนด์ยังดีกว่าเดรสโรซ่าภายใต้การควบคุมของโดฟลามิงโก้ หรือวาโนคุนิภายใต้การควบคุมของไคโดเสียอีก

ด้วยความผูกพันทางสายเลือดของครอบครัวเป็นสายใย และใช้การมอบความคุ้มครองเป็นสะพานเชื่อม ชาร์ล็อต หลินหลิน จึงสร้างท็อตโตแลนด์ขึ้นมาได้

ที่นี่ ชาร์ล็อต หลินหลิน คือราชา

ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลโลก หรือกองทัพเรือ ต่างก็ไม่สามารถสอดแทรกเข้ามาที่นี่ได้

ในตอนนี้ กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ดูเหมือนจะพยายามติดต่อกับชาร์ล็อต หลินหลิน ข่าวนี้สำหรับทหารเรือแล้ว ถือว่าไม่ใช่ข่าวดีเลยจริงๆ

"ออกเดินทาง! เป้าหมายคือ ดินแดนของกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัม ท็อตโตแลนด์!"

༺༻