ตอนที่ 1017: คมดาบสังหาร (ตอนฟรี)

ตอนนี้เปิดให้อ่านฟรีนะครับ ชดเชยที่ลงผิดเมื่อวานครับผม

"ท่านผู้บัญชาการเหลย นี่เรื่องจริงหรือขอรับ?"

สือเหยียนจวินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง การที่เหลยหมิงผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและไร้ความเมตตา ตัดสินใจเช่นนี้ ทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เหลยหมิงพยักหน้า

"แม้ออสเตรเลียจะถูกพิชิต แต่กว่าจะปกครองได้อย่างแท้จริงยังต้องใช้เวลาอีกนาน อีกทั้งตามพระราชกระแสรับสั่งของฝ่าบาท ราชสำนักอาจใช้นโยบายแจกที่ดินฟรีเพื่อดึงดูดผู้อพยพในช่วงแรกเหมือนอังกฤษ ในเมื่ออาจจะแจกฟรีอยู่แล้ว ก็ไม่เห็นจะต้องมาเล่นแง่อะไรกันให้มากความ"

"ท่านผู้บัญชาการพูดได้ตรงจุดจริงๆ แผ่นดินออสเตรเลียกว้างใหญ่ไพศาล แต่จะมีชาวบ้านสักกี่คนที่ยอมข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลขนาดนี้ ลำพังทำกินที่บ้านเกิดก็ยังแทบไม่รอด ไม่มีความคิดจะย้ายมาหรอก มีแต่พวกใจกล้าบ้าบิ่นอย่างเรานี่แหละที่กล้ามาปกป้องและขยายดินแดนให้จักรวรรดิ"

สือเหยียนจวินพูดทีเล่นทีจริง

นายทหารคนอื่นได้ยินก็พากันหัวเราะชอบใจ หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสกันทุกคน

"พวกเจ้าอย่าได้ใจไปหน่อยเลย ถึงยังไงการจัดสรรที่ดินก็ต้องรายงานราชสำนัก อนุมัติหรือไม่อยู่ที่พระราชวินิจฉัยของฝ่าบาท ถ้าฝ่าบาทไม่ทรงอนุญาต ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้"

แววตาของเหลยหมิงฉายแววเฉียบคม แม้เขาจะเด็ดขาดไร้ใจ แต่การคลุกคลีอยู่ในกองทัพมาหลายปี ทำให้เขาเรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมมาบ้างไม่มากก็น้อย

นายทหารเหล่านี้เอาชีวิตเข้าแลกติดตามเขาไปรบทุกสารทิศ ในฐานะผู้บัญชาการ เขาจำเป็นต้องดูแลผลประโยชน์ของลูกน้อง เพื่อให้พวกเขายอมทำงานให้ด้วยความจงรักภักดี และเพื่อไม่ให้ศัตรูทางการเมืองใช้เรื่องนี้มาเล่นงาน เขาตัดสินใจจะใส่เรื่องนี้ลงไปในรายงานการศึกเพื่อทูลเกล้าฯ ถวาย เป็นการลอยตัวเหนือปัญหา

"ท่านผู้บัญชาการนึกถึงพวกเราขนาดนี้ พวกเราซาบซึ้งใจยิ่งนัก หากฝ่าบาทไม่ทรงอนุญาต พวกเราก็ไม่มีคำครหา"

เกาซุ่นอี้กล่าวเสียงดัง สำหรับนายทหารทุกคน เซียวหมิงผู้สวมเสื้อคลุมมังกรเหลืองคือตัวตนสูงสุดในใจพวกเขา

ผลประโยชน์จากสงครามเหล่านี้เดิมทีก็เป็นสิ่งที่ฝ่าบาทประทานให้ หากฝ่าบาทไม่ให้ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์โกรธเคือง

"อืม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลังจากประกาศใช้พรบ. ทาสชั่วคราวแห่งออสเตรเลียวันนี้แล้ว เราจะมาหารือเรื่องการจัดสรรที่ดินกัน"

เหลยหมิงถอนหายใจโล่งอก ในยามคับขัน ชื่อของฮ่องเต้ยังใช้ได้ผลเสมอ

ขณะที่ทุกคนกำลังสนทนา จู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นจากทางทิศใต้ของเมืองเวลส์

เหลยหมิงและสือเหยียนจวินหันมองหน้ากัน แล้วรีบกระโดดขึ้นม้าควบตะบึงไปยังทิศทางของเสียงปืน

ม้าเหล่านี้ยึดมาจากในเมืองเวลส์ รูปร่างสูงใหญ่กว่าม้าพันธุ์พื้นเมืองของต้าอวี้ เหมาะอย่างยิ่งที่จะใช้เป็นม้าศึก

เสียงปืนที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้บรรยากาศทั่วทั้งเมืองเวลส์ตึงเครียดขึ้นมาทันที ทหารจักรวรรดิรีบเคลื่อนกำลังเสริมไปทางใต้อย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก เหลยหมิงและสือเหยียนจวินก็มาถึงด่านตรวจทางทิศใต้ของเมืองเวลส์ ทหารกำลังตรวจสอบศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

ฉางยวี่จู้มาถึงก่อนแล้ว รายงานว่า

"ท่านผู้บัญชาการ คนอังกฤษกลุ่มนี้พยายามจะแย่งอาวุธจากทหารประจำด่าน ตอนนี้ถูกวิสามัญหมดแล้ว ข้าน้อยพบป้ายประจำตัวทหารในตัวพวกมัน คาดว่าเป็นทหารอังกฤษที่แตกทัพแล้วแฝงตัวอยู่ในเมือง"

เหลยหมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่

"พวกเจ้าตัดสินใจได้เด็ดขาดมาก หากปืนยาวแบบฮั่นถูกขโมยไป เราจะต้องรับผิดชอบอย่างหนักหนาสาหัส"

ฉางยวี่จู้เองก็เหงื่อตก ทหารที่เฝ้าด่านนี้เป็นลูกน้องในสังกัดของเขา

"พวกอังกฤษขโมยเทคโนโลยีกระสุนและปืนยาวปราบคนเถื่อนของเราไปแล้ว ตอนนี้ยังคิดจะใช้มุกเดิมมาขโมยปืนยาวแบบฮั่นอีก ฝันกลางวันชัดๆ"

สือเหยียนจวินกล่าวเสียงเย็นชา

เขาเว้นจังหวะ แล้วกล่าวต่อ

"ท่านผู้บัญชาการ หากปล่อยให้คนอังกฤษอยู่อย่างอิสระในออสเตรเลีย เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีกเรื่อยๆ ดูท่าเราต้องบังคับใช้พรบ. ทาสอย่างเข้มงวดเสียแล้ว ข้าน้อยเสนอให้สร้างค่ายกักกัน ต้อนชาวเมืองเวลส์ทั้งหมดเข้าไปอยู่ในค่าย เพื่อให้ง่ายต่อการควบคุม"

สายตาของเหลยหมิงจับจ้องไปที่ทหารนายหนึ่งที่ถูกมีดแทงเข้าที่ท้องในเหตุชุลมุนเมื่อครู่ หมอทหารกำลังทำแผลให้อย่างเร่งด่วน

ภาพนี้ทำให้ดวงตาของเหลยหมิงแดงก่ำ ความเมตตาในสนามรบคือความไม่รับผิดชอบต่อชีวิตทหาร เขาจึงกล่าวว่า

"ทำตามที่เจ้าว่า เพิ่มข้อนี้ลงไปในพรบ. ทาส แล้วดำเนินการทันที"

สือเหยียนจวินรับคำสั่ง สั่งให้ลากศพคนอังกฤษสามสิบหกศพไปที่ลานประหาร และสั่งให้ทหารต้อนชาวเมืองเวลส์มารวมตัวกันอีกครั้ง

ต่อหน้าฝูงชนที่แออัดยัดเยียด สือเหยียนจวินประกาศก้อง

"เราเคยให้โอกาสพวกเจ้าอยู่อย่างอิสระ แต่เมื่อเช้านี้พวกเจ้าทำให้เราผิดหวัง คนสามสิบหกคนนี้พยายามแย่งชิงอาวุธและทำร้ายทหารของเรา ตอนนี้พวกเจ้าจะไม่มีสิทธิ์ในเสรีภาพอีกต่อไป แต่จะต้องใช้ชีวิตเยี่ยงทาสที่พวกเจ้าเคยค้าขาย และนี่คือบทลงโทษสำหรับพวกเจ้า"

หลังจากระบายความโกรธ สือเหยียนจวินให้เกาซุ่นอี้อ่านพรบ. ทาสทีละข้อ

ข้อสำคัญที่สุดในพรบ. คือชาวเมืองเวลส์จะสูญเสียเสรีภาพและตกเป็นทาส เมื่ออ่านถึงข้อนี้ ฝูงชนก็เดือดพล่านทันที

"เป็นไปไม่ได้! เรามาจากสังคมอารยะ พวกแกไม่มีสิทธิ์มาทำให้เราเป็นทาสเหมือนพวกคนป่า!"

"ไอ้พวกผู้รุกราน! ไอ้หมูผิวเหลือง! พวกแกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!"

"ข้ายอมตายดีกว่าต้องไปเป็นทาสพวกหมูผิวเหลืองอย่างแก!"

"..."

เสียงตะโกนด่าทอดังระงม บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด บางคนเริ่มพยายามจะพุ่งเข้าใส่ทหารจักรวรรดิ

ภาพเหตุการณ์เบื้องล่างอยู่ในสายตาของเหลยหมิงบนแท่นสูง เขาออกคำสั่งเด็ดขาด

"ฆ่าทุกคนที่กล้าขัดขืน"

ได้รับอนุญาตจากเหลยหมิง สือเหยียนจวินก็ใจกล้าขึ้น

เขามองสถานการณ์อย่างเยือกเย็น คนเป็นแสนมารวมตัวกันดูน่าเกรงขาม และเพราะอาศัยจำนวนคน พวกอังกฤษจึงเริ่มโกรธเกรี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อคนอังกฤษเหล่านั้นพุ่งเข้ามาหาเขา เขาจึงตะโกนสั่งคำสั่งสุดท้าย

"ยิง!"

"ดา ดา ดา..." "ปัง ปัง ปัง..."

เสียงปืนกลและปืนยาวแบบฮั่นดังกึกก้องไปทั่วทุ่งหญ้า สถานการณ์ที่เริ่มควบคุมไม่อยู่บีบให้สือเหยียนจวินไม่มีทางเลือก หากปล่อยให้สถานการณ์แย่ลงกว่านี้ ทหารของเขาจะสูญเสียอย่างหนัก เพื่อปกป้องทหาร เขาจำต้องสั่งยิง

ตาข่ายกระสุนอันหนาแน่นปกคลุมชาวอังกฤษที่พุ่งเข้ามา การวิ่งเข้าใส่ปืนกลก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย

ภาพนรกบนดินปรากฏแก่สายตาชาวอังกฤษอีกครั้ง ผู้คนล้มลงเป็นระลอกๆ ต่อหน้าปืนกล ศพกองพะเนินสูงขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเผชิญกับความน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ คนอังกฤษที่เหลือก็เริ่มหวาดกลัวในที่สุด พวกเขายกมือขึ้น คุกเข่าลง และร้องขอชีวิต

เห็นดังนั้น สือเหยียนจวินจึงสั่งหยุดยิง เขาเชื่อว่าการเชือดไก่ให้ลิงดูครั้งนี้เพียงพอที่จะทำให้คนอังกฤษสงบเสงี่ยมเจียมตัว และใช้ชีวิตตามกฎเกณฑ์ที่พวกเขากำหนด

เหลยหมิงพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นเขาหันหลังกลับ มอบหมายหน้าที่จัดการดูแลความเรียบร้อยให้สือเหยียนจวิน ส่วนตัวเขาจะไปเขียนรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดเพื่อส่งกลับชิงโจว

(จบตอน)