EP.110

EP.110

เมื่อได้ยินคำพูดของดันโซ โอโรจิมารุก็เงียบไปชั่วขณะ

เขาเข้าใจว่านี่คือวิธีการทำงานของดันโซภายในหน่วยราก ในฐานะนินจาหน่วยราก พวกเขาจะต้องไม่มีชื่อไม่มีอนาคต ไม่มีอารมณ์ความรู้สึก มีเพียงภารกิจเท่านั้น

อารมณ์ถูกมองว่าเป็นภาระ เป็นอุปสรรคขัดขวางความสำเร็จ

แต่การมีอารมณ์ความรู้สึกนั้นเป็นเส้นทางที่ผิดจริงหรือ ?

โอโรจิมารุอมยิ้มเล็กน้อย "ไม่ต้องห่วงครับท่าน การวิจัยสำคัญที่สุดสำหรับผมเสมอ"

"ดี ดี อย่าเป็นเหมือนฮิรุเซ็นนะ เป็นคนลังเลและไม่เหมาะสมที่จะเป็นโฮคาเงะเลย!" น้ำเสียงของดันโซเต็ม ไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามขณะที่เขาเอ่ยถึงซารุโทบิ อีกครั้ง

ดูเหมือนว่าทุกบทสนทนากับดันโซจะวกกลับมาพูดถึงฮิรุเซ็นเสมอ ในตอนนี้เขาฟังดูเหมือนหญิงแก่ผู้ขมขื่นที่ปรารถนาอย่างแรงกล้าให้ฮิรุเซ็นลงจากตำแหน่งเพื่อที่ เขาจะได้ขึ้นเป็นโฮคาเงะแทน

มีเพียงดันโซเท่านั้นที่เข้าใจความรู้สึกของการมีความ ทะเยอทะยานสูงส่งแต่ขาดโอกาสที่จะทำให้ความฝัน นั้นเป็นจริง

"โนโนะไปไหน ?" โอโรจิมารุหมดอารมณ์ที่จะรับฟังข้อร้องเรียนของดันโซอีกต่อไปแล้ว

"เธอควรอยู่ในบริเวณหอพัก เด็กผู้หญิงคนนั้นเก่งเรื่องการปลอมตัว ฉลาดเฉลียว และใจเย็นภายใต้ความกดดัน เธอเหมาะจะเป็นสายลับมากกว่าเป็นผู้ช่วย"

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ผมจะสอนพื้นฐานให้เธอก่อน ถ้ามีเวลา ผมจะช่วยคุณฝึกฝนขั้นสูงขึ้นในภายหลัง"

"อย่างนั้นเหรอ ? งั้นก็ได้ ว่าแต่ โอโรจิมารุ..." ดันโซเรียก ขึ้นมาขณะที่โอโรจิมารุกำลังจะจากไป "นอกจาก พลังจิตและเซลล์ของโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่งแล้ว มีวิธีอื่นอีก ไหม?"

"มี แต่ไม่เหมาะกับคนอย่างคุณ" โอโรจิมารุตอบโดยไม่ หันกลับมามอง

"แล้วตอนนี้อัตราความสำเร็จของวิธีนี้อยู่ที่เท่าไหร่ ?"

"เทคโนโลยีนี้มีความพร้อมแล้ว และอัตราความสำเร็จ...อยู่ที่ประมาณ 100%"

อัตราความสำเร็จ 100% ?

โอโรจิมารุต้องมั่นใจแค่ไหนถึงได้พูดแบบนั้น ?

ดันโซรู้ดีอยู่แล้วว่าเทคนิคนี้ล้ำหน้าและได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่เขาก็ยังอยากลองใช้กับตัวเอง ถึงกระนั้น ด้วยความทะเยอทะยานของเขา ดันโซก็ยังไม่กล้าพอที่จะลองทำอะไรที่อันตรายเช่นนั้นโดยปราศจากความช่วยเหลือใดๆ

ปัญหาหลักคือ ดันโซไม่มีเนตรวงแหวน

เนตรวงแหวน ซึ่งเป็นขีดจำกัดทางสายเลือดของตระกูลอุจิวะมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการควบคุมเซลล์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 หากปราศจากมัน โอกาสที่จะล้มเหลวก็สูง และถึงแม้จะมีอิทธิพลมากเพียงใด ดันโซก็ไม่สามารถขโมยเนตรของตระกูลอุจิวะได้โดยไม่ก่อให้เกิดปัญหา

เนตรสีขาวของตระกูลฮิวงะเป็นอีกทางเลือกนึง แต่ก็มีข้อจำกัดและต้องนำดวงตาจากตระกูลหลักของตระกูลมาใช้ ซึ่งเป็นงานที่ซับซ้อนกว่ามาก นอกจากนี้ เนตรสีขาวของตระกูลฮิวงะ แม้จะมีประโยชน์ในการสอดแนม แต่ก็เทียบไม่ได้กับศักยภาพของเนตรวงแหวนของตระกูลอุจิวะสำหรับจุดประสงค์ของดันโซ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเขาปรารถนาวิชาอย่างอิซานางิจากวิชาต้องห้ามของตระกูลอุจิวะ

"ช่างมันเถอะ แจ้งข่าวให้ฉันทราบด้วยถ้ามีอะไรเพิ่มเติม" ดันโซโบกมือปัด แล้วหันไปสนใจอย่างอื่นต่อ

โอโรจิมารุยิ้มเล็กน้อยแล้วจากไป

ไม่จำเป็นต้องบอกดันโซว่าเขาค้นพบวิธีสร้างเนตรเนตร วงแหวนในคนธรรมดาโดยใช้ยืนของตระกูลอุจิวะ แม้ว่าเมื่อยืนหลอมรวมกันแล้ว ประโยชน์สำหรับโอโรจิมารุจะลดลง แต่ด้วยวิธีนี้ก็ยังสามารถสร้างเนตรเนตรวงแหวนได้มากมายนับไม่ถ้วน

อีกทางเลือกนึง หลังจากที่ใครบางคนปลุกพลังเนตรวงแหวนได้แล้ว โอโรจิมารุสามารถใช้เทคนิคการโคลนนิ่งเพื่อสร้างเนตรนั้นขึ้นมาใหม่ได้ ซึ่งจะทำให้ได้ ผลลัพธ์เช่นเดียวกันโดยไม่ต้องใช้พลังงานจากเนตรต้นฉบับ

สำหรับโอโรจิมารุ สิ่งที่หายากอย่างเนตรวงแหวนนั้นกลับเป็นทรัพยากรที่แทบจะไม่มีวันหมดสำหรับการทดลองของเขา

ในบริเวณหอพักของหน่วยราก ซึ่งนินจาชายและหญิงพักแยกกัน โอโรจิมารุเดินเล่นไปมาอย่างอิสระ เนื่องจากเป็นช่วงเช้าตรู่

"อ่อนแอเกินไป! วิดพื้นอีก 200 ครั้ง ถ้าทำไม่เสร็จ คืนนี้จะไม่ได้นอน!"

"ด-ได้..."

"หลาน นี่มันรุนแรงเกินไปหรือเปล่า ?"

"โหดเหรอ ? ถ้าเธออยากเป็นสมาชิกของหน่วยรากเธอต้องไม่ใจอ่อนเหมือนพวกนอกกลุ่มนั้น! ฉันทำแบบนี้ เพื่อประโยชน์ของเธอเอง"

"ฉันเข้าใจนะ แต่-"

"ไม่มีข้อแม้ ถ้าเธอรู้สึกสงสารเธอ เธอก็วิดพื้นแทนเธอได้เลย!"

ขณะที่โอโรจิมารุเดินเข้ามาใกล้ เขาได้ยินบทสนทนานั้น เขาเหลือบมองเข้าไปในห้องและเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมแว่นตา กำลังออกกำลังกายอย่างหนัก เหงื่อไหลหยดจากหน้าผากเปียกผมสีน้ำตาลของเธอ นินจาหญิง 2 คนนั่งอยู่ใกล้ๆ คนหนึ่งสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า อีกคนมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าจ้องมองเธออย่าง

เคร่งขรึม เมื่อพวกเธอเห็นโอโรจิมารุอยู่ที่ประตู คนที่สวมหน้ากากก็ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยท่าทางที่แสดงความเคารพ

"ท่านโอโรจิมารุ!"

หญิงผู้มีรอยแผลเป็นก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “ท่านโอโรจิมารุ!”

โอโรจิมารุไม่สนใจพวกเขา แล้วหันไปมองเด็กสาว "เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ?"

"อืม..."

"ช่างมันเถอะ โนโนะ มากับฉัน"

"หืม ?" โนโนะลังเลพลางเหลือบมองหญิงที่มีรอยแผลเป็นอย่างประหม่า

หญิงสาวผู้มีรอยแผลเป็นพูดอย่างฉุนเฉียวว่า "เธอได้ยินที่ท่านโอโรจิมารุพูดแล้วใช่ไหม ?"

"ช-ใช่!"

โนโนะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าไม่สบายใจ และรีบเดินไปหาโอโรจิมารุ เธอสงสัยว่าทำไมโอโรจิมารุถึงมาหาเธอ แต่เธอก็ไม่กล้าถามและเพียงแค่เดินตามเขาไปเงียบๆ

ในหน่วยราก อำนาจของโอโรจิมารุเป็นรองเพียงแค่ดันโซเท่านั้น และพลังของเขาก็ถือว่าน่าหวาดกลัว หญิงสาวผู้มีรอยแผลเป็นซึ่งมักจะรังแกเธอกลับแสดงความเคารพต่อเขาในทันที ซึ่งเป็นสัญญาณที่ชัดเจนถึงอิทธิพลของโอโรจิมารุ

โนโนะรู้ดีว่าที่นี่มีเพียงพละกำลังเท่านั้นที่ได้รับความเคารพ นั่นเป็นเหตุผลที่เธอไม่เคยพูดคุยกับโอโรจิมารุโดยตรงมาก่อน เธอเกรงว่าจะดึงดูดความสนใจมาที่ตัวเอง

ทั้ง 2 ออกจากฐานบัญชาการของหน่วยราก และโอโรจิมารุพาเธอไปยังบ้านพักส่วนตัวของเขา

เมื่อเข้าไปในบ้านของเขา ความสงสัยของโนโนะก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาต้องการอะไรจากเธอ ?

"นั่ง"

"ม-ไม่จำเป็นค่ะ ท่านโอโรจิมารุ ฉันยืนอยู่ได้สบาย!" โนโนะพูดตะกุกตะกักด้วยความประหม่า

ด้วยวัยเพียง 9 ขวบ เธอแทบไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับโอโรจิมารุมาก่อน และเธอไม่สามารถเดาได้ว่าเขากำลังวางแผนอะไร ความไม่แน่นอนทำให้เธอรู้สึกวิตกกังวล

"ใจเย็นๆ ฉันไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะพาเธอมาที่นี่" โอโรจิมารุกล่าวอย่างใจเย็น "ฉันได้ยินมาว่าเธอเริ่มเรียนวิชานินจาแพทย์เมื่อเร็วๆนี้ใช่ไหม ?"

"ค่ะ ท่านโอโรจิมารุ"

"เธอเรียนมานานแค่ไหนแล้ว ?"

"ประมาณ 2 เดือนกว่า"

"แค่ 2 เดือนเองเหรอ ?" โอโรจิมารุครุ่นคิด แล้วเอื้อมมือไปหยิบเอกสารกองนึงจากลิ้นชักใกล้ๆออกมา เขายื่นให้เธอ "เอาไปอ่านทบทวนเมื่อมีเวลา แล้วบอกฉันเมื่อเข้าใจแล้ว"

"นี่คือ...?"

โนโนะพลิกหน้าหนังสือด้วยความสับสน ก่อนที่เธอจะพูดอะไร โอโรจิมารุก็ยื่นขวดบรรจุของเหลวเล็กๆให้เธอ

"เอาอันนี้ไปด้วย"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________