บทที่ 949 บทสรุป (5)

บทที่ 949 บทสรุป (5)

เงาร่างของหวังหานอีและฮั่วอู่ปรากฏขึ้นกลางลานในชั่วพริบตา

ทั้งสองมีสีหน้าเกรี้ยวกราด ทว่าภายในใจกลับสั่นสะท้าน จักรพรรดิหยวนและพระสนมเสด็จมาเยือนนครเทพปู้เย่

ที่สำคัญที่สุดคือ กลับถูกคนข่มขู่ในนครเทพปู้เย่เนี่ยนะ?

นี่มันต้องการเอาชีวิตของสองสามีภรรยาอย่างหวังหานอีชัดๆ

"บัดซบ!"

"พวกเจ้ามาจากตระกูลใด?"

"กล้าดีอย่างไรมากำแหงในนครเทพแห่งนี้!"

แววตาของหวังหานอีแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต เขาตวาดถามด้วยน้ำเสียงดุดันและทรงพลัง

ทว่าเพราะมีกลุ่มของตงฟางหยวนอยู่ที่นี่ ทั้งฮั่วอู่และตัวเขาเองจึงไม่กล้าปลดปล่อยแรงกดดันระดับเทพบรรพชนออกมา เพราะนั่นถือเป็นการลบหลู่เบื้องสูง!

หญิงสาวและเหล่าองครักษ์ถูกกลิ่นอายของหวังหานอีสะกดจนตัวสั่น

พวกเขาสัมผัสได้ว่า ชายหญิงที่ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้านี้ มีสถานะในนครเทพที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

แต่ในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเนี่ย เนี่ยปี้ถิงเคยพบปะกับผู้นำตระกูลอื่นๆ หรือแม้แต่หัวหน้าพ่อบ้านของจวนเจ้าเมืองมาแล้วไม่มากก็น้อย

ทว่าสองคนนี้ นางกลับรู้สึกไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด

"ตระกูลเนี่ย เนี่ยปี้ถิง!"

"พวกเจ้าเป็นใคร?"

เนี่ยปี้ถิงประกาศชื่อของตน พร้อมกับเอ่ยถามหวังหานอีกลับไป

เมื่อฮั่วอู่ได้ยินว่าเป็นคนของตระกูลเนี่ย นางก็หันหลังเดินไปที่ข้างกายของตงฟางหยวนและคณะ พร้อมกับอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและนอบน้อม "ฝ่าบาท พระสนมทุกท่าน ครั้งนี้เป็นความบกพร่องของหม่อมฉันและหานอี ที่ปล่อยให้มดปลวกเหล่านี้มาล่วงเกินพวกท่าน"

"ขอฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ตระกูลเนี่ย จะไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป!"

เพียงคำพูดเดียวของฮั่วอู่ ก็ตัดสินชะตากรรมของตระกูลเนี่ยทั้งตระกูลในบัดดล

นางไม่มีความเมตตาต่อตระกูลเนี่ยแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุด หากจักรพรรดิหยวนเอาเรื่องนี้ขึ้นมา ต่อให้ท่านอาจารย์ของพวกเขายื่นมือเข้ามาช่วย ก็คงเปล่าประโยชน์

นางและหวังหานอี จำต้องรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

ทว่าตงฟางหยวนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ตั้งแต่ต้นจนจบเขามองเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องขบขันเท่านั้น

ด้วยระดับพลังของพวกเขาในตอนนี้ ย่อมไม่ปล่อยให้มดปลวกเพียงไม่กี่ตัวมาทำลายอารมณ์สุนทรีย์อย่างแน่นอน

"เอาล่ะ พวกเจ้าจัดการเรื่องนี้ก็แล้วกัน"

"เจิ้นจะพาสนมรักไปเดินเล่นต่อ"

ตงฟางหยวนไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องพรรค์นี้ เขาหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเหล่าหญิงงามในพริบตา

หวังหานอีและฮั่วอู่หันไปโค้งคำนับส่งเสด็จ

จากนั้น สองสามีภรรยาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่จักรพรรดิหยวนไม่ถือสาหาความเรื่องนี้

ทว่าจักรพรรดิหยวนไม่ถือสา ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่เอาเรื่อง!

"คนของตระกูลเนี่ยที่อยู่ระดับจ้าวผู้ครองพิภพขึ้นไป จงออกมาพบเปิ่นจู่เดี๋ยวนี้!!"

หลังจากจักรพรรดิหยวนเสด็จจากไป หวังหานอีก็ปลดปล่อยพลังอำนาจแห่งกึ่งบรรพชน สุรเสียงดังกึกก้องราวกับอัสนีบาตฟาดฟัน ทำให้สรรพชีวิตทั่วนครเทพปู้เย่หน้าถอดสีด้วยความหวาดผวา!

ยอดฝีมือระดับจ้าวผู้ครองพิภพของตระกูลเนี่ย ต่างรีบเร่งลนลานไปเข้าพบเขาในเสี้ยววินาที

……………

และแล้ว บทสรุปสุดท้ายก็คือ คนของตระกูลเนี่ยทั้งหมด ถูกหวังหานอีใช้มาตรการเด็ดขาด สังหารล้างตระกูลอย่างเหี้ยมโหด!

เขาไม่ได้อธิบายถึงตัวตนของจักรพรรดิหยวน แต่ยัดข้อหากบฏให้กับตระกูลเนี่ย ยอดฝีมือระดับจ้าวผู้ครองพิภพหลายคนถูกเขาและฮั่วอู่จัดการสังหารทิ้งคาที่!

ส่วนตัวต้นเหตุอย่างเนี่ยปี้ถิง

หลังจากนางล่วงรู้ว่าหวังหานอีคือเจ้าเมือง นางก็ตกใจกลัวจนพูดไม่ออกแล้ว

วาระสุดท้ายของนาง ก็ต้องแตกซ่านหายไปเฉกเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในตระกูลเนี่ย

แม้แต่หัวหน้าพ่อบ้านของจวนเจ้าเมือง ก็ยังพลอยร่างแห ถูกฮั่วอู่ขับไล่ออกจากจวนเจ้าเมืองไปด้วย!

เหตุการณ์เหล่านี้ สร้างแรงกระเพื่อมอย่างรุนแรงทั่วนครเทพปู้เย่

ทว่านอกจากหวังหานอีและฮั่วอู่แล้ว ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงเบื้องหลังเรื่องนี้เลย

เกรงว่าคงไม่มีใครคาดคิด ว่าความเอาแต่ใจเพียงครั้งเดียวของคุณหนูใหญ่ตระกูลเนี่ย ที่ไปล่วงเกิน "คนไร้เบื้องหลัง" เข้า จะนำพามหันตภัยร้ายแรงมาสู่ตระกูลเนี่ย!

การร่วงหล่นของจ้าวผู้ครองพิภพตระกูลเนี่ย ยิ่งสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวิถีมนุษย์!

……………

บนเส้นทางโบราณแห่งหมู่ดาว

เฉียนซินโหรวถือไข่ใบนั้นไว้ในมือ นางพบว่ากลิ่นอายพลังชีวิตภายในนั้นเข้มข้นยิ่งนัก เข้มข้นเสียยิ่งกว่ายอดฝีมือระดับกึ่งจ้าวผู้ครองพิภพบางคนเสียอีก

"ฝ่าบาท นี่มันคือไข่ของสิ่งมีชีวิตใดกันแน่เจ้าคะ?"