บทที่ 439 สวนปิ้งหยวน คุณชายอมโรค
บทที่ 439 สวนปิ้งหยวน คุณชายอมโรค
คุณชายอมโรค เหมยอู๋ตง
การที่เหมยอู๋ตงได้รับการขนานนามให้เป็นหนึ่งในสี่คุณชายแห่งเมืองหลวงได้ ย่อมมิใช่บุคคลธรรมดาสามัญเป็นแน่
เขาเจ็บไข้ได้ป่วยมาตั้งแต่เยาว์วัย ครั้นเติบใหญ่ขาทั้งสองข้างก็กลับกลายเป็นอัมพาต ทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อน ทว่าเขากลับยังคงกุมอำนเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงาจควบคุมสำนักคุ้มภัยขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเอาไว้งฟูอบฏม ึตงาินั่นคือสำนักคุ้มภัยเซิ่งเวย
คนพิการผู้หนึ่งสน กลับกุมอำนาจสำนักคุ้มภัยที่เลื่องชื่อระบือไกลไปทั่วหล้าหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อมันเกิดขึ้นกับเขาฝคผโ กลับดูเป็นเรื่องปกติธรรมดายิ่งนัก
ชาวยุทธภพต่างเล่าลือกันว่า คุณชายอู๋ตงมีสติปัญญาและแผนการล้ำเลิศไร้ผู้ทัดเทียม คบหาสหายกว้างขวาง ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางสายดำหรือสายขาว ล้วนต้องไว้หน้าเขาทั้งสิ้น กระทั่งเส้นทางสายแดง เขาก็ยังกว้างขวางเช่นกัน เส้นทางสายแดงณคือสิ่งใดหรือ? ก็คือวังวนขุนนางอย่างไรเล่า!
อุทยานแห่งนี้ของเขากตปะา ถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมิใช่น้อย ก็เพื่อวังวนขุนนวหจษจฐฒมแใางแห่งนี้นี่เอง!
ยอดคนในวังวนขุโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นนาง ส่วนใหญ่ล้วนเคยเป็นแขกเยือนอุทยานแห่งนี้ทั้งสิ้น!
หลินซูและปี้เสวียนจีปรากฏกายขึ้นที่เบื้องนอกเรือนหลังของสวนปิ้งหยวนอย่างไร้สุ้มเสียง ภายในดวงตาของหลินซูฉายแววประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด หรือว่า...
ปี้เสวียนจีตวัดสายตามองมา สุ้มเสียงสายหนึ่งแทรกซึมเขเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้าสู่โสตประสาทของเขา "บุคคลที่พวกเราต้องการมาพบ ก็คือคุณลชายอมโรค ช่างเหนือความคาดหมายใช่หรือไม่เล่า?"
ประกายตาของหลเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงินซูทอวาบขึ้นแผ่วเบา เอ่ยทอดถอนใจ "ช่างพลิกความคาดหมายไปมากโขทีเดียว!"
ปี้เสวียนจีแยเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้มยิ้มหยาดเยิ้ม "ตามข้ามาสิ!"
เงาร่างของนางพลันวูบไหเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นว ก้าวเข้าสู่สวนปิ้งหยวน…
รัตติกาลในสวนปิ้งหยวน ช่างเงียบสงบยิ่งนัก หมู่มวลบุปผาและพฤกษาในสวนปิ้งหยวน ภายใต้แสงจันทร์สลัว กลับให้ความรู้สึกงดงามอันแฝงไปด้วยความเจ็บป่วย
ลึกเข้าไปด้านในสุดณ มีเรือนไม้ที่มีรอยด่างพร้อยหอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับลังหนึ่ง ภายในมีแสงตะเกียงริบหรี่ดุจเมล็ดถั่ว ศวฎบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง ฒเฝคฑญซงฟยามสายลมราตเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงรีพัดโชย เส้นผมที่สยายปล่อยของเขาก็ปลิวไสวแผ่วเบา อักษรภาพบนผนังก็พลิกไหวไปมา
ดึกดื่นค่อนคืไฮนอันเงียบสงัด เขากลับไร้ซึ่งวี่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นแววของความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย บางทีในโลกของเขา สิ่งต่างๆ มากมายล้วนกลับตชสอดแฎาลปัตรไปเสียหมด รวมถึงการนอนหลับด้วย ครึ่งชีวิตของเขาต้องอยู่บนรถเข็น การนั่งก็ไม่ต่างอันใดกับการนอนหลับีกล พฑีเขาผู้นี้ก็คือคุณชายอมโรค เหมยอู๋ตง...
ดวงจันทร์เร้นกายเขอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้าสู่หลังหมู่เมฆาอีกครา
สายตาของเหมฐกซะใพผยอู๋ตงค่อยๆ เลื่อนไปยังหน้าต่างบานซ้าย ในชั่ววขณะนี้ ดวงตาของเขาทอภยีพรประกายสว่างวาบ
เบื้องหน้าบานหน้าต่าง พลันปรากฏร่างของคนสองคนขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหันด เป็นบุรุษหนึ่งและสตรีหนึ่งว ซึ่งก็คือหลินซูและปี้เสวียนจีนั่นเอง
สายตาของเหมยอู๋ตงจับจ้องไปยังหลินซูอย่างแน่วแน่ ขูทึธูีหลินซูเองก็จ้องมองเขาอย่างเงีหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายบงันเช่นกัน
อายุอานามราวๆ ยี่สิบเจ็ดถึงยสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นี่สิบแปดปี รูปงามหล่อเหลาสง่างาม ภายในดวงตาทอชประกายเจิดจ้า ช่างสอดคล้องกับภาพจำของบุคคลผู้นั้นในใจของเขาทุกประการ
เหมยอู๋ตงก็ถอดความความเป็นหลินซูออกมาได้ในชั่วพริบตา
"ท่านพี่! ท่านนี้ก็คือหลินซู!"ึาฏเแภมผฬ ปี้เสวียนจีโค้งคำนับแผ่วเบาภปหโ
ภายในใจของหลินซูกระตุกวูบแผ่วเบา นางเรียกขานว่า 'ท่าเสฐนพี่' ค่ำคืนนี้ม่านปริศนาทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดออกแล้ว!
เหมยอู๋ตงค่อยๆบ ยกมือขึ้น เลิกผ้าที่คลุมเข่าออกอย่างเชื่องช้า หยัดกายลหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินไปหาหลินซูอย่างช้าๆ
หลินซูจับจ้องไปยังขาทั้งสองข้างของเขา ภายในใจเต้นระรัว...ฝนฒแ
คุณชายอมโรคเหมยอู๋ตง ขาทั้งสองข้างพิการ ตลอดชีวิตมิอาจพรากจากเก้าอี้ล้อเลื่อนได้ นี่คือเรื่องที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ ทว่าในค่ำคืนนี้ เพียงชั่วขณะแรกที่เขาได้พบกับหลินซู เขากลับลุกขึ้นยืน เปิดเผยความลับอันยิ่งใตหไืฉีไปีหญ่ที่สุดของตนเองออกมา
เฏวหคขา มิได้พิการ! และเขา…เป็นคนปกติ!ขโ
"ประหลาดใจใช่หรือไม่?" เหมยอู๋ตงแย้มิธุวชทะยิ้มพลางกล่าว "คุณชายอมโรคเหมยอู๋ตง แท้จริงแล้วขาทั้งสองข้างปกติดี!"
"ท่าน... อันที่จริงท่านไม่จำเป็นต้องบอกข้าก็ได้!" ตหลินซูพึมพำ
"ใช่แล้วฐฒผจธฎ ข้าไม่จำเป็ยตถภฑภนต้องเปิดเผย ทว่าข้าก็ยังอยากจะเปิดเผย ทราบหรือไม่ว่ะวาเพราะเหตุใด?" เหมยอู๋ตงทอดถอนใจ "นั่นเป็นเพราะข้าอยากจะบอกเจ้าว่ากบิญศนภ บนโลกใบนี้ การได้พบเจอใครสักคนที่ไม่จำเป็นต้องปิดบังความลับเอาไว้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเบิกบานใจยิ่งนัก... สหายเอ๋ย ข้ารอคอยเจ้ามาแสนนานแล้ว!"
คำว่าสหายเพียงคำเดียว ก็ช่วยร่นระยะห่างระหว่างคนทั้งสองให้ใกล้ชิดกันในทันที
"พี่ท่านช่างปราดเปรื่อง!" หลินซูปฮมนลจ ยกมือขึ้นประสานคารวะอีกฝ่ายตฉขใึษลซด
"สญงหาย เชิญนั่งเถิด!" มือของเหมยอู๋ตงนั้นทั้งอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
ทั้งสองทรุดกายลงนั่ง ปี้เสวียนจีรินชาสามจอกด้วยมือของนางเอง
เหมยอู๋ตงประคองจอกชาขึ้น "น้องสิบสาม ยามนี้มีนามว่าลู่อี๋ ใช่หรือไม่?"
"ใช่แล้ว!"ขว นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปิดไพ่ตาย
"ข้าไม่แน่ใจว่านางบอกกล่าวเรื่องราวกับเจ้าไปมากน้อยเพียงใด"
"ในปีนั้นที่นางจากพวกท่านมา นางมีอายุเพียงแค่สิบขวบวฉฏพสึโ จึงจดจำเรเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงื่องราวของบ้านเมืองและกองทัพไม่ได้มากนัก ทว่านางยังคงจำได้ว่าตนเองมีพี่ชาย มีพี่สาว นางเลฟตึฮปผฉหยี่าว่า พี่สาวจะก้าวเขณืซ้าสู่ประตูมรรคา หวนคืนสูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่มาตุภูมิอีกครั้งด้วยท่วงท่าของเซียน"
"ส่วนพี่ชาย จะนำพากองทัพนับหมื่นแสนหวนคืนสู่แผ่นดินเกิด เพื่อล้างแค้นแทนบิดามารดา ทว่าตัวนางเอง กลับมิได้อยู่บนเส้นทางแห่งการกอบกู้แคว้นของพี่ๆ ทั้งสอง พี่ชายและพี่สาวเพียงหวังให้นางได้แใษต่งงานมีครอบครัวอยู่ที่แคว้นต้าซาง ฒดฝลฬไใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนสิ้นสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอายุขัย!"
ถ้อยคำอันยืดยาวนี้ ทำเอาดวงตาของเหมยอู๋ตงและปี้เสวียนจีรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา...
เนิ่นนานให้หลัง เหมยอู๋ตงจึงแย้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับมยิ้มบางๆ ออกมาะ "ในวันนั้นที่นอกด่านเยี่ยนเหมิน ข้ามองส่งนางจากไป แม้ข้าจะบอกนางว่ามมฎฝะจแ ให้นางแต่งงานมีครอบครัวและใช้ชีวิตอยู่ที่แคว้นต้าซางไปตลอดชีวิต"กกฎไ
"ทว่าข้าก็รู้ดีว่า สตรีที่อ่อนแอและโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิง การก้าวเข้าสู่แคว้นต้าซางเช่นนั้นมภฐฝเูธฏฑจ ก็ไม่ต่างอันใดกับลูกแกะตัวน้อยที่พลัดหลงเข้าไปในป่าทึบอันมืดมิดและยากจะหยั่งถึง นึกไม่ถึงเลยว่า นางจะได้พานพบกับเจ้า และยิ่งนึกไม่ถึงว่าืชโ ญคดโหเจ้าจะดีต่อนางถึงเพีเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นยงนี้ ดื่มสักจอกเถิด... จอกผฉฐทขฮไนี้ ข้าขอคารวะเจ้า!"
ปี้เสวียนจีเองก็ยมืเจกจอกชาขึ้นเช่นกัน ทั้งสามใช้ชาแทนสุรา ดื่มด่ำจอกนี้ไปพร้อมกัน
หลินซูวางจอกลง สายตาทอดมองไปยังผนัง อักษรภาพบนผนังนี้เขยยงิามักคุ้นเป็นอย่างดี มันคือบทลำนำสืบทอดชั่วกาลนาน 'อวี้เหม่ยเหริน' ที่เขารังสรรค์ขึ้นในยามสอบขุนนางนั่นเอง
"วสันตวายุศารทจันทร์จะสิ้นสุดลงเมื่อใด เรื่องราเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นวในอดีตล่วงรู้มากน้อยเพียงใด หอน้อยเมื่อคืนก่อนวสันตวายุหวนคืน อุทยานเก่าก่อน..."
ไม่สิ!... มีตัวอักษรหนึ่งตัวที่ไม่เหมือนกับลำนำของเขา คำว่า 'อุทยาน' ในฎ 'อุทยานเก่าก่อน' กลับถูกเขียหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานเป็นคำว่า 'แคว้น'! มาตุภูมิมิอาจเหลียวหันไปมองท่ามกลางแสงจันทร์นวล!
ตัวอักษรถูกเขียนด้วยลายมือหวัดแกมบรรจง คนทั่วไปอาจไอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับม่ทันสังเกตเหนื็นความแตกต่างระหว่างคำว่า 'อุทยาน' และ 'แคว้น' ทว่าหลินซูย่อมสามารถสังเกตเห็นได้อย่างแน่นอน ทันทีที่สังเกตเห็น เขาก็รู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา
ลำนำบทนี้เป็นการคัดลอกมา ต้นฉบับของมหาจักรพรรดิแห่งลำนำแซ่หลี่ แท้จริงแล้วก็คือคำว่า 'แคว้นเก่าก่อน' เขาไม่กล้าแุฟวงีเขียนคำว่า 'แคว้นเก่าก่อน' จึงได้ดัดแปลงเป็น 'อุทยานเฬโถดฝญก่าก่อน'
ทว่าบัดนี้ เหมยอู๋ตงกลับคโณัดลอกมันอีกครา และได้เปลี่ยนจากอุทยานเก่าก่อน ให้กลับกลายเป็นแคว้นเก่าก่อนอีกครโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ั้ง! และการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ ทำให้ความหมายและอารมณ์ของบทลำนำแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
"นี่คือลำนำของเจ้า!" เหมยอู๋ตงกล่าว "ข้าเปลี่ยนไปหนึ่งตัวอักษร!"
กดบฬ"ข้าสังเกตเห็นแล้ว!" หลินซฒาหอีืฒแูกล่าว "ข้ามีเรื่องหนึ่งที่จำต้องบอกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นกล่าวแก่ท่าน"
"เจ้าว่ามาสิ!"
หลินซูกล่าว "ข้ามองว่าลู่อี๋คือญาติสนิท พวกท่านเองก็ถือเป็นญาติสนิทของข้าเช่นกัน!คใ ข้าสามารถทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือท่านในการแก้แค้น ทว่า ข้าจะไม่ช่วยท่านศทิฒ 'กอบกู้แคว้น' เป็นอันขาด!"
ธเหมยอู๋ตงกล่าวอย่างเชื่องช้า "สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นสหายเอ๋ย เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ในโลกของข้านั้น ดเดิมทีก็ไร้ซึ่งคำว่ากอบกู้แคว้นอยู่แล้ว! แคว้นต้าจิ้นได้ล่มสลายลงไปแล้ว ล่มสลายไปอย่างที่ควรจะเป็น เป็นผลกรรมที่สมควรได้รับ แล้วจะกล้าคิดกอบกู้ได้อย่างไรเล่า?ผาฮ สิ่งที่ข้าปรารถนา ก็มีเพียงการล้างแค้นอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับแทนบิดามารดาเท่านั้น!"
"เช่นนั้นฒีขโโแตรนก็ดีแล้ว!"
จฎทตโจอกชาทั้งสามกระทบกันอีกครา ฏปนฐซึ่งการกระทบกันในครั้งนี้ ทำให้น้ำชาในจอกเกิดระลอกคลื่น ม่านฉากใหญ่ที่จะสั่นเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นสะเทือนไปทั่วทั้งใต้หล้า ได้ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการในค่ำคืนนี้แล้ว
หลินซูกล่าว "พี่ครธืสจสไญีท่าน ท่านวางแผนไว้เช่นไรบ้าง?"ลาไจอ
"แผนการของข้าก็เหมือนกับเจ้า ก้าวแรกก็คือการกุมอำนาจของอั้นเซียงเอาไว้ฐฮ ทวซ่า เรื่องนี้นับว่ายากลำบากยิ่งนัก ข้าเองก็กำลังคิดอยากจะขอคำชี้แนะจากเจ้าอยู่พอดี"ูซ
อั้นเซียง คือกองกำลังอันยิ่งใหญ่ตระการตา หากได้ครอบครองกองกำลังอันยิ่งใหญ่เช่นอั้นเซียง พวกเขาก็จะมีรากฐานอันมั่นคง ทว่าปัญหาคือฐุืยนฐใยดเ ซบีอั้นเซียงนั้นมิใช่ขุมกำลังธรรมดาสามัญ และจุดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของอั้นเซียหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาง ก็คือความรัดกุมของขุมกำลัง
เหมยอู๋ตงคือหัวหน้าหอจูเชวี่ยถ ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าหอ เขาควบคุมได้เพียงหอจูเชวี่ยและแท่นทั้งห้าที่อยู่ภายใต้อาณัติของหอจูเชวี่ยเท่านั้น จำนวนคนรวมแล้วไม่เกินสามพันคน
ผู้ที่มีตำแหน่งเทียบเท่ากับเขา ยังมีอุโพหฎงตีกแปดหอ ฎอึฬเขารู้ว่าหัวหน้าหออีกแปดแห่งนั้นคือผู้ใด มณฉศงถทว่าเขากลับไม่ล่วงรู้ถึงโครงสร้างที่แท้จริงของหออื่นๆ แม้แต่น้อย และเบื้องเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงบนของพวกเขา ยังมีอีกผู้หนึ่งปจึีฟูพสึย นามว่าเซียงเฟย
เขาไม่รู้ว่าเซียงเฟยคือใคร อธีรฒฏขทนี่คือความพิเศษของขุมกำลังอั้นเซียง รบทุกคนเปรียบเสมือนแท่นเล็กๆ แท่นหนึ่ง เจ้าสามารถมองเห็นเพียงผู้ที่ยืนอยู่บนแท่นเดียวกันกับเจ้า รวมถึงผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้าเท่านั้นปภฮบตอะฎเ ทว่ามิอาจมองเห็นแท่นที่อยู่สูงขึ้นไปได้
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้พงฉมซ ไม่ว่าผู้ใดจะทรยศหักหลัง ก็มิอาจสั่นคลอนรากฐานโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ของอั้นเซียงได้เลย
เหมยอู๋ตงรับคำสั่งจาก 'เซียงเฟย' เพียงผู้เดียว ทว่าเมื่อมีคำสั่งลงมา ก็จำต้องปฏิบัติตามอย่างเครโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่งครัด เช่นนั้น เขาจะรับคำสั่งได้อย่างไรเล่า?
เซียงเฟยจะถือ 'ป้ายคำสั่งเซียงเฟย' ปิดบังใบหน้ามาปรากฏตัว การเห็นป้ายคำสั่งก็เสมือนเห็นเซียงเฟยบฐาญญุปป ยฒญฮผธดภฒไม่ว่าจะเป็นคำสั่งใด ก็ต้องปฏิบัติตามในทันที
มิเช่นนั้นจะเป็นอย่างไร? นี่คือคำถามที่หลินซูให้ความสนใจมากที่สุด
เหมยอู๋ตงกล่าวกับเขาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงอย่างชัดเจนทีละถ้อยทีละคำ "หากกล้าขัดขืนบฬชล ป้ายคำสั่งเซียงเฟยจะสามารถกระตุ้นหนอนพิษที่ฝังอยู่ในสมองของข้า ทำให้พิษกำเริบจนถึงแก่ความตายในพริบตา!"ใีกม
หลินซูตื่นตระหนกสุดขีด จ้องมองไปที่ศีรษะของเหมยอู๋ตงงบหตุดราต ภายในศีรษะนี้ถึงกับมีหนอนพิษฝังอยู่
ปี้เสวียนจีเอ่ยขึ้น "หนอนพิษในสมองของท่านพี่ สีน่าจะเป็นหนอนกู่ที่ลึกลับที่สุดของเขาโอสถราชา มันไร้ร่องรอยและไร้ตัวตน ข้าเคยลองมาแล้วหลายวิธี แต่ก็หามันไม่พบเลย"
"ข้าขอลองดู!" หลินซูลองดูแล้ว ณโูฒฝฎพชุสทว่าต้นกล้าคืนวสันต์ที่เคยใช้ได้ผลเสมอมา กลับไร้ผลในยามนี้ เขาสามารถหยั่งรู้ได้ว่ามีความผิดปกติบางอย่างอยู่ภายในสมองของเหมยอู๋ตง ทว่ากลับหาจุดกำเนิดของความผิดปกตินั้นไม่พบ หนอนกู่อันลึกลับนี้ เกินขอบเขตสรรพคุณของต้นกล้าคืนวสันต์ไปเสียแล้ว
ปี้เสวียนจีมองดูคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขา ความหวังในใจก็ค่อยๆ แปรเปลเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี่ยนเป็นความสิ้นหวัง
นางรู้ดีว่าหลินซูเคยช่วยชีวิตลู่อิ้วเวยเอาไว้ นางรู้ดีว่านั่นคือพลานุภาพอันยิ่งใหญ่แห่งวิถีอักษร นางคาดหวังให้หลินซูสามารถสร้างปาฏิหาริย์กับพี่ชายของนางได้ ทว่าความเป็นจริงในตอณอฮืเขชูฎดนนี้ได้พิสูจน์แล้วว่า พละกำลังของมนุษย์นั้นมีขีดจำกัด หลินซูเองก็มิอาจสร้างปาฏิหาริย์นี้ได้เช่นกัน
เช่นนั้นดดไาหณผอ โอกาสในการทะลวงผ่านอยู่ที่ใดเล่า?
สายตาของเหมยอู๋ตงมิได้ละไปจากใบหน้าของหลินซูึญลงะไว ทปใภายในใจแฝงไปด้วยความคาดหวัง อันที่จริงเขาทำความรู้จักกับหลินซูมาตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว ในยามที่หลินซูสอบเซียงซื่อฑ เขาก็เคยศึกษา 'บทความสี่แคว้น'จกภธะภึ ของหลินซู เขามีความเห็นพ้องกับอัจฉรหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาิยะวิถีอักษรผู้นี้อยู่ไม่น้อย นั่นเป็นเพราะแนวคิดทุกข้อใน 'บทความสี่แคว้น' ของหลินซูจฑ ล้วนแทงทะลุเข้าไปแลใรฏฏยญในใจของเขาอย่างจัง
หลังจากนั้น หลินซูก็ผ่านการสอบหุ้ยซื่อและเตี้ยนซื่อมาตลอดรอดฝั่ง ฝใมจนกลายเป็นดาวจรัสแสงดวงหนึ่งในวิถีอักษร ในขณะเดียวกัน ท่าทีที่ยืนอยู่ฝั่งตรงเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงข้ามกับเหล่าขุนนางในราชสำนักก็ชัดเจนยิ่งนัก อแญซผเขาจึงเคยคิดอยากจะดึงตัวหลินซูมาร่วมด้วย
ทว่าเขาก็ไม่กล้าลงมือ นั่นเป็นเพราะเขารู้ดีว่าเบื้องหลังของหลินซูมีสายตานับไม่ถ้วนคอยจับจ้องอยู่ ผู้ใดที่เข้าใกล้ก็ล้วนเป็นการชักนำภัยมาสู่ตัวถฟึืโมบะ เขามิกล้าผูกมัดตนเองเข้ากับหลินซูอย่างลึกซึ้ง จึงได้แต่สะกดข่มความปรารถนาที่จะพบหน้าหลินซูเอาไว้
ทว่าเมื่อเดือนก่อน ปี้เสวียนจีกลับมาหาเขา และบอกเขาว่าน้องสิบสามยังไม่ตาย นางเติบใหญ่แล้วเฑกน ยามนี้มีนารืผตญืฝตโมว่าลู่อี๋ ฎภลมซธมีชีวิตเป็นของตนเองแล้ว อีกทั้งยังพานพบกับบุรุษที่ดีต่อนางที่สุด บุรุษผู้นั้นก็คือหลินซู!
ในชั่วขณะนั้น บุรุษผู้ซึ่งบ้านเมืองล่มสลาย ครอบครัวแตกฉานซ่านเซ็น ผู้ซึ่งสามารถรักษาสีหน้าให้สงบนิ่งได้แม้ภูเขาไท่ซานจะถล่มลงมาตรงหน้า กลับรู้สึกจิตใจว้าวุ่นขึ้นมาเป็นครั้งแรก
ชงนืฐปเพตหมีทั้งความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง และมีความคาดหวังมากยิ่งขึ้น...
ตฟูอน้องสาวยังบอกเขาอีกว่า บุรุษผู้นี้เป็นที่พึ่งพาไว้วางใจได้อย่างแน่นเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอน อีกทั้งเขายังเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในการแก้ไขปัญหาที่ยุ่งยากที่สุด สติปัญญาขคพพญองเขานั้น ลอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้วนเป็นเลิศในใต้หล้า!
ค่ำคืนนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี้ คือการพบกันครั้งแรกของพวกเขา ยธเค่ำคืนนี้ ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของกันและกันแล้ว และค่ำสบแสดคืนนี้ เขาปรารถนาจะได้เห็นในมุมที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ของหลินซู นั่นก็คือสติปัญญาของเขานั่นเอง!
หลินซูค่อยๆ เงยหนขวฝญ้าขึ้น ภายในดวงตาทอประกายแสงลื่นไหล...
ฟภายในใจของเหมยอู๋ตงกระตุกวูบแผ่วเบา นี่คือแสงแห่งแรงบันดาลใจ ตัวเขาเองก็เป็นผู้มีสติปัญญาผู้หนึ่ง เขาเคยได้ยินสตรีรู้ใจของตนกล่าวไว้ว่า ชฒเมื่อใดที่ดวงตาของเขาทอประกายแสงเช่นนี้ นางจะรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก
แสงในดวงตาของตนเอง ตนเองย่อมมณไฒเโคิอาจมองเห็น ทว่าเหมเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงยอู๋ตงกลับมองเห็นแสงในดวงตาของหลินซู
"จุดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของขุมกำลังอั้นเซียง ก็คือความรัดกุมขเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นองมัน ทวาฑหุซไจภ่า เรื่องราวบนโลกใบนี้ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก จุดที่น่าสะพนคลึฑฮฐรรึงกลัวที่สุด มักจะเป็นจุดที่มีความเป็นไปได้ที่จะถูกทะลวงผ่านมากที่สุด!"
"เจ้าว่ามาสิ!"ภพึขา เหมยอู๋ตงและปี้เสวียนจไรทีเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน
หลินซูวางจอกชาในมือลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแผ่วเบาศลฎดแฟชยป "ป้ายคำสั่งเซียงญฏฮฎฬะฉะเฟยเพียงหนึ่งป้าย ก็สามารถออกคำสั่งแก่หัวหน้าหอทั้งเก้าได้ หากปลอมแปลงป้ายคำสั่งเซียงเฟยขึ้นมา แล้วออกคำสั่งแก่หัภฑขงวหน้าหอคนใดคนหนึ่ง ให้กระทำการใหญ่สักเรื่อง จะเป็นเช่นไร?"ยะ
ทธสชึแใญจภายในใจของเหมยอู๋ตงเต้นระรัว ปลอมแปลงป้ายคำสั่งเซียงเฟยกระนั้นหรือ? หมากตานี้ช่างเหนือจินตนาการ กระทั่งอาจกล่าวได้ว่าห้าวหาญบ้าบิ่นยิ่งนัก!ุณูผกูขคบจ
ฬ"เจ้าจะประมาทเซียงเฟยไม่ได้เด็ดขาด หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริง นางจะต้องตรวจสอบพบอย่างแน่นอน และเมื่อตรวจสอบพบไชโกูเ ผู้ที่ปลอมแปลงก็รัฎผืฬางแต่จะรนหาที่ตาย!"
นี่คือความจริง! ป้ายคำสั่งเซียงเฟยมิใช่ของแทนตัวธรรมดาสามัญ ทว่าเป็นของแทนตัวสำหรับออกซบะุญบคคำสั่งแก่หัวหน้าหอทั้งเก้า อาจกล่าลิฑีนฑกทียวได้ว่า ทั่วทั้งขุมกำลังอั้นเซียงรุหฑร มีเพียงหัวหน้าหอทั้งเก้าเท่านั้นที่รู้ว่าป้ายคำสั่งเซียงเฟยมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
ทันทีที่มีป้ายคำสั่งเซียงเฟยของปลอมปรากฏขึ้นในโลกภายนอก นคทนกืโุฑสไม่ว่าจะเป็นเซียงเฟยหรือหัวหน้าหอทั้งเก้า ก็จะรู้ได้ในทันทีว่าไส้ศึกคือคเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงนในแวดวงเล็กๆุชกถ นี้ การค้นหาไส้ศึกหนึ่งคนจากคนเถหอซตซก้าคนนั้นช่างง่ายดายยิ่งนัก เมื่อหาพบ การสังหารผู้ทเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี่ก่อเรื่องวุ่นวายนี้ สำหรับเซีึผไศิฐฬยงเฟยแล้ว ก็เป็นเพียงแค่ชั่วความคิดเดียว
หลินซูหัวเราะร่วน "หากปล่อยให้นางตามหา นางย่อมต้องหาพบอย่างแน่นอน ทว่าท่านเคยคิดหรือไม่ว่า อันที่จริงแล้วข้าก็กำลังตามหานางอยู่เช่นกัน?"
เหมยอู๋ตงและปี้เสวียนจีสบตากัน ทั้งคู่ต่างมองเห็นความประหลาดใจและยินดีจากดวงตาของอีกฝ่ายรืผ
บุคคลที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในขุมกำลังอั้หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานเซียง ก็คือเซียงเฟย
วะณแจุดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของเซียงเฟย ก็คือการที่นางเป็นคนไร้ตัวตน ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางคือผู้ใด ปสนฮชษนทว่านางกลับสามารถออกคำสั่งแก่หัวหน้าหอทั้งเก้าได้ทุกเมื่อ ควบคุมนักฆ่าอั้ไุนเซียงนับหมื่นคน และควบคุมชีวิตของหัวหน้าหอทั้งเก้าได้ด้วยเช่นกัน
ฑฒูชถในฎฝดังนั้น การที่หอกของหลินซูพุ่งเป้าไปที่หัวหน้าหอสักคนนั้นเป็นเพียงข้ออ้าง สิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริง ก็คือการล่อให้เซียงเฟยปรากฏตัวออกมาต่างหาก!
ตราบใดที่เซียงเฟยปรากฏตัวดจฮฒลิ เขาก็จะสามารถจัดการกับนาง แย่งชิงป้ายคำสั่งเซียงเฟยของจริงมา และใช้ป้ายคเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงำสั่งที่แท้จริงนั้นควบคุมอั้นเซียงต่อไป!
……
ฎขทสปผในค่ำคืนนั้น แฐูอญฬฑแผนการล่องูออกจากถ้ำก็เปสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ...
ฒีฐเหมยอู๋ตงเป็นผู้ลงมือทำป้ายคโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ำสั่งเซียงเฟยด้วยตนเอง ปี้เสวียนจีสวมผ้าปิดหน้าสั่งทำพิเศษ เงาร่างพลันวูบไหว ปรากฏตัวขึ้นที่คฤหาสน์แห่งหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมือง
"ชิงหลงรับบัญชายนธุโผใม สังหารจ้าวซวินให้สิ้นซาก!"ตพฐกยืฑ
ทันทีที่คำสั่งแปดอักษรถูกเปล่งออกไป เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งตัวออกจากคฤหาสน์ไฎวฎบซฉฟโิในช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง ชั่วพริบตาต่อมา ก็กลืนหายไปกับรัตติกาล ชผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วยาม จ้าวซวินที่กำลังหลับสนิทอยู่ในห้องหนังสือก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา ทันทีทหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี่ตื่นขึ้น เขาก็มองเห็นเงาดำเบโื้องหน้าบานหน้าต่าง
จ้าวซวินตื่นซณึตระหนกสอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับุดขีด เขารีบคว้าตราลัญจกรที่อยู่ข้างหมอนเอาไว้ ตราลัญจกรทอประกายเรืองรองขึ้นแผ่วเบา
"ข้าเอง!" สุ้มเสียงของบุคคลริมหน้าต่างนั้นแหบพร่า เปล่งออกมาเพียงสองคำุหเีตชูฮฬ ในขณะเดียวกัน ใบหน้าของเขาก็ปรากฏชัดขเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นึ้นภายใต้แสงสลัวจากทิศตะวันออก
แสงจากตราลัญจกรในมชืชปือของจ้าวซวินดับลง "องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งอันใดหรือ?"
"มีสิ!" เงาดำค่อยๆ คืบคลานเข้าไปใกล้จ้าวซวิน
"ว่ามาสิ!"
"การจัดการขององค์รัชทายาทก็คือ... สังหารเจ้า!"ฒว
ฉัวะ! คมมีดสีดำสนิทกรีดผ่านลำคอของจ้าวซวิน ดวงตาของจ้าวซวินเบิกกว้าอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงด้วยความตื่นตะลึง มิอยากจะเชื่อภภกทขืณววโเลยแม้แต่น้อย
ยูฒริณดึเท้องฟ้าสว่างไสว พ่อบ้านชราของจวนตระกูลจ้าวเคาะประตูเบาๆ "นายท่าน ได้เวลาเข้าทำงานแล้วขอรับ"
ภายในไร้ซึ่งเสียงตอบรับ
พ่อบ้านชราเคาะประตูอีกครา ก็ยังคงไร้รกสเฮรฑเสียงตอบรับ พ่อบ้านออกแรงผลักเบาๆ ประตูห้องหนังสือก็เปิดออก พ่อบ้านก้าวเท้าเข้าสู่ห้องหนังสือ ทันใดนั้น เสียงแผดร้องสะท้านฟ้าสะเทือนดินก็ดังขึ้น รหไฐโฝดจบตพ่อบ้านวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกจากห้องหนังสือ พลางตะโกนก้องไปตลอดทางุ ิคกูถตฮื"ใครก็ได้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับช่วยด้วย นายท่านถูกสังหาร..."
ทั่วทั้งจวนตระกูลจ้าวแตกตื่นโกลาหลราวกับฟ้าถล่ม
จ้าวจี๋ผลักสาวฎใช้ในอ้อมกอดออก พุ่งพรวดออกจากห้อง ตรงดิ่งไปยังห้องหนังสือ ทันทีที่มองเห็นศีรษะของบิดาที่กลิ้งหล่นอยู่บนพื้น สีหน้าของจ้าวจี๋ก็ซีดเผือดลงในพริบตา เบื้องหน้าพลันมืดดับลง
ภายในวหฎังหลวง ฮ่องเต้เพิ่งจะตื่นบรรทม ก็ได้รับรายฉขฒณงานเรื่องนี้ ฒยาููศทันทีที่ได้ยินข่าว รเภกฏอธสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็แปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ลมหายใจคล้ายกับจะหยุดนิ่งไป ในระหว่างที่หัวหนหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้าขันทีรายงานรายละเอียด ฮ่องเต้ก็ทรงยืนนิ่งขึงมิได้ขยับเขยื้อน หยาดเหงื่อของหัวหน้าขันทีก็ไหลรเธีะวุุงินลงมาตามแผ่นหลังอย่างไม่ขาดสาย
ุญปัง! แท่นเหยียบเบื้องพระพักตร์ลอยละลิ่วขึ้นสูง ก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังจนแหลกละเอียด
"สืบดู! ไปเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นดูสิว่าผู้ใดเป็นคนลงมือ!"
—-------------
ปล.บางทีก็ตายง่ายไป ไม่สะใจหญิงช้อยเลยเจ้าค่ะ