บทที่ 107 : จูบซึนาเดะ!

บทที่ 107 : จูบซึนาเดะ!

“ฉันไม่สนใจฟังเรื่องไร้สาระของนายหรอก” ซึนาเดะคว้าคอเสื้อของซาโตรุแล้วพบว่าเขาไม่ได้สวมสร้อยคอ เธอจึงถามอย่างสงสัย “สร้อยคอที่ฉันให้นายไปก่อนหน้านี้อยู่ที่ไหน?”

เธอมอบสร้อยคอโบราณของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 แก่ซาโตรุเมื่อนานมาแล้ว

“หมายถึงสร้อยคอที่สามารถสาปแช่งผู้คนให้ตายได้หรือเปล่า?” ซาโตรุพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ผมมอบมันให้กับคนที่เกลียดมันไปแล้ว"

“มันถูกมอบให้กับตาแก่โฮคาเงะรุ่นที่สาม จากนั้นเขาก็ถูกสาปจนตาย”

เขารู้จักสร้อยคอโบราณดี มันเป็นวัตถุด้วยคำสาปแห่งความตาย

"โอ้! จริงเหรอ?" ซึนาเดะเผยรอยยิ้มที่อันตราย เธอกำหมัดและกระดูกของเธอก็ลั่นดังกร๊อบ

“บู้ม” ซึนาเดะระเบิดจักระขนาดมหาศาลออกมา ตึกโฮคาเงะทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มีรอยแตกปรากฏขึ้นบนพื้นและผนัง

ครั้งนี้เธอโกรธมาก

“ท..ท่านซึนาเดะ” ชิซึเนะตื่นตระหนก

"อู๊ดอู๊ด" หมูสีชมพูกระโดดลงไปที่พื้นและยืนข้างขาของซึนาเดะ และใช้นิ้วโอบรอบซาโตรุไว้

“หุบปาก ฉันจะเอาแกไปทำหมูตุ๋นถ้ายังส่งเสียงดังอยู่” ซาโตรุเหลือบมองหมูตัวน้อยด้วยสายตาดุร้าย

ทันใดนั้น

หมูสีชมพูก็รีบไปซ่อนตัวอยู่หลังซึนาเดะด้วยความตื่นตระหนก มันยังกลัวซาโตรุมาก เพราะก่อนหน้านี้เกือบโดนตุ๋นไปหลายครั้งแล้ว

“ซาโตรุ ฉันอยากรู้ว่านายจะสามารถป้องกันการโจมตีด้วยขีดจำกัดทางสายเลือดของนายได้นานแค่ไหนกัน” ซึนาเดะกัดฟันและต่อยเข้าไปที่ซาโตรุ

"อย่าโกรธไปเลยน่า" ซาโตรุจับหมัดของซึนาเดะ

“ปล่อยฉัน นี่เป็นคำสั่งของแม่บุญธรรม” ใบหน้าของซึนาเดะเปลี่ยนสีไป มองไปยังซาโตรุอย่างเย็นชา

ของขวัญที่เธอให้กับซาโตรุ เขาเอามันไปมอบให้กับคนอื่นงั้นเหรอ?

“ล้อเล่นน่า ของขวัญที่คุณให้มานั้นเป็นสมบัติชิ้นเดียวในโลกเชียวนะ ผมจะมอบให้คนอื่นได้ยังไง” ซาโตรุหยิบสร้อยคอผลึกสีเขียวมรกตออกมาจากกระเป๋าของเขา

เขาสวมสร้อยคอโบราณแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ถึงแม้จะเป็นสร้อยคอต้องคำสาป แต่ผมน่ะเชี่ยวชาญในเรื่องการจัดการคำสาปอยู่พอดีเลย”

"งั้นเหรอ?" ซึนาเดะลดการปล่อยจักระลงและจ้องไปที่ซาโตรุอย่างเย็นชา เมื่อครู่เธอโกรธมาก ซาโตรุนี้ชอบแกล้งให้เธอโมโหจริงๆ

แล้วยังไงต่อ

ตอนนี้เธอควรจะรู้สึกยังไง?

“อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวผมจะให้ของขวัญคืนบ้าง”ซาโตรุทำท่าทีมีเลศนัย

"ของขวัญ?" ซึนาเดะสงสัยเพราะเธอไม่เคยได้รับของขวัญจากซาโตรุเลยสักครั้ง

“หลับตาลงสิ ผมจะนับถึงสามแล้วค่อยลืมตานะ” ซาโตรุยกนิ้วขึ้น

“จะให้ก็ให้เถอะ แบบนี้มันลึกลับเกินไป” หลังจากที่ซึนาเดะบ่น เธอก็หลับตาลงช้าๆ และตั้งตารอของขวัญจากซาโตรุ

มันเป็นครั้งแรกเลยที่ซาโตรุได้ให้ของขวัญเธอ

ซาโตรุใช้มือลูบศีรษะของซึนาเดะ และบรรจงจูบลงไปที่ริมฝีปากของซึนาเดะ

"ว้าว!" ชิซึเนะดูสับสน จ้องมองอย่างล่องลอยไปยังซาโตรุและซึนาเดะที่ตอนนี้กำลังจูบกัน

ซาโตรุกล้าหาญมาก!

"อืม" ทันใดนั้นซึนาเดะก็ลืมตาขึ้น เธอเหมือนจะผลักซาโตรุออกไปแต่สุดท้ายเธอก็ไม่ผลักออกไป

ตอนนี้เธอมีความสุขกับช่วงเวลานี้มาก

จูบแรก

จูบแรกได้หายไปแล้ว

"อย่ามองมันนะ" ชิซึเนะปิดตาหมูสีชมพูในขณะที่ตัวเธอเองกำลังหน้าแดง

แม่บุญธรรมและลูกบุญธรรม

ได้จูบกันเสียแล้ว

สามวินาทีต่อมา

“ใช้ลิปสติกให้น้อยลงสิ ติดปากแล้วเนี่ย” หลังจากที่ซาโตรุพูดจบ เขาก็หายตัวไปในอากาศ เขารู้ดีว่าซึนาเดะจะโกรธมากเพราะความเขิน

"จ..จูบไปแล้ว..." ซึนาเดะเซไปมาเล็กน้อยและล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าสับสน เธอใช้นิ้วลูบริมฝีปาก และนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้

หลังจากนั้นไม่นาน

ใบหน้าของซึนาเดะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความอายและความโกรธ เธอกำหมัดแน่นและทุบลงที่พื้นอย่างแรง

"ไอ้สารเลวนี้!"

“ปัง” ตึกโฮคาเงะแตกทีละเสี่ยง แล้วก็ค่อยๆ พังทลายลงมา

เหล่านินจาที่กำลังตั้งใจเข้าไปจัดการงานของพวกเขาในตึกโฮคาเงะต่างก็พูดไม่ออก

ท่านซึนาเดะ พังตึกไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย?

"งี่เง่า" ซึนาเดะเม้มริมฝีปากของเธอเบาๆ เมื่อคิดถึงจูบเมื่อครู่นี้ ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่ามุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย

ของขวัญงั้นเหรอ?

ที่จริงเธอชอบของขวัญชิ้นนี้มาก

“ท่านซึนาเดะ เพิ่งเป็นโฮคาเงะได้สองวัน แต่ทำไมท่านถึงทำลายตึกไปแล้วสองครั้งกันคะ?” ชิซึเนะคุกเข่าลงกับพื้น เธอคงต้องไปขอโทษเจ้าหน้าที่ที่มาซ่อมแซมอาคารทุกครั้งตลอดเลย

“ชิซึเนะ เธอเห็นใช่ไหม?” ซึนาเดะถาม

“เอ่อ..เห็นค่ะ” ชิซึเนะรู้สึกได้ถึงวิกฤต

เธอไม่เพียงแค่เห็นมันเท่านั้น แต่เธอไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ!

“เธอต้องลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นซะ” ซึนาเดะเดินไปหาชิซึเนะด้วยรอยยิ้ม เธอกำหมัดแน่นแล้วพูดต่ออีกว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันจะช่วยให้เธอลืมเอง แต่มันอาจจะเจ็บนิดหน่อย"

“ท่านซึนาเดะ จะทำอะไรกันคะ?” ชิซึเนะก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

ท่านซึนาเดะกำลังวางแผนที่จะทุบตีเธอด้วยหมัดงั้นเหรอ!

“เกือบลืมไปเลย ซึนะจัง” ซาโตรุปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้พลาง เขย่ารูปถ่ายในมือของเขาแล้วพูดว่า "นี่คือข้อมูลของหมู่บ้านอาเมะ"

“หมู่บ้านอาเมะเหรอ?” ซึนาเดะตกใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้ยินชื่อหมู่บ้านอาเมะ

"ฟู้วววว" ชิซึเนะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอปาดเหงื่อจากหน้าผากพร้อมกับกอดหมูสีชมพูแล้วโค้งคำนับ "ท่านซึนาเดะ ฉันจะไปหาคนมาซ่อมแซมตึกโฮคาเงะก่อนนะคะ"

หลังจากพูดจบ

ชิซึเนะวิ่งหนีไปทันที เธอกลัวว่าจะโดนต่อยจนสลบ

"ให้ฉันดูหน่อย" ซึนาเดะดูภายถ่ายด้วยความสงสัย และหลังจากเห็นภาพแล้ว ดวงตาที่สวยงามของเธอก็ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นพร้อมกับแสดงสีหน้าตกตะลึง

ในภาพคือยาฮิโกะที่สวมชุดของแสงอุษา และโคนันที่สวมชุดของแสงอุษาด้วย

"พวกเขาคือ….ยาฮิโกะและโคนัน!"

ซึนาเดะกำรูปภาพแล้วพูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวว่า "พวกเขายังมีชีวิตอยู่ และเป็นสมาชิกขององค์กรแสงอุษางั้นเหรอ?"

“เนตรวงแหวนของนางาโตะ...แล้วทำไมมาอยู่ที่ยาฮิโกะได้ล่ะ?” ซึนาเดะพึมพำด้วยความสับสน ยอมรับเลยว่าตอนนี้เธอสับสนมาก

คนที่ตายไปแล้วยังมีชีวิตอยู่ และพวกเขาก็ยังคงเป็นสมาชิกของแสงอุษาอีกด้วย

ส่วนสิ่งสำคัญคือ

เนตรวงแหวนของนางาโตะ ทำไมยาฮิโกะถึงมีมันเหมือนกันล่ะ?

“ยาฮิโกะในรูปคือหุ่นเชิดที่พวกนั้นเรียกกันว่า เพน ซึ่งถูกควบคุมโดยเนตรวงแหวนของนางาโตะ ส่วนเนตรวงแหวนของจริงยังคงอยู่ที่นางาโตะ”

“พวกเขาเป็นผู้นำของหมู่บ้านอาเมะ และยังเป็นผู้นำขององค์กรแสงอุษาด้วย” ซาโตรุแตะที่ศีรษะของซึนาเดะ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มบางเบา “ยังไงก็ตั้งใจทำงานให้หนักนะ ส่วนผมจะออกไปใช้เงินแล้ว”

“แจ้งข่าวนี้กับจิไรยะซะ  นางาโตะ ยาฮิโกะและโคนัน สามคนนี้เป็นลูกศิษย์ของจิไรยะ” ซึนาเดะพูดเสียงเข้ม

หลังจากที่ซึนาเดะพูดเสร็จ เธอก็ขยับมือของซาโตรุออกแล้วพูดด้วยความโกรธว่า "แล้วก็อย่าลืมสิว่าฉันเป็นแม่บุญธรรมของนายนะ!"

ทำไมซาโตรุถึงสัมผัสตัวเธอราวกับว่าเธอเหมือนเด็กกัน?

มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

ควรจะเป็นเธอมากกว่าสิที่ต้องลูบหัวของเขา

“นอกจากนี้ ถ้าคิดจะไปถนนโออิรัน ก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาที่บ้านอีก” ซึนาเดะนำรูปถ่ายไปแล้วรีบไปที่หน่วยข่าวกรอง

ซาโตรุลูบคางและพึมพำอย่างครุ่นคิด "เนตรวงแหวน.."

เขาไม่สนใจที่จะใช้เนตรวงแหวนหรอก แต่เขาต้องหาทางแย่งชิงเนตรวงแหวนมาให้ได้ เผื่อในกรณีที่อุจิวะ มาดาระฟื้นคืนชีพขึ้นมา