บทที่ 38: มาล้มเลิกอย่างมีความสุขไปด้วยกันเถอะ

บทที่ 38: มาล้มเลิกอย่างมีความสุขไปด้วยกันเถอะ

“พวกเธอโกง ก็แค่นั้นแหละ อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับฉัน ฉันเป็นกฎของที่นี่!” อิบิกิมองดูผู้เข้าสอบที่กำลังอยู่ในอาการตกใจอย่างเย็นชา

วิธีการโกงระดับต่ำอาจจะส่งผลต่อการรวบรวมข่าวกรองของภารกิจที่จะเกิดในอนาคต

ผู้ที่สามารถใช้วิธีการโกงที่สมบูรณ์แบบและทำข้อสอบให้สำเร็จเกือบทั้งหมดย่อมสามารถผ่านการทดสอบขั้นแรกไปได้

“คนโกงตั้งเยอะ แล้วทำไมถึงเรียกแค่เราให้ออกมาล่ะ?” คนที่ถูกเรียกชื่อโกรธมาก

อิบิกิกล่าวตอบ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ถ้าไม่ถูกจับได้ ก็ไม่ต้องออกจากสนามสอบหรอก แต่พวกเธอโดนจับได้ มันก็แค่นั้นแหละ"

ผู้คุมสอบจับคนกลุ่มนี้และลากออกจากห้องสอบทันที

"ทำข้อสอบต่อไป"

“ก่อนอื่น พวกเธอมีสิทธิ์เลือกว่าจะตอบหรือไม่ตอบคำถามข้อที่สิบก็ได้?” อิบิกิเอามือล้วงกระเป๋าและชำเลืองมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างเย็นชา

สีหน้าของผู้เข้าสอบเปลี่ยนไปเล็กน้อย อิบิกิพูดถึงอะไรกัน?

สามารถเลือกได้เองว่าต้องการตอบคำถามข้อที่สิบหรือไม่งั้นเหรอ?

“ให้เลือกงั้นเหรอ? แล้วจะเป็นยังไงถ้าเราเลือกที่จะไม่ตอบคำถามข้อที่สิบล่ะ?” เทมาริมองไปที่อิบิกิด้วยสีหน้างุนงง

“ถ้าไม่เลือกคำถามที่สิบ พวกเธอก็จะถูกหักคะแนนจนเหลือศูนย์” อิบิกิพูดอย่างเย็นชา “เท่ากับสอบตกนั่นเอง”

“แล้วเพื่อนอีกสองคนของพวกเธอก็จะตกตามไปกันด้วย”

คำพูดของอิบิกิทำให้ผู้เข้าสอบทุกคนอึ้ง

หากไม่ตอบคำถามที่สิบ สมาชิกทั้ง 3 คนในทีมจะถูกกำจัดทันที?

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นแล้ว พวกเขาก็มีแต่ต้องเลือกตอบคำถามข้อที่สิบ!

“แล้วอีกอย่าง ยังมีกฎอีกข้อหนึ่ง” อิบิกิกล่าว

ซากุระขมวดคิ้วเล็กน้อย

ยังมีกฎอีกเหรอ?

“ถ้าเลือกที่จะตอบคำถามแต่ตอบไม่ถูก ผลที่ตามมานั้น...” เขาหยุดไปสักพักและอิบิกิก็เปล่งเสียงขึ้นกว่าเดิมสองสามเดซิเบล และพูดว่า “ก็คือพวกเธอจะหมดสิทธิ์การเข้าสอบจูนินอีกตลอดกาล”

หัวใจของผู้สมัครสอบทุกคนสั่นสะท้าน

ถ้าตอบผิดจะได้เป็นแค่เกะนินตลอดไปงั้นเหรอ?

“กฎบ้ากฎบออะไรกันล่ะนั่น แค่แกล้งใช่ไหม?!” คิบะตบโต๊ะอย่างแรงและลุกขึ้นยืนชี้ไปที่อิบิกิด้วยความโกรธ

ผู้สมัครทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย คิบะนั้นได้พูดแทนความรู้สึกภายในใจของทุกคนไปแล้ว

เพื่อนร่วมทีมของผู้สมัครที่เลือกไม่ตอบคำถามจะถูกตัดสิทธิ์ทันที

ถ้าตอบผิดแล้วเป็นได้แค่เกะนินตลอดไปเหรอ?

กฎที่ดูเหมือนหยอกล้อกันเล่นนี้มันไม่ใช่แล้ว!

"ฮ่าฮ่า...กฎเหรอ?" อิบิกิหัวเราะด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา จากนั้นก็มองผู้สมัครสอบอย่างเฉยเมย และพูดว่า "พวกเธอแค่ดวงซวยกันแล้ว"

“เพราะปีนี้ฉันเป็นคนตั้งกฎไงล่ะ!”

“นั่นแหละฉันถึงได้ให้โอกาสถอนตัวไปซะ ใครที่ไม่มั่นใจจะถอนตัวไปก็ได้ จะมาสอบใหม่ปีหน้าหรือปีไหนก็ได้” อิบิกิแสร้งทำเป็นยิ้มออกมา แต่แฝงไปด้วยท่าทีเยาะเย้ย

เพื่อนร่วมทีมสองคนของคินยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

ล้มเลิก?

พวกเขาจะล้มเลิกได้ยังไงกัน พวกเขาจะต้องผ่านการสอบจูนินและภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากท่านโอโรจิมารุให้สำเร็จ!

ท่านโอโรจิมารุนั้นน่ากลัวมาก หากพวกเขาทำภารกิจล้มเหลว พวกเขาจะพบจุดจบที่น่าสังเวชแน่นอน

เมื่อคิดถึงใบหน้าของท่านโอโรจิมารุ มันก็ทำให้พวกเขาตัวหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง และร่างกายของพวกเขาก็สั่นด้วยความกลัว

ในชีวิตของพวกเขา ไม่มีใครน่ากลัวไปกว่าท่านโอโรจิมารุอีกแล้ว

คินหันไปมองเพื่อนร่วมทีมทั้งสองและยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเธอ

คินยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันล้มเลิก”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาจากปากคิน ทุกคนก็ตกตะลึงกันเล็กน้อย

นินจาสาวจากโอโตะงาคุเระคนนี้เป็นอัจฉริยะ เป็นคนแรกที่ทำข้อสอบเสร็จ ทำไมเธอถึงล้มเลิกกลางคันไปกันล่ะ?

คำถามข้อที่สิบมันยากมากเหรอ?

ทุกคนตกตะลึงมาก แต่เพื่อนร่วมทีมสองคนของคินนั้นตกตะลึงยิ่งกว่า

“คิน! ทำบ้าอะไรเนี่ย!”

เพื่อนร่วมทีมทั้งสองมองไปที่คินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

คินเองก็รู้ดีว่าภารกิจนี้สำคัญขนาดไหนไม่ใช่เหรอ?

หากทำภารกิจไม่สำเร็จ คงจะถูกท่านโอโรจิมารุจัดการอย่างแน่นอน

อาจถึงตายเลยด้วย!

“พวกผู้ชายตัวเหม็นหลายคนนี้ไม่รู้อะไรเลยสินะ? เพราะงี้ไงพวกผู้ชายถึงน่ารำคาญกันมาก” คินมองไปที่เพื่อนร่วมทีมทั้งสองโดยมีอมยิ้มอยู่ในปาก เธอทำท่าทีเหมือนรังเกียจพวกเขาออกมา

“ฉันเป็นเด็กผู้หญิงนะ ประจำเดือนมันก็มักจมาสองสามวัน อยากให้ฉันสู้ไปพร้อมเลือดที่ออกมาจากข้างล่างนี้ไหม?”

“ตอนนี้เข้าใจแล้วใช่ไหม? ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกให้มีความสุขกันเถอะ” คินลุกขึ้นยืน คว้าคอเสื้อของเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนแล้วลากออกจากห้องสอบ

มุมปากของอิบิกิกระตุกเล็กน้อย

ผู้ชายน่ารำคาญเหรอ?

ซาโตรุ แกเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนะเฮ้ย

คินหยุดนิ่งชั่วคราวและชำเลืองมองนารูโตะเล็กน้อย

“ถ้าฉันจำไม่ผิด อาจารย์ของนายคือผู้ชายที่หล่อและเก่งมากเลยไหม?”

“ถึงนายจะเป็นได้เพียแค่งกะนิน แต่เขาก็สามารถฝึกให้นายแข็งแกร่งได้อยู่ดีนั่นแหละ” หลังจากที่คินพูดจบ เธอก็เดินออกจากห้องสอบพร้อมเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคน

ทั้งสองสับสนมากจนสมองของพวกเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่งแล้ว

นี่...เป็นคินจริงเหรอ?

“นี่ เธอ...” เพื่อนร่วมทีมกำลังจะพูดอะไรสักอย่างออกมา ทันใดนั้นเอง...

“ไปเถอะน่า อย่าสนใจอะไรเลย เรามาล้มเลิกการสอบแล้วไปเที่ยวกันเถอะ” คินยิ้มออกมา และลากเพื่อนร่วมทีมสองคนของเธอออกไป

ภายใต้สายตาของผู้เขาสอบทุกคนนั้น คินก็ลากพวกเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

มุมปากของสมาชิกในทีมที่เจ็ดยกขึ้นเล็กน้อย

ขอบคุณครับอาจารย์ซาโตรุ

นารูโตะจ้องไปที่แผ่นหลังของคินที่ค่อยๆ ห่างออกไปอย่างว่างเปล่า

ความรู้สึกนี้...อาจารย์ซาโตรุเหรอ?

อาจารย์ซาโตรุกำลังบอกฉันว่าอย่ายอมแพ้เหรอ?

นารูโตะสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ความตื่นตระหนกในใจหายไปจนหมด และสีหน้าของเขาก็ค่อยๆ มั่นใจขึ้นมา

นารูโตะชี้ไปที่อิบิกิและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ผมจะลองทำคำถามข้อที่สิบ แม้ว่าผมจะเป็นได้เพียงเกะนินไปตลอดชีวิต แต่ผมก็จะแสดงให้เห็นเองด้วยการเป็นโฮคาเงะ!"

อิบิกิขมวดคิ้ว สิ่งที่ซาโตรุพูดเมื่อครู่นั้นทำให้ทีมที่เจ็ดกลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง

หากนั่นไม่นับว่าเป็นการโกงจะเรียกว่าอะไร?

'เหอะ'

'ช่างมันเถอะ ให้ซาโตรุได้หน้าอีกหน่อยแล้วกัน'