บทที่ 209 - ความรู้สึกที่ได้ลูกพี่พาแบกมันเป็นแบบนี้นี่เอง

บทที่ 209 - ความรู้สึกที่ได้ลูกพี่พาแบกมันเป็นแบบนี้นี่เอง

และถ้าต้องเผชิญหน้ากับผู้เปลี่ยนอาชีพระดับสูง

การสาดสกิล [พลังจิตเหือดแห้ง] รัวๆ ก็มีผลลัพธ์ในการซัพพอร์ตระดับเทพเลยทีเดียว

ต่อให้ผู้เปลี่ยนอาชีพระดับสูงจะมีพลังจิตแกร่งกล้า

จนสามารถต้านทานผลของสกิลได้มาก เช่น ฟื้นตัวกลับมาได้ในชั่วพริบตา

พลังจิตเหือดแห้งก็อาจจะทำได้แค่ทำให้ชะงักไปแวบเดียวเท่านั้น

แต่บางครั้ง...

แค่ชั่วพริบตาเดียว ก็อาจจะขัดจังหวะการร่ายสกิลจนถึงตายได้เลย

หลังจากทดสอบสกิลเสร็จ

เฉินหมิงก็มองดูกลุ่มคนที่ล้มลงกับพื้น

ภายใต้ผลของพลังจิตเหือดแห้ง พวกมันไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนอีกต่อไปแล้ว

ต่อให้มีบางคนฟื้นตัวกลับมาได้

ก็ต้องเจอกับพลังจิตเหือดแห้งระลอกที่สองอยู่ดี

เฉินหมิงค่อยๆ ยกมือขึ้น ใช้งานสกิลมิติ

วินาทีต่อมา กลุ่มคนก็ลอยวืดขึ้นไปในอากาศทันที

พวกมันถูกจับมารวมกัน แล้วลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือเกาะปะการัง

ฟิ้ว——

ตู้ม!!

พลังมิติก่อตัวเป็นมือยักษ์ที่มองไม่เห็น ปัดผู้เปลี่ยนอาชีพกว่าห้าสิบคนกระเด็นไปราวกับขยะ

โยนพวกมันออกไปนอกเขตหมอกหนา

...

หลังจากเรือของเฉินหมิงและอีกห้าปาร์ตี้แล่นฝ่าสายหมอกเข้ามา และเริ่มเข้าสู่ด่าน [โจมตีเกาะ]

บรรยากาศบนเกาะก็แปลกไปนิดหน่อย

ทุกคนต่างก็รอดูผลลัพธ์

"เฮ้ย ดูนั่นสิ อะไรน่ะ?"

จู่ๆ ก็มีคนหนึ่งชี้ไปทางทิศตะวันออกที่มีหมอกลงจัด

ปุ!

เงาหลายร่างถูกโยนออกมาจากม่านหมอก

ตกตูมลงไปในทะเล

"สู้กันดุเดือดขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงกับซัดสัตว์ประหลาดทะเลกระเด็นออกมาได้..."

ผู้เปลี่ยนอาชีพสมาพันธ์วอโค่วคนหนึ่งเดาะลิ้นพูดขึ้น

"อ๊าก——!"

พูดไม่ทันขาดคำ

เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังมาจากผิวน้ำ

สัตว์ประหลาดทะเลสุดโหดมีหรือจะปล่อยของอร่อยที่หล่นลงมาตรงหน้าไปได้

จากนั้น ในหมอกก็เริ่มมีร่างคนถูกเหวี่ยงออกมาเป็นสายฝน

ตอนนี้ คนบนเกาะถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว

ว่านั่นมันไม่ใช่สัตว์ประหลาดทะเลซะหน่อย

"บากะ นั่นมันผู้เปลี่ยนอาชีพสมาพันธ์วอโค่วของพวกเรานี่หว่า!"

...

ในเขตน่านน้ำท่ามกลางหมอกหนา

กลุ่มแผนกชั้นเลิศที่เพิ่งจะมาถึงเกาะปะการัง ได้เห็นการกระทำของเฉินหมิงเมื่อครู่แบบเต็มสองตา

มองดูคนกว่าห้าสิบคนที่หมดทางสู้ต่อหน้าเฉินหมิง

พวกเขาก็ถึงกับอึ้งกิมกี่

"นี่มันวิชาอะไรกัน?"

"นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของลูกพี่ใหญ่เฉินหมิงงั้นเหรอ!"

"งานนี้หมูๆ แล้วเว้ย!"

กลุ่มคนตื่นเต้นดีใจสุดๆ

ความสงสัยและแคลงใจที่มีต่อเฉินหมิงปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ฉีอวี่คงกลืนน้ำลายเอื้อก

ที่แท้...

พวกเขาก็มาเพื่อดูเฉินหมิงโชว์เทพจริงๆ ด้วย?

"พวกแกมัวทำบ้าอะไรกันอยู่ฮะ? ป่านนี้แล้วยังจัดการไม่เสร็จอีก!"

ตอนนั้นเอง ผู้เปลี่ยนอาชีพเผ่าหมิงไห่คนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านในเกาะ

"อ้าว? คนหายไปไหนหมด?"

มันถึงกับชะงัก

พื้นที่รอบนอกเกาะปะการังว่างเปล่า

ไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เปลี่ยนอาชีพสมาพันธ์วอโค่วกับเผ่าคนแคระดำเลย

เมื่อกี้ก็ยังเห็นอยู่หลัดๆ นี่นา?

"แก!"

ผู้เปลี่ยนอาชีพเผ่าหมิงไห่มองเฉินหมิงที่ยืนอยู่คนเดียว

มันรู้ตัวทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมา

"วี้ง!"

หูที่แปลกประหลาดของเผ่าหมิงไห่สั่นกระเพื่อม ส่งเสียงแหลมสูงออกมา

นี่คือวิธีส่งสัญญาณเฉพาะตัวของเผ่าหมิงไห่

เพียงแต่ ยังไม่ทันที่พวกเผ่าหมิงไห่คนอื่นๆ บนเกาะจะแห่กันมา

เฉินหมิงก็ลงมือซะก่อน

สกิลจากอุปกรณ์ดวงตายมโลกทำงาน

จัดการด้วยวิธีเดิมเด๊ะ!

เขาขี้เกียจลงมือเองให้เปื้อนมือ

แล้วก็ไม่อยากให้เกาะปะการังแห่งนี้ต้องแปดเปื้อนด้วย

เดี๋ยวเขายังต้องใช้ทางเข้านี้เพื่อเข้าไปในดันเจี้ยนอีก

จับห่อรวมกันแล้วโยนให้สัตว์ประหลาดทะเลกินนี่แหละเวิร์คสุดแล้ว

"ลูกพี่ระวัง!"

ตอนนี้ ฉีอวี่คงและคนอื่นๆ ที่เพิ่งขึ้นฝั่งมาได้ ก็ร้องเตือนเสียงหลง

สายตาของพวกเขาจ้องเป๋งไปที่เท้าของเฉินหมิง

เผ่าหมิงไห่สามารถดำดิ่งลงไปในช่องว่างระหว่างโขดหินใต้น้ำ เพื่อหลบหลีกการตรวจสอบทางจิตได้

ลอบโจมตีได้แนบเนียนจนป้องกันยาก

ในจังหวะนั้นเอง ที่โขดหินน้ำตื้นข้างๆ เท้าขวาของเฉินหมิง ก็มีเผ่าหมิงไห่คนหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมา

มันถือมีดสั้นเล่มคมกริบ หมายจะแทงเข้าที่ท้ายทอยของเฉินหมิงด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ปัง!

แต่ทว่า โล่ของเฉินหมิงก็ยังคงไร้รอยขีดข่วน

ป้องกันการลอบโจมตีของเผ่าหมิงไห่ได้อย่างสบายๆ

เผ่าหมิงไห่คนนั้นม่านตาสั่นระริก กำลังจะถอยฉากออกไป

วินาทีต่อมาก็รู้สึกได้เลยว่าพลังจิตของตัวเองถูกสูบหายไปจนเกลี้ยง ความรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงถาโถมเข้ามา

"ถนัดลอบกัดนักใช่มั้ยฮะ?"

เฉินหมิงไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ เขาแค่ดีดนิ้วเบาๆ

เผ่าหมิงไห่คนนั้นก็ปลิวละลิ่วเหมือนถุงขยะขาดๆ ถูกโยนไปรวมใน 'กองมนุษย์' ที่อยู่ตรงหน้า

ที่ริมฝั่ง

เมื่อเห็นฉากนี้ คนจากแผนกชั้นเลิศก็ถึงกับอ้าปากค้าง

รู้งี้เมื่อกี้ไม่น่าตะโกนเตือนเลย

เสียเวลาเปล่าชัดๆ

"ความรู้สึกที่ได้ลูกพี่ตัวจริงพาแบกมันเป็นแบบนี้นี่เอง"

นึกว่าวันนี้จะต้องเจอศึกหนักซะแล้ว

ที่ไหนได้ เฉินหมิงดันมาไล่ทุบไก่ให้ดูซะงั้น

"นี่ฝีมือเพียวๆ ของเขาก็ระดับราชันด้วยหรือเปล่าเนี่ย?"

"งั้นวันนี้พวกเราก็แค่มานอนรอรับชัยชนะใช่มั้ย..."

ยี่สิบกว่าชีวิตจากห้าปาร์ตี้มองหน้ากัน

สายตาของแต่ละคนมีแต่ความรู้สึกซับซ้อน

"แม่งเอ๊ย จู่ๆ ก็อิจฉาพวกนั้นขึ้นมาตงิดๆ ว่ะ!"

พอคนอื่นได้ยิน ก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที

'พวกนั้น' ที่ว่า ก็คือร้อยคนของสมาพันธ์หัวเซี่ยกับเผ่าเอลฟ์นั่นแหละ

เพราะยังไงซะเฉินหมิงก็เป็นแค่ 'ลูกพี่' ที่ถูกส่งตัวมาเฉพาะกิจ

สุดท้ายก็ไม่ใช่คนของพวกเขากันอยู่ดี

พอดันเจี้ยนวิหารนี้จบลง

พวกเขาก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว

...

บนผืนน้ำอันเงียบสงบ

ในหมอกหนาก็มีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ปุ! ปุ!

ร่างคนถูกโยนออกมา

ตกลงไปในทะเลรอบนอก

สัตว์ประหลาดทะเลที่มารออยู่แล้ว ก็พากันรุมทึ้งอย่างเมามัน

บางตัวถึงกับกระโดดงับเหยื่อกลางอากาศเลยด้วยซ้ำ

ผู้เปลี่ยนอาชีพพวกนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน

พอโดนสูบพลังจิตไปจนหมด เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดทะเล พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดา

ภายใต้งานเลี้ยงเลือดของสัตว์ประหลาดทะเล

เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

บนเกาะ

ทุกคนได้แต่มองภาพนี้ด้วยความเงียบกริบ

พวกเขาไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยได้เลย

พ้นจากเกาะไปก็ถือว่าเป็นเขตแดนของดันเจี้ยนแล้ว

และกฎของดันเจี้ยน 'วิหารสมุทรมายา'

ต่อให้เป็นผู้เปลี่ยนอาชีพขอบเขตที่สี่ก็ยังทำอะไรไม่ได้

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"

ทางทิศเหนือ ผู้บริหารของเผ่าหมิงไห่หน้าถอดสี

ผู้เปลี่ยนอาชีพของเผ่าหมิงไห่ตายเรียบเลย!

ข้างในนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แม้แต่ฝั่งสมาพันธ์หัวเซี่ย ปาร์ตี้ทั้งสิบห้าทีมที่รออยู่บนเกาะก็ยังมีสีหน้าประหลาดใจ

ถึงในใจจะพอเดาคำตอบได้ลางๆ แล้ว

แต่ก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันผ่านไปแป๊บเดียวเองนะ?

บนเกาะปะการังฝั่งตะวันออก มีผู้เปลี่ยนอาชีพตั้งสี่ฝ่ายเลยนะ

แค่แป๊บเดียวเนี่ยนะ

เฉินหมิงที่พาพวกฉีอวี่คงไป ก็จัดการพวกนั้นได้หมดเกลี้ยงเลยเหรอ?

"เอ๊ะ? มีคนออกมาจากในหมอกด้วย!"

ทุกคนหันไปมองตามเสียง

ก็เห็นเงาร่างจางๆ ปรากฏขึ้นในหมอก

ดูเหมือนกำลังลอยมาบนผิวน้ำอย่างช้าๆ แหวกว่ายออกจากหมอกหนา

จนกระทั่งร่างนั้นโผล่พ้นเขตหมอกออกมาเต็มตัว

คนบนเกาะถึงได้เห็นชัดๆ ว่าเป็นใคร

เฉินหมิงกำลังยืนเหยียบแผ่นไม้แตกๆ จากเรือที่มีตราสัญลักษณ์ของสมาพันธ์วอโค่วอยู่

พอออกมาจากเขตหมอก

เขาก็ใช้แผ่นไม้นั้นลอยมาตามน้ำ

รอบๆ เท้าของเขาก็มีฝูงสัตว์ประหลาดทะเลที่กำลังรุมทึ้งผู้เปลี่ยนอาชีพที่ตกลงไป

เมื่อเห็นภาพนี้

คนบนเกาะก็แน่ใจแล้ว

คราวนี้ไม่ต้องสงสัยอะไรอีกเลย

ศึกชิงเกาะปะการังทิศตะวันออก ทั้งสี่ฝ่ายโดนล้างบางเรียบ!

"เชี่ยเอ๊ย โคตรขี้เก๊กเลย... แต่ฉันชอบว่ะ!"