ตอนที่ 8 เลื่อนขั้นเป็นนักเวทย์ระดับ 9

ตอนที่ 8 เลื่อนขั้นเป็นนักเวทย์ระดับ 9

บอลไฟขนาดใหญ่ลอยไปยังต้นไม้ปิศาจที่อยู่ห่างไกล

ต้นไม้ปิศาจราวกับมีชีวิตขึ้นมาทันที มันโบกสะบัดกิ่งไม้ที่ราวกับหนวดนับไม่ถ้วนอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสายลมแรงออกมา ทำให้บอลไฟระเบิดขึ้นในอากาศ

บรึ้มมมม!!

เปลวเพลิงที่เกิดขึ้นจากการระเบิดของบอลไฟตกลงบนพื้น

เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำเริ่มลุกไหมเ

ความร้อนที่แผดเผาทำให้ต้นไม้เวทมนตร์เริ่มรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

โดยเฉพาะกิ่งก้านที่สัมผัสกับเปลวเพลิงโดยตรงได้เริ่มลุกไหม้ขึ้นมาแล้ว มันต้องตัดออกมาเพื่อไม่ให้เปลวเพลิงลุกลามไปยังร่างหลัก

"เจ้าเอลฟ์ เจ้ายั่วโมโหข้าจริงๆแล้ว!!"

จิตสำนึกของต้นไม้เวทมนตร์ เริ่มระเบิดพลังออกมา

แม้แต่ต้นไม้ที่อยู่รอบๆ ก็ยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปลุกให้ยุงแวมไพร์จำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่นอนในรังต้องออกมา

"สังหารมันซะ ดูดเลือกเจ้าเอลฟ์ชั่วนั้นให้หมด"

ด้วยคำสั่งของเขา ยุงแวมไพร์จำนวนนับไม่ถ้วนได้หลั่งไหลออกมาจากรังและกลายเป็นคลื่นสีดำพุ่งเข้าใส่ หลิน ยี่ ในเวลาเดียว กิ่งไม้หลายพันกิ่งที่ทอดยาวออกมาหลายร้อยเมตรก็กลายเป็นหนามแหลม พุ่งแทงหลิน ยี่ ทันที

หลิน ยี่ ที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีรีบถอยหลับอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้าเขาก็ออกจากระยะการโจมตีของต้นไม้เวทมนตร์

ข้อเสียของมอนสเตอร์กลายพันธ์ อย่าง พืชกลายพันธ์ก็คือมันเคลื่อนที่ได้ช้าหรือแทบจะไม่สามารถขยับได้เลยซ้ำ ตราบใดที่เขาออกจากระยะการโจมตีของมัน มันก็แทบจะทำไม่อะไรไม่ได้เลย

ในเวลาเดียวกัน ฝูงยุงแวมไพร์จำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าใส่เขา ทันใดนั้นหลิน ยี่ ก็ใช้วิธีเดิมๆ อีกครั้ง

เขาโบกมือสร้างกำแพงไฟขึ้นมา 4 ด้านเพื่อป้องกันตัวเองเอาไว้อยู่ด้านใน

ในเวลาเดียวกัน บอลไฟขนาดใหญ่ก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

บูม บูม บูม บูม บูม ....

ขณะที่บอลไฟระเบิดออกทีละลูก

ทำให้คลื่นเปลวเพลิงพัดกวาดทุกสิ่งรอบตัวเขาไป

ในชั่วพริบตาเดียว ฝูงยุงแวมไพร์นับไม่ถ้วนก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน กลายเป็นซากศพไหม้เกรียมตกลงมาจากท้องฟ้าราวกับฝน

ในตอนนั้นเอง หลิน ยี่ ก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทมนตร์ในร่างกายของเขาที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

มันเป็นค่าประสบการณ์จำนวนมากที่เขาได้จากฝูงยุงแวมไพร์

ความรู้สึกนั้นสดชื่นราวกับได้กินยาอมตะเข้าไป

ในอีกด้านหนึ่ง ฝูงยุงแวมไพร์ที่ถูกโจมตีไม่รู้ว่าจะถอยอย่างไร พวกกลับพุ่งไปข้างหน้าทีละตัว พวกมันบ้าคลั่งยิ่งกว่าเมื่อวานนี้ราวกับพวกมันจะไม่ถอยกลับจนกว่าพวกมันจะดูดเลือดของ หลิน ยี่ จนแห้ง

ในที่สุด ยุงแวมไพร์ที่มีระดับสูงเล็กน้อยก็สามารถทะลวงกำแพงไฟเข้ามาได้สำเร็จภายใต้การเสียสละของสหายนับไม่ถ้วน

มันพุ่งเข้าใกล้หลิน ยี่

มีเพียงโล่เพลิงที่กั้นอยู่ระหว่างกลาง

ปากอันแหลมคมเจาะเข้าไปในโล่เพลิงทีละชั้ย ในเวลาเดียวกันก็มีคมมีดสายลมแหวกอากาศเข้ามา มันเป็นสกิลของยุงแวมไพร์

ภารใต้การโจมตีของมัน โล่เพลิงของปกคลุมร่างของ หลิน ยี่ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปลดปล่อยเปลวเพลิงจำนวนมากออกมา

หลิน ยี่ ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยเขามั่นใจในการป้องกันของเขา

ระดับของยุงแวมไพร์ที่เข้ามาเหล่านี้ โดยพื้นฐานพวกมันอยู่ในระดับ 4-6 พวกมันเป็นมอนสเตอร์ระดับกลาง ซึ่งมีประมาณ 100 ตัว แต่มันก็ยากที่จะทะลวงโล่ป้องกันของเขา

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกมันก็คือตอนนี้เวลาเหลือไม่มากแล้ว

เพราะเปลวเพลิงจากกำแพงไฟกำลังแผดเผาพวกพ้องของมันอยู่ตลอด

ยุงแวมไพร์เหล่านั้นไม่สามาถต้านทานได้นานนักแม้ว่ามันจะป้องกันตัวเองด้วยพลังเวทมนตร์เอาไว้ก็ตาม

และในช่วงเวลา 10 วินาทีต่อมา พลังเวทมนตร์ของยุงแวมไพร์ก็เริ่มหมดลงทีละตัว ร่างกายของพวกมันถูกเปลวเพลิงเผาไหม้ทันที เริ่มจากปีกทั้ง 2 ข้างก่อนจะลามไปที่ลำตัว จากนั้นก็สลายไปในที่สุด

เมื่อเวลาผ่านไป ยุงแวมไพร์ก็ไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป

พวกมันกลายเป็นลูกไฟตกลงบริเวณรอบๆตัวของหลิน ยี่

เขาไม่รู้ว่ามันใช้เวลานานเท่าไหร่...

เสียงหึ่งๆ ก็เงียบลง

ยุงแวมไพร์ตกลงบนทางที่มันพุ่งเข้ามา

ทันใดนั้น หลิน ยี่ ก็เห็นยุงแวมไพร์ที่รอดชีวิตกำลังถอย ผู้นำคือ ยุงแวมไพร์ที่มีลำตัวยากกว่า 1 เมตร มันมีระดับ 7

เห็นได้ชัดว่ายุงแวมไพร์ตัวนี้เป็นตัวจ่าฝูง

มันเป็นมอนสเตอร์ระดับสูงที่มีสติปัญญา

เมื่อเห็นว่ามันไม่สามารถทำอะไรกับหลิน ยี่ มันก็รีบหนีไปทันทีพร้อมกับยุงแวมไพร์ที่ยังมีชีวิต

ไม่ว่าต้นไม้ปิศาจจะคำรามด้วยความโกรธเพียงใด มันก็ไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

แต่ในตอนนั้นเอง หอกเพลิงที่มีความยาวหลายเมตรก็พุ่งเข้าใส่ผู้นำยุงแวมไพร์ราวกับสายฟ้า แทงทะลุร่างของมันตอกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ทันที

ผู้นำยุงแวมไพร์กรีดออกมา

แต่มันก็ไร้ประโยชน์

ร่างกายของมันถูกเผาไหม้อย่างรวดเร็วด้วยเปลวเพลิง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ยุงแวมไพร์ตัวอื่นๆ ก็หวาดกลัวและพากันหลบหนี

หลิน ยี่ ขว้างบอลไฟขนาดใหญ่ออกไปหลาย 10 ลูกติดต่อกัน แต่เขาก็สังหารมันไปได้เพียงบางส่วนเท่านั้น มันไม่สามารถกำจัดมันได้ทั้งหมด เขาทำได้เพียงเฝ้ามองดูค่าประสบการณ์จำนวนมากหลบหนีออกไปได้สำเร็จ

"น่าเสียดายจริงๆ"

"การโจมตีของข้ายังคงอ่อนแอเกินไป"

"ความจริง ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของต้นไม้ปิศาจและมอนสเตอร์ระดับต่ำที่ไม่มีสติปัญญา มันก็คงเป็นเรื่องยากที่กำแพงไฟของข้าจะสังหารยุงแวมไพร์จำนวนมากขนาดนี้"

กำแพงไฟ เป็นเวทมนตร์ป้องกัน

ถ้ายุงแวมไพร์ไม่โง่เขลาจนพาตัวเองบินเข้าสู่กองเพลิง พวกมันจะประสบกับชะตากรรมแบบนี้ได้ยังไง?

"หลังจากกวาดล้างมอนสเตอร์ในเมืองชั้นในหมดแล้ว ข้าจะลองดูว่าข้าจะสามารถหาหนังสือเวทมนตร์ เพื่อเรียนรู้เวทมนตร์เพิ่มเติมได้หรือไม่?..."

ในตอนนี้ พลังเวทมนตร์จำนวนไม่น้อยค่อยๆเพิ่มเข้าไปในร่างกายของ หลิน ยี่

ด้วยการเพิ่มขึ้นของพลังเวทมนตร์นี้ ในที่สุดระดับของ หลิน ยี่ ก็ทะลวง เขาได้เลื่อนระดับสู่ระดับ 9 ได้สำเร็จ

ระดับ 9 ถือเป็นจุดสูงสุดของระดับทั่วไป

หากก้าวไปอีกขั้นก็จะเป็นระดับราชา

ในระดับราชาไม่ได้แบ่งระดับ 1-9 แต่แบ่งออกเป็น 4 ขั้น ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง และขั้นสูงสุด เช่นเดียวกับระดับต่อไปอย่าง ระดับพิเศษ และระดับศักดิ์สิทธิ์

"นักเวทย์ระดับ 9"

"ไม่ว่าจะเป็นพลังเวทมนตร์หรือพลังกาย ก็มีเหนือกว่าระดับ 8 หลายเท่า"

หลิน ยี่ สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ภายในร่างกายของเขา

หลังจากเลื่อนระดับ เขาก็ทรงพลังขึ้นกว่าเดิม

แม้ว่าจะเพิ่มขึ้นเพียงระดับเดียว แต่พลังเวทมนตร์ในแต่ละระดับก็เพิ่มขึ้นแตกต่างกันมาก

"ตอนนี้ถึงคราวของเจ้าแล้ว"

หลิน ยี่ เดินไปยังต้นไม้ปิศาจที่อยู่ในระยะไกลด้วยไม้กายสิทธิ์ของเขา

ต้นไม้ปิศาจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง กิ่งก้านทั้งหมดของมันสะบัดไปมาราวกับคนบ้า สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้จิตสำนึกของมันกตกใจ โดยต้องการจะผูกสัมพันธ์กับหลิน ยี่

แม้มันจะอยู่ในระดับ 9

แต่ปัญหาคือมันเคลื่อนที่ไม่ได้และมีระยะการโจมตีที่จำกัด

และปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ หลิน ยี่ เป็นนักเวทย์ไฟ

ซึ่งสิ่งที่พืชกลายพันธ์ หวาดกลัวมากที่สุดก็คือไฟ

"เจ้าเอลฟ์ตัวน้อย ข้าฝึกฝนมานานกว่าร้อยปีแล้วอย่าได้คิดว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้ เอาเป็นว่าเจ้ากับข้ามาร่วมมือกันเถอะ ข้ายินดีที่จะดูแลผืนป่านี้ให้กับเจ้า และทำแม้แต่ปลูกผลไม้ป่าที่เอลฟ์อย่างเจ้าต้องการ...."

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่า หลิน ยี่ โผล่มาจากไหน

ณ ใจกลางของซากปรักหักพังมีเพียงต้นไม้แห่งชีวิตเก่าแก่ที่ไม่สามารถให้กำเนิดเอลฟ์ได้

ทำให้พวกเอลฟ์หายตัวไปจากซากปรักหักพังนี้นานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เอลฟ์ในข่าวลืมยังเป็นหญิงสาวทั้งหมด แล้วเจ้าเอลฟ์ชายนี้มาจากไหนกัน?

"ไม่จำเป็น ข้ามีเอลฟ์คอยรับใช้มากมายแล้ว"

หลิน ยี่ ยังยืนนิ่ง เขายกมือขึ้นและ บอลไฟขนาดใหญ่ที่มีขนานหลาย 10 เมตรก็พุ่งไปยังต้นไม้ปิศาจ!