117 เสียใจอย่างสุดซึ้ง (1/2)

“ละ...แล้วฉันล่ะ?”

โคนีเลียชี้มาที่ตัวเอง แล้วขยับเข้าไปใกล้ดันเต้อีกนิดพลางเอ่ยถาม

“เอ่อ...”

ดันเต้ยกมือเกาหัวแกรกๆ

ถึงแม้เขาจะเพิ่งได้กลับมาเจอโคนีเลีย จนรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนวิญญาณได้รับการเยียวยา แต่แผนการหลังจากนี้ เขาคงต้องแยกกับเธอชั่วคราวอีกแล้ว

“โคนีเลีย รอบนี้เธอรับผิดชอบงานหลังบ้านนะ แค่ช่วยขนของมาให้ก็ลำบากแย่แล้ว เดี๋ยวช่วยผมทำความดีเพื่ออาณาจักรอีกสักนิด เธอก็ไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ของจ้าเมืองได้เลย ที่นั่นน่ะบริการดีสุดๆ ไปเลยล่ะ”

ดันเต้มองตาเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ศัตรูที่พวกเขาต้องไปจัดการในครั้งนี้คือ จอมมารแห่งการทำลายล้าง ที่มีขนาดตัวมหึมา แถมระดับของโคนีเลีย กับมันก็ห่างชั้นกันเกินไป จะให้ไปบวกตรงๆ ก็คงจะไม่ไหว ขืนเขาพาโคนีเลียไปด้วย มีหวังจะพาเธอไปเสี่ยงอันตรายเปล่าๆ ดังนั้นในครั้งนี้ ดันเต้จึงได้มอบหมายภารกิจอื่นให้เธอแทน

“โอ้ว! ดะ...เดี๋ยวฉันจะรอพวกนายกลับมากินข้าวเย็นด้วยกันนะ”

โคนีเลียตอบรับอย่างร่าเริง เธอไม่เกี่ยงหรอกว่าจะได้ทำงานส่วนไหน ขอแค่ช่วยให้งานสำเร็จก็พอ ดันเต้ว่าไงเธอก็ว่างั้น อีกอย่าง สีหน้าของเธอตอนนี้ปิดความตื่นเต้นไม่อยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำโฆษณาของดันเต้ ว่าคฤหาสน์ของเจ้าเมืองนั้นหรูหราราวกับโรงแรมเจ็ดดาว

“เมี๊ยว! ข้าก็จะกลับโรงแรมไปก่อนเหมือนกัน!”

พอได้ยินคำว่าออกไปเที่ยว อาจารย์แมวก็เนียนตามโคนีเลียกับโคลอิกซ์มาด้วยทันที เดิมทีมันได้รับไหว้วานจากดันเต้ให้คอยดูแลโคนีเลียอยู่แล้ว สองวันที่ผ่านมามันถึงกับโดนโคนีเลียหิ้วกลับบ้านไปด้วยซ้ำ จนมันเริ่มเกิดภาพลวงตาว่าตัวเองเป็นแมวที่ถูกเจ้าของเอามาฝากเลี้ยงบ้านเพื่อนไปซะแล้ว

แต่คิดว่าคงเป็นภาพลวงตานั่นแหละ ระดับอาจารย์แมวผู้ยิ่งใหญ่อย่างมันจะเป็นแมวบ้านได้ยังไงกัน?

“แกน่ะไม่ได้ แกต้องไปทำงานกับผม!”

ดันเต้คว้าหนังคออาจารย์แมวขึ้นมาจ้องหน้า ยังไงซะอาจารย์แมวก็มีความสามารถในการหลบซ่อนในเงา ดันเต้เลยไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของมันซักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นตัวถ่วงเกรด A ก็เถอะ แต่ในบางจังหวะ ดันเต้ก็ยังพอจะหาทางหยิบมันมาใช้ประโยชน์ได้อยู่บ้างเหมือนกัน

“ทำไมอะเมี๊ยว! ทำไมโคนีเลียถึงได้ไปเสวยสุขที่คฤหาสน์เจ้าเมือง ส่วนข้าต้องไปแนวหน้ากับแก! ข้าไม่อยากไปหาที่ตายนะเมี๊ยว!”

“ตามผมมาปลอดภัยจะตาย ที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลกก็คือข้างกายของผมนี่แหละ”

“เมี๊ยววว! ไม่เอา! ให้ตายก็ไม่ไปเมี๊ยว!”

อาจารย์แมวทั้งตะกุยทั้งโวยวาย จนดิ้นหลุดจากมือของดันเต้ แล้วมุดเข้าไปซุกในอ้อมกอดของโคนีเลียอย่างน่าสงสาร แม้จะนั่งอยู่ในรถม้า แต่มันก็ได้ยินเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังมาจากนอกเมืองได้อย่างชัดเจน อีกทั้งบนถนนยังเต็มไปด้วยอัศวินที่กำลังเร่งอพยพประชาชน

กองอัศวินนั้นไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปช่วยเจ้าหญิงน้ำแข็ง เพราะในสมรภูมิระหว่างเจ้าหญิงน้ำแข็งกับจอมมารแห่งการทำลายล้าง พวกเขาไม่เพียงแต่จะช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ยังจะกลายเป็นตัวถ่วงอีกต่างหาก

ซึ่งอาจารย์แมวเองก็สาบานว่าให้ตายยังไงมันก็ไม่ขอเข้าไปยุ่งด้วยอย่างเด็ดขาด! บางทีการอยู่กับดันเต้ อาจจะปลอดภัยที่สุดในโลก แต่ในแง่หนึ่ง...มันก็เป็นที่อันตรายที่สุดในโลกได้เหมือนกัน!

หัวใจดวงน้อยๆ ของมันรับไม่ไหวหรอก คราวก่อนที่คฤหาสน์พายุหิมะ มันก็โดนเจ้าคนนิสัยเสียอย่างดันเต้ หลอกจนขวัญผวาไปทั้งคืนรอบหนึ่งแล้ว!

“อืม...”

โคนีเลียกอดอาจารย์แมวไว้ด้วยความลำบากใจ ใจหนึ่งก็สงสารเจ้าแมวในอ้อมกอด แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าควรส่งมันไปช่วยดันเต้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจส่งตัวอาจารย์แมวให้ดันเต้ แต่ยังไม่ทันได้ยื่นแมวออกไป ดันเต้ก็ถอนหายใจอย่างเอือมระอา

“เฮ้อ ช่างเถอะๆ แกอยู่เป็นเพื่อนโคนีเลียไปนั่นแหละ ผมจัดการเองได้”

“เยี่ยมไปเลยเมี๊ยว!”

อาจารย์แมวร้องเฮลั่น สภาพน่าสงสารเมื่อครู่หายวับไปกับตา มันเลิกเสแสร้งแล้ว

โคนีเลีย: “จะ...จะดีเหรอ?”

ดันเต้: “ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีแมวตัวนี้ผมก็แค่ต้อง...เอ่อ ใช้แทกติกอื่นแค่นั้นเอง”

หลังจากนั้นดันเต้ก็กำชับเจ้าเมืองเรื่องงานของทีมซัพพอร์ตเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดลงจากรถม้าไปพร้อมกับโคลอิกซ์ จากนั้น โคลอิกซ์ก็ใช้เวทมนตร์ลมพาดันเต้ พุ่งทะยานไปยังทิศทางที่มีแสงเพลิงวูบวาบนอกเมืองด้วยความเร็วสูง

......

ณ นอกเมืองทริสติน

ไอเย็นยะเยือกและเปลวเพลิงร้อนแรงกำลังปะทะกันกลางอากาศ ผสานไปกับเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของจอมมารแห่งการทำลายล้าง ท้องฟ้าทางทิศเหนือถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึนหนาทึบ กระแสลมหมุนวนขนาดมหึมาหลายลูกก่อตัวขึ้นกลางเวหา เสียงพายุหวีดหวิวราวกับเสียงฟ้าร้องอู้อี้

ตัดภาพมาที่ท้องฟ้าทางทิศใต้ ดวงอาทิตย์ยังคงสาดแสงจ้า ท้องฟ้าไร้เมฆราวกับถูกเป่ากระเจิงไปจนหมดสิ้น ร่างยักษ์ของจอมมารแห่งการทำลายล้างลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินเล็กน้อย ไม่สามารถบินสูงขึ้นไปได้อีก

มันคือปีศาจมังกรขนาดยักษ์ ร่างกายสีแดงสลับดำของมันมีเปลวเพลิงอุณหภูมิสูงลิบลิ่วลุกโชนอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าขนาดตัวของมันจะมีขนาดใหญ่โตมโหฬารแต่กลับไม่ดูเทอะทะเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับดูสง่างามและน่าเกรงขาม พร้อมกับแผ่กลิ่นอายกดดันที่ยากจะบรรยายออกมา!

เจ้าหญิงน้ำแข็ง พยายามใช้สารพัดวิธีเพื่อหยุดยั้งจอมมารแห่งการทำลายล้างที่ไม่อาจควบคุมได้ตัวนี้ สิ่งเดียวที่เธอมั่นใจคือ ต้องใช้เวทมนตร์ลมรบกวนกระแสอากาศไว้ เพื่อไม่ให้จอมมารบินขึ้นฟ้าได้อีก จากการปะทะกันช่วงสั้นๆ ก่อนหน้านี้ เธอจับทางได้แล้วว่าคำสั่งที่จอมมารตัวนี้ได้รับมานั้นไม่ใช่การไล่ล่าใคร

แต่มันเรียบง่ายมาก นั่นคือ—

“ทำลายเมืองทริสติน”

อีวานส์เจ้านายของจอมมารแห่งการทำลายล้างคงอยู่ไกลมากจนไม่สามารถมาสั่งการด้วยตัวเองได้ ในกรณีที่ส่งสัตว์อัญเชิญมาจากระยะไกล เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อัญเชิญทำงานผิดพลาดหรือโดนปั่นหัว ผู้อัญเชิญมักจะออกคำสั่งที่เรียบง่ายและชัดเจนที่สุดเสมอ

เมื่อเทียบกับคำสั่งประเภท โจมตีเจ้าหญิงน้ำแข็ง แล้ว คำสั่ง ทำลายเมืองทริสติน กลับยิ่งทำให้เจ้าหญิงน้ำแข็งรู้สึกสิ้นหวังกว่าหลายเท่า เพราะแบบนี้เอง เธอจึงไม่สามารถใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อยื้อเวลาได้ ทำได้เพียงเอาชีวิตเข้าแลก ยืนขวางหน้าเมืองทริสติน เพื่อสกัดกั้นจอมมารแห่งการทำลายล้างเอาไว้

ถึงแม้เธอจะพยายามขัดขวางสุดความสามารถแล้วก็ตาม แต่ค่าสถานะต้านทานสถานะผิดปกติทุกชนิด และความถึกทนของสัตว์อัญเชิญระดับ 8 ขั้นมหากาพย์ ก็ทำให้เธอรู้สึกไร้หนทางสู้อยู่ดี

ในจังหวะที่เจ้าหญิงน้ำแข็ง กำลังจะลองแผนใหม่ จอมมารแห่งการทำลายล้างก็เชิดหัวขึ้น แล้วแผดเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น! คลื่นเสียงนั้นสั่นสะเทือนรุนแรงจนแทบจะกลายเป็นสสารที่จับต้องได้!

มองเห็นได้จากระยะไกลว่าคลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว คลื่นกระแทกรูปโค้งซัดสาดออกไป ถึงขั้นเป่าพายุหมุนบนท้องฟ้าจนแตกกระเจิงในพริบตา! ความโกรธเกรี้ยวที่แฝงมาในเสียงคำรามราวกับจะทำให้ฟ้าถล่มดินทลาย!

จอมมารแห่งการทำลายล้างผู้บ้าคลั่งถึงกับใช้เสียงคำรามอันทรงพลังขจัดพายุทั่วท้องฟ้าจนหมดสิ้น!

สิ้นเสียงคำราม จอมมารแห่งการทำลายล้างก็อ้าปากอีกครั้งโดยไร้สัญญาณเตือน แล้วพ่นลมหายใจมังกรสีแดงเข้มกวาดล้างทั้งพื้นดินและน่านฟ้า กลืนกินร่างของเจ้าหญิงน้ำแข็งเข้าไปจนมิด จากนั้นมันก็ไม่รอช้า มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองทริสตินต่อในทันที

เจ้าหญิงน้ำแข็งที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศพยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นป้องกัน แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้ทั้งหมด แขนและใบหน้าถูกลมหายใจมังกรแผดเผาจนเกิดแผลเหวอะหวะ เธอไม่สามารถใช้การ์ดเวทมนตร์ระดับสูงกว่าเกราะน้ำแข็ง เพื่อแช่แข็งตัวเองได้

เพราะถ้าทำแบบนั้น แม้ว่าเธอจะรอดจากการโจมตีได้อย่างสมบูรณ์ แต่กว่าจะขยับตัวได้อีกครั้ง จอมมารแห่งการทำลายล้างคงไปถึงเมืองทริสตินแล้ว!

เมื่อมองดูแผ่นหลังของจอมมารแห่งการทำลายล้างที่กำลังจะจากไป เจ้าหญิงน้ำแข็งก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว หยิบการ์ดเวทมนตร์ใบหนึ่งออกมาใช้งาน

[หุบเหวน้ำแข็งปรโลก]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับความหายาก: มหากาพย์สีส้ม]

[ระดับ: 8]

[เอฟเฟกต์: แช่แข็งพื้นที่โดยรอบและมอบสถานะแช่แข็งแก่เป้าหมายแบบกลุ่ม จากนั้นเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี โดยการโจมตีปกติจะเปลี่ยนเป็นสร้างดาเมจเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งแทน ซึ่งจะสิ้นเปลืองมานาอย่างต่อเนื่อง และดาเมจจะมีค่าคงที่ (Fix Damage) โดยไม่ขึ้นอยู่กับค่าพลังเวทของผู้ใช้]

[หมายเหตุ: ผลงานชิ้นเอกของเจ้าหญิงน้ำแข็ง]

ทันใดนั้น ก็เกิดเสียงสั่นสะเทือนดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาทึบในชั่วพริบตา ชั้นน้ำแข็งเริ่มแตกร้าวโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ตัวเจ้าหญิงน้ำแข็ง เกิดเป็นรอยแยกขนาดมหึมานับไม่ถ้วนลามเลียออกไปอย่างรวดเร็ว จนกลายสภาพเป็นเหวลึกไร้ก้นบึ้ง!

หลังจากนั้น ก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมาก็ลอยขึ้นมาจากพื้นน้ำแข็ง และลอยล่องขึ้นไปค้างอยู่กลางอากาศ...