บทที่ 88: กระสุนวงจักรปะทะกระสุนวงจักร

บทที่ 88: กระสุนวงจักรปะทะกระสุนวงจักร

“นายไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่…?” สีหน้าของซาสึเกะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองไปที่นารูโตะด้วยพลังของเนตรวงแหวน

ในทันใดนั้น

ซาสึเกะก็กระโดดกลับหลังไปเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเขากับนารูโตะ

ด้านหลังซาสึเกะ มีร่างแยกเของนารูโตะสองร่างปรากฏขึ้น

ซาสึเกะขยับนิ้วของเขาเล็กน้อย และชูริเคนที่แทรกอยู่ในพื้นได้เฉือนเข้าร่างแยกของนารูโตะอย่างรวดเร็ว

ร่างแยกทั้งสองของนารูโตะหลังจากถูกชูริเคนทะลุทะลวงก็กลายเป็นควันกระจายหายไป

ในรอบแรกของการต่อสู้ ทั้งสองสูสีกันมาก

ซาสึเกะดูภาคภูมิใจยิ่ง เขาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเย็นชา “อย่างที่ฉันบอกไป กระบวนท่าใดๆ ของนายก็ไม่มีความหมายหรอก”

'เป็นเรื่องตลกจริงๆ'

'นารูโตะ เจ้าโง่นี่กลับสามารถเทียบกับฉันได้'

นารูโตะตบฝ่ามือแล้วพูดด้วยสีหน้าโกรธว่า "ซาสึเกะ ฉันยังไม่เอาจริงต่างหาก"

'ซาสึเกะแข็งแกร่งจริงๆ'

"โห้...อัศจรรย์มาก" ซากุระจ้องมองการต่อสู้ระหว่างซาสึเกะกับนารูโตะด้านล่างอย่างว่างเปล่า เธอแอบกำหมัดแน่นพลางรู้สึกถึงวิกฤติในใจ

เธอรู้สึกว่าพวกเขานั้นแซงหน้าเธอไปไกล ทิ้งเธอไว้อยู่ข้างหลังไปแล้ว

ร่างแยกของนารูโตะถูกใช้งานได้อย่างยอดเยี่ยม และชูริเคนของซาสึเกะเองก็มีความแม่นยำมาก มันเป็นความสามารถในการตอบสนองและการควบคุมที่รวดเร็วเป็นพิเศษยิ่ง

"น่าสนใจ" ซาโตรุดูดอมยิ้มเบาๆ แล้วมองซาสึเกะและนารูโตะด้วยความภูมิใจเล็กน้อย

เขาไม่เคยสอนทีมที่เจ็ดถึงวิธีการต่อสู้เลย

เพราะแผนการต่อสู้ของเขาคือการใช้กำลังที่เกินขอบเขตของศัตรู และบดขยี้ศัตรูให้สิ้นซาก

มันไม่จำเป็นต้องมีแผนซับซ้อน

'เจ้าเด็กเหลือขออุจิวะถือได้ว่าฉลาด ส่วนเด็กสุนัขจิ้งจอกถึงแม้จะโง่เขลา แต่เขาก็มีสัญชาตญาณในการต่อสู้สูง '

ถือว่าสามารถนำไปประกอบการต่อสู้จริงได้เลย

“ฉันคิดถึงซึนะจังแล้วสิ” ซาโตรุเอามือป้องปากแล้วตะโกนว่า "ไอ้พวกเด็กแสบ ตัดสินผู้ชนะด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวสิ อ๋อ และก็อย่าลืมใส่จิตสังหารลงไปด้วยนะ"

“ผู้แพ้จะต้องเชื่อฟังคำสั่งของผู้ชนะเป็นเวลาหนึ่งวัน” ซาโตรุยังคงเติมเชื้อไฟลงในกองเพลิง เขาสนุกกับการเห็นอะไรแบบนี้มาก

“อาจารย์ซาโตรุ!” ซากุระมองซาโตรุอย่างตำหนิ

ต้องการให้นารูโตะและซาสึเกะโจมตีกันด้วยจิตสังหาร และผู้แพ้จะต้องเชื่อฟังคำสั่งของผู้ชนะเป็นเวลาหนึ่งวันเนี่ยนะ?

อาจารย์ซาโตรุจะจุดไฟสร้างเรื่องเก่งเกินไปแล้ว!

“เชื่อฟังคำสั่งเหรอ?”

ทั้งซาสึเกะและนารูโตะตกตะลึง ทั้งคู่จ้องหน้ากันเขม็ง

'เชื่อฟังคำสั่งของไอ้งี่เง่าตรงหน้านี้โดยสมบูรณ์เหรอ?'

'ให้เชื่อฟังคำสั่งของซาสึเกะจอมอวดดีทั้งวันเลยเหรอ?'

'ไม่ทำแน่นอน!' ทั้งสองคนคิดแบบเดียวกัน

'นั่นหมายความว่า...'  ทั้งอีกครั้งสองคนคิดแบบเดียวกัน

นารูโตะและซาสึเกะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มพร้อมกัน “ฉันต้องชนะ!”

"[คาถาอัญเชิญ]" นารูโตะกัดนิ้วของเขา แล้วทำสัญลักษณ์มืออย่างรวดเร็วจากนั้นก็ตบพื้นอย่างแรง

*ปัง*

ควันสีขาวขนาดใหญ่ปกคลุมทั่วทั้งหลังคาของอาคาร

"ควันเยอะอะไรขนาดนี้" ซากุระเบิกตากว้างและปิดปากด้วยท่าทีประหลาดใจขณะพึมพำ “เป็นไปได้ไหมที่นารูโตะจะสามารถเรียกสัตว์อัญเชิญขนาดเท่าตึกได้?”

“เด็กจิ้งจอก…” ซาโตรุขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปยังสัตว์อัญเชิญในควันสีขาวผ่านตาทิพย์ของเขา เขาเองก็ประหลาดใจอยู่มากเหมือนกัน

"นารูโตะ" รอยยิ้มซาสึเกะหายไปกลับกลายเป็นมีสีหน้าจริงจัง เขาจ้องมองไปที่ควันสีขาวขนาดใหญ่

ควันมีขนาดใหญ่มาก ถ้าอย่างนั้นสัตว์อัญเชิญก็คงจะมีขนาดใหญ่เช่นกันใช่ไหม?

'เจ้าเง่าคนนี้ แข็งแกร่งมากเท่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?'

ลมพัดมาและควันสีขาวก็สลายไป

และสิ่งที่ดึงดูดสายตาคือ

แมวสีเทาขนาดเท่าฝ่ามือที่มีชื่อเรียกว่าไฮเนโกะ เขามีเคราสีขาวราวกับหิมะและถือไม้เท้า

“นารูโตะ นายอีกแล้วเหรอ เรียกฉันออกมาได้ทุกวันเลยนะ” ไฮเนโกะส่งเสียงออกมา แม้ว่าเขาจะถือไม้เท้าอยู่ แต่ร่างกายของเขาก็สั่นไปมา

ดูแล้วเป็นเพียงแมวแก่และอ่อนแอ

“นายทำให้ฉันโกรธจริงๆ แล้วนะ” ไฮเนโกะถอนหายใจ

ใช่แล้ว

นารูโตะเรียกเขาทุกวันหรือไม่ก็เรียกหลานชายแรกเกิดของเขาแทน

เขาหันไปด้านข้างด้วยตัวที่สั่นเทา มองดูซาโตรุด้านบนแล้วพูดด้วยความเคารพว่า “ท่านซาโตรุ ได้โปรดดูแลนารูโตะด้วยเถิด ห้ามเขาไม่ให้เรียกหาฉันที”

ถ้าเขาไม่กลัวซาโตรุ เขาคงจะสู้กับนารูโตะไปแล้ว

ใครกันจะอดทนต่อการถูกเรียกมากกว่าสิบครั้งต่อวันได้?

“โอ๊ยยยย น่าสิ้นหวังจริงๆ” ซาโตรุถอนหายใจ เขารู้สึกประหลาดใจจริงๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าเด็กจิ้งจอกตัวน้อยจะแสดงอะไรแบบนี้ให้เขาดู

1 สัปดาห์

นารูโตะใช้เวลา 1 สัปดาห์เต็มๆ แต่เขายังไม่สามารถเรียนคาถาอัญเชิญง่ายๆ ได้เลยเนี่ยนะ

ซาสึเกะและซากุระพูดไม่ออก

ใบหน้าของซาสึเกะบิดเบี้ยว ดวงตาของเขามีทั้งความอับอายและความโกรธ ตอนแรกเขาอุตส่าห์ระวังสัตว์อัญเชิญของนารูโตะ

ซาสึเกะเหลือบมองแมวแก่ที่ตัวสั่น เขารู้สึกเหมือนคนงี่เง่าไม่มีผิดที่มาระวังไอ้แมวแก่นี้เสียได้

นารูโตะพับแขนของเขาไว้ข้างหน้าหน้าอกของเขา และตะโกนอย่างกระตือรือร้นว่า "นี่ คุณปู่ไฮเนโกะ ช่วยสอนบทเรียนอะไรสักอย่างให้เขาหน่อยสิ!"

“อย่าทำให้ฉันลำบากใจมากนักเลย” ไฮเนโกะก้าวออกไปหนึ่งก้าว และล้มลงกับพื้น เขาแทบไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย

ยามนี้แค่จะให้เขายืนให้ตรงมันก็ยากแล้ว

“เจ้าแมวแก่ กลับไปเถอะ ขืนยังอยู่อีกเดี๋ยวก็ได้ขึ้นสวรรค์เอาหรอก” ซาโตรุพูดไม่ออก

“ขอบคุณนะซาโตรุ” ไฮเนโกะกลายเป็นควันสีขาวและหายไป

“ไอ้คนงี่เง่าก็ยังคงเป็นคนงี่เง่าอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะพลังของอุจิวะได้หรอก” ซาสึเกะยิ้มอย่างเย็นชา และจักระสีฟ้าอ่อนก็โผล่ออกมาจากฝ่ามือของเขา

แม้เขายังไม่ได้เรียนรู้การเปลี่ยนแปลงธาตุของกระสุนวงจักร แต่วิธีการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในยามนี้ก็คือกระสุนวงจักร

“หึ งั้นฉันจะแสดงให้ดูเอง” นารูโตะประสานอินและสร้างร่างแยกมากกว่าหนึ่งโหลออกมา

ร่างแยกทั้งหมดทำกระสุนวงจักรพร้อมกันเป็นกลุ่ม

“ฉันจะใช้กระสุนวงจักรที่อาจารย์ซาโตรุสอนให้ฉันเอาชนะนายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!” ร่างแยกทั้งหมดของนารูโตะได้ถือกระสุนวงจักรอยู่ในมือ และโจมตีซาสึเกะในเวลาเดียวกัน

"นี่มันมากเกินไปแล้ว" ซาสึเกะทรุดลง เขาใช้เนตรวงแหวนสามหยดน้ำทันทีเพื่อค้นหาร่างที่แท้จริงของนารูโตะ

เขารู้ดีว่าถ้าเขาเผชิญหน้า เขาจะต้องแพ้อย่างแน่นอน

เพราะร่างแยกของนารูโตะสามารถใช้กระสุนวงจักรได้ทุกคน

“หนึ่งแต้มสำหรับเด็กจิ้งจอก” ซาโตรุยกนิ้วขึ้น

"ฮึ" ซาสึเกะสูดจมูกดวงตาเต็มไปด้วยความเขินอาย และพูดอย่างกล้าหาญว่า "ด้วยพลังของนาย จะเอาชนะกระสุนวงจักรที่อาจารย์ซาโตรุสอนฉันได้ยังไง?”

ถ้าไม่พูดก็จะถูกหักคะแนน

มันน่าอายมาก แต่เขาก็ต้องพูด

*บูม*

กระสุนวงจักรในมือขวาของนารูโตะชนกับกระสุนวงจักรของซาสึเกะในมือซ้าย

จากนั้นซาสึเกะก็ถูกโจมตีโดยพวกกระสุนวงจักรของร่างแยกทั้งหมด ร่างของเขาก็หมุนตัวในอากาศ และกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง

ทั้งสองมีกระสุนวงจักรเหมือนกัน แต่นารูโตะนั้นปริมาณมากกว่า

และผลลัพธ์ก็ชัดเจน