บทที่ 15 เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ทุกสายตาก็หันไปมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงบันได

เมื่อเห็นชัดเจนว่าเป็นใคร สีหน้าของบรรดาคนรับใช้ก็ปรากฏแววประหลาดใจ

คุณอันเมิ่ง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

ทว่าหลังจากอาการตกใจในตอนแรก พวกเขาก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้

เป็นไปได้มากว่าเธอคงตั้งใจมาเยาะเย้ยถากถางพวกเขาน่ะสิ ก็เพราะคุณนายแท้ๆ ท่าทีที่พวกเขามีต่อเธอก่อนหน้านี้ถึงได้แย่สุดๆ แถมยังเอาแต่ชี้นิ้วสั่งเวลาทำงานอีก พอตอนนี้พวกเขาโดนไล่ออก ใครก็ตามที่เป็นคนปกติก็ต้องมาซ้ำเติมคนที่กำลังล้มอยู่แล้ว

ลู่หลินเหอเหลือบมองแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"ไร้สาระ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันจะลงมาทำไมล่ะ!" อันเมิ่งสวนกลับ จากนั้นเธอก็รีบวิ่งลงบันไดมายืนอยู่ตรงหน้าลู่หลินเหอ

เธอปรายตามองแถวพนักงาน ก่อนจะเขย่งปลายเท้าแล้วกระซิบที่ข้างหูลู่หลินเหอ

"ได้ยินมาว่านายจะไล่พวกเขาออกหมดเลยเหรอ?"

"ทั้งหมดนั่นแหละ"

"นี่นายจะไล่ซินซีออกด้วยเหรอ?"

"ฉันก็บอกว่าทั้งหมดไง"

คิ้วเรียวสวยของเด็กสาวขมวดเข้าหากัน "ไม่ได้เด็ดขาด วันนี้ยังไงซินซีก็ต้องอยู่ ถ้านายไล่เธอออก ฉันก็จะขอลาออกด้วยเหมือนกัน!"

มุมปากของลู่หลินเหอยกขึ้นเล็กน้อย "งั้นฉันควรจะพูดว่า... ตกลง โชคดีสองชั้นเลยดีไหม?"

"อ๊ะ นี่นายเคยดูคลิปนั้นด้วยเหรอ?" อันเมิ่งเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มพาออกนอกเรื่อง จึงรีบเสริมขึ้นว่า "อ้อ ให้นายเก็บเธอไว้เถอะ คนอื่นนายจะไล่ออกก็ช่าง แต่นายจะมาไล่ซินซีออกไม่ได้ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"

"เธอจะไม่ผิดได้ยังไงล่ะ? เธอไม่ได้รายงานฉันเลยนะว่าเธอต้องเจออะไรบ้าง การปกปิดข้อมูลแบบนี้มันก็ทำให้เธอมีความผิดเหมือนพวกนั้นนั่นแหละ" ลู่หลินเหอหยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาแล้วพูดต่อ "อีกอย่าง ฉันร่างสัญญาไว้หมดแล้ว และในนั้นก็ระบุชัดเจนว่าพนักงานทุกคนในคฤหาสน์จะต้องถูกเลิกจ้าง จะมายกเว้นแค่เธอคนเดียวมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ ถ้าเธออยากให้ซินซีอยู่ต่อ สัญญาฉบับนี้ก็ต้องถูกยกเลิก"

"งั้นก็ยกเลิกไปสิ"

"หืม?" ลู่หลินเหอเลิกคิ้ว น้ำเสียงดังขึ้นกว่าเดิม "นี่เธอหมายความว่าเธอกำลังขอร้องแทนพวกเขา อยากให้พวกเขาทุกคนอยู่ต่อสินะ?"

สิ้นคำพูดนั้น บรรดาคนรับใช้ต่างก็อึ้งกันไปตามๆ กัน

คุณอันเมิ่งกำลังขอร้องแทนพวกเขาอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?

มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?!

ก่อนหน้านี้ เพราะทำตามคำสั่งของคุณนาย ท่าทีที่พวกเขามีต่อคุณอันเมิ่งนั้นเรียกได้ว่าเลวร้ายสุดๆ แค่คุณอันเมิ่งไม่มาเยาะเย้ยถากถางพวกเขาก็ถือว่าดีถมไปแล้ว เธอจะมาขอร้องแทนคนอย่างพวกเขากันทำไม?

บางครั้ง คนที่ทำผิดก็ไม่ได้หวาดกลัวการแก้แค้นเอาคืนอย่างสาสม ทว่าสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุดกลับเป็นการให้อภัยอย่างใจกว้างต่างหาก

เพราะพวกเขาคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะต้องโดนแก้แค้น จึงเตรียมใจและสร้างกำแพงป้องกันเอาไว้หลายชั้นเพื่อรับมือกับการโจมตีทุกรูปแบบ

แต่ทว่าการให้อภัยกลับเปรียบเสมือนกระสุนเจาะเกราะที่คาดไม่ถึง มันทะลวงผ่านป้อมปราการแห่งการป้องกันของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย เข้าถึงก้นบึ้งของหัวใจ และฝากรอยประทับที่แผ่วเบาแต่ลึกซึ้งไว้ในวิญญาณ

บรรดาคนรับใช้มองหน้ากัน นอกจากความตกตะลึงแล้ว ยังมีอีกความรู้สึกหนึ่งฉายชัดอยู่ในแววตาของพวกเขา

นั่นคือความสำนึกผิด

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา ลู่หลินเหอก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะไล่ทุกคนออกอยู่แล้ว ก็แหม พนักงานหลายคนก็ทำงานกันมาตั้งนาน และต่อให้เขารับคนใหม่เข้ามา พวกนั้นก็คงโดนแม่ของเขาเอาเงินฟาดหัวซื้อตัวไปอีกอยู่ดี

ดังนั้น แผนการเดิมของลู่หลินเหอจึงเป็นการแกล้งทำเป็นไล่ออก แล้วก็ใช้คำพูดของอันเมิ่งเป็นข้ออ้างเพื่ออนุญาตให้พวกเขาอยู่ต่อ

ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่พวกเขาจะได้อยู่ต่อ แต่พวกเขายังจะรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของอันเมิ่งด้วย ยิ่งไปกว่านั้น จากการกระทำของแม่เขาที่เพิ่งจะขายพวกเขาเททิ้งเมื่อครู่นี้ ต่อให้ในอนาคตแม่ของเขาจะมีแผนการอะไร พวกเขาก็จะไม่มีวันให้ความร่วมมือเด็ดขาด

และเมื่อถึงตอนนั้น อันเมิ่งก็จะไม่ต้องทนอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งในคฤหาสน์แห่งนี้อีกต่อไป

การเปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตรนั้นได้ผลดีกว่าการโค่นล้มพวกเขาให้ราบคาบตั้งเยอะ

นั่นคือเหตุผลที่เขาจงใจใส่ชื่อซินซีลงในรายชื่อผู้ที่ถูกเลิกจ้าง เพื่อบีบให้อันเมิ่งต้องออกโรงขอร้องแทน ทำให้เขามีข้ออ้างในการ 'ให้อภัย' พวกคนรับใช้ และปลูกฝังความรู้สึกสำนึกผิดลงในใจของพวกเขา

และในตอนนี้ แววตาของคนรับใช้บางคนก็เริ่มแดงก่ำ ก่อนที่หยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดจะรินไหลออกมา

ในจังหวะที่ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อม จู่ๆ อันเมิ่งก็ทำหน้างุนงงแล้วพูดขึ้นว่า "หา? ฉันขอร้องแทนพวกเขางั้นเหรอ? ไปทำแบบนั้นตอนไหนเนี่ย? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?"

นี่เธอแค่ขอร้องให้ซินซีคนเดียวไม่ใช่เหรอ? ไปเหมารวมคนพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของบรรดาคนรับใช้ก็เปลี่ยนจาก o(╥﹏╥)o ไปเป็น (￣△￣；) ในทันที

ลู่หลินเหอชะงักไป เขาไม่คาดคิดเลยว่าในวินาทีสุดท้าย แผนจะมาพังเอาดื้อๆ เพราะความซื่อบื้อของเด็กสาว

เขายังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ แล้วเอ่ยขึ้น "ก็เมื่อกี้เธอเพิ่งพูดเองนี่ว่าอยากจะปกป้องพวกเขาน่ะ"

คนรับใช้: o(╥﹏╥)o

อันเมิ่ง: "ไม่ๆๆ ฉันหมายความว่าสัญญาของนายต่างหากที่ควรจะถูกยกเลิก ไม่ได้บอกว่าฉันอยากจะปกป้องทุกคนสักหน่อย"

คนรับใช้: (￣△￣；)

"เธอพูดแล้ว"

คนรับใช้: o(╥﹏╥)o

"ฉันไม่ได้พูด"

คนรับใช้: (￣△￣；)

"เธอพูด"

บรรดาคนรับใช้ทนไม่ไหวอีกต่อไป "นี่พวกคุณสองคนช่วยตกลงกันให้รู้เรื่องก่อนได้ไหม? จะมาเล่นเปลี่ยนหน้ากากงิ้วเสฉวนให้พวกเราดูอยู่ได้!"

ลู่หลินเหอเองก็ยอมแพ้ให้กับความซื่อตรงแบบขวานผ่าซากของเด็กสาวเช่นกัน

ดังนั้น จังหวะที่อันเมิ่งกำลังจะอ้าปากปฏิเสธอีกครั้ง เขาก็เอามือปิดปากเธอไว้แล้วดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด

หลังจากอึ้งไปสองสามวินาที เด็กสาวก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

บ้าเอ๊ย ทำไมนายถึงมากอดฉันอีกล่ะเนี่ย!

"อยู่นิ่งๆ ถ้าเธออยากให้ซินซีอยู่ต่อ" ลู่หลินเหอกระซิบที่ข้างหูเธอ

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์นั้นทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก เธอเลิกดิ้นรนแล้วถามอย่างดีใจ "นายตกลงแล้วเหรอ?"

"ฉันตกลงก็ได้ แต่ประโยคต่อไปเธอต้องพูดตามนี้" ลู่หลินเหอกระซิบประโยคบางอย่างที่ข้างหูเธอ

อันเมิ่งตกใจมากหลังจากได้ฟัง "หา? ทำไมล่ะ?"

"ไม่มีเหตุผลหรอก ถ้าอยากให้เธออยู่ต่อ ก็ทำตามที่ฉันบอกซะ"

อันเมิ่งเบ้ปาก จากนั้นก็กระแอมไอเบาๆ "เอาล่ะ ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาสารภาพผิดกันหมดแล้ว การที่คนเรากล้ายอมรับความผิดตัวเองน่ะคือสิ่งที่ดี นายจะไม่ยอมให้โอกาสคนได้กลับตัวกลับใจเลยหรือไง? ชีวิตคนเรามันไม่ง่ายหรอกนะ เพราะงั้นก็ให้พวกเขาอยู่ต่อเถอะนะ?"

ลู่หลินเหอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้าๆ "เรียกฉันให้มันเพราะๆ หน่อยสิ แล้วฉันจะยอมให้พวกเขาทุกคนอยู่ต่อเลย"

หลังจากวุ่นวายกันมาพักใหญ่ ในที่สุดสถานการณ์ก็กลับมาอยู่ในการควบคุมของลู่หลินเหออีกครั้ง แถมเขายังสามารถฉวยโอกาสโชว์หวานกับอันเมิ่งได้อีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัวเลยทีเดียว

พูดเพราะๆ งั้นเหรอ?

เขาไม่ได้ระบุซะหน่อยนี่นาว่าต้องพูดเพราะๆ แบบไหน?

เด็กสาวขมวดคิ้ว หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เกิดพุทธิปัญญาขึ้นมา

"คุณป๊าขา!"

"..."

เธอจบเกมแล้วเรียบร้อย

อันเมิ่งงุนงงเป็นอย่างมาก เธอก็พอจะมองออกว่าลู่หลินเหอไม่ได้อยากไล่คนพวกนี้ออกจริงๆ แต่ถ้าเขาไม่อยากไล่ออก แล้วทำไมถึงต้องดึงดันให้เธอเป็นคนออกหน้าพูดด้วยล่ะ?

ขณะที่เธอยังคงสับสนอยู่ บรรดาคนรับใช้กลุ่มหนึ่งก็เข้ามารุมล้อมเธอ

"คุณอันเมิ่งคะ! เรื่องก่อนหน้านี้... พวกเราต้องขอโทษจากใจจริงเลยนะคะ!"

"ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณอันเมิ่ง พูดตามตรงเลยนะว่าตอนที่รู้ว่าจะโดนไล่ออก ผมทำตัวไม่ถูกเลย พอคิดถึงหน้าลูกเมีย ผมก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนเลยครับ ขอบคุณคุณอันเมิ่งมากนะครับ คุณช่วยชีวิตผมไว้แท้ๆ เลย!"

"คุณอันเมิ่งจะยกโทษให้พวกเราได้ไหมคะ...?"

เด็กสาวมองแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดและความหวังเหล่านั้น ความคับแค้นใจที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปจนสิ้น เธอโบกมือปัดไปมา

"โธ่เอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก จากนี้ไปเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ!"

ตกค่ำ หลังจากทานอาหารเย็นที่บ้านเสร็จ จู่ๆ วันนี้ลู่หลินเหอก็ไม่ได้กลับไปทำงานล่วงเวลาที่บริษัทซะอย่างนั้น

มื้อค่ำวันนี้อลังการงานสร้างเป็นพิเศษ เมื่อบวกกับใบหน้าบูดบึ้งของผู้หญิงตระกูลลู่ทั้งสามคนเข้าไปด้วยแล้ว อันเมิ่งก็ยิ่งรู้สึกเบิกบานใจเป็นที่สุด

ด้วยความที่อารมณ์ดี เธอก็เลยเผลอกินเข้าไปซะเยอะ ดังนั้นหลังจากกินเสร็จ เธอจึงลากซินซีออกไปเดินย่อยอาหารในสวน

ได้อยู่ในบ้านหลังใหญ่โต ได้กินแต่อาหารอร่อยๆ แถมยังมีสาวสวยมาเดินเล่นเป็นเพื่อนหลังอาหารอีก ชีวิตแบบนี้มันช่างดีกว่าตอนที่ยังเป็นผู้ชายซะอีก

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ น้องชายของเธอไม่ได้อยู่ร่วมสัมผัสประสบการณ์ชีวิตอันแสนสุขนี้ไปกับเธอด้วยเนี่ยแหละ

หลังจากเดินเล่นเสร็จ อันเมิ่งก็กลับมาที่ห้อง เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็บังเอิญเจอลู่หลินเหอที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดี

ลู่หลินเหอพันผ้าเช็ดตัวไว้ที่ท่อนล่าง ทว่าท่อนบนของเขากลับเปลือยเปล่า กล้ามอกที่เป็นมัดๆ และซิกแพคที่เรียงตัวสวยงามเตะตาอันเมิ่งเข้าอย่างจัง

ดวงตาคู่สวยของเด็กสาวเบิกกว้าง เธอเดินเข้าไปหาเขาแล้วเอื้อมมือไปบีบกล้ามอกของเขาหลายที

"ใช้ได้เลยนะเนี่ยลูกพี่! ไปฟิตหุ่นมาจากไหนล่ะเนี่ย?"

"..."