บทที่ 84 : ต้อนรับซึนาเดะสู่หมู่บ้านโฮคาเงะ

บทที่ 84 : ต้อนรับซึนาเดะสู่หมู่บ้านโฮคาเงะ

“อะ…อะไรกันเนี่ย?”

ทุกคนในทีมเจ็ดและชิซึเนะต่างตกตะลึง

ซึนาเดะปฏิเสธที่จะเป็นโฮคาเงะ ดังนั้นซาโตรุจึงใช้กำลังอุ้มซึนาเดะไป

เกิดอะไรขึ้นกัน?

ตำแหน่งของโฮคาเงะถูกใครอุ้มไปง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน?

“เจ้าพวกชักช้า เดี๋ยวก็ไปไม่ทันเอาหรอก” ซาสึเกะกระโดดพุ่งไปและไล่ตามซาโตรุอย่างรวดเร็ว

การลงโทษที่ซาโตรุบอก เขาคงทำมันจริงอย่างแน่นอน

วิ่งห้ารอบในหมู่บ้านโดยตัวเปลือยเปล่า...

ทุกคนในหน่วยที่เจ็ดไล่ตามซาโตรุไปด้วยความสิ้นหวัง

เวลาผ่านไปสักพัก ทั้งนารูโตะและซาสึเกะต่างก็เริ่มแข่งขันกันโดยเปรียบเทียบความเร็วของกันและกัน

ซาสึเกะหันศีรษะและมองดูนารูโตะที่อยู่ข้างหลังเขาและพูดอย่างเย็นชาว่า "ไอ้โง่งี่เง่า นายยังตามหลังฉันอีกเยอะ"

“ไอ้บ้า คอยดูเถอะ!” นารูโตะหน้าแดงด้วยความโกรธ กัดฟันและเริ่มเร่งความเร็ว

“ทั้งสองเร็วมาก” ซากุระกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ เธอมองไปที่ด้านหลังของซาสึเกะและนารูโตะ ตอนนี้เธออยู่ที่ความเร็วสูงสุดของเธอแล้ว แต่เธอยังคงทำได้เพียงตามหลังซาสึเกะและนารูโตะเท่านั้น ส่วนทางด้านอาจารย์ซาโตรุแทบไม่เห็นฝุ่นแล้ว แต่เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษ เธอต้องทำให้ได้

…

หลังจากนั้นหนึ่งวัน

ท้องฟ้าแจ่มใส

ณ ดินแดนแห่งไฟ หมู่บ้านโคโนฮะ

โจนินทั้งหมดของหมู่บ้านยืนแบ่งออกเป็นสองฝั่ง พวกเขายืนด้วยความเป็นเรียบร้อยที่ทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาทั้งหมดถือป้ายแบบเดียวกันและมีแสงไฟกะพริบอยู่ในมือ

มีข้อความเขียนไว้บนกระดาน

{ยินดีต้อนรับสู่ผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก ท่านซึนาเดะ}

ด้านหลังกลุ่มของโจนิน มีจูนินและเกะนินมากมายและกระทั่งชาวบ้านธรรมดาๆ ทุกคนล้วนมีป้ายอยู่ในมือ

*ชุ้บ*

ซาโตรุปรากฏตัวออกมาจากอากาศโดยอุ้มซึนาเดะไว้ในท่าเจ้าหญิง

“พวกเขา...” ซึนาเดะมองดูนินจาทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้น ซึ่งทุกคนถือป้ายที่คล้ายกันพร้อมไฟหลากสีสัน

จากนั้นเธอก็อ่านข้อความบนแผ่นป้ายด้วย

เมื่อเห็นภาพนี้ ซึนาเดะถึงกับตกตะลึง

“อะแฮ่ม” ซาโตรุไอเบาๆ

ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ผงะเล็กน้อย แต่พวกเขาก็รีบยกป้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าเขินอายและตะโกนเสียงดังพร้อมกันว่า

"ยินดีต้อนรับสู่ผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก ท่านซึนาเดะ"

เสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง ดังก้องไปตามถนนและสะท้อนไปทั่วบริเวณทางเข้าหมู่บ้าน

มันน่าอายจริงๆ ที่ต้องตะโกนแบบนั้น ทั้งที่ก็มีป้ายที่เขียนเป็นข้อความเดียวกันอยู่แล้ว

ทว่าไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะพวกเขาถูกซาโตรุข่มขู่

“ทำได้ดี ขึ้นเงินเดือนให้ทุกคนเลย” ซาโตรุยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อได้ยินเสียงดังก้องไปทั่ว

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็อยากรู้อยากเห็น พวกเขามองไปที่ซึนาเดะที่ถูกซาโตรุอุ้มไว้

นี่คือหนึ่งในซังนินในตำนาน ท่านซึนาเดะใช่ไหม?

นินจาแพทย์อันดับหนึ่งในโลกนินจา ผู้แข็งแกร่งระดับคาเงะตัวจริง

“ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ? ทำไมไม่ส่งเสียงดังๆ ล่ะ?”

ซาโตรุเหลือบมองคาคาชิซึ่งอยู่ข้างๆ เขาแล้วพูดด้วยสีหน้ารังเกียจว่า “ปกติแล้วนายมักจะยิ้มชื่นบานเวลาอ่านอะจึ๋ย สวรรค์ร่ำไรไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้นายถึงไม่มีแรงจะตะโกนเลยล่ะ?”

“อา นั่น…” คาคาชิเกาแก้มอย่างงุ่มง่ามและพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันเองก็ดีใจจริงๆ ที่ซึนาเดะกลับมาที่หมู่บ้าน”

'ซาโตรุยังคงรับมือยากเสมอเลยแฮะ'

“ซาโตรุ นี่นายกำลังทำอยู่?” ซึนาเดะกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ แล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อปิดตาด้วยผมสีทองของเธอ เพื่อไม่ให้ใครสามารถเห็นสีหน้าของเธอในยามนี้ได้ชัดเจน

ตอนนี้เธอเขินอายมาก

เดิมทีเธอวางแผนที่จะปฏิเสธที่จะเป็นโฮคาเงะต่อหน้าทุกคน

แต่ทั้งหมู่บ้านกลับต้อนรับเธออย่างอบอุ่นขนาดนี้ เธอจะมีหน้าไปปฏิเสธได้อย่างไร?

เธอทำได้เพียงกัดฟันทนและรับบทบาทเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ห้า

การต้อนรับนี้ย่อมเป็นแผนของซาโตรุแน่นอน

จุดประสงค์ก็เพื่อมัดมือชกให้ซึนาเดะให้ไม่มีทางปฏิเสธตำแหน่งโฮคาเงะ

น่ารำคาญ

กล้าทรยศแม่บุญธรรมสุดที่รักของนายได้ยังไงกัน!

เธอมีสีหน้าเป็นกังวล จนกายที่มองดูซึนาเดะที่อยู่ในอ้อมแขนของซาโตรุนั้นก็ถามขึ้นด้วยความเป็นกังวล "ท่านซึนาเดะ ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?"

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็สับสนมาก ทำไมซาโตรุอุ้มซึนาเดะมา?

เธอได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?

เมื่อได้ยินคำถามของกาย ซึนาเดะก็รู้สึกถึงสายตาแปลกๆ ของทุกคน ความอายและความโกรธก็แวบขึ้นมาในดวงตาของเธอ ทำให้ตอนนี้เธอยิ่งอายมากขึ้นกว่าเดิม

ซาโตรุไม่สนใจสายตาของทุกคนและพูดด้วยท่าทีสงบ "พอดีว่าซึนะจังทำตัวเหมือนเด็กทารกเพราะกำลังถูกฉันตามใจน่ะ"

“ทำตัวเป็นเด็กทารกเพราะถูกต่ามใจเหรอ?”

ทุกคนตกตะลึงและจ้องมองไปที่ซึนาเดะ

ผู้หญิงที่กล้าหาญและแข็งกร้าวคนนี้ทำตัวเหมือนเด็กทารกกับซาโตรุเหรอ?

ยากที่จะจินตนาการออกเลยว่าซึนาเดะจะทำตัวเหมือนเด็กทารกเป็นแบบไหน

“อย่าพูดไร้สาระ!” ซึนาเดะมองซาโตรุด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว จากนั้นก็หาข้ออ้างที่จะหลอกทุกคน

“ฉันแค่ข้อเท้าแพลง”

"..." ทุกคนต่างพูดไม่ออกอีกครั้ง

หนึ่งในซังนินในตำนาน ผู้มีความสามารถระดับคาเงะ

นินจาแพทย์ที่แข็งแกร่งที่สุด

ข้อเท้าแพลงเหรอ?

ใครจะเชื่อลงกันเล่า?

แต่ทุกคนไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ทำตัวปกติไปก่อน

ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาสีแดงสดของคุเรไนก็กำลังมองดูซึนาเดะจากที่ไกลๆ

'ท่านซึนาเดะ...งดงามมาก' คุเรไนมีแววตาเศร้าหมอง เธอกัดริมฝีปากและคิดกับตัวเอง

เธอมีรูปร่างดี น่ารัก และแข็งแกร่ง

ในใจของนินจาหลายๆ คน เธอคือหญิงในฝัน ก็ไม่แปลกใจเลยที่ซาโตรุจะชอบท่านซึนาเดะเป็นอย่างมาก

'ฉันเองก็สามารถเทียบตัวเองกับอาจารย์ซึนาเดะได้รึเปล่านะ?'

'แต่ว่ามันคงจะยากมาก'

'ถึงอย่างนั้น...เขาก็เป็นรักแรกของฉัน'

'แม้ว่าศัตรูจะเป็นท่านซึนาเดะ ฉันก็จะไม่ยอมแพ้หรอก'

คุเรไนแอบกำหมัดแน่น เหลือบมองซาโตรุและจากนั้นก็มองซึนาเดะ ดวงตาเผยให้เห็นถึงความมุ่งมั่น และเธอก็ได้พูดพึมพำว่า "ฉันอายุน้อยกว่าท่านซึนาเดะ ดังนั้นนี้ถือเป็นข้อได้เปรียบใช่ไหม?"

“อา…” อาสึมะเมื่อเห็นท่าทางของคุเรไน เขาก็จึงจุดบุหรี่อย่างเงียบๆ สูดลมหายใจเข้าลึกและพ่นควันสีจางๆ ออกมา

'ความรักคือคำสาปที่บิดเบี้ยวที่สุดจริงใช่ไหม?'

'ซาโตรุ นายพูดถูกจริงๆ'

อาสึมะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามพลางครุ่นคิดเงียบๆ ในใจ

'ฮึ'

'ควรจะยอมแพ้ดีกว่าไหม?'

'บางทีฉันควรจะมุ่งความสนใจไปที่การฝึกชิกามารุและเด็กๆ คงจะดีกว่า'

"ฮือ?"

ซึนาเดะผงะเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมา แต่ไม่ได้มีจิตสังหารที่อันตราย แต่การจ้องนั้นไม่เป็นมิตรแน่นอน

ซึนาเดะมองไปอย่างสงสัย

สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือ

ผู้หญิงที่สวยมากสวมชุดเดรสสั้นสีแดงขาว สูงและมีผมหยิกสีดำเล็กน้อย

ผิวขาว ใบหน้าสวย และแววตาที่ไม่เกรงกลัวใคร

ถ้าจำไม่ผิด ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวของยูฮิใช่ไหม?

ครั้งสุดท้ายที่ซึนาเดะเห็นคุเรไน เธอยังเป็นเพียงเด็กในโรงเรียนนินจาและตอนนี้เธอก็โตขึ้นมาก

ซึนาเดะมองไปที่คุเรไน คุเรไนก็มองซึนาเดะเช่นกัน

ทั้งสองมองหน้ากันสักพัก

คุเรไนมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอ และพยักหน้าให้เธออย่างสุภาพ

ซึนาเดะก็ตอบรับกลับไปอย่างสุภาพเช่นกัน