บทที่ 87 : นารูโตะปะทะซาสึเกะ

บทที่ 87 : นารูโตะปะทะซาสึเกะ

“ฉันจะส่งคนไปสืบเรื่องขององค์กรแสงอุษา” แม้รอยยิ้มอ่อนโยนจะปรากฏบนใบหน้าของซึนาเดะ แต่เธอกำหมัดแน่น กระดูกลั่นดังกร๊อบ และเธอก็เดินไปหาซาโตรุทีละก้าว

“แต่ก่อนอื่น มาจัดการกับเรื่องครอบครัวกันก่อน”

'เจ้าเด็กซาโตรุ กล้าที่จะไปที่ถนนโออิรันเชียวนะ'

ครั้งก่อนที่จิไรยะแอบพาซาโตรุไปที่ถนนโออิรัน เธอไม่สามารถทำอะไรกับซาโตรุได้เพราะขีดจำกัดสายเลือดของเขา ดังนั้นเธอจึงเล่นงานจิไรยะแทน

ซาโตรุไม่รู้สึกกลัว แต่ถามด้วยความสนใจ “คุณจัดการเรื่องครอบครัวของเราในฐานะอะไรเหรอ?”

ซึนาเดะกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ และพูดอย่างหนักแน่นว่า "ในฐานะแม่บุญธรรมสิ ฉันน่ะมีหน้าที่ต้องดูแลนาย"

*ปัง*

ประตูสำนักงานถูกผลักให้เปิดออกอีกครั้ง

ซากุระวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในห้องทำงานของโฮคาเงะด้วยความตื่นตระหนก จับมือซาโตรุแล้วพูดอย่างเร่งรีบว่า “อาจารย์ซาโตรุ ไปเร็ว ช่วยไปห้ามนารูโตะและซาสึเกะคุงทีได้ไหม?”

คราวนี้ทั้งนารูโตะและซาสึเกะดูเหมือนจะจริงจังมาก ดูเหมือนว่าพวกเขาตั้งใจที่จะใช้กำลังทั้งหมดเพื่อตัดสินหาผู้ชนะ

“เจ้าเด็กเหลือขอพวกนี้สร้างเรื่องอีกแล้วสินะ” ซาโตรุถอนหายใจ เขาคิดว่าเขาจะเป็นอิสระได้สักสองสามวันมาแกล้งซึนาเดะสักหน่อย

แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เจ้าเด็กอุจิวะและเจ้าเด็กจิ้งจอกเกิดสร้างเรื่องกันอีกครั้งหนึ่งเสียแล้ว

ซาโตรุคว้าตัวซากุระ มองซึนาเดะแล้วยิ้มออกมา “ซึนะจัง ฉันจะไปดูละครก่อนนะ แล้วปัญหาระหว่างเราไว้ค่อยจัดการกันที่บ้านในตอนกลางคืนแล้วกัน”

สิ้นเสียงนั้น

ซาโตรุก็อุ้มซากุระแล้วหายตัวไปในพริบตา

ซึนาเดะพูดอย่างโกรธๆ “ใครจะอยากกลับบ้านไปกับนายกันล่ะ”

“เสร็จงานของงานวันนี้แล้ว” ซึนาเดะบิดเอวไปมา ก่อนจะพูดว่า "ไปกันเถอะชิซึเนะ ออกไปดื่มกันเถอะ"

ชิซึเนะมองดูกองเอกสารที่อยู่บนพื้น มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อย เธอพูดว่า“ท่านซึนาเดะ ท่านยังทำไม่เสร็จเลยใช่ไหมคะ?”

'เอกสารยังทำไม่เสร็จทั้งหมด แต่ท่านซึนาเดะจะโดดงานไปดื่มเหรอ?'

ซึนาเดะพูดอย่างจริงจัง “ชิซึเนะ คนเราควรรู้วิธีสร้างสมดุลระหว่างงานและการพักผ่อนสิ”

“เฮ้อ...” ชิซึเนะถอนหายใจ

โดดงานก็คือโดดงานแต่ที่เธอพูดก็ถูก

ในวันแรกของเธอในฐานะโฮคาเงะ เธอได้ออกไปดื่มเหล้าหลังเลิกงาน

อนาคตคงเลวร้ายกว่านี้แน่นอน

ซึนาเดะจับชิซึเนะและออกจากตึกโฮคาเงะไปทันที

“ท่านโฮคาเงะ เอกสารนี่มาจากหมู่บ้านคิริ” ชิคาคุเดินเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับกองเอกสารที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา จากนั้นมองไปในห้องทำงานที่ว่างเปล่า มีเพียงเอกสารที่กองอยู่บนพื้น

ชิคาคุตกตะลึงอยู่สักพัก

แล้วคนล่ะ หายไปไหน?

…

ณ เวลาเดียวกันบนหลังคาแห่งหนึ่ง

นารูโตะมองซาสึเกะด้วยสีหน้าจริงจังและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ซาสึเกะ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย นายควรขอโทษซากุระจังซะ!”

เห็นได้ชัดว่าซากุระใส่ใจซาสึเกะมาก แต่ซาสึเกะกลับมีท่าทีที่ดูหมิ่นซากุระอยู่เสมอ

นารุโตะหมดความอดทนแล้ว

“ไอ้เจ้าโง่งี่เง่า นายเริ่มพูดเอาใหญ่แบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ซาสึเกะเอามือล้วงกระเป๋าแล้วมองนารูโตะด้วยท่าทีเย็นชามาก

“เราตกลงกันว่าหากฉันสามารถเอาชนะนายได้ นายต้องไปขอโทษซากุระจัง” นารูโตะชี้ไปที่ซาสึเกะแล้วพูดต่อไป"ซากุระจังเป็นเพื่อนของเรา เธอเป็นสมาชิกของทีมที่เจ็ด"

“นายคิดว่านายเหนือกว่าฉันงั้นเหรอ? งั้นนายลองมาสู้กับฉันก่อนที่นายจะพูดแบบนี้แล้วกัน!” ซาสึเกะเริ่มมีอารมณ์โมโหเล็กน้อย มีร่องรอยของความโกรธในดวงตาสีแดงของเขา

"พูดได้ดี" ซาโตรุปรากฏตัวออกมาจากอากาศ โดยอุ้มซากุระไว้ในมือมองดูซาสึเกะ ยกนิ้วโป้งขึ้นแล้วหัวเราะเบา ๆ “ประโยคนี้...ฉันให้สามแต้ม”

“อาจารย์ซาโตรุ?”

ทุกคนในทีมที่เจ็ดต่างผงะเล็กน้อย

ซาสึเกะใช้เนตรวงแหวนสามหยดน้ำ เหลือบมองซาโตรุอย่างไม่แยแสและพูดด้วยท่าทีเย็นชา

“ซาโตรุ แม้แต่คุณก็หยุดเรื่องนี้ไม่ได้ วันนี้ฉันจะเอาชนะเจ้าโง่นี่และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าฉันเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในทีมที่เจ็ด”

“ซาสึเกะคุง...” ใบหน้าของซากุระถอดสี เธอมีความรู้สึกในใจว่าซาสึเกะในตอนนี้เริ่มห่างไกลจากเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

นารูโตะคำรามด้วยความโกรธ “ไอ้เจ้าโง่นี้ ขอโทษอาจารย์ซาโตรุด้วยเลย เขาคืออาจารย์ของเรานะ!”

อาจารย์ก็เหมือนพ่อ

เขาให้ความเคารพต่อซาโตรุเป็นอย่างมาก

เป็นเพราะคำสอนของซาโตรุที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย และค่อยๆ ได้รับการยอมรับจากผู้อื่น

“ไอ้หนูอุจิวะ เธอสามารถแกล้งทำเป็นเก่งต่อหน้าคนอื่นได้นะ แต่ถ้าทำต่อหน้าฉัน เธออาจหน้าหันเอาได้” ซาโตรุยกมือขึ้นตบหน้าซาสึเกะ

*ผลัวะ*

ซาสึเกะถูกตบตัวลอย และร่วงลงไปหลังจากหมุนตลบกลางอากาศสองสามรอบ เขาทรุดตัวลงอย่างแรง ใบหน้าของเขาแดงก่ำและบวม

ซาโตรุพูดเรียบๆ “แบบนี้ไงล่ะ”

เจ้าเด็กแสบอุจิวะนี้ กล้าทำเป็นเก่งต่อหน้าเขาเหรอ?

กระทั่งตาแก่สึจิคาเงะที่ทำเป็นเก่งต่อหน้าเขาก็ยังถูกดึงเคราออกเลย แล้วนับประสาอะไรกับเด็กแบบนี้?

ซาโตรุพูดด้วยท่าทางที่เหมือนกับกรรมการว่า "ส่วนเจ้าเด็กจิ้งจอกคนนี้สุภาพมาก งั้นฉันขอประกาศให้เขาเป็นผู้ชนะในการดวลครั้งนี้แล้วกัน"

“ล้อเล่นใช่ไหม..!” ซาสึเกะลุกขึ้น และเมื่อเขากำลังจะระเบิดอารมณ์ เขาก็สัมผัสได้ถึงการจ้องมองที่เย็นชาของซาโตรุ คำพูดของเขาก็หยุดกะทันหัน

เขายังเคารพซาโตรุ และก็กลัวซาโตรุมากเช่นกัน

ซาสึเกะก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดขอโทษ “ขอโทษครับ อาจารย์ซาโตรุ”

ซาสึเกะพูดอย่างจริงใจว่า "ได้โปรดให้ผมแข่งขันกับเจ้าโง่นารูโตะด้วยกำลังทั้งหมดของผมเถอะ"

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะนับถึงสามแล้วพวกเธอก็สู้กันให้ตายเลยนะ” ซาโตรุอุ้มซากุระแล้วกระโดดถอยหลังขึ้นไปบนหลังคา

“ฮึฮึ..ขอบคุณครับ แล้วผมจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตระกูลอุจิวะให้เห็นเอง” ซาสึเกะมองนารูโตะในระยะไกลอย่างภาคภูมิใจด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขา

เขามั่นใจมาก เพราะเขาเป็นคนที่มาจากตระกูลอุจิวะ

“อาจารย์ซาโตรุ หยุดล้อเล่นกับพวกเขาได้แล้ว” ซากุระรีบพูด

ปล่อยให้ลูกศิษย์สู้กันจนตายเหรอ?

มีอาจารย์แบบนี้ด้วยเหรอ?

ซาโตรุโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร วัยรุ่นก็แบบนี้ พวกเขาแค่ต้องการความช่วยเหลือและต่อสู้กันเพื่อที่จะได้เติบโตขึ้นมาน่ะ"

หลังจากเกิดการต่อสู้ระหว่างเจ้าเด็กแสบทั้งสอง ไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ มันก็จะทำให้ฝ่ายผู้แพ้อยากจะแข็งแกร่งขึ้น

ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี

ซากุระเองก็ไม่มีอะไรจะพูด

ซาโตรุประกาศเริ่มการต่อสู้

และทันใดนั้น

"[คาถาแยกเงาพันร่าง]"

นารูโตะประสานอินและมีร่างแยกมากกว่าหนึ่งโหลปรากฏขึ้นรอบตัวเขา และร่างแยกทั้งหมดต่างปิดล้อมเพื่อโจมตีซาสึเกะ

“จำนวนเยอะๆ ไม่มีความหมายอะไรหรอก ดวงตาของฉันมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของนาย” ซาสึเกะตะคอกอย่างเย็นชา และประสานอิน

"[คาถาไฟ ∙ คาถาลูกไฟนกฟีนิกซ์]"

ซาสึเกะพ่นเปลวไฟอุณหภูมิสูงหลายลูกออกมาจากปากของเขา และหลังจากที่เปลวไฟปลิวออกไป มันก็กลายเป็นลูกไฟขนาดเล็ก

นอกจากนี้ยังมีชูริเคนที่ซ่อนอยู่ในลูกไฟแต่ละลูกด้วย

*พุ้ฟ**พุ้ฟ**พุ้ฟ*

ลูกไฟทั้งหมดเคลื่อนตัวออกไป ระเบิดร่างแยกทั้งหมดออกไป เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นกลุ่มควัน

"ฮึ" ซาสึเกะยิ้มอย่างมั่นใจ

*แคร่ก*

รอยแตกปรากฏขึ้นบนพื้น นารูโตะกระโดดลงจากพื้นและต่อยไปที่ใบหน้าของซาสึเกะอย่างแรง