EP.107

EP.107

ตระกูลอุซึมากิ ผู้สืบเชื้อสายจากอาชูร่าและเป็นญาติห่างๆของตระกูลเซ็นจู พวกเขามีความสำคัญเป็นพิเศษในโคโนฮะ ด้วยร่างกายที่พลังชีวิตอันเหนือกว่าคนธรรมดา พลังจักระที่มีมหาศาล และวิชาผนึกอันทรงพลัง ทำให้พวกเขาสามารถปราบสัตว์หางได้ ทำให้พวกเขาเป็นพันธมิตรที่สำคัญของหมู่บ้าน โคโนฮะนั้นรู้ถึงความสำคัญของตระกูลอุซึมากิจึงส่งนินจาไปคุ้มครองพวกเขาอย่างลับๆมาโดยตลอด 1 ในผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย อุซึมากิ คุชินะ ได้เห็นการทำลายล้างของบ้านเกิดของเธอด้วยตาตนเอง เนื่องจากร่างกายที่พิเศษของเธอและแผนการของโคโนฮะที่ต้องการให้เธอเป็นพลังสถิตร่างคนต่อไป คุชินะจึงถูกพาตัวกลับมายังโคโนฮะหลังโศกนาฏกรรมครั้งนั้น

อย่างที่โอโรจิมารุรู้ดี พลังสถิตร่างนั้นคือบุคคลที่ทำหน้าที่เป็นภาชนะสำหรับสัตว์หาง โดยกักเก็บจักระของพวกมันไว้ สถานะของคุชินะในฐานะพลังสถิตร่างของ 9 หางนั้นเป็นความลับสุดยอดที่รู้เฉพาะข้าราชการระดับสูงของโคโนฮะและหน่วยลับชั้นยอดไม่กี่หน่วยที่ได้รับมอบหมายให้คุ้มครองเธอเท่านั้น แม้แต่ 3 นินจารวมทั้งโอโรจิมารุเองก็ไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอ แต่หลังจากที่เจาะลึกเข้าไปในความลับที่ซ่อนเร้นของโคโนฮะมาหลายปี ตอนนี้แทบไม่มีอะไรที่รอดพ้นสายตาของโอโรจิมารุไปได้แล้ว

___

ในอุซึชิโอะงาคุเระ ความวุ่นวายได้ครอบงำ

"ถอย! ถอยเดี๋ยวนี้!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ารีบร้อนไปเลย เราปล้นมาได้มากพอแล้ว!"

"เราได้รับทรัพยากรมากมายที่นี่ แม้จะเป็นแคว้นเล็กๆ แต่อุซึชิโอะงาคุเระก็ยังมีสิ่งดีๆมากมายที่จะมอบให้"

"เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้! กองกำลังเสริมของโคโนฮะจะมาถึงในอีกไม่กี่นาที!"

"อะไรนะ ? โคโนฮะ ? ถอยทัพ!"

นินจาจำนวนมากต่างพากันหนีออกจากม่านพลังที่กำลังพังทลายของหมู่บ้านอุซึชิโอะงาคุเระ การล่าถอยของพวกเขารวดเร็วมุ่งหน้าไปยังท่าเรือทางตะวันออกของแคว้นน้ำวน แต่ที่ชายฝั่งตะวันตก เรือขนาดใหญ่ 3 ลำกำลังแล่นเข้ามาใกล้เกาะ

บนเรือมีนินจาระดับโจนินชั้นยอดของโคโนฮะ 24 คน ซึ่งส่วนใหญ่เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของโอโรจิมารุตั้งแต่สมัยเป็นจูนิน ซาคุโมะไม่ได้อยู่ด้วย แต่ ตระกูลอุจิวะได้ส่งคนของพวกเขามา 1 คนคือ อุจิวะ เร็ตสึ

"ท่านโอโรจิมารุ" นารา ชิกาฟุ 1 ในโจนินกล่าวอย่างใจเย็น "มีนินจาต่างแคว้นหลายคนอยู่บนเกาะนี้ เราพบพวกเขาจากการลาดตระเวน"

แม้ว่าตอนนี้ซิกาฟุจะเป็นโจนินแล้ว แต่เขายังคงจำภาพการต่อสู้ที่น่าเกรงขามของโอโรจิมารุระหว่างการสอบจูนินได้อย่างชัดเจน ความทรงจำเกี่ยวกับการที่ทีม ของโอโรจิมารุครองป่าแห่งความตายยังคงฝังแน่นอยู่ ในใจเขา ด้วยความเคารพ เขาจึงเรียกโอโรจิมารุว่า "ท่านโอโรจิมารุ" เสมอ

"อย่างนั้นเหรอ ?" โอโรจิมารุตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางรับกล้องส่องทางไกลจากชิกาฟุแล้วส่องไปยังชายฝั่งของแคว้นน้ำวน และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ มีนินจาฝ่ายศัตรูหลายคนคอยเฝ้าระวังอยู่

"มีอยู่เยอะทีเดียว" โอโรจิมารุกล่าวพลางลดกล้องโทรทรรศน์ลง

"เราควรทำอย่างไรดี ?" ชิกาฟุถามพลางรอคำแนะนำ

โอโรจิมารุยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงสงบแต่เฉียบคม “สละเรือ เราจะตรงไปหาพวกมัน ถ้าพวกมันไม่ได้สวมผ้าคาดหัวของหมู่บ้านอุซึชิโอะงาคุเระ ก็ฆ่าพวกมันให้หมด”

"เข้าใจแล้ว!" ชิกาฟุพยักหน้าก่อนจะหันไปหาคนอื่นๆ "ทุกคน สละเรือ! โจมตีศัตรูโดยตรง!"

"รับทราบ!" เหล่าโจนินที่รวมตัวกันอยู่พร้อมหน้ากันต่างกระโดดลงจากเรือลงสู่ผืนน้ำอย่างรวดเร็ว พลังจักระพุ่งพล่านไปที่ฝ่าเท้า ทำให้พวกเขาวิ่งฝ่าคลื่นไปยังชายฝั่งของหมู่บ้านอุซึชิโอะงาคุเระ

โอโรจิมารุและซึนาเดะก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"เราจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดจริงๆเหรอ โอโรจิมารุ ?" ซึนาเดะถามด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย

โอโรจิมารุหัวเราะเบาๆ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความขบขันเล็กน้อย "ยังใจอ่อนอีกเหรอซึนาเดะ ? พวก นี้เป็นศัตรูที่บุกรุกและทำลายหมู่บ้านพันธมิตรนะ เธอหวังจะได้รับความเมตตาจริงๆเหรอ ?"

ซึนาเดะเงียบไป แม้เธอจะแข็งแกร่ง แต่เธอก็ไม่เคยได้สัมผัสความโหดร้ายของสงครามขนาดใหญ่มาก่อน นอกจากการปะทะเล็กๆน้อยๆที่ฮิรุเซ็นเคยพาเธอไป เธอก็ได้รับการปกป้องจากความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงของการต่อสู้ ตอนนี้ เมื่อได้เห็นโคโนฮะเตรียมประหารผู้รุกรานจากต่างแคว้นโดยไม่ลังเล เธอก็รู้สึกถึงความลังเลใจขึ้นมาเล็กน้อย

แต่การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

___

"แย่แล้ว กองกำลังโคโนฮะมาถึงแล้ว!"

"ยื้อเวลาเอาไว้! เราต้องซื้อเวลาให้คนอื่นล่าถอย!"

"พวกแกทุกคนจะต้องตายที่นี่ โคโนฮะ!"

เหล่าผู้รุกรานจากต่างแคว้ยปะทะกับเหล่าโจนินชั้นยอดของโคโนฮะ คาถาไฟ ดิน และลมได้ปะทุขึ้นในอากาศ พลังที่ปะทะกันทำให้พื้นดินลุกไหม้

"คาถาดิน : ทะลายหิน!" 1 ในผู้รุกรานเหวี่ยงคาถาดินใส่ อุจิวะ เร็ตสึ ซึ่งหลบได้อย่างง่ายดาย เขาพุ่งตัวขึ้นไปในอากาศ เขาชักดาบออกมาเป็นวงโค้งแวววาว ดาบของเขาพบกับแรงต้านเมื่อศัตรูใช้คุในป้องกัน แต่ไม่นานเร็ตสึก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ เขาปลดอาวุธนินจาต่างแคส้นด้วยการโจมตีอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน เหล่าโจนินของโคโนฮะก็แสดงให้เห็น ถึงความแข็งแกร่งที่เหนือกว่า หลายคนมาจากตระกูลใหญ่ๆ เช่น อุจิวะ ฮิวงะ และอาบูราเมะ ความสามารถทางสายเลือดและเทคนิคประจำตระกูลทำให้พวกเขามี ข้อได้เปรียบในการต่อสู้ เมื่อรวมกับจำนวนที่มากมาย สถานการณ์จึงพลิกกลับมาเป็นฝ่ายโคโนฮะได้เปรียบอย่างรวดเร็ว

แต่โอโรจิมารุกลับเดินอย่างสบายๆ เขาผ่านสนามรบด้วยท่าทีสงบเยือกเย็นท่ามกลางความวุ่นวาย

"นี่แหละโอกาสของฉัน" 1 ในผู้บุกรุกคิดในใจเมื่อเห็นโอโรจิมารุหันหลังให้ เขาจึงขว้างดาวกระจาย 2 อันด้วยความแม่นยำอย่างร้ายกาจ

"ฟื้ว!" โอโรจิมารุหลบไปด้านข้างอย่างไม่สะทกสะท้าน โดยไม่แม้แต่จะหันไปเผชิญหน้ากับผู้โจมตี

"เขาหลบได้ยังไงโดยที่ไม่มองเลยด้วยซ้ำ ? เขามีตาอยู่ด้านหลังของหัวหรือไง ?" นินจาฝ่ายศัตรูคิดอย่างตกตะลึง

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนองอะไรไปมากกว่านี้ เขาก็รู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก เขาไม่สามารถขยับมือเพื่อผสานอินได้

เมื่อเหลือบมองลงไป เขาก็เห็นว่างูสีดำตัวนึงได้ขดตัวรอบแขนของเขาอย่างเงียบๆ มันพันแน่นและไม่ยอมคลาย

ในที่สุดโอโรจิมารุก็หันกลับมา ดวงตาสีทองดุจงูของเขาจ้องมองไปยังผู้บุกรุก “นินจาอิวะ ? ไม่สิ... นายไม่ได้ มาจากหมู่บ้านอิวะงาคุเระ”

"อ-อะไร ? รู้ได้ยังไง ?" ศัตรูพูดตะกุกตะกักด้วยน้ำ เสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว ผ้าคาดหัวและชุดของเขานั้นเหมือนกับของหมู่บ้านอิวะงาคุเระทุกประการ และวิชานินจาของเขายังเลียนแบบเทคนิคที่นินจาอิวะใช้ด้วย แล้วโอโรจิมารุรู้ได้ยังไง ?

โอโรจิมารุยิ้มเยาะ “สภาพทางธรณีวิทยาของอิวะงาคุเระนั้นเอื้อต่อการกำเนิดนินจาที่แข็งแกร่ง รูปร่างของพวกนายมันผอมบางเกินกว่าจะเป็นคนจากที่นั่น และผิวของพวกเจ้า...มันซีดเกินไป พวกนายต้องมาจากแคว้นเล็กๆที่อ่อนแออย่างเห็นได้ชัด พวกนายปลอมตัวเป็นนินจาอิวะเพื่อหลบหนีการแก้แค้น”

ผู้บุกรุกถึงกับอึ้งไปเลย ชายคนนี้เป็นใครกัน ถึงได้เดาแผนการของพวกเขาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ ?

น่าเสียดายสำหรับเขา เขาไม่มีเวลาคิดไตร่ตรองต่อเพราะงูดำยามาตะของโอโรจิมารุได้ฝังเขี้ยวลงบนคอของเขาและฉีดพิษที่ทำให้เป็นอัมพาตเข้าไป

โอโรจิมารุเรียกเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งแล้วพูดว่า "ยามานากะ ยานิจิ พาคนนี้ไปสอบสวน"

"ครับ ท่านโอโรจิมารุ" ยานิจิกล่าวตอบพลางเดินเข้าไปหาชายที่นอนนิ่งอยู่

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ลงมือ นินจาฝ่ายศัตรูอีกคนก็ขว้างคุใน 2 เล่มที่ติดยันต์ระเบิดไว้ตรงมาที่พวกเขา

"อย่าแม้แต่จะคิด!" ศัตรูตะโกน

ตูม!

เสียงระเบิดดังขึ้น สังหารนินจาที่อัมพาตในทันที โอโรจิมารุกระโดดถอยหลัง เขาหลบแรงระเบิดได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าของเขายังคงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆขณะที่ควันจางลง

"เสียดายจัง" โอโรจิมารุพึมพำขณะมองเปลวไฟค่อยๆมอดดับไป

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________