บทที่ 630 ขนห้องปรุงโอสถจนเกลี้ยง
บทที่ 630 ขนห้องปรุงโอสถจนเกลี้ยง
สิ้นเสียงคโฎมลแ ต่งหลีจวินก็ได้ยินเสียง "เพล้ง" ดังกังวานขึ้นที่ข้างหู เมื่อหันไปมองก็เห็นว่า ม่านแสงจิเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้นจื้อที่นางใช้แรงฝิไปตั้งมากมายก็ยังทำลายไม่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงได้ บัดนี้กลับกลายเป็นจุดแสงเล็กๆ และกำลังเลือนหายไป
"เอ่อ นี่..."
ต่งหลีจวินรู้สึกเหมือนถูกโจมตีทางจิตใจ ธฉญุไหแต่ดูเหมือนว่านางจะเริ่มชินเสียแล้ว
หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง นางก็คว้าขวดน้ำเต้าในตู้ไม้ออกมา แล้วโยนไปทางลั่วหง
ลั่วหงรับมาดู ก็เห็นว่าบนขวดน้ำเต้ามธรึชษีอักษรโบราณเขียนไว้ว่า "โอสถอวี่ฮวา" จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า
"เจ้าไม่ได้มาเพื่อหาโอสถอวี่ฮวาหรอกหรือ?"
"ข้าน้อยหยิบไปขวดหนึ่งแล้วพมช ที่เหลือเหล่านี้ก็มอบให้พี่ลั่วก็แหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาล้วกัน"
ต่งหลีจวินตบถุงสมบัติที่เอวพลางกล่าวขฝมเโ
"หวชฒชถณึๆ เทพธิดาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับต่งช่างซื่อสัตย์เสียจริงฉรฐจุฝ
โอสถโบราณที่นี่มีมากมายและหลากหลายนัก ึฟืฟคาญไม่มีเวลามาเก็บทีละขวดหรอก
เอาอย่างนี้ ลั่วผู้นี้จะรับหนนใฒ้าที่ทำลายจิ้นจื้อ ส่วนเทพธิดารับหน้าที่รวบรวมขวดน้ำเต้า พวกเรารีบกวาดล้างที่นี่ให้เรียบกันเถอะ!"
ความจริงแล้วจิ้นจื้อในตู้ไม้นั้นค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียว แม้แต่ลั่วหงที่เรียกกระบี่เทวะไร้เงาออกมาก็ยังรู้สึกตึงมือเล็กน้อย หากต้องการขนของที่นี่ให้เกลี้ยงในเวลาสั้นๆ ก็ยังต้องให้ต่งหสผไลีจวินช่วยอยู่ดี
"ตกลง!ฝซภอข รอให้กลับถึงภูเขาตั้งชี่แล้ว พวกเราค่อยมาแบ่งกันให้ละเอียดอีกที!"
มีโอกาสได้กวาดล้างของทั้งหมดที่นี่ ต่งหลีจวินย่อมไม่มีทางปฏิเสธ นางตอบตกลงทันที
หลังจากตกลงกันได้แล้ว ลั่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นวหงก็นั่งขัดสมาธิลงกับพื้นรลฑฏฬขพสศ มือทั้งสองข้างประสานเป็นดรรชนีกระบี่ กระบี่เทวะไร้เงาทั้งเจ็ดสิบสองเล่มก็ลอยอยู่รอบตัวเขา
จากนั้นลั่วหงก็ส่งกระแสจิต กระบี่บินทั้งเจ็ดสิบสองเล่มก็รวมตัวกันทีละหกเล่ม กลายเป็นกระบี่ขนาดยักษ์ยาวกุผคฝว่าหนึ่งจั้งจำนวนสิบสองเล่ม!
"ไป!"
สิ้นคำสั่งของลั่วหง กระบี่ยักษ์ทั้งสิบสองเล่มก็กลายเป็นประกายแสงเย็นเยียบไร้รูปลักษณเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง์สิบสองสาย ฟันเข้าใส่จิ้นจื้อที่ปกป้องผึภขวดน้ำเต้าโอสถโบราณเหล่านั้น
ชั่วขณะหนึ่ง เสฑียง "เพล้งๆ" ของจิ้นจื้อที่แตกสลายก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ต่งหลีจวินก็ยุ่งจนหัวหมุนเช่นกัน
ผ่านไปครึ่งก้านธูป ลั่วหงก็เก็บกระบี่เทวะไร้เงากลับมา แล้วลอยตัวขึ้น
ห้องปรุงยาที่เดิมทีดูเก่าแก่และมีเสน่ห์ หลังจากผ่านพ้นหายนะในครั้งนี้ไป ก็มีสภาพทรุดโทรมยับเยิน เพียงเพราะเพื่อประหยัดเวลา ลั่วหงจึงควบคุมกระบี่รุนแรงไปสักหน่อย
"พี่ลั่ว ขวดน้ำเต้าบางขวดที่นี่ว่างเปล่าชรงงโรยึ แต่ทุกขวดล้วนมีการสลักสูตรโอสถที่เกี่ยวข้องเอาไว้ด้วย"
ต่งหลีจวินกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"อืม ฏรเรญษิตึิเจ้าเก็บรักษาไว้ก่อนเถอะ พวกเรารีบออกจากที่นหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี่กัน!"
ฎผขบฑแม้โอสถโบราณเหล่านี้จะมีจำนโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วนมาก แต่สำหรับตัวลั่วหงแล้วกลับไม่มีมูลค่าอะไรรี ทว่าสำหรับสำนักแล้วหพฐ นี่ถือเป็นผลพลอยได้ก้อนโตเลยทีเดียวึทุซใาซเ
"เหตุใดพี่ลั่วจึงรีบร้อนนัก เกรงว่าป่านนี้พี่อี้และคนอื่นๆ คงเพิ่งจะมาถึงประตูฟ้าดินกระมัง"
เมื่อถูกเร่งถึงสองครั้ง ฎวิฉใในที่สุดตอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่งหลีจวินก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
"ลั่วผู้นี้ได้ทำลายจิ้นเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงจื้อของสระหยินหยางไปแล้ว ประตูฟ้าดินก็จะเสื่อมสภาพตามไปด้วย หากไม่รีบ วั่นเหนียนซือซยงนั่นคงตามมาทันแน่!"ฒถใ
ขณะที่อธิบาย ลั่วหงก็ใช้สัมผัสเทวะสำรวจห้องปรุงโอสถไปด้วยฉีฎ
สถานที่แห่งนี้ไร้ประตูและหน้าต่าง ูนดังนั้นย่อมต้องมีประตูที่ถูกซ่อนไว้ด้วยจิ้นจื้อ ภายใต้สัมผัสเทวะอันแข็งแกร่งของเขา เพียงไม่นานก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของมิติที่ผิดปกติในจุดหนึ่ง
จากพแฒฟนภนั้น ลั่วหงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เรียกมือผีหลัวซาออกมา แล้วแทงเข้าไปที่จุดผิดปกตินั้นทันที
รวบนิ้วเป็นดรรชนีกระบี่ แทงทะลุเข้าไปในจิ้นจื้อมิติ ลั่วหงหมุนนิ้วกวนเบาๆ ก็หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาทำลายความสมดุลงูของจิ้นจื้อลงได้
ตามมาด้วยเส้นสีดำหลายเส้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ผ่านไปหนึ่งอึดใจ จิ้นจื้อที่อยู่ตรงนั้นก็ระเบิดออกเสียงดังสนั่นผ เผยให้เห็นช่องทางเคลื่อนย้ายที่ไม่ค่อยเสถียรนักปอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับรากฏขึ้น
เมื่อมองทะลุผ่านช่องทางนั้นไป ก็พบว่าฝัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่งตรงข้ามเป็นสถานที่ที่ดูคล้ายกับสวนดอกไม้ เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ประหลาดนานาพันธุ์
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอันตราย ลั่วหงก็เดินนำข้ามช่องโหว่นั้นเข้าไปยังสวนดอกไม้ของถ้ำวารีไท่ผิง
ต่งหลีจวินก็รีบตามมาติดๆ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ อาคารต่างๆ ในบริเวณนั้น
งคหฑฎซปพพ"ทางนั้นน่าจะเป็นตำหนักหลักของถ้ำวารี เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงสิ่งที่ลั่วผู้นี้ต้องการค้นหาก็น่าจะอยู่ที่นั่น
เทพธิดาต่ง เจ้าจะตามลั่วผู้นี้ไปปหสืฏษคื หรือจะไปหาวาสนาของตัวเองล่ะ?"
สงรลั่วหงมองไปยังอาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์คารที่สูงใหญ่ที่สุดในระยะไกลพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"สมบัติในตำหนักหลักไม่ใช่สิ่งที่ข้าน้อยจะอาจเอื้อมได้ ข้าตั้งใจจะไปหาสมบัติที่ตำหนักย่อยต่างๆ จะได้ไม่เป็นตัวถ่วงพี่ลั่ว"
ต่งหลีจวินประสานมือคารวะลั่วหงอย่างจริงจังพลางกล่าว
การเดินทางในครั้งนี้ ทำให้นางตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าะองป การที่นางสามารถเข้ามาในถ้ำวารีได้นั้น ล้วนต้องพึ่งพาการช่วยเหลือของลั่วหงทั้งสิ้นทึตไฟเฐเฉศ
ตำหนักหลักย่อมต้องเป็นสมรภูมิรบของผู้ฝึกตจแรธฉฐงนระดับขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดระยะปลายทั้งสี่ หากนางตามไปก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วงของลั่วหงเท่านั้น ไม่มีประโยชน์อื่นใดเลย!
"อืม ฒฒซพรถอฏแม้คำพูดอาจจะฟังดูระคายหู แต่เจ้าก็ถือว่ารู้จักตัวเองดี
ทว่า ในระหว่างที่เจ้าไปหาสมบัติที่ตำหนักย่อยหฬส รบกวนช่วยจับตาดูความเคลื่อนไหวของสองทฮะพี่น้องตระกูลเยี่ยให้ลัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่วผู้นี้ด้วย"
ลั่วหงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจแล้วเอ่ยปากฝากฝัง
"ทำไมล่ะ? พวกเขาสองคนมาเพียงเพื่อเอาขอโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งเหลวสวรรค์หลิวหลีเท่านั้นขุรงรสฑจะพ ุซชไฑฒืธไม่น่าจะเป็นอุปสรรคต่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงอพี่ลั่วนี่นา"
ต่งหลีจวินขมวดคิ้ว เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ตอนนี้ยังอธิบายรายละเอียดให้เจ้าฟังไม่ได้ เจ้าแค่รู้ไว้ว่า การที่ตระกูโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ลเยี่ยมาที่นี่คฟหะ ไม่ได้มีเป้าหมายแค่ของฟผสเหลวสวรรค์หลิวหลีง่ายๆ อย่างนั้นหรอก!"
พูดถึงตรงนี้ ลั่วหงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองต่งหลีจวินด้วยสายตาลึกซึ้งแล้วกล่าวต่อว่า
"เห็นแก่หน้าศิษย์พี่เซี่ยง ทลั่วผู้นี้ขอเตือนเจ้าอีกประโยค พยายามอยู่ห่างจากตระกูลเยี่ยให้มากที่สุด อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับไม่ว่าจะเป็นตัวเจ้าเองล ยทภเหรือสำนักศึกษาหงหรูก็ตาม!"
กล่าวจบ ะบปถืฏแเขาก็ไม่สนใจว่าต่งหลีจวินจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แล้วพุ่งตัวจากไปทันที
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ต่งหลีจวินก็ยืนทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วกล่าวว่า
"ท่านเห็นแก่หน้าของผู้อาวุโสเซี่ยงเพียงแค่นั้นเอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงหรือ?"
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของนางก็หายไปจากสวนดอกไม้เช่นกัน
ผ่านไปอีกหธยนฑกนึ่งก้านธูป มือดำที่มีขนสีขาวปกคลุมข้างหนึ่งก็คว้าจับขอบของช่องโหว่มิติเอาไว้ จากนั้นวั่นเหนียนซือซยงก็เบียดตัวออกมา
ตามหลังมันมาติดๆ คืออี้สี่เทียนและไต้ซือปี้เยวี่ยและคนอื่นๆ ที่เข้ามาในสวนดอกไม้
"บัดซบ! บัดซบเอ๊ย!ิฝพฑษภยกบี ไอ้คนแซ่ลั่วมักเข้ามาในถ้ำวารีแล้วจริงๆโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ ด้วย!"
ในเวลานี้วั่นเหนียนซือซยงโกรธจัด เสียงคำรามของมันทำเอาต้นไมูช้ใบหญ้าในสวนพังพินาศยับเยิน
เดิมที มันคิดว่าการที่มันตามหลังลั่วหงที่สะพานไต่ถามใจนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ท้ายที่สุดแล้วยังมีด่ฬเุใญชานให้ฝ่าอีกตั้งสามด่าน มันยังมีโอกาสตามทัน
แต่เมื่อมันฝ่าด่านสะพานไต่ถามใจมาถึงประตูฟ้าดินอย่างยากลำบาก กลับพบว่าการทดสอบของประตูฟ้าดินได้เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลาเสียแล้ว
ตอนนั้นใจมันก็หล่นวูบ รีบพุ่งผ่าสพีิษแผะฎฬนซุ้มประตู ชนเข้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงากับกำแพงแสงจนถูกส่งตัวมาที่ถ้ำหิน ฝบิฒซแฒแต่มันกลับพบว่าสระหยินหยางก็หายไปแล้วด้วย!
จนกระทั่งผ่านช่องทางมิติเข้ามา มันถึงต้องยอมรับว่า ลั่วหงได้ทิ้งห่างมันไปไกลแล้ว สมบัติที่มันวางแผนมาอย่างยาวนาน เกรงว่าจะตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว!
"อมิตาภพุทธ การเดินทางราบรื่นมาถึงขั้นนี้ได้ก็นับว่าเป็นโชคดีของพวกเราแล้ว ท่านรองเจ้าหุบเขาซยงโปรดระงับความโกรธเถิด จิ้นจื้อของตำหนักหลักไม่ใช่ว่าจะทำลายได้ง่ายๆ หรอกนะ"ูไคทอขสสฎ
ไต้ซือปี้เยวี่ยกลับไม่ลนลานเลยแเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นม้แต่น้อย เขาเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมทันที
"ใช่แล้ว ปธฝญตามบันทึกในตำราโบราณ ตำหนักหลักของถ้ำวารีไท่ผิงถูกปกคลุมด้วยค่ายกลเทวะไท่เมี่ยว ิฟรนงนถหากไม่มีผู้ฝึกตนระดับขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดระยะปลายสักสามคนใช้สัมผัสเทวะโจมตีพร้อมกันล่ะก็ อย่าหวังว่าจะทำลายมันได้เลย!"ือ
เยี่ยฉงฉวยโอกาสเปิดเผยข้อมูลสำคัญอีกหนึ่งเรื่อง
อันทีน่จริง เหตุผลที่ชายชราแซ่เฮ่อ,ลธ หลวงจีนคิ้วขาว, เซี่ยถิงซาน และต่งหลีจวิน สามารถเข้าร่วมการเดินทางมายังถ้ำวารีได้ ก็เป็นเพราะพวกเขาทุกคนล้วนฝึกฝนวิชาลับทางจิตวิญญาณ มีสัมผัสเทวะที่เหนือกว่าผู้ฝึกตนในระดับเดียวกัน สามารถช่วยทำลายค่ายกลเทวะไท่เมี่ยวของตำหนักหลักได้
ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งลั่วหงและวั่นเหนียนซือซยงต่างก็ไม่ได้อยู่ในแผนการเดิมของตระกูลเยี่ย
ใฒงทปุอิษ"เคี๊ยกๆ ฉพูดแบบนี้ก็หมายความว่า ไอ้คนแซ่ลั่วก็ทำได้แค่หยิบสมบัติในตำหนักย่อยไปเท่านั้นสินะ!"
วั่นเหนียนซือซยงแสยะยิ้ม รู้สึเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงกโล่งใจขึ้นมามาก
----------