บทที่ 201 - ทำไมอเวจีถึงมีสภาพแบบนี้วะเนี่ย?

บทที่ 201 - ทำไมอเวจีถึงมีสภาพแบบนี้วะเนี่ย?

เสียงเข่นฆ่าอันน่าสยดสยอง ผสานกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดอเวจีที่ดังกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือน

ทำให้พวกเขามั่นใจสุดๆ

ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังยืนอยู่ใจกลางของสนามรบที่ดุเดือดเลือดพล่าน

ทว่ากลับถูกบานประตูยักษ์ขวางกั้นเอาไว้...

ได้ยินแต่เสียง แต่มองไม่เห็นภาพ

แปะ!

จู่ๆ ก็มีหินหน้าตาประหลาดร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

สมาชิกปาร์ตี้เสวียนเฟิงหันไปมองตามเสียง

"ทรัพยากรหายาก!"

มารกระดูกบินได้ที่อยู่ข้างบน เพิ่งจะสังหารสัตว์ประหลาดที่บินอยู่เหนือหัวพวกเขาไป

ทำให้มีทรัพยากรบางส่วนที่ดรอป ร่วงหล่นลงมาในพื้นที่รอบรอยแยกมิติที่ถูกตัดขาดแห่งนี้พอดี

แปะ!

แปะ......

ทรัพยากรหายากค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาทีละชิ้นสองชิ้น

ส่องประกายยั่วยวนอยู่บนพื้นดิน

ลูกทีมปาร์ตี้เสวียนเฟิงมองหน้ากัน ความตกตะลึงในดวงตาปิดไม่มิด

ทรัพยากรหายากที่ปกติแล้วทำเอาผู้เปลี่ยนอาชีพตาหมานน้ำลายสอ

ที่นี่กลับร่วงหล่นลงมาอย่างกับของแจกฟรี

แต่เมื่อมองดู 'สวรรค์ประทานพร' เหล่านี้ พวกเขากลับไม่มีความคิดจะฮุบเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้ว่าใจจริงแล้วพวกเขาจะอยากได้จนตัวสั่นก็เถอะ

แต่ก็รู้ดีว่า นี่ไม่ใช่ของที่พวกเขาควรจะแตะต้อง

สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองขึ้นไปบนฟ้า

ร่างของเฉินหมิงยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น

บางครั้งก็มีสัตว์ประหลาดอเวจีบินพุ่งเข้าใส่เขา

แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นหั่นจนกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว

...

การกวาดล้างอเวจีของกองทัพมารกระดูกดำเนินไปอย่างดุเดือด

ผ่านไปหลายสิบนาที เสียงต่างๆ ถึงได้ค่อยๆ สงบลง

กระทั่งเสียงทุกอย่างเงียบหายไปจนหมด

ทั้งอเวจีก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ในที่สุด

บานประตูยักษ์ที่ล้อมรอบพื้นที่แห่งนี้ก็ค่อยๆ เลือนหายไป

ปาร์ตี้เสวียนเฟิงชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก...

พอมองเห็นภาพตรงหน้า ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

สุดลูกหูลูกตา

อเวจีทั้งแห่งเต็มไปด้วยร่องรอยของความพินาศ!

ซากศพและผืนดินที่ถูกแผดเผา ทำให้สภาพแวดล้อมเละเทะไม่มีชิ้นดี

เศษซากของสัตว์ประหลาดอเวจีกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด

พื้นดินเต็มไปด้วยรอยแยกน่ากลัวที่บาดลึกเข้าไป

ภาพตรงหน้านี้ กับอเวจีที่พวกเขาเคยเห็นก่อนหน้านี้

มันเป็นคนละเรื่องกันเลย!

อเวจีในเวลานี้ ไม่ต่างอะไรกับซากปรักหักพังหลังสงคราม

เหลือทิ้งไว้เพียงควันไฟจางๆ...

ไร้ร่องรอยของสัตว์ประหลาดอเวจีที่มีชีวิตแม้แต่ตัวเดียว

ปาร์ตี้เสวียนเฟิงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ ข้างนอกมันเกิดการต่อสู้ระดับไหนกันเนี่ย?

ถึงได้ราบเป็นหน้ากลองขนาดนี้!

ฝูงสัตว์ประหลาดอเวจีนี่โดนล้างบางไปหมดแล้วใช่มั้ย?

และทั้งหมดนี่...

คือฝีมือของผู้เปลี่ยนอาชีพปีเดียวกันที่ลอยอยู่บนฟ้าคนนั้นเนี่ยนะ?!

ในขณะเดียวกัน

หลังจากเคลียร์ฝูงสัตว์ประหลาดเสร็จเรียบร้อย เฉินหมิงก็ร่อนลงสู่พื้น

เขาส่งจิตสำนึกเข้าไปในหอคอยกระดูก

เพื่อเริ่มเช็คของที่ปล้นมาได้

ทรัพยากรธรรมดาทั่วไปที่กองพะเนินเป็นภูเขา เฉินหมิงไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย

เขาเริ่มนับทรัพยากรพลังจิตบริสุทธิ์ที่ได้มาจากอเวจีต่างโลก

[ไผ่เดียวดายสิบปี, ธาตุพลังจิต (บริสุทธิ์)]

[ใจบุปผาหลิวหลี, ธาตุพลังจิต (บริสุทธิ์)]

[หยกส่องใจ, ธาตุพลังจิต (บริสุทธิ์)]

[......]

"อืม ก็พอๆ กับของที่ได้มาจากอเวจีครั้งก่อน"

เฉินหมิงพยักหน้าอย่างพอใจ

ได้จำนวนแค่นี้เขาก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

จุดประสงค์ของการออกมาข้างนอกครั้งนี้ ถือว่าลุล่วงด้วยดี

เฉินหมิงลืมตาขึ้น

แล้วก็เห็นสมาชิกปาร์ตี้เสวียนเฟิงยืนตัวเกร็งทำตัวไม่ถูกอยู่

เขายิ้มให้ กำลังจะอ้าปากพูด

แต่สายตาก็ดันไปเห็นทรัพยากรหายากที่ตกอยู่บนพื้นซะก่อน

เพราะประตูยมโลกล้อมที่นี่เอาไว้

มารกระดูกก็เลยไม่ได้เก็บทรัพยากรพวกนี้กลับไปด้วย

เฉินหมิงเองก็ขี้เกียจเก็บแล้วเหมือนกัน

จึงพูดกับปาร์ตี้เสวียนเฟิงว่า

"ทรัพยากรพวกนี้ พวกนายเก็บไปเถอะ"

"หา?"

จ้าวต้าไห่และคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งไปเลย

รู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก

"พะ......ให้พวกเราเหรอ?"

ให้จริงๆ ดิ?

พวกเขาถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก

ตรงนี้นี่ มีทรัพยากรหายากตกอยู่ตั้งยี่สิบกว่าชิ้นเลยนะ

แถมยังมีทรัพยากรระดับสูงโผล่มาให้เห็นอีกชิ้นสองชิ้นด้วย

"ขอบคุณมากครับลูกพี่!"

พอได้สติ พวกเขาก็โค้งคำนับให้เฉินหมิงทันที

ไม่มีใครทำเป็นเล่นตัวหรอก

ยังไงซะ ในสายตาของอีกฝ่าย ของพวกนี้มันก็แค่ขนหน้าแข้งร่วงเท่านั้นเอง

ไม่เห็นจะสลักสำคัญอะไรเลย

หลังจากช่วยกันโกยทรัพยากรบนพื้นมาจนเกลี้ยง

พวกเขาก็นับดู

ทรัพยากรหายาก 23 ชิ้น, ทรัพยากรระดับสูง 2 ชิ้น!

สำหรับผู้เปลี่ยนอาชีพระดับ A และ B อย่างพวกเขา

นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ!

ปาร์ตี้เสวียนเฟิงหน้าบานแฉ่งด้วยความตื่นเต้น

ไม่คิดเลยว่ามาอเวจีรอบนี้ จะเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

ไม่เพียงแต่บังเอิญเจอพลโล่ระดับ C ที่มีพลังเหนือมนุษย์เท่านั้น

แถมยังรอดตายจากฝูงสัตว์ประหลาด และได้ 'รับชม' มหาสงครามจากระยะไกลอีก

สุดท้ายยังได้ทรัพยากรหายากติดไม้ติดมือกลับมาด้วย

ประสบการณ์นี้...

มันช่างแฟนตาซีสุดๆ!

"เรื่องที่เจอวันนี้ เอาตรงๆ เลยนะ..."

"กลับไปเมืองลั่วสุ่ย ฉันคุยโม้ได้เป็นปีแน่!"

"เหอะ ฉันคุยโม้ได้สองปีเลยเว้ย"

"ฉันคุยโม้ไปยันลูกบวช!"

"พวกนายนี่มันปัญญาอ่อนจริงๆ"

"......"

จ้าวต้าไห่รีบเก็บทรัพยากรหายากเหล่านี้ใส่กระเป๋าด้วยความตื่นเต้น กะว่าเดี๋ยวค่อยเอาไปแบ่งกันทีหลัง

เขาหันไปมองเฉินหมิง

สุดท้ายก็ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว จึงเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ลูกพี่ ตกลงแล้วนายคือ..."

ยังไม่ทันพูดจบ

ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นลั่นฟากฟ้า

ปรากฏให้เห็นเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนอยู่เบื้องบน

ย้อมท้องฟ้าที่เคยมืดมิดของอเวจีให้กลายเป็นสีแดงเพลิง

สุดปลายเปลวเพลิง ร่างของคนๆ หนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

เป็นชายร่างกำยำคนหนึ่ง

เขาท่อนบนเปลือยเปล่า ใบหน้ามีหนวดเคราครึ้ม

"เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

ชายร่างกำยำพูดด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ

เขามองลงไปที่อเวจีเบื้องล่าง พลางขมวดคิ้วแน่น

"ไหนบอกว่ามีฝูงสัตว์ประหลาดอเวจีอาละวาดไง? ข้าวิ่งหูดับตับไหม้มา ทำไมอเวจีถึงมีสภาพบัดซบแบบนี้วะเนี่ย?"

ไม่นานนัก

ชายร่างกำยำก็สังเกตเห็นเฉินหมิงและปาร์ตี้เสวียนเฟิงที่อยู่ตรงรอยแยกมิติ

วินาทีต่อมา

ตู้ม!

ชายร่างกำยำจุดระเบิดคลื่นความร้อนแผดเผา พุ่งทะยานลงมาพร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนเต็มท้องฟ้า

"เฉินหมิง!"

พอเข้ามาใกล้ ชายร่างกำยำก็เบิกตากว้าง ดวงตาเป็นประกาย

"แกนี่เองไอ้หนู!"

ชายร่างกำยำเก็บรังสีอำมหิตลงทันที แล้วร่อนลงจอดบนพื้นอย่างนุ่มนวล

"เจ้าเมืองเฟ่ย?!"

อีกด้านหนึ่ง เมื่อปาร์ตี้เสวียนเฟิงเห็นหน้าตาของชายร่างกำยำชัดๆ ก็ตกใจแทบสิ้นสติ

คนๆ นี้คือเจ้าเมืองแห่งมณฑลชางหลิงของพวกเขา!

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นตัวจริงเสียงจริง

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าก็คือ...

ท่านเจ้าเมืองเฟ่ยดันรู้จักพลโล่ระดับ C คนนี้ซะด้วย

"เฉินหมิง ทำไมอเวจีถึงเละเทะแบบนี้ ฝีมือแกใช่ไหม?"

เจ้าเมืองเฟ่ยถามขึ้น

เฉินหมิงพยักหน้า

"ฝูงสัตว์ประหลาดในอเวจีเริ่มตั้งเค้าจะก่อตัวเป็นกลุ่มใหญ่แล้ว ฉันก็เลยลงมือจัดการไปก่อนน่ะ"

เขาพอจะจำหน้าเจ้าเมืองเฟ่ยคนนี้ได้อยู่

เคยเจอกันที่ศูนย์บัญชาการสมาพันธ์มาแล้วสองสามครั้ง

"ป๊าดด ทำอเวจีเละได้ขนาดนี้ ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่แม่งสุดยอดว่ะ!"

เจ้าเมืองเฟ่ยใช้สายตาทึ่งๆ มองสำรวจเฉินหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า

เด็กหนุ่มคนนี้สร้างความตกตะลึงให้เขามาตั้งแต่ตอนที่อยู่ศูนย์บัญชาการสมาพันธ์แล้ว

เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะได้เห็นวีรกรรมเด็ดๆ อย่างการโซโล่ราชันหมาป่าจันทราซีดคาตาไปหมาดๆ

ไม่คิดเลยว่า จะมีปัญญาจัดการฝูงสัตว์ประหลาดได้ด้วย!

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สมาพันธ์เลยล่ะมั้ง...

ที่มีคนสามารถจัดการฝูงสัตว์ประหลาดได้ด้วยตัวคนเดียวแบบนี้

ภัยคุกคามจากฝูงสัตว์ประหลาด แต่ละครั้งล้วนสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามาจากอเวจี

เพราะงั้นตอนที่ได้ยินข่าวครั้งแรก

เขาก็รีบเหาะมาที่นี่ทันที

กลัวว่าจะช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว

ทว่า ในระยะเวลาอันสั้นแค่นี้

ฝูงสัตว์ประหลาดนี่...

กลับถูกเฉินหมิงบดขยี้จนดับดิ้นไปตั้งแต่ในมุ้งซะแล้ว

"ให้ตายเถอะโว้ย ข้าอยู่มาจนป่านนี้ เพิ่งเคยเจอคนเก่งระดับเทพก็แกนี่แหละ!"