บทที่ 629 สมบัติวิญญาณแผ่นแปดเหลี่ยม
บทที่ 629 สมบัติวิญญาณแผ่นแปดเหลี่ยม
"สหายเต๋าลั่ว เพียงแค่ดูอักขระยันต์บนหน้าผาหินเหล่านี้ ก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง"
เทพธิดาอิ๋นหัวเราะเบาๆ พลางอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับส่งกระแสจิต
อักขระยันต์งั้นหรือ? เมื่อได้ยพูกฎิงโวกฒินดังนั้น ลั่วหงก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นตึกตัก ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ลั่วหงสังเกตเห็นอักขระยันต์ที่สลักอยู่เต็มหน้าผาหินในถ้ำที่ตั้งของสระหยินหยางตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขากลับคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่า นั่นคืออักขระยันต์ที่ใช้รักษาสเถียรภาพของสระหยินหยาง ประกอบกับเมฆวิญญาณน้ำไฟนั้นดึงดูดความสนใจมากเกินไอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับป เขาจึงไม่ได้สังเกตให้ละเอียด
ตอนนี้พอถูกเทพธิดาอิ๋นเตือน เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าอักขระยันต์เหล่านี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับการรักษาสระหยินหยางเลยแม้แต่น้อย ครึ่งหนึ่งของมันเกี่ยวข้องกับการดึงดูดพลังเฉียนคุน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งกลับมีเงาของการหลอมสร้างสมบัติวิญญาณเชื่อมสวรรค์แฝงอยู่
หากลั่วหงไม่เคยอ่านหยกบันทึกเวิ่นเทโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ียนที่บอกวิธีหลอมสมบัติวิญญาณเชื่อมสวรรค์มาก่อน เขาก็คงจำไม่ได้อย่างแน่นอน
เมื่ออิทธิฤทธิ์ของตนเองไม่เพียงพอยฮญ การหลอมสมบัติวิเศษหรือยันต์เพื่อนำมาเป็นตัวช่วย แทบจะเป็นควเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงามคิดที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณดั้งเดิมของผู้ฝึกตนทุกคน
ผฉฒดืเดังนั้น การที่เจ้าเมืองเขตปกครองไท่ผิงจะใช้วิธีหลอมสมบัติ เพื่อเก็บกู้พลังปราณดั้งเดิมของฟ้าดินเหล่านี้ฬซปเ ก็ถือเป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว!
สมบัติวิญญาณเชื่อมสวรรค์ทั่วไปไม่สามารถเก็บกู้พลังปราณดั้งเดิมจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้ แต่ถ้าหากเป็นของที่สร้างขึ้นมาเพื่อเก็บกู้โดยเฉพาะ หรือถึงขั้นเป็นสมบัติวิญญาณเชื่อมสวรรค์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากพลังปราณดั้งเดิมทั้งสองกลุ่มนี้โดยตรง ก็มีความเป็นไปได้อย่างมากที่จะทำเรื่องนี้สำเร็จ
ทว่าปัญหาก็คือ ก่อนที่เจ้าเมืองเขตปกครองไท่ผิงจะเสียชีวิต สมบัติวิญญาณที่นี่ถูกหลอมไปถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วหรือยัง
หากยัง ลั่วหงก็คงไม่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับถึงกับกลับบ้านมือเปล่า แต่ก็คงต้องผิดหวังครั้งใหญ่
แต่ถ้าหากหลอมเสร็จแล้ว ลั่วหงก็ย่อมได้กำไรมหาศาล!
และนี่ก็คือความโชคดีที่เทพธหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาิดาอิ๋นพูดถึง!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลั่วหเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงก็แทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะไปเปิดเผยคำตอบ
เศดทว่าในตอนนั้นเอง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอันอ่อนหวานเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงก็ดังเข้าหูของเขา
ลั่วหงหิจญันไปมอง มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อยสองครั้ง เขาเผลอไปกระชากเสื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ของต่งหลีจวินจนขาดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในตอนนี้ฝ่ามือของเขากำลังกอบกุมหัวไหล่เนียนนุ่มของนางอยู่ฐแฒงบกถ
แต่บนผิวขาวเนียนของนางกลับมีรอยฟกช้ำอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะเมื่อครู่นี้เขาตื่นเต้นเกินไปจนควบคุมแรงไม่ได้นั่นเอง
เรื่องนี้ทำให้บรรยากาศที่เดเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงิมทีควรจะวาบหวามรตใณ ิาภไูืกลับกลายเป็นน่าอึดอัดขึ้นมาแทน
"อะแฮ่ม เทพธิดาต่งีบญงศฮ ต้องขออภัยจริงๆ ลั่วผู้นี้เผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย!"
แม้จะรู้ภสึกอึดอัด แต่ลั่วหงก็ไม่สามารมซถปล่อยมือได้ในตอนนี้ มิฉะนั้นอีกฝ่ายคงจะทนความร้อนสุดขั้วของที่นี่ไม่ไหวแน่
ต่งหลีจวอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับินก็รู้ข้อนี้ดี นางจึงเพียงแค่ค้อนขวับใส่เขาวงหนึ่ง วภชฬมิฝแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
"ที่นี่อันตรายนัก ลั่วผู้นี้จะขอส่งเทพธิดาต่งให้ผ่านด่านไปก่อนแล้วกัน"
เพื่อลดความอึดอัด ลั่วหงตัดสินใจที่จะส่งต่งหลีจวินไปที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายฝั่งตรงข้ามก่อนเฎเงส
เห็นเพียงเขาใช้โุมืชฟไทอปลายเท้าแตะเบาๆ ฮนญเกในอากาศ ก็พาร่างของต่งหลีจวินเหาะเหินขึ้นไปเหนือสระหยินหยางทันที
หลังจากสัมผัสถึงอานุภาพของมันอย่างละเอียดแล้ว ลั่วหงก็พบว่า มีเพียงผู้ฝึกตนที่ใช้ของวิเศษประเภทแก่นแท้เบญจธาตุมาหล่อหลอมพลังเวททั่วร่างเท่านั้น ิทชฒใถึงจะมีโอกาสผ่านด่านนี้ไปได้
มิฉะนั้น พฉฑผฑหากไม่ถูกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ก็ต้องถูกแช่แข็งจนกลายเป็นผุยผง!
แต่ด้วยกายาเบญจธาตุก่อกำเนิด ลั่วหงจึงไม่รู้สึกถึงแรงกดดันใดๆ เขาพาต่งหลีจวินข้ามสระหยินหยางมาได้อย่างง่ายดาย
"พี่ลั่วไม่ไปด้วยกันหรือ?"
ฝีคนะสไคจเมื่อเห็นว่าลั่วหงไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้าย ซฒฟฐยีหนต่งหลีจวินก็อดไม่ได้ที่จะเอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่ยถาม
"ลั่วผู้นี้ยังมีธุรอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับะต้องจัดการที่นี่อีกนิดหน่อย เทพธิดาต่งล่วงหน้าไปก่อนเถอะภศคฝด
หากลั่วผู้นกฐฏูฎิรลี้เดาไม่ผิด ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้จะเชื่อมต่อไปยังห้องปรุงโอสถพด น่าจะสามารถหาโอสถอวี่ฮวาที่เจ้าต้องการได้ที่นั่น"
ถ้ำหินนี้กว้างใหญ่ไพศาล สมบัติวิหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาญญาณจะต้องอยู่ใต้สระหยินหยางแน่ๆ ลั่วหงจึงไม่สามารถพาต่งหลีจวินลงไปสำรวจด้วยกันได้
เมื่อได้ยินลั่วหงกล่าวเช่นนั้น ต่งหลีจวินก็ไม่ทำตัวอิดออด นางประสานมือกล่าวขอบคุณหนึ่งครั้ง แล้วก้าวเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้าย
ทันใธคะสฏดนั้น แสงวิญญาณสีฟพพชฮ้าก็สว่างวาบ ร่างของนางก็หายเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นไปจากถ้ำหิน
หลังจากส่งต่งหลีจวินไปแล้ว แววตาของลั่วหงก็กลับมาเคร่งขรึมทันที เขายกมือขึ้นประสานอินอย่างรวดเร็ว เกราะผลึกสีชาดก็ปกคลุมไปทั่วร่างของเขา
การเหาะข้ามกลุ่มเมฆพลังธาตุไฟุฑศฐซว กับการดำดิ่งลงไปในกลุ่มเมฆพลังธาตุไฟนั้น เป็นคนละเรฮผณษฟฟศฎศื่องกันเลย ษฒลั่วหงย่อมไม่กล้าประมาท
เส้นทางการฝึกตนเริ่มต้นที่ระดับขอบเขตแปลงเทพในดใิฬีม พลังที่ผู้ฝึกตนใช้ควบคุมก็จะค่อยๆ เปลี่ยนจากปราณวิญญาณของฟ้าดิน ไปสู่พลังปราณดั้งเดิมของฟ้าดิน ดังนั้นเคล็ดวิชาหลังสใงีดศจากระดับขอบเขตแปลงเทพ ุฬสภศึณส่วนใหญ่จึงมีความเกี่ยวข้องกับพลังปราณดั้งเดิมของฟ้าดิน
เช่นเดียวกับเคล็ดมหาเบญจธาตชผุทฟเเญุเชื่อมศักดิ์สิทธิ์ของลั่วหง หากต้องการฝึกฝนไปถึงขั้นที่สาม ก็จะต้องอาศัยพลังปราณดั้งเดิมธาตุทั้งห้าจำนวนมหาศาลมาหล่อเลี้ยงร่างกาย
วฟชผฎหากไม่ใช่เพราะในสระหยินหยางมีเพียงพลังปราณดั้งเดิมธาตุน้ำและไฟ ลั่วหงก็คงจะคิดใช้พวกมันในการฝึกฝนเป็นอย่างแรกแน่ๆ
แม้จะมีวิชาจำแลงหงส์ชาดคอยช่วยเหลือ แต่เมื่อร่างกายลงไปในกลุ่มเมฆพลังธาตุไฟ ลั่วหงก็ยังคงรู้สึมฟควทซมกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ราวกับว่าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเกราะผลึกที่ปกคลุมร่างกายกำลังจะหลอมละลาย
"ที่นี่อยู่ได้ไม่นาน ต้องรีบหาให้เจอ!"ซย
ท่ามกลางกลุ่มเมฆพลังธาตุไฟ สัมผัสเทวะของลั่วหงไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง การมองเห็นก็แทบจะเป็นศูนย์
โชคดีที่เมื่อเขาทะลวงผ่านกลุ่มเมลทผขฆพลังธาตุไฟจนไปถึงก้นสระหยินหยาง แผ่นแปดเหลี่ยมที่ส่องประกายแสงวิญญาณสีแดงและสีฟ้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาก็ปรากฏขึ้นแก่สายตาของเขา
การค้นหาที่ง่ายดายถึงเพียงนี้ เป็นสิ่งที่ลั่วหงไม่ได้คาดคิดมาก่อน บางทีเจ้าเมืองเขตปกครองไท่ผิงคงไม่คิดว่าจะมีผูหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้ฝึกตนคนไหนสามารถดำดิ่งลงมาในสระหยินหยางด้วยตัวคนเดียวได้กระมัง บดะลจึงไม่ได้ติดตั้งระบบป้องกันใดๆ เอาไธจเณดว้เลย
"หึๆ แสงวิญญาณสมบูรณ์พร้อม มีประกายสมบัติเปล่งประกายกฏฑึ ขสหายเต๋าลั่ว สมบัติชิ้นนี้มีวาสนาต่อเจ้ายิ่งนัก!"
สายตาของเทพธิดาอิ๋นเฉียบแหลมยิ่งนัก ฉหฉเพียงมองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าแผ่นแปดเหลี่ยมนี้คือสมบัติวิญญาณที่สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ครั้งนี้ลั่วหงได้กำไรก้อนโตจริงๆ!
"มีวาสนาจริงๆ นั่นแหละ!"
ลั่วหงเห็นด้วยอย่างเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงยิ่ง เขาพยักหน้ฎธผศบภาพลางกล่าว
ท้ายที่สุดแล้ว นอกจากเขา ในโลกมนุษย์นี้ก็คงไม่มีใครสามารถทะลวงผ่านสระหยินหยางมาได้ สมบัติวิญญาณชิ้นนี้จึงถูกกำหนดให้ต้องถูกฝังกลบอยู่ที่นี่ตลอดกาล
"เคล็ดควบคุมสมบัติวิญญาณชิ้นนี้ จดะธีทฏรดึน่าจะอยู่กับซากศพผู้ฝึกตนยุคโบราณนั่นแน่ ถึงตอนนั้นสหายเต๋าลั่วต้องจับตาดูให้ดีล่ะ
สำหรับตอนนี้ หากต้องการแค่เก็บมันขึ้นมา ก็สามารถใช้เคล็ดควบคุมหม้อทเฟปาืฬรวธวิหารสวรรค์แก้ขัดไปก่อนได้ สมบัติวิญญาณเชื่อมสวรรค์แต่ละชิ้นก็มีความเชื่อมโยงกันอยู่บ้าง"
เทพธิดาอิ๋นไม่อยากให้ลั่วหงเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไป จึงเอ่ยปยปฟซพรภบากชี้แนะ
ลั่วหงได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรให้มากความ เขารีบประสานอินร่ายคาถาทันที ไม่นานก็ซัดผนึกเวทหลายสายเข้าใส่แผ่นแปดเหลี่ยมฝืยฐไฉพบ
จากนั้นก็เห็นแผ่นแปดเหลี่ยมที่หลับใหลมานานนับหมื่นปีเปล่งแสงวิญญาณเจิดจ้า พร้อมกับแรงสั่นสะเทือชศซนอย่างรุนแรงของถ้ำหิน ความเร็วในการหมุนของเมฆพลังขนาดใหญ่ทั้งสองกลุ่มก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างกะทันหัน และภายใต้อิทธิพลของกฎเกณฑ์อันลึกล้ำบางอย่าง พวกมันก็หดตัวดซจีพลงอย่างรวดเร็ว
สุดดท้าย พวกมันก็กลายเป็นหยกจันทราเสี้ยวคู่หนึ่งที่มีขนาดเท่ากับพื้นที่สีแดงและสีฟ้าบนแผ่นแปดเหลี่ยม แล้วฝังตัวลงไปในนั้นอย่างมั่นคง
เมื่อลั่วหงเห็นเช่นนั้นก็ยื่นมือออกไปเรียก ตทืสธสมบัติวิญญาณขนาดเท่าฝ่ามือนี้ก็ลอยเข้ามาอยู่ในมือของเขา แต่เนื่องจากไม่มีเคล็ดควบคุมที่สมบูรโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ณ์ เขาจึงยังไม่สามารถปลดปล่อยอานุภาพของมันออกมาได้
"สหายเต๋าลั่ว การที่เจ้าเก็บสมบัติวิญญาณชิ้นนี้ไป ก็เท่ากับเป็นการทำลายสระหยินหยาง ูะใเมื่อเป็นเช่นนี้ ประตูฟ้าดินก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป ชฬญทจึนึญตรีบไปตามหาซากศพผู้ฝึกตนยุคโบราเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงณเถอะ!"
เมื่อเห็นว่าเรื่องทางนี้จบลงแล้ว เทเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงพธิดาอิ๋นก็เอ่ยเตือน
ลั่วหงรู้ดีถึงผลของการเก็บสมบัติ เขาจึงรีบพุ่งตัวไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายทันที เพียงชั่วพริบตา เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ในอาคารที่มีตู้ไม้ตั้งอยู่เต็มกำแพงทั้งสี่ด้าน
เมื่อกวาดสายตามองไป เขาก็เห็นต่งหลีจวินกำลังพยายามทำลายจิ้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงนจื้อของตู้ไม้อย่างสุดกำลัง
ศไม่เจอกันครู่เดียว นางเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว น่าเสียดายจริงๆญืฉก
"พี่ลั่ว ในตู้ไม้เหล่านี้ล้วนเป็นโอสถโบราณทั้งสิ้น แต่มีจิ้นจื้อขวางกั้นอยู่ การจะนำโอสถออกมาจึงยากลำบากนัก!"
ษะยในตอนนี้ใบหน้าของต่งหลีจวินแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น นางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูที่ตกลงไปในถังข้าวสารเลยทีเดียว!
----------