บทที่ 108 : คุเรไน เธออยากแข็งแกร่งขึ้นไหม?

บทที่ 108 : คุเรไน เธออยากแข็งแกร่งขึ้นไหม?

พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าและท้องฟ้าก็มีแดดปกคลุม

ภายในร้านเนื้อย่างที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน

“คุเรไน ฉันพอจะทำอะไรให้เธอได้บ้าง?” ซาโตรุนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้พลางชี้ไปที่คุเรไนด้วยตะเกียบ ก่อนจะพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “แต่ถ้าเธออยากจะพาไปฉันออกเดท เธอต้องเข้าแถวก่อนนะ”

ตอนนี้เขาวางแผนที่จะไปที่ถนนโออิรัน และเล่นเกมสำหรับผู้ใหญ่ที่กับเหล่าพี่สาวรุ่นใหญ่

ในที่สุดเด็กๆ จากทีมที่เจ็ดก็กลับมาถึงหมู่บ้านแล้ว พวกเขาใช้เวลาประมาณหนึ่งวันถ้วน ช่วงนี้เขาไม่มีภารกิจอะไรให้ทำ ตอนนี้เขาจึงมีเงินเต็มกระเป๋าและมีเวลาที่เพลิดเพลินแล้ว

ทว่าเขาก็ถูกคุเรไนหยุดเอาไว้ เพราะเธอบอกว่าจะชวนเขาไปกินเนื้อย่าง

ในเมื่อมีคนเชิญ แน่นอนว่าเขาย่อมต้องไม่ปฏิเสธ

“กินข้าวกันก่อนเถอะ เราค่อยคุยกันระหว่างกินข้าวก็ได้” คุเรไนคีบเนื้อวัวชั้นเลิศให้ซาโตรุ ด้วยท่าทีที่จริงจัง

"เอางั้นเหรอ?" ซาโตรุกินเนื้อไปคำหนึ่ง เขารู้ว่าคุเรไนต้องมีเรื่องสำคัญมากที่จะคุยกับเขา

เมื่อเห็นซาโตรุเริ่มกินเนื้อแล้ว คุเรไนก็พูดอย่างจริงจังว่า "ซาโตรุฉันอยากจะแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้”

ใช่ นี่คือจุดประสงค์ของเธอ

เธอยอมกัดฟันและเอาเงินเก็บออกมา เพื่อเชิญซาโตรุไปกินเนื้อย่างคุณภาพดีที่สุด จุดประสงค์คือเพื่อจะให้ซาโตรุสอนเธอให้แข็งแกร่งขึ้น

หลังจากการต่อสู้กับแสงอุษา เธอก็เข้าใจจริงๆ ว่าเธออ่อนแอขนาดไหน

"มีสติ ค่อยๆ ตั้งใจฝึกสิ" ซาโตรุหยิบโถใส่น้ำตาลขึ้นมาและโรยน้ำตาลลงในเนื้อคุณภาพสูง คนอื่นที่มองดูอยู่ก็แทบอยากแลบลิ้นของพวกเขาออกมา

เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุเรไนต้องการอะไร

“เอ่อ ฉันก็ไม่ได้ทำแบบมานี้มานานแล้ว เพราะฉันเลี้ยงมื้อค่ำนายวันนี้ด้วยเงินเก็บของฉันเอง” ใบหน้าของคุเรไนเปลี่ยนไปเป็นมืดมน เธอพูดเบาๆ ว่า "เนื้อย่างอร่อยมากเลยใช่ไหม? นายจะกินมากกว่านี้ก็ได้นะ ฉันจะทำให้นายมีความสุขเอง"

ใบหน้าของคุเรไนมีรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยการบีบบังคับ ในดวงตาของเธอมีความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่

“ในเมื่อเธอพูดแบบนั้นแล้ว ฉันก็จะช่วยใช้เงินเก็บที่เหลือของเธอเอง” ซาโตรุหันกลับมามองที่เจ้าของร้าน แล้วเอามือป้องปากพร้อมตะโกนเบาๆ “ขอเนื้อเกรดดีที่สุดอีก 5 ถาดด้วยครับ”

"ได้เลย" เจ้าของร้านตอบอย่างสุภาพแล้วเดินไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว

“นายมันคนใจดำมาก” คุเรไนพูด เธอบอกไปแล้วว่าเธอไม่ค่อยมีเงินเท่าไร แต่ซาโตรุกลับหน้าด้านสั่งเฉพาะเนื้อเกรดสูงสุดเท่านั้น

ทั้งความหน้าด้านและความแข็งแกร่งของเขามันคงอยู่ในระดับเดียวกันแล้ว!

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ จริงๆ แล้วฉันกำลังจะบอกเธออยู่เลย ว่าจะแข็งแกร่งขึ้นได้ยังไง” ซาโตรุลูบคางของเขาแสร้งทำเป็นกำลังคิด พลางเหลือบมองที่หน้าอกของคุเรไนแล้วพูดว่า "ว่าแต่ฉันจะทำอะไรได้บ้างนะ?"

“นาย...นายอยากจะทำอะไร” คุเรไนหน้าแดงเล็กน้อย ใช้แขนกอดปิดหน้าอกไว้โดยไม่รู้ตัว เธอมองดูซาโตรุด้วยความระมัดระวังตัวเล็กน้อย

ซาโตรุยกนิ้วขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "วาดรูปหล่อๆ ของฉันด้วยหน้าอกของเธอให้ฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันจะพูดให้ฟังเอง"

คุเรไนหน้าแดง เธอจ้องมองซาโตรุด้วยความเขินอาย และพูดว่า "ซาโตรุ ช่วยจริงจังหน่อยเถอะ!"

วาดภาพเหมือนด้วยหน้าอกงั้นเหรอ?

ไอ้ที่ซาโตรุพูดถึงนี้ มันอาจเป็นวิธีการเล่นแบบใหม่บนถนนโออิรันที่เหล่าสาวๆ ใช้หาเงินเหรอ?

เขาไปเล่นอะไรมาบ้างแล้วเนี่ย?

“โลกของผู้ใหญ่สกปรกมากกว่าที่คิดเยอะเลย อย่าประมาทผู้ใหญ่ที่มีท่าทีที่ดูดีเอาล่ะ” ซาโตรุกล่าว "ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนไปใส่ชุดอื่นไหม แบบสวมผ้าไหมสีขาวและมานวดเท้าของฉันดู"

“ป…เปลี่ยนชุดแล้วให้มานวดเท้า?”

คุเรไนพยายามปรับลมหายใจของเธอให้ปกติ เพื่อระงับความโกรธที่หลั่งไหลเข้ามา เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อยและกำหมัดของเธอ เธออยากจะยัดถ่านสำหรับทำใช้ย่างเนื้อเข้าไปในปากที่ไร้สาระของซาโตรุจริงๆ

ใส่ชุดผ้าไหมสีขาวแล้วมานวดเท้างั้นเหรอ?

งานอดิเรกแปลกๆ อะไรแบบนี้

ถ้าทำคงอายแทบตาย!

ซาโตรุกินเนื้อไปเรื่อยๆ แล้วพูดอย่างคลุมเครือว่า "ถ้ามันลำบากมาก ก็ไม่ต้องทำหรอก"

เขาแค่ล้อคุเรไนเล่นเอง เพราะปกติเธอจะจริงจังและเข้มงวดมาก แต่เธอก็ค่อนข้างน่ารักพอสมควรเมื่อเธอเขินอาย

“ขออย่างอื่นให้ฉันทำ…จะได้ไหม?” คุเรไนกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ เธอพยายามรวบรวมความกล้าแล้วค่อยๆ โน้มตัวไปทางซาโตรุและเอาริมฝีปากของเธอแนบหน้าเขา

เหตุผลที่เธอรวบรวมความกล้าแล้วทำแบบนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความต้องการที่จะแข็งแกร่งหรอก

มันก็คงเป็นเพราะ...

เธอชอบซาโตรุมาก

“ช...ช่วยฉันได้ไหม?” คุเรไนหน้าแดงจนถึงหู ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเขินอาย เมื่อครู่ถือได้ว่าเธอได้ใช้ความกล้าทั้งหมดไปแล้ว

กระทั่งซาโตรุก็ยังประหลาดใจ

ความรู้สึกของพลังแห่งความรักอันบริสุทธิ์นี้ได้แผ่เข้าไปในใจจองผู้คนที่อยู่ในร้านแทบทุกคนอีกด้วย

“อาจารย์คุเรไน?” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกประหลาดใจในน้ำเสียง

หลังจากได้ยินเสียงคุเรไนก็ผงะเล็กน้อย วันนี้เธอเกือบลืมไปว่าเรียกเด็กในทีมที่แปดมากินเนื้อย่างด้วยกัน

ทุกคนในทีมที่แปดจ้องมองไปที่คุเรไนและซาโตรุด้วยความสับสน

พวกเขาเพิ่งเดินเข้ามาในร้านบาร์บีคิว และสิ่งที่พวกเขาเห็นก็คืออาจารย์คุเรไนกำลังจุ๊บหน้าอาจารย์ซาโตรุ

อาจารย์คุเรไนและอาจารย์ซาโตรุ สองคนนี้เป็นคู่รักกันงั้นเหรอ?

คิบะและชิโนะ เผลอมองดูฮินาตะที่อยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว

ดวงตาของฮินาตะแดงเล็กน้อย เธอก้มลงและพูดด้วยความตื่นตระหนก “ฉันขอโทษ อา….อาจารย์คุเรไน อา..อาจารย์ซาโตรุ ฉัน...ฉัน...ฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องทำ  ฉันจะกลับก่อนนะคะ”

อาจารย์คุเรไนก็ชอบอาจารย์ซาโตรุเหมือนกันเหรอ?

ทั้งสองคน...ดูเหมือนจะเป็นคู่รักกันอยู่แล้วเลย

หลังจากพูดจบ

ฮินาตะก็หันหลังและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

“อะไรนะ วันนี้ฮินาตะยุ่งเหรอ? น่าเสียดายเนื้อคุณภาพสูงพวกนี้จังเลยนะ งั้นพวกมาเรากินให้หมดกันเถอะ” คิบะรู้สึกสับสนเล็กน้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็มองไปที่กองเนื้อวัวคุณภาพดีพวกนั้น เขาเลียมุมปากอย่างตื่นเต้นและกระโดดนั่งบนเก้าอี้ทันที

“อากามารุล่ะ?”

"วู้ฟ" อากามารุกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้ข้างๆ เขาพร้อมกับกระดิกหางด้วยท่าทีมีความสุขมาก

ชิโนะเอามือล้วงกระเป๋าด้วยท่าทีเรียบเฉย มองดูคิบะที่กำลังกินเนื้ออยู่และตำหนิว่า "นายมันโง่จริงเชียว"

มีอะไรผิดปกติกับฮินาตะเหรอ?

ก็ฮินาตะกำลังอิจฉาไงเล่า!

คิบะพูดด้วยความโกรธ “นี่ อย่าแกล้งทำเป็นว่าฉันสิ นายเองอยากกินเหมือนกันใช่ไหม?”

ชิโนะจับผ้าคาดหน้าผากแล้วส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้

“ฮินาตะ!” คุเรไนเป็นกังวลจึงลุกขึ้นและไล่ตามฮินาตะไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่าฮินาตะชอบซาโตรุมาก ดังนั้นหลังจากที่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ เธอคงจะเสียใจมากแน่นอน

“ฉันเนี่ยก็เกินไปจริงนะ” ซาโตรุบ่นและแอบถอนหายใจ

ทั้งหล่อและแข็งแกร่ง

การหล่อเท่มากเกินไปคงเป็นบาปที่หนักหนาสินะ

เขาไม่สนใจที่จะเข้าไปยุ่งเรื่องของผู้อื่นหรอก

เพราะมันมักจะเกิดปัญหาตลอดถ้าเขาเข้าไปยุ่ง

นอกจากนี้ เขายังไม่สนใจความรักใดๆ ระหว่างชายและหญิงด้วย

ไปทางนั้นที ไปทางนี้ที นี่แหละเป็นวิถีชีวิตที่ผ่อนคลายที่สุดแล้ว

อาบุราเมะ ชิโนะถามด้วยความเคารพว่า "อาจารย์ซาโตรุ อาจารย์คิดยังไงกับอาจารย์คุเรไนและฮินาตะเหรอครับ?"

ชิโนะถาม "ฮินาตะฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวันเพื่อที่เธอจะได้เป็นคนที่สามารถช่วยเหลืออาจารย์ได้"

ชิโนะไม่ได้พูดแทนใจใคร เขาเพียงแค่บอกความจริง

ฮินาตะฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวัน เพื่อให้ซาโตรุจดจำฮินาตะได้

“ว้าว เนื้อนี้นุ่มจังเลยแฮะ” คิบะเมื่อรู้ว่าฟังก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร เขาเลยไม่ฟังต่อและกินเนื้อต่อไปเรื่อยๆ

“ถ้าเป็นเด็กน้อยก็คงต้องพิจารณาว่าจะเลือกใคร แต่ผู้ใหญ่ที่ดีน่ะต้องการทั้งหมด” ซาโตรุกล่าวว่า "อืม คือฉันจะบอกว่าถ้าให้เลือก ฉันก็อยากได้ทั้งหมดเลย”

หากต้องเลือกใครจริงๆ ซาโตรุจะต้องเลือกทั้งหมดอย่างแน่นอน

ชิโนะสงสัย “ไหงงั้นล่ะครับ?”

“เจ้าเด็กแสบ เธอคิดว่าฉันเป็นใครกัน?” ซาโตรุแสร้งทำเป็นมั่นใจมาก และหัวเราะเบาๆ “ฉันน่ะมีฝีมือด้านนั่นมากเชียวนะ”