บทที่ 83: จับตัวซึนาเดะและแต่งตั้งเธอให้เป็นโฮคาเงะ

บทที่ 83: จับตัวซึนาเดะและแต่งตั้งเธอให้เป็นโฮคาเงะ

"ฮึ่ม" ซาสึเกะแค่นเสียงออกมา เขาไม่สนใจเรื่องความรักเลย เขาเพียงต้องการได้รับความแข็งแกร่งเท่านั้น

นารูโตะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ลุกขึ้นนั่งและเกาหัวด้วยความงุนงง ทว่าหลังจากที่เห็นแผ่นหลังของซึนาเดะ ร่องรอยของความโกรธก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

นารูโตะชี้ไปที่ซึนาเดะแล้วตะโกนด้วยความโกรธ “ให้ตายเถอะ กล้าดียังไงมาตีฉัน ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นให้มากกว่านี้อย่างแน่นอน และฉันจะใช้ท่าที่อาจารย์ซาโตรุสอนเพื่อล้มเธอให้ได้!”

เมื่อได้ยินเสียงของนารูโตะ ซึนาเดะก็ผลักซาโตรุออกไปทันทีด้วยความตื่นตระหนก หันศีรษะและไอเบาๆ ด้วยความอาย

'เมื่อครู่ฉันทนไม่ไหว เกือบจะเผลอข้ามเส้นไปเสยแล้ว'

ซาโตรุลอบถอนหายใจ จากนั้นเขาก็มองไปทางด้านข้างที่นารูโตะแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าเด็กจิ้งจอก ลองตายสักครั้งดูไหม?”

“นารูโตะ!” ซากุระมีสีหน้าโกรธจัด ทั่วทั้งตัวของเธอเหมือนจะลุกเป็นไฟ ผมของเธอปลิวไปตามสายลม เธอกัดฟันแน่นและเดินไปหานารูโตะ

“ซา...ซากุระจัง?” นารูโตะดูสับสน

“นารูโตะ ไปลงนรกซะ” ซากุระคว้าผมของนารูโตะแล้วชกนารูโตะที่ท้องด้วยหมัดเดียว

“ซากุระจัง ตีฉันทำไมเนี่ย?” นารูโตะนอนอยู่บนพื้น จับท้องของเขาและตัวก็กระตุกด้วยความเจ็บ

ตอนนี้เขาสับสนจริงๆ

หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาก็ถูกทุบตีทันที

“ฉันขอโทษด้วยนะคะอาจารย์ซาโตรุ ขอโทษนะคะท่านซึนาเดะ” ซากุระกดหัวนารูโตะลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ “นารูโตะ รีบขอโทษเร็วเข้าสิ!”

นารูโตะตัวกระตุกด้วยความเจ็บปวด เขารีบขอโทษอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าจะถูกตีอีกครั้ง "ผมขอโทษ"

'ทำไมเขาถึงเป็นคนที่ถูกทุบตีอยู่ตลอดเลย?'

"สุดยอดเลย ไอ้เจ้าคนงี่เง่านี้" กระทั่งซาสึเกะเองก็ยังพูดไม่ออก

“ซาโตรุ เรื่องการเป็นโฮคาเงะ ฉัน...” ซึนาเดะจริงจังมาก แต่เธอยังพูดไม่จบก็ถูกซาโตรุขัดจังหวะ

“เป็นการตัดสินใจที่มีดีเลย ขอแสดงความยินดีด้วยนะซึนะจังซึนะจังที่ได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ห้า”

ซาโตรุหยิบอมยิ้มออกมา แกะมันแล้วโยนเข้าไปในปากของเขา วางมือบนไหล่ของซึนาเดะแล้วยิ้มเบาๆ “ตั้งใจทำงานให้หนักนะ ผมเชื่อว่าคุณทำได้”

สำหรับการจูบกับซึนาเดะ ไว้จูบคราวอื่นก็ไม่เป็นไร

เขารู้ว่ายามนี้ยังมีอะไรอยู่ในใจของซึนาเดะ

“นายหยุดตัดสินใจด้วยตัวเองทีจะได้ไหม?” ตาของซึนาเดะกระตุกเล็กน้อย เธอจ้องมองซาโตรุด้วยความโกรธ

เธอทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ กับนิสัยของกับซาโตรุ

แต่จะโกรธก็มีแค่จะทำให้เปลืองสมองเปล่าๆ

โจมตีไปก็ไม่มีประโยชน์

เธอทำได้แค่มองเท่านั้น

“ตำแหน่งโฮคาเงะมันเป็นอะไรที่โง่งี่เง่าที่สุด นายเป็นเองสิ” ซึนาเดะคว้าเสื้อคลุมของเธอแล้วหันหลังเตรียมออกไปจากสถานที่นั้น

“ชิซึเนะ ไปกันเถอะ”

“ค่ะท่านซึนาเดะ” ชิซึเนะกอดหมูสีชมพู มองซาโตรุแล้วขอโทษ จากนั้นจึงรีบตามซึนาเดะไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่ซึนาเดะจะก้าวออกไป เธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“ซาโตรุ จงปกป้องคนที่เธอควรปกป้อง ให้ความรู้แก่ลูกๆ ของเธอและซึนะจังให้ดี ฉันขอฝากหลานสาวขี้โมโหของฉันไว้กับเธอด้วย”

ซาโตรุถือม้วนกระดาษอยู่ในมือ มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากม้วนกระดาษ

"ใครที่กำลังพูดอยู่กัน?"

ทุกคนในทีมที่เจ็ดต่างตกใจเล็กน้อย พวกเขามองดูม้วนกระดาษที่มีเสียงออกมา

ใครกำลังพูดอยู่กัน?

ว่าแต่ซาโตรุมีลูกกับซึนาเดะเหรอ?

อะไรเนี่ย!

หลังจากที่ซึนาเดะได้ยิน เธอก็แทบจะสะดุดล้ม

คนอื่นต่างสงสัยว่าเป็นใคร แต่เธอรู้ว่าใครคือเจ้าของเสียง

โฮคาเงะรุ่นที่ 1 เซนจู ฮาชิรามะ!

นั่นคือปู่ของเธอเอง

โอโรจิมารุใช้คาถาสัมภเวสีคืนชีพในตอนที่เขาบุกหมู่บ้านงั้นเหรอ?

“ซาโตรุ นายบอกอะไรโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ไปบ้าง?!” ซึนาเดะกำหมัดแน่น หันกลับมาและมองซาโตรุด้วยความเขินอาย

เธอชอบที่จะเรียก เซ็นจู ฮาชิรามะ ว่าโฮคาเงะรุ่นที่ 1 เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ

ซาโตรุสะบัดม้วนคัมภีร์ไปมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เราแต่งงานกันแล้วและมีลูกห้าคน หลังจากได้ยินแบบนั้น เขาก็จากไปอย่างสบายใจเลย”

"ไอ้สารเลว!" ซึนาเดะโกรธจัด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและจ้องมองไปที่ซาโตรุ

ด้วยบุคลิกของปู่ของเธอ เขาคงจะทำคิดว่าเรื่องเหล่านี้เป็นจริงอย่างแน่นอน!

“กระทั่งพวกผู้เฒ่าก็ยังรู้เรื่องพวกเราเลย” ซาโตรุดูดอมยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “ตอนนี้ทั้งโลกนินจาก็คงรู้ถึงเรื่องนี้แล้วกระมัง”

“ด้วยคำพูดของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ทุกคนคงจะเชื่อกันหมดเลยว่าไหม?”

"นายขู่ฉันเหรอ?" ใบหน้าของซึนาเดะเปลี่ยนสีไปทันที

ซาโตรุไม่ได้ปฏิเสธ แต่พูดด้วยรอยยิ้ม “ก็นะ”

“ถ้าฉันจะเป็นโฮคาเงะ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกับนาย?” ซึนาเดะระงับความโกรธในใจของเธอ เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มขี้เล่นของซาโตรุและท่าทีกวนบาทาเช่นนี้ เธอก็อยากจะชกเขาขึ้นมาดื้อๆ

แต่เธอก็เข้าใจดีว่าการต่อสู้กับเขาคงเสียแรงไปโดยเปล่าประโยชน์

“ก็หลังจากคุณเป็นโฮคาเงะ เราก็จะได้พบกันทุกวัน และผมก็จะได้เห็นรอยยิ้มที่น่ารักของคุณทุกวันด้วย” ซาโตรุตอบ

"....." ทุกคนมองดูซึนาเดะอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าใบหน้าของซึนาเดะเย็นชาและมีท่าทีอยากจะฆ่าใครสักคน

ทุกคนก็ได้แต่แอบคิดอยู่ในใจ...

นี่เหรอน่ารัก…

แล้วที่บอกว่าปกติชอบยิ้ม․.แล้วรอยยิ้มที่ว่ามันอยู่ที่ไหนกันเล่า?

ซึนาเดะลืมความโกรธไปจนหมดสิ้น ร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ เธอเชิดคางขึ้นด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและพูดอย่างเย็นชาว่า "ใครอยากเจอนายทุกวัน อย่าหลงตัวเองขนาดนั้นสิ"

ซึนาเดะหงุดหงิดจริงๆ

ทุกครั้งที่เขาทำให้เธอโกรธ ซาโตรุจะพูดคำหวานทันที ซึ่งนั้นก็ทำให้เธอไม่สามารถโกรธได้ลงเลย

วิธีการนี้ถ้าคนอื่นใช้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร แต่ถ้าคนที่ชอบใช้วิธีนี้อยู่ประจำก็คงจะได้ผลมาก

“ช่วงนี้นิสัยซึนเดเระกำลังเป็นที่นิยมหรือไงนะ?” ซาโตรุมองไปที่ซาสึเกะ

เป็นกันแทบทุกคนเลยแฮะ

ไหงไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเลย?

ไม่มีวิธีอื่นในการปกปิดความเขินอายอีกแล้วเหรอ?

"จะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ?" ซาสึเกะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ยังไงก็ตาม ฉันไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว แม้ว่าฉันจะปฏิเสธไป นายก็จะชักชวนให้ฉันเป็นโฮคาเงะให้ได้อยู่ดี” ซึนาเดะโบกมือแล้วหันหลังไป “ถ้านายต้องการใช้เสียงของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 เป็นเครื่องมือบีบบังคับฉัน ก็แล้วแต่นายเลย”

ดีซะอีกที่จะได้เอาคืนนายด้วย คงป้องกันไม่ให้ผู้หญิงต่ำๆ บางคนมาเกาะแกะเล่นซุกซนกับซาโตรุได้อยู่หรอก

"ลำบากแล้วสิ" ซาโตรุถอนหายใจ

“ในเมื่อพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ งั้นเรามาใช้กำลังกันดีกว่า” ซาโตรุหายตัวไปและอุ้มซึนาเดะด้วยท่าเจ้าหญิง

เขาต้องพาซึนาเดะกลับไปที่หมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นตำแหน่งโคโนฮะก็คงมีแต่คนน่าเบื่อมาขึ้นแทน

“ซาโตรุ ปล่อยฉันลงเร็วๆ เลยนะ ไม่งั้นฉันจะนายโกรธจริงๆ ด้วย” ซึนาเดะดิ้นเล็กน้อย แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ชอบใจกับการถูกซาโตรุกอด

นานมาแล้วตอนที่ซาโตรุยังเป็นเด็ก เธอคือคนที่อุ้มซาโตรุ

“อย่าทำเป็นขัดขืนหน่อยเลย ผมรู้นะว่าคุณชอบ” ซาโตรุพูดเพราะเขาเห็นว่าซึนาเดะกำลังดูยินดีอยู่ ท่าทางอาการซึนเดเระคงหนักเอาการแล้วสิเนี่ย

ซึนาเดะหน้าแดงเล็กน้อยและพูดอย่างดื้อรั้น “ถูกลูกชายบุญธรรมกอดมันจะไปมีความสุขอะไรกัน?”

ซาโตรุบีบขาของซึนาเดะ พอรู้สึกถึงน้ำหนักของมัน เขาก็ยิ้มเล็กน้อย “ซึนะจัง เจ้าเนื้อขึ้นมากเลยนะเนี่ย”

น้ำหนักส่วนใหญ่ของซึนาเดะกองรวมกันอยู่ที่ส่วนบนของร่างกาย

เรียกได้ว่ามันไปกองรวมกันอยู่ที่หน้าอกหมดแล้ว!

“สมกับเป็นของขวัญจากพระเจ้า!”

ซึนาเดะชกหน้าซาโตรุด้วยความเขินอาย แต่หมัดกลับหยุดอยู่ตรงหน้าของซาโตรุ

“ไอ้เด็กแสบทั้งหลาย รีบตามฉันมาล่ะ หากมาช้ากว่าหนึ่งวันจะถูกลงโทษด้วยการวิ่งห้ารอบรอบหมู่บ้านด้วยการตัวเปลือยเปล่าล้อนจ้อน” ซาโตรุอุ้มซึนาเดะแล้วหายตัวไปในทันที