บทที่ 62 : เหวี่ยงแขนขวาของดันโซออกไป

บทที่ 62 : เหวี่ยงแขนขวาของดันโซออกไป

“อย่ามาท้าทายฉัน” ความโกรธเริ่มปะทุในแววตาของเขา ดันโซค่อยๆ เอามือจับแขนขวาที่มีผ้าพันแผลของเขาไว้

เขาเป็นคนที่สามารถทนต่อความอัปยศอดสูได้โดยตลอด แต่ในเวลานี้ เขากลับโกรธมากที่ซาโตรุล้อเลียน

“ก็ได้นะถ้าจะให้ผมเป็นโฮคาเงะ แต่หมู่บ้านจำเป็นต้องกำหนดวันไว้ด้วย” ซาโตรุยกนิ้วแล้วพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “จากนี้ไปทั้งหมู่บ้านจะต้องฉลองวันครบรอบแต่งงานของฉันกับซึนะจังทุกวัน”

ทันทีที่เขาพูดออกมา ทุกคนก็ถึงกับพูดไม่ออก

จากนี้ไปทั้งหมู่บ้านจะต้องฉลองวันครบรอบแต่งงานของซาโตรุและซึนาเดะทุกวันเลยเหรอ?

ให้ทั้งหมู่บ้านจัดงานเฉลิมฉลองเนี่ยนะ?

มันจะเกินไปหน่อยแล้ว

แต่ทุกคนก็รู้กันดีว่าซาโตรุแค่ล้อเล่น เพราะเขาไม่มีความตั้งใจที่จะเป็นโฮคาเงะเลยสักนิดเดียว

“อย่าทำให้มันยุ่งยากไปหน่อยเลย” ดันโซพูด

“ถ้าอย่างงั้น ฉันแนะนำให้เลือกเด็กจิ้งจอกเป็นโฮคาเงะ เพราะเห็นเขาร้องอยากเป็นโฮคาเงะทุกวัน” ซาโตรุล้อเล่น

“แกเห็นโฮคาเงะเป็นอะไรกัน?” ดันโซพูดออกมาด้วยความโกรธ

“ความทะเยอทะยานของคุณน่ะเป็นสิ่งที่ผมเกลียด เข้าใจใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร?” รอยยิ้มของซาโตรุพลันเลือนหายไป และเขามองไปที่ดันโซอย่างไม่แยแส

เขากำลังบอกดันโซ

ถึงสิ่งที่เรียกว่าช่องว่าง

บรรยากาศในห้องกำลังตึงเครียด

"งั้นเอาฉากจบของเรื่องตลกแบบนี้แล้วกัน ผมขอเสนอชายชราเจ้าเล่ห์และขี้โกงผู้นี้ให้เป็นโฮคาเงะ" ซาโตรุยิ้มแล้วชี้ไปที่จิไรยะ

โคฮารุมองไปที่จิไรยะ แล้วพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า "เขาเป็นหนึ่งในซังนิน มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นโฮคาเงะมากที่สุดแล้ว"

เธอไม่มีใครในใจเป็นพิเศษ เธอแค่อยากเลือกโฮคาเงะที่ดีที่สามารถปกป้องหมู่บ้านได้

ซึ่งดันโซนั้นไม่คู่ควรเกินไป

เขาพลาดตำแหน่งโฮคาเงะไปครั้งหนึ่งเพราะความอ่อนแอ ทว่าเขากลับมีความทะเยอทะยานที่ต้องการเป็นโฮคาเงะมากที่สุด

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ต้องการปกป้องหมู่บ้านเหมือนฮิรุเซ็น

“ไม่เอาหรอก ฉันเหมาะที่จะสืบข่าวกรองมากกว่าเป็นโฮคาเงะ” จิไรยะเอามือแตะที่คางแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “แต่ฉันมีคนที่เหมาะสมอยู่ในใจอยู่นะ”

ทุกคนในตอนนี้ต่างก็สงสัยว่ามีคนที่เหมาะสมอีกเหรอ?

ใครสามารถเป็นโฮคาเงะได้ดีกว่าซาโตรุ ดันโซ จิไรยะกัน?

“ซึนาเดะ เธอเป็นหนึ่งในซังนินกับฉันด้วย เธอเป็นหลานสาวของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 และเป็นหนึ่งในวีรสตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดของหมู่บ้าน ไม่มีใครเหมาะสมกับตำแหน่งโฮคาเงะมากไปกว่านี้แล้ว” จิไรยะพูดออกมาอย่างจริงจัง

ซึนาเดะคือบุคคลที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งโฮคาเงะ เพราะซึนาเดะมีพลังมากและได้รับความนิยมพอสมควรในหมู่บ้าน

ซาโตรุรีบกล่าวออกมาทันที "ผมขอคัดค้าน"

เขาวางแผนที่จะเดินทางรอบโลกกับซึนาเดะหลังจากฝึกฝนทีมที่เจ็ดเสร็จสิ้น ถ้าซึนาเดะเป็นโฮคาเงะ แผนจะล่มแน่นอน

“เจ้าหนู อย่าเพิ่งรีบคัดค้านสิ ลองคิดดูก่อน” จิไรยะเอาแขนโอบซาโตรุแล้วกระซิบข้างหู “นายจะอยู่ในหมู่บ้านเพราะต้องสอนทีมที่เจ็ดไปอีกนานเลยนะ”

“และถ้าซึนาเดะเป็นโฮคาเงะ นายก็จะได้เจอเธอทุกวัน”

จิไรยะกระซิบว่า “ในฐานะพี่ชาย นี้คือความช่วยเหลือที่ฉันมอบให้นายได้”

ซาโตรุจับหน้าจิไรยะแล้วพูดเบาๆ “ตาแก่ขี้โกง เป้าหมายก็คือใช้ซึนะจังเป็นตัวล่อให้ฉันอยู่ในหมู่บ้านใช่ไหม?”

“ฉันถูกจับได้แล้วเหรอเนี่ย? ฮ่าฮ่าฮ่า นายฉลาดเกินไปแล้ว” จิไรยะเกาศีรษะด้วยความเขินและหัวเราะเสียงดังออกมา

ความแข็งแกร่งและความนิยมของซึนาเดะเหมาะกับตำแหน่งโฮคาเงะมากเป็นที่สุด และที่สำคัญที่สุดคือซาโตรุหลงรักซึนาเดะ

คนที่ไร้เทียมทานผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะรักผู้หญิงคนไหนง่ายๆ

หากซึนาเดะเป็นโฮคาเงะ ซาโตรุก็จะอยู่ในหมู่บ้านตลอดไป

เรียกได้ว่าคล้ายกับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

แต่เขาไม่คิดเลยว่าซาโตรุจะเข้าใจแผนของเขาในทันที

ซาโตรุฉลาดเกินไป ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน

ซาโตรุดูดอมยิ้มแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบางเบา “ตาแก่จอมตัณหา อย่าเข้าใจผมผิดไปล่ะ หากผมคิดจะทำอะไรบางอย่าง กระทั่งซึนะจังก็รั้งผมไว้ไม่ได้หรอก”

เขานั้นมักจะทำสิ่งที่เขาต้องการเสมอ

แม้ว่าซึนาเดะคือสิ่งสำคัญที่สุดของเขา แต่เธอไม่ใช่คนที่จะสามารถขัดขวางการตัดสินใจของเขาได้อย่างแน่นอน

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง ซาโตรุก็พูดว่า "แต่มันก็เป็นเรื่องดีจริงๆ เหมือนกันที่จะได้เห็นซึนะจังคนน่ารักในทุกๆ วัน ผมเห็นด้วยที่จะให้ซึนะจังเป็นโฮคาเงะ"

หลังจากสอนทีมที่เจ็ดเสร็จแล้ว เขาจะก็หนีไปพร้อมกับซึนาเดะซะ

แต่ว่าการได้เจอซึนาเดะทุกวัน มันก็ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ

"น่ารักเหรอ…?" ปากของจิไรยะถึงกับกระตุก

หลายครั้งก่อนหน้านี้ เขาเกือบถูกซึนาเดะทุบตีจนเกือบจะตาย

ซาโตรุเรียกซึนาเดะที่มีนิสัยแบบนั้นว่าน่ารักจริงเหรอ?

นายกินยาไม่เขย่าขวดหรือเปล่า?

โคฮารุถามด้วยความสงสัย “เป็นไปได้เหรอที่ซึนาเดะจะรับหน้าที่เป็นโฮคาเงะ ไม่สิ คำถามคือซึนาเดะตอนนี้อยู่ที่ไหนต่างหาก?”

“ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าซึนะจังอยู่ที่ไหน” ซาโตรุโบกมือของเขา

"ถ้าอย่างนั้นก็ตัดสินใจได้แล้ว" โฮมูระกล่าว

“อย่าตัดสินโง่ๆ นะ ผู้หญิงคนนั้น ซึนาเดะน่ะ…” ใบหน้าของดันโซกลับกลายเป็นน่าเกลียด

*ปัง*

แขนขวาของดันโซกระเด็นลอยออกไป และเลือดสีแดงก็ไหลลงมาที่พื้น

สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

"ขอโทษ ขอโทษที พอดีเห็นว่ามียุงเกาะ" ซาโตรุสะบัดมือเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า มียุงตัวหนึ่งถูกตบจนตายบนฝ่ามือของเขาจริงๆ

"ไอ้สารเลว!" สีผิวของดันโซเริ่มเปลี่ยนไป เขาจับแขนขวาที่ขาดของเขาพร้อมกับจ้องมองไปที่ซาโตรุ

“ผมกลัวว่ายุงจะดูดเลือดคุณจนตาย ไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมหรอกนะ ยังไงซะผมเคารพคนแก่และรักเด็กอยู่แล้ว”

ซาโตรุเดินไปหาดันโซแล้วกระซิบข้างหูว่า "อย่าคิดสร้างปัญหาให้ซึนะจัง ไม่งั้นผมนี้แหละจะเป็นคนที่ฆ่าคุณเอง"

"ฮึ่ม!" ดันโซมองซาโตรุด้วยสายตาที่ดุร้าย เขาหยิบแขนขวาที่ขาดขึ้นมาและออกจากห้องทำงานของโฮคาเงะอย่างรวดเร็ว

รอฉันก่อนเถอะ

อีกไม่นานแกจะต้องถูกฉันบดขยี้แน่

“ซา…เฮ้อ” โคฮารุถอนหายใจ เธอกำลังจะเรียกซาโตรุ แต่เนื่องจากเห็นการกระทำของซาโตรุ คำพูดทั้งหมดจึงหยุดลงกะทันหัน

“แค่นั้นแหละ ตัดสินใจกันได้แล้วสินะ งั้นผมขอตัว” ซาโตรุประสานอินแล้วหายตัวไป

“ซาโตรุนี้จริงๆ เลย ทำอะไรก็ไม่คิดตลอด” ชิคาคุบีบหน้าผากด้วยท่าทางปวดหัว

ซาโตรุนั้นทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ

เขาเป็นเหมือนเด็กเอาแต่ใจ เป็นคนไม่มีกฎ ไม่มีระเบียบ แต่เขาแข็งแกร่งมาก

และสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น ทุกคนไม่อาจว่ากล่าวอะไรซาโตรุได้

“ครั้งนี้เป็นความผิดของดันโซ” จิไรยะมองดูผู้เฒ่าทั้งสองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผู้เฒ่าทั้งสองด้วย โปรดจำไว้เสมอ อย่าพูดถึงซึนาเดะต่อหน้าซาโตรุอีก”

ไม่ว่าความผิดของซึนาเดะจะเป็นเช่นไร แม้ว่าจะเป็นอาชญากรรมที่เลวร้ายก็ตาม แต่ซาโตรุพร้อมจะยืนเคียงข้างซึนาเดะ

เขาพร้อมที่จะปกป้องเธอตราบชั่วฟ้าดินสลาย