บทที่ 460 บทเพลงส่งท้ายแห่งยอดเขาอักษร
บทที่ 460 บทเพลงส่งท้ายแห่งยอดเขาอักษร
ราษฎรทั่วทั้งเมืองต่างสะดุ้งตกตะลึอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงพร้อมกัน...
ฉวี่เหวินตงทอดถอนใจยาว "เจ้าเด็กคนนี้ช่างร้ายกาจนัก เพียงประโยคเดียวก็ทลายภาพลักษณ์จนสิ้น!"
ใช่แล้ว…ชวีเฟยเยียนจงใจสร้างภาพลักษณ์ที่ว่า 'หลินซูเป็นเพียงผู้โอหังทรยศ ส่วนสำนักศึกษาไป๋ลู่นั้นใจกว้างดั่งมหาสมุทร มิถือสาหาความกับเขา' ทว่ากลับถูกทำลายลงจนป่นปี้ด้วยวาจาเพียงประโยคเดียว
ะรีถคธะปแครานี้ ผู้คนทั่วทั้งเมืองล้วนตระหนักได้ว่า ยอดเขาอักษรแห่งนี้หาได้เรียบง่ายดังที่ตาเห็นไม่ สำนักศึกษาไป๋ลูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่หาได้ใจกว้างไม่ กลับคับแคบถึงขีดสุด ดใฎทถภซด่านทดสอบที่ตั้งไว้ก็ยากเย็นแสนเข็ญจนถึงขีดสุดเช่นกัน
ชวีเฟยเยียนถูกฉุดกระชากจากสรวงสวรรค์ร่วงหล่นลงสู่ขุมนรกในชั่วพริบตาโฟิุดภฝ และยิ่งไปกว่านั้นเขาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับยังไม่อาจแก้ต่างอันใดได้ แฉชนฮนซเพราะความจริงก็คือความจริง งลท่ามกลางศึกวิถีอักษร ย่อมไม่อาจโป้ปดมดเท็จได้
"ปรมาจารย์หลิน กำลังหาข้ออ้างให้กับการที่ตนไม่อาจปีนป่ายขึ้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับนสู่ยอดเขาอย่างนั้นหรือ? เหตุใดต้องทำเชึุย่นนี้ด้วยเล่า? ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากตามตรงว่าไม่อาจปีนขึ้นมาได้ ตัวข้าก็จะไม่บีบบังคับ!"ืิขฎอะบ ตะปอผขฐพชวีเฟยเยียนสะกดกลั้นเพลิงโทสะ ถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นช่างราบเหฐญวพชขวฬรียบดุจเมฆาล่องลอยดั่งสายลมโชย
หลินซูหัวเราะเบาๆ "ไม่อาจปีเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนขึ้นมาได้?กผคษ ท่านแน่ใจหรือ?"จนจฮฬยฬ
ผู้คนทั้งเมืองตื่นตะลึงพร้อมกัน
บนยอดเขาซีซาน สายตาของเหล่าสตรีล้วนจับจ้องไปที่ลู่อี๋อีกครา "น้องหญิงลู่อี๋ ฝีมืออักษรของเขา... แท้จริงแล้วก้าวข้ามถึงขอบเขตใดกันแน่?"ฝซฎห
ลู่อี๋รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาอีกหน 'สามีผู้นี้น่าชังนัก เรื่องราวในวิถีอักษรของเขา เหตุใดนางจึงมักจะรู้สึกว่าตนเองไม่ล่วงรู้อะไรเลยอยู่ร่ำไป?'ถแฐ
กวี ลำนำ ดนตรีของเขา ตอนนี้นางล้วนประจักษ์แจ้งแก่ใจแล้วิวม ทว่าระดับฝีมืออักษรของเขาเป็นเช่นไร นางกลับไม่รู้เลยจริงๆ รู้เพียงว่าตัวอักษรของเขางดงามยิ่งนัก ผู้คนต่างกล่าวขานว่ามีวี่แววจะรังสรรค์รูปแบบเฉพาะตน
ทว่านั่นก็เป็นเพียงวี่แววเท่านั้น ใณศรนบธยซแล้วชวีเฟยเยียนคือผู้ใดกันเล่า? เมื่อยี่สิบปีก่อนเขาก็ได้บุกเบิกเส้นทางอักษรไปแล้ว อีกทั้งยังเป็นการบุกเบิกเส้นทางด้วยวิถีแห่งการจารึกอักษร เขารังสรรค์ตัวอักษร ฐธบปวพธไฒ'แบบชวี' ขึ้นมาด้วยตนเอง
ถบษผู้หนึ่งคือยอดนักจารอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับึกอักษรอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าซาง ที่รังสรรค์รูปแบบตัวอักษรของตนเองเมื่อยี่สิบปีก่อน ซ้ำยังจารึก 'คัมภีร์วิถีอักษรตระกูลชวี' เอาไว้ฐูคฒพ
อีกผู้หนึ่งคือโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์สามีตัวน้อยที่เขียนอักษรได้งดงามไม่เลว และมีวี่แววว่าจะรังสรรค์รูปแบบเฉพาะตนขึ้นมาได้เพียงเลือนรางทไิหขไร แล้วจะนำมาเปรียบเทียบกันได้อย่างไร?
รยไืืศผเลู่อี๋รู้สึกว่า โอกาสที่เขาจะเอาชนะชวีเฟยเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเยียนในศาสตร์แห่งอักษรได้นั้นีฝรษคงึข ยังน้อยเสียยิ่งกว่าโอกาสที่ 'เขาจะฉุดกระชากสตรีศักดิ์สิทธิ์ขเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงึ้นเตียง' เสีวูภถนฑยยถฬยอีก
บนยอดเขา เงาร่างของชวีเฟยเิดโพปมขยียนพลันปรากฏขึ้น "เช่นนั้นก็ขอเชิญปรมาจารย์หลินปีนป่ายขึ้นมาเถิด!"
หลินซูตวัดมือขึ้น พู่กันปรานถมซจฑญปฑีกฏในฝ่ามือ "ท่านใช้อักษรแบบชวีจารึก 'คัมภีร์วิถีอักษรตระกูลชวี' ข้าก็จะไม่เอาเปรียบท่านแม้แต่ครึ่งส่วน ข้าจะใช้อักษรแบบหลินจารึก 'คัมภีร์วิถีอักษรตระกูลหลิน' เช่นเดียวกัน!"
"อันวิถีแห่งอักษรนั้นใศรโฮงลู คือศาสตร์อันล้ำลึกพิสดาร หากมิใช่ผู้เรืองปัญญาและเญปะทใอปรสปี่ยมด้วยปณิธานอันแรงกล้า ย่อมมิอาจศึกษาจนบรรลุถึงแก่นแท้..."
ตัวอักษรกว่าห้าสิบตัวล่องลอยขึ้นกลางห้วงอากาศิ ขนาดมหึมาดั่งแผ่นหินโม่แป้งิฏวลฝทผ
ดวงตาของจางฮ่าวหรานเบิกกว้างเปล่งประกายเจิดจ้า "นี่ไม่ใช่อักษรที่เขาเคยเขียนในวันวานถโศชฮเ ไม่สิ…มันคืออักษรแบบเดิม ืทใกรเไตพะทว่ากลับยกระดับขึ้นจากรากฐานเดิมไปอีกขั้นใหญ่ เหตุใดจึงเป็ืยษะฒูถนนเช่นนี้ได้?"
ฮั่วฉี่กล่าเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงวว่า "หรือว่าเมื่อก่อนเขาจงใจปกปิดเอาไว้? เพื่อรอคอยโอกาสสร้างความตื่นตะลึงในวันนี้?"
ชิวโม่ฉือใบหน้าแดงซ่าน กฑษวิขบอ"การกระทำในครานี้ เกรงว่าจะมิใช่เพียงทำให้ผู้คนตื่นตะลึง ทว่าสิ่งที่ตื่นตะลึงคือวิหารอริยปราชญ์ต่างหาก! หากไม่มีสิ่งใดโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ผิดพลาด..."ซจพชด
สิ้นคำกล่าว บงกชสีครามบนฟากฟ้าพลันหลั่งไหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาลมารวมกัน ศฉขถผคตัวอักษรกว่าห้าสิบตัวพุ่งทะยานสู่ท้องนภา สุรเสียงศักดิ์สิทธิ์อันเก่าแก่ดังกึกก้องกังวาน "ณ เบื้องบนวิถีแห่งอักษร เบิกเส้นทางใหม่ เรียกว่า 'แบบหลิน'! ผู้รังสรรค์ แคว้นต้าซาง หลินฝซู!"
ทั่วทั้งเมืองเดือดพล่าน!
บนยอดเขาซีซาน เหล่าสตรีต่างสวมกอดกันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ กระทั่งวิหคน้อยบนไหล่ของปี้เสวียนจียังตกใจจนบินเตลิดไป
หลินซูจรดพู่กันเพจฎฉษถศภยซียงห้าสิบตัวอักษร ก็สามารถเปิดเส้นทางวหถคิถีแห่งอักษรได้โดยตรง ซณนับแต่นี้ไป ตัวอักษรของเขาได้ก่อฉฝฎึมนทงเกิดเป็นรูปแบบเฉพาะตน ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนระดับเดียวกับชวีเฟยเยียนในชั่วพริบตา
ชวีเฟยเยียนที่อยู่บนยอดเขา หัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เหม่อมองท้องฟ้าด้วยความตื่นตะลึง อักษรกว่าห้าสิบตัวบนท้องฟ้าร่วงหล่นลงมา แปรสภาพเป็นบัทปหกฮุเฬยนไดห้าสิบขั้น
หลินซูก้าวขึ้นบันไดไป พลางอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับจรดพู่กันเขียนอักษรแบบหลินต่อไป...
"ก่อนจรดพู่กัน พึงวางรูปแบบเส้นเอ็นและพละกำลัง จากนั้นจึงค่อยจัดทรงอักษร จำต้องใส่ใจความละเอียดอ่อนสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาง่างามในการเริ่มต้น เส้นสายต้องมีความต่อเนื่องและเว้นช่องไฟอย่างเหมาะสม..."
ฉวี่เหวินตงขมวดคิ้วมุ่น ขภสฟ"พี่จวีเจิ้ง ท่านเคยเห็นคัมภีร์บไจณนอษปใงทนี้มาก่อนหรือไม่?"
ิฮในธในยามนี้ ฎโษแจางจวีเจิ้งทอดสายตามองไปสุดขอบฟ้า บนใบหน้าซูบผอมปรากฏรอยแดงระเรื่อ "ผู้คนล้วนให้ความสนใจกับการเบิกเส้นทางใหม่ของตัวอักษร ทว่าชายชราเช่นข้ากลับให้ความสนใจกับคัมภีร์บทนี้ หลักการที่ว่า 'อักษรตาฐฑญาฐนืผรฟมหลังจิต เจตจโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ำนงล่วงหน้าพู่กัน' ช่างล้ำลึกยิ่งนัก ทว่านี่เป็นผลงานชิ้นเอกของผู้ใดกัน? คงไม่ใช่ว่าเขาเป็นผู้รังฬะธาาืสรรค์ขึ้นเองหรอกกระมัง?"
เขามีฐานะสูงส่ง ความรู้กว้างขวาง เพียงมองปราดเดียวก็ประจักษ์ถึงความล้ำลึกของหลักการนี้ ใช่แล้ว หลักการนี้คือสิ่งที่จารึกอยู่บนศิลาจารึกที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์การเขียนอักษร บุคคลผู้นั้นคือใครน่ะหรือ? หวังซีจือ! บุคคลผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นอริยปราชญ์แห่งการเขียนอักษรูรค
แม้ว่าอริยปราชญ์แห่งการเขียนอักษรในโลกใบนี้จะมิใช่หวังซีจือ ทว่าจุดสูงสุดก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่น อรรถาธิบายเกี่ยวกับการเขียนอักษรของหวังซีจือ ฐแสนแทบจะเทียบเท่ากับพจนาริยปราชญ์
การจุติลงมาสู่โลกาฐมอะฑฟณอใบนี้อย่างสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นกะทันหัน จะสร้างความสั่นสะเทือนปานใด?
มหาบัณฑิตเฉินเกิงแห่งสำนักฮั่นหลิน คือผู้ที่ตื่นฒกวไชวยพสตะลึงมากที่สุด เขากุมรั้วศิลากั้นเบื้องหน้าไว้แน่น ภายในฝ่ามือของเขากลับกลายเป็นผงหินก้อนหนึ่ง รั้วหินศิลาเขียวถูกเขาบีบจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงอย่างเงียบงัน สซภตกกษกญณโดยที่ตัวเขาเองก็มิได้ล่วงรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
หัวใจของเขา ถูกดึงดูดด้วยมหาธรรมแห่งคัมภีร์วิถีอักษรนี้ไปจนสิ้น มิรู้ว่าตนเองกำลังสถิอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับตอยู่ที่แห่งหนใด
พริบตาเดียว บันไดสองร้อยขั้น บันไดสามนทฏร้อยขั้น และเมื่อถึงขวฎคบฝั้นที่สี่ร้อย รูปแบบพู่กันของหลินซูก็พลันแปรเปลี่ยนไป...
รูปแบบตัวอักษรชนิดใหม่อีกชนิดหนึ่งถือกำเนิดขึ้น!
รูปแบบอักษรชนิดใหม่นี้ ลายเส้นลื่นไหลฏ ประดุจห้วงมหรรณพอันกว้างใหญ่ไพศาล เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงชวนให้ผู้พบเห็นเจริญหูเจริญตา ราวกับได้อาบสายลมแห่งวสันตฤดู
ถูกต้องแล้ว นี่คือตัวอักษรของหวังซีจือ โาฐอักษรหวังไพ่สิงซูที่ตกทอดมานับพันปีและได้รับการยกย่องให้เป็นบรรทัดฐานของการเขียนอักษร!
าฎลภอ"รูปแบบตัวอักษรชนิดใหม่ถือกำเนิดขึ้นอีกแล้ว!" ชษวมหจางฮ่าวหรานคว้าบ่าของฮั่วฉี่เอาไว้แน่น ปฏทิบฝ่ามือของเขาสั่นสะท้าน
ฮั่วฉี่ยิ้มกว้าง "รูปแบบตัวอฬธโพูฎขอฐักษรใหม่นี้ เป็นการพิสูจน์คัมภฮจีณวชณอีร์วิถเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงีอักษรของเขา ทุกเส้นสายที่ตวัด ล้วนเป็นคำอธิบายอันสมบูรณ์แบบของคัมภีร์นี้"
บงกชสีครามผุดขึ้นอีกครา ทอดยาวพาดผึทฎบบโทาค่านกลางเวหา รูปแบบตัวอักษรใหม่ชนิดที่สองถูกกล่าวขานเลื่องลือไปไกลนับร้อยลี้ พร้อมกับผลงานชิ้นเอกแห่งวิถีอักษรระดับตำนาน
สุรเสียงศักดิ์สิทธิ์ดังกึกก้อง "ณ เบื้องบนวิถีแห่งอักษร เบิกเส้นทางใหม่อีกครา เรียกว่า 'แบเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงบซู'"
ฐทั่วทั้งเมืองบ้าคลั่งไปอย่างสิ้นเชิง...
นักจารึกอักษรท่านอื่น ชั่วชีวิตมิอาจรังสรรค์รูปแบบตัวอักษรของตนเองได้แม้เพียงชนิดเดียว ิตาซใืึฮตทว่าเขา ภายในวันเดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นียวกลับรังสรรค์ขึ้นมาถึงสองชนิด หทรีศจนทำให้แซ่ของเขาไม่พอตเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงั้งชื่อ ต้องนำชื่อของเปยทขบขามาใช้ตั้งแทน
เส้นเลือดดำบนใบหน้าของศิษย์จากสนามสอบหลายคนปูดโปนเต้นตุบๆ แม้จะมิกล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดมดร ทว่าภายในใจกลับคลุ้มคลั่งยิ่งนัก นี่สวรรค์ยังมีตาอยู่อีกหรือไม่? ยังมีหลักกฎหมายบ้านเมืองอยู่อีกหรือไม่...
หลินซูใช้อักษรแบบซูจารึกคัมภีร์วิถีอหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาักษรไปตลอดทางญุถภษด เมื่อจรดพู่กันเส้นสุดท้ายลง เขาก็ได้มายืนอยู่เบื้องหน้าชวีเฟยเยียนเสียแล้ว
บงกชสีครามเบ่งบานอยู่ใต้เท้าของเขา สุรเสียงศักดิ์สิทธิ์กลางอากาศดังก้องขึ้นอีกครา นบกมุฟถล"'คัมภีร์วิถีอักษรตระกูลหลิน' ล้ำลึกพิสดารไรไสหภเลลเภผ้ผู้เปรียบเปรย นตัดสินให้เป็นบทความอมตะตำนาน ประทานทิพยวัตถุอักษรใศดฑี ะศ'แท่นหมึกม่อเยียน' ให้แก่เจ้า!"
บงกชสีครามหดรวบลง แปรเปลี่ยนเป็นแท่นหมึกอันหนึ่ง พุ่งทะยานเข้าสู่หูฬว่างคิ้วของหลินซู
เบื้องล่าง ราษฎรนับหมื่นนับพันต่างแตกตื่นโกลาหล บทความอมตะตำนาฒณปนอย่างนั้นหรือ? บทความก็มีระดับอมตะตำนานด้วยหรือ?
มีมหาปราชญ์ท่านลขตีภธคษหนึ่งออกมาอธิบาย ว่ามีอยู่จริง บทความที่ลรผงิ้ำลึกที่สุด บทความที่ทรงคุณค่าที่สุด ย่อมสามารถกลายเป็นระดับอมตะตำนานได้ บทความระดับตำนานนั้น หาได้ยากยิ่งกว่าลำคธจใรบยชนำอมตะตำนานเสียอีก
แคว้นต้าซางนับพันปีมานี้ มีปรากฏเพียงสามบทเท่านั้น ดังนั้นผู้คนส่วนใหญ่จึงไม่ล่วงรู้ ว่าบทความก็สอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับามารถบรรลุระดับตำนานได้เช่นกัน
บนยอดเขาซีซาน เหล่าสตรีในคเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงรานี้กลับมิได้ฒกระโดดโลดเต้นอย่างผิดวิสัย ราวกับว่าพวกนางล้วนตกฬฎอยู่ในห้วงแห่งความฝัน
เนิ่นนาพนให้หลัง ลู่อิ้วเวยจึงผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ "รังสรรค์รูปแบบตัวอักษรใหม่ถึงสองชนิดไโษุ คัมภีร์ที่จารึกกหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา็กลายเป็นระดับตำนาน ชนะอย่างขาวสะอาดไร้ข้อกังขาแล้วใช่หรือไม่?"
"แน่นอนสิ!" ใบหน้าของลู่อี๋งดงามหยเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงดย้อยดั่งหยาดน้ำค้าง
ปี้เสวียนจีถอนหายใจแผ่วเบา "ข้าคล้ายกับมองเห็นภาพจำในงานถกมรรคาบงกชสีครามเมื่อวันวาน ในวันนั้นเขาเพียงใช้บงกชสีครามดอกเดียวฝ่าเข้าสู่ทะเลมรรคา เหยียบย่างขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะผู้เป็นหนึ่ง ก็ไร้ผู้ใดอาจต้านทานได้เช่นนี้สินะ?"
…..เษมคู
ณฐย ยอดเขาอักษร หลินซูจดจ้องมองชวีเฟยเยียนอย่างเงียบงัน
ชวีเฟยเยียนในยามนี้ หุมมบนใบหน้ามิหลงเหลือความราบเรียบดุจเมฆาล่องลอยดั่งสายลสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นมโชยเช่นกาลก่อนอีกแล้ว มีเพียงเส้นเลือดที่ปูดโปนเต้นตุบๆ ต่อให้เขามีรากฐานวิถีอักษรที่ลึกล้ำสุดหยั่งคาดเพียงใด ก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้เลยแม้แต่น้อยงจฎ
เขามีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้าด้วยวิถีแห่งการจารึกอักษร ในเส้นทางวิถีอักษรแห่งแคว้นต้าซาง บแเขาคือผู้ที่ได้รับการยกย่องสูงสุด ทว่าในวันนี้ หลินซูรังสรรค์รูปแบบตัวอักษรขึ้นมาถึงสองชนิดด้วยตนเอง อีกทั้งคัมภีร์วิถีอักษรที่อีกฝ่ายจารึกก็กลายเป็นระดับตำนานโแดอ ีเึทแล้วเขาจะเอาสิ่งใดไปสู้หน้าผู้อื่นได้อีกเล่า?
เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสถึงความเจ็บปวดของอู๋ซินเยวี่ยอย่างลึกซึ้งชฐถงฬภ ซึ่งอู๋ซินเยวี่ยถูกเขาบดขยี้ในวิถีภาพวาด จนแทบอยากจะกลืนกินอีกฝ่ายทั้งเป็น
และในยามนี้ ตนเองกลับถูกหลินซูบดขยี้ในศาสตร์แห่งอักษรอย่างราบคาบ ไร้ซึ่งหนทางต่อกรในทุกทิศทาง รสชาติเช่นนี้ช่างทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก
สายตาของหลินซูค่อยๆ ฉแใมเะผละจากใบหน้าของชวีเฟยเยียน หันไปทางวิหารปราชญ์ "ท่านทูตวิหารปราชญ์ ศิษย์ขอถามว่า การท้าทายในครั้งนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จหรือไม่?"
เหนือวิหารปราชญ์งฑ ผู้บอกยามวิหารปราชญ์ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ยืนตระหง่านอยู่ชิมฝเหนือวิหารปราชญ์ สะบัดมือขึ้น กำแพงวิถีอักษรพลันเปล่งแสงเจิดจ้าเรืองรอง
"การท้าทายสำเร็จ!" ผู้บอกยามวิหารปราชญ์กล่าว "กฎเหล็กแห่งวิหารอริยปราชญ์ ผู้ที่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับท้าทายสำเร็จ มีสิทธิเรียกร้องสิ่งใดจากผู้ถูกท้าทายก็ได้!"
หลินซูโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง ธงษคยฒโลฮูเพื่อแสดงความขอบคุณต่อผู้บอกยามเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงวิหารปราชญ์ ก่อนจโะค่อยๆ ยืดหยัดกายขึ้น "ข้อเรียกร้องเพียงประการเดียวของข้าก็คือ... ทำศึกเป็นตายกับชวีเฟยเยียน!"คไจฒงใ
ศึกเปชฑด็นตาย!
ศึกวิถีอักษรเป็นตาย!
เสียงของเขาทะลวงผ่านกำแพงวิถีอักษร ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวง! ผู้คนนับหมื่นนับพันล้วนได้สดับฟัง!
ขจฎอศแาุลไฮ่องเต้ผู้ทรงประทับอยู่ ณ วังหลวงลึก กึุยทรงหยัดพระวรกายลุกขึ้นพรวด...
เหล่าขุนนางระดับสูงล้วนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง...
เหล่ามหาปราชญ์ล้วนหน้าถอดสี...
ราษฎรนับหมื่นนับพันต่างตื่นตะลึงพร้อมกัน...
การตัดสินใจของหลินซูในครั้งนี้ ฉเหนือความคาดหมายของผู้คนทั้งปวง ษฟฉและท่ามกลางย่างก้าวที่ก้าวเดินไปของหลินซู แท้จริงแล้วก็มีผู้มีสายตาอันกว้างไกลนับไม่ถ้วนไดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้ถกเถียงกันมาแล้ว ว่าหากหลินซูสามารถคว้าชัยชนะมาได้ พคฒปจฏณุงเขาจะเรียกร้องสิ่งใด...
การคาดเดาส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องกันว่าฏภลซฒฎึพฐฒ หลินซูอาจจะเรียกร้องให้คณะผู้อาวุโสแห่งสำนักศึกษาไป๋ลู่ขับไล่ชวีเฟยเยียนออกจากการเป็นเจ้าสำนัก
วิธีการเช่นนี้นับว่าอาจหาญและไม่เจียมเนื้อเจียมตัวเป็นอย่างยิ่ง ทว่าด้วยนิสัยของคนแซ่หลินแล้ว ีธาเขาย่อมสามารถกระทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน ธและหากกระทำเช่นนี้ ฑลลจผฉฏสชวีเฟยเยียนย่อมต้อเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงเสื่อมเสียชื่อเสียงป่นปี้ และต้องเผชิญกับความเจ็บช้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ทว่า หลินซูกลับกระโดดข้ามการคาดเดาของผู้คนไปอีกครา เขากลับเรียกร้องขอเปิดศึกวิถีอุเืถไศนฮอชักษรเป็นตายกับชวีเฟยเยียนโดยตรง
ศึกวิถีอักษรเป็นตาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ย ต่างฝ่ายต่างต้องใช้รากฐานวิถีอักษรของตนเข้าห้ำหั่นโ หากไม่ตายกันไปข้างหนึ่ง ศมูษญทฉย่อมไม่เลิกรา!
ทว่าสถานการณ์กลับดูไม่ชอบมาพากล…
หลินซูอย่างเจ้า เป็นเพียงมหาปราชโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ญ์ ส่วนชวีเฟยเยียนผู้นั้นก้ฏเาวข้ามถึงระดับเขตแดนอักษร ระดับวิถีอักษรของพวกเจ้าต่อให้ไม่ห่างไกลกันถึงแสนแปดพันลี้ อย่างน้อยก็ต้องห่างกันถึงหมื่นลี้ การที่เจ้าขอเปิดศึกวิถีอักษรเป็นตายกับชวีเฟยเยียน นี่มิใช่การเอาไข่ไก่เช่นตนเองไปกระทบกโึศับหินผาอันแข็งแกร่งของผู้อืเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่นหรอกหรือ?
ไม่ต้องกล่าวถึงผู้คนส่วนใหญ่ที่ไม่เข้าใจดศฎไธ บรรดาสหายอย่างจางฮ่าวหรานและฮั่วฉี่ถึงกับกระโดดตัวลอยสูงแปดจั้ง...
"เขาบ้าไปฉีฐหามแล้วหรือ? ตัวเองกุมควสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นามได้เปรียบไว้เบ็ดเสร็จแล้วแท้ๆ กลับรนหาที่เอาข้อด้อยของตนเองไปปะทะกับจุดแข็งของผู้อื่น?" ฮั่วฉี่คว้าคอเสื้อจางฮ่าวหรานเพื่อเค้นเอาคำตอบ
ดวงตาของเขาแดงก่ำ
เส้นผมของจางฮ่าวหรานแทบจะชี้ฟูขึ้นมา "จะเรียกว่าเอาข้อด้อยไปปะทะกับจุดแข็งของผู้อื่นโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ได้อย่างไร? เขาเอาข้อด้อยเพียงหนึ่งเดียวของตนเอง ะภึไปปะทะกับจุดแข็งเพียงหนึ่งเดียวของผูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้อื่นต่างหาก!"
ใช่แล้ว…ผู้คนที่อยู่รอบด้านล้วนเห็นพ้องต้องกัน
หลินซูฝ่าด่านทั้งหกแห่งสำนักศึกษาไป๋ลู่มาได้ เป็นการแสดงให้เห็นถึงความสามารถในทุกศาสตร์แห่งวิถีอักษรของเขาฟโึภ ไม่ว่าจะเป็นกวี บทคกอฮขบงมทุฑวาม การจารึกอักษร การถกมรรคา ถษณวิถีมั่วเจีย วิชาคำนวณ หรือวิถีดนตรี... ทุกสิ่งที่กล่าวมาล้วนเป็นจหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาุดแข็งของเขา ล้วนสามารถนำมาประชันกับชวีเฟยเยียนได้ทั้งสิ้น
ทว่า เขาก็มีข้อด้อยอยู่ ข้อด้อยเพียงหนึ่งเดียวของเขาจดฎู ก็คือระดับวิถีอักษร!
ชวีเฟยเยียนเชี่ยวชาญเพียงการจารึกอักษร งชษในด้านความกว้างขวาง คโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วามหลากหลาย ฑูงขฮและความลึกล้ำของวิถีอักษร บทูโฏญฮะเขาไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับหลินซูได้เลยแม้แต่น้อย กระทั่งการจารึกอักษรที่เขาเชี่ยวชาญ ก็ยังถูกหลินซูบดขยี้อย่างย่อยยับ ฏใฝษไทว่าเขาก็มีจุดแข็งอยู่
จุดแข็งเพียงหนึ่งเดียวของเขา ก็คือระดับวิถีอักษร! และศึกวิถีอักษรเป็นตาย ท้ายที่สุดแล้วเะฐษแฮรห ก็คือการประชันระดับวิถีอักษร!
ผู้ที่มีระดับวิถีอักษรสูงกว่า ย่อมสามารถบดขยี้ผู้ที่มีระดับวิถีอักษรต่ำกว่าได้ในชั่วพริบตา! ไม่สนว่าเจ้าจะเป็นอัจฉริยะมาจากหนใด
หลินซูกำลังทำบ้าอะไรอยู่?
เดิมทีเจ้าก็มีสิทธิเรียกร้องให้สำนักศึกษาไป๋ลู่ขับไล่ชวีเฟยเยียนออกไปได้ การกระทำเช่นนี้สามารถทำให้ชวีเฟยเยียนกระอักเลือดได้ถึงสิบโต่ว และมิอาจเงยหน้าสู้ผู้คนได้อีกชั่วชีวิต แต่เจ้ากลับไม่ทำฟฮนกฎโึจ กลับไปเปิดศึกกับชวีเฟยเยียนโดยตรงเสียอย่างนั้น
นี่เรียกว่าอะไรกัน? กุมไพ่ใบสวยไว้ในมือแท้ๆ ตัวเองกลับทำลายมันจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี
วงรตญบหากบรรดาสหายสามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ จางฮ่าวหรานคงจะพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ไปตบหน้าหลิึอณวนซูสักสองฉาด เพื่อเตือนสติใโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ห้เขาเลิกทำตัวบ้าบอเช่นนี้
บนยอดเขาซีซาน ยิ่งวุ่นวายโกลาหลไปกันใหญ่กใต
ณ ยอดเขาอักษร เรื่องราวภายนอกล้วนไมหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่อาจล่วงรู้นคญม ยังคงเงียบสงบดังเดิม...
ภายในใจของชวีเฟยเยียนกอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ็รู้สึกสับสนวุ่นวายปะปนกันไป เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สธงทฬืทเฮ"ปรมาจารย์หลิน ปรารถนาจะแตกหักถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
"ตัวข้าหลินซู ถือกำเนิดในครอบครัวต่ำต้อย เติบโตมาจากเศษธุลี มักละเว้นการกระทำที่ไร้ทางถอย ทว่าเส้นตายของข้ามิอาจมลให้ผู้ใดล่วงละเมิดได้!" หลินซูกล่าว ฟปฝณฐ"เจ้า ชวีเฟยเยียน ลอบสังหารแม่ทัพแห่งกองทัพพายัพเหอฟาง ลอบสังหารแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพชิงเหลียนตู้หยวนฟาง และผู้ตรวจการฝึกทหารแห่งหยางโจวเว่ยจือฉิง เป็นเหตุให้ทิศใต้ต้องปราชัย"
"ทหารกล้าผู้ซื่อสัตย์นับแสนคนต้องจเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงบชีวิตลงกลางสมรภูมิฉิขติทธ เจ้าลอบสังหารขุนนางใหญ่ในราชสำนักอย่างโจวจาง สร้างความปั่นป่วนในราชสำนักคฏงฬญร อีกทั้งในยามที่ข้าเดินทางกลับเมืองไห่หนิง เจ้าก็ยังส่งคนมาลอบสังหารข้า! ไม่ว่าเจ้าจะรับคำสั่งจากผู้ใด การที่เจ้ายอมก้มหัวเป็นสุนัขรับใช้ระะบุ เข่นฆ่าผู้จงรักภักดีจฟผีึฏจก ดีณึซยฒีถนำภัยพิบัติมาสู่แคว้นต้าซาง ล้วนเป็นมลทินในวิถีอักษร เป็นความผิดที่มิอาจใหอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้อภัยได้!"
สิ้นคำกล่าวนี้ ทั่วทั้งเมืองต่างแตกตื่นโกลาหล!
ฉไลโจวจางตบโต๊ะลุกขึ้นยืนพรวด!
ฉวี่เหวินตงและจางจวีเจิ้งก็พุ่งทะยานร่างขึ้นพร้อมกัน!
ภายในหอฎีกา ถ้วยชาในมือของลู่เทียนฉงแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ แผ่นหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อในชั่วพริบตา!
ศิษย์สำนักศึกษาไป๋ลู่ทุกคน ล้วนหน้าถอดสีใโนเวลาเดียวกัน!
ภายในวังหลวงลึก ที่เท้าแขนพระเก้าอี้ข้างพระวรกายของฮ่องนพถชหใจเต้แหลกละเอียดเป็นผุยผงคากำมือของพระองค์ พระองค์ทรงนิ่งขึงราวกับรูปปั้นสลัก
ราษฎรทั่วทั้งเมืองต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยืนอึ้งราวกับไก่ไม้
ถ้อยคำของหลินซูประโยคนี้หบธฟโมีุเ ได้คลี่คลายสาเหเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงตุที่เขามาท้าทายสำนักศึกษาไป๋ลู่ในวันนี้อย่างหมดจด และเป้าหมายของเขา ก็คือชวีเฟยเยียน
สิ่งที่ชวีเฟยเยียนกระทำลงไเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นปในที่ลับ งไดขอเพียงเโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ป็นชาวต้าซาง ผู้ใดเล่าจะทนรับได้?
ในฐานะเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ ผู้มีชื่อเสียงอันดีงามปานนี้ เจ้ากลับลอบสังหารแม่ทัพรักษาชายแดนแเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงห่งแคว้นต้าซาง เป็นเหตุให้ทิศใต้ต้องพบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ กองทัพนับแสนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ
เจ้ายังลอบสังหารโจวจางอีกอย่างนั้นหรือ?คนพฬี โจวจางคือขุนนางในราชสำนักที่ชาวบ้านต่างสรรเสริญ ราษฎรล้วนประจักษ์แจ้งแก่ใจ
ษกภงยเจ้ายังลอบสังหารหลินซู หลินซูคือวีรบุรุษคนแรกในรอบพันปีที่สร้างชื่อเสียงให้แก่แคลคเศลว้นต้าซางเลื่องลือไปทั่วหล้า…เจ้าต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่?
"เหลวไหลสิ้นดี!" ชวีเฟยเยียนตวาดกร้าวเสียงดังลั่น
ในยามนี้คะ ทุกถ้อยคำที่พวืยทูเะกเขากล่าวออกมา จฝรภฑไปหาจะถูกถ่ายทอดไปทั่วทั้งเมือง มีผู้คนนับหมื่นนับพันร่วมเป็นพยาน เขาจะยอมรับเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้อย่างไร? ข้อหาใดๆ ก็ตาม ล้วนเพียงพอที่จะทำให้ตระกูลชวีของเขาจมปลักล่มสลายไปชั่วกัปชั่วกัลป์ มีเพียงการปฏิเสธเท่านั้นที่ทำได้
"เจ้า จงใช้หัวใจอักษรกล่าวคำสาบานต่อเทียมรรคา!ฮฟฎซยุ ขอเพียงเจ้ากล้าปฏิเสกเฏืกฒดภฎธเรื่องราวทั้งหมดนี้ ข้าก็จะยอมปล่อยเจ้าไป! เจ้ากล้าตูตษฒาหรือไม่?" หลินซูชี้นิ้วตรงไปยังชวีเฟยเยียน
แผ่นหลังของชวีเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงฟยเยียนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อฉงี หน้าผากของเขาฒดิกโีาแห มีหยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นมหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาาและเหือดแห้งไปฒนฟะ
เขาไม่กล้า!... จฬรผววเขาเกรงกลัวว่าเทียมรรคาจะทำลายล้างเขา!
ราษฎรทั่วทั้งเมืองต่างระเบิดความโกรธแค้นออกมาอย่างถึงขีดสุด "ไอ้สุนัขชั่วชวีเฟยเยียน สมควรตายหมื่นหมื่นครั้ง!"ฒญมผ
"สังหารมันเสีย!"
"ประหารเก้าชั่วโคตร!"
ซงหดไะมเภเบื้องล่างกำแพงวิถีอักษร ซผู้คนนับหมื่นนับพันต่างคำรามก้องพร้อมกัน
ชวีเฟยเยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นฉด "เจ้ามิใช่ต้องการทำศึกเป็นตายหรอกหรือ? เช่นนั้นก็หุบปากเสีย แล้วมาสู้กัน!"
เขาค่อยๆ ยกมือโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ขึ้น ภายในฝ่ามือคือยอดวิชาที่สร้างชื่อเสียงให้กับเขา เขตแดนอักษรกลางฝ่ามือ!
หลินซูแค่นยิ้มเย็นชา "ชวีเฟยเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงยียน ขอให้เจ้าจจอขขีศพลงจดจำเอาไว้ ข้าเคยให้โอกาสเจ้าอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับแล้ว... โทสะพุ่งทะลวงหมวก!"
สิ้นเสียงตวาดก้องของเขา จันทร์สีเงินดวงหนึ่งก็พุ่งทะยานแหวกม่านฟ้าขึ้นมา เมฆหมอกที่ลอยเกลื่อนกลาดเต็มท้องฟ้าพลันมลายหายไปจนสิ้นฟธะฬษ
จันทร์สีเงินประดุจดาบแห่งสวรรค์ ฟาดฟันเข้าใส่ชวีเฟยเยียนในดาบเดียว...