EP.162 ของขวัญ Part 1

EP.162 ของขวัญ Part 1

เครื่องบินของอาริอัสทะยานขึ้นบินไม่นานหลังจากที่โรสกลับมา ซึ่งนับเป็นครั้งที่ 2 ในรอบไม่กี่วันที่เธอสามารถยิงซูเปอร์แมนตกได้ ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในเครื่องบิน โรสก็มีคำถามมากมายที่อยากถาม แต่เธอก็ห้ามตัวเองไว้

อาริอัสสังเกตเห็นสายตาที่เธอมองมาอย่างสงสัย จึงหันมาเผชิญหน้ากับเธอ พร้อมกับยิ้มเยาะเล็กน้อยขณะ พูดว่า "ดูเหมือนเธอจะเครียดนะ อยากคลายเครียดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ?" เขาแซว

โรสรีบหันหน้าหนีเขาและปฏิเสธข้อกล่าวหา “ไม่ใช่! ฉันแค่กำลังคิด...เรื่องอื่นอยู่ นายต่างหากที่อยากจะสนิทสนมกับบอดี้การ์ดของนาย”

คำพูดของเธอทำให้อาริอัสเหลือบมองเธอเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าของเขา "ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเธอเองก็คงชอบประสบการณ์นี้เช่นกัน ทำไมเธอไม่ลองดูล่ะ-"

ก่อนที่อาริอัสจะพูดอะไรต่อ โทรศัพท์ดาวเทียมของเขาก็สั่นอีกครั้ง เขาถอนหายใจก่อนจะหยิบมันขึ้นมา ในขณะเดียวกัน โรสดูเหมือนจะทั้งโล่งใจและผิดหวัง

"ฮัลโหล ?" เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก พร้อมกับสงสัยว่าใครโทรมาหาเขา

**เอ่อ คุณมาร์โควิช ?**

"บาร์บาร่าเหรอ ?" อาริอัสถามพลางเลิกคิ้วด้วยความงุนงง จากบรรดาคนที่เขาคิดว่าน่าจะโทรมา เธอกลับไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อด้วยซ้ำ

**[เอ่อ ใช่ ฉันขอโทษที่ใช้เครือข่ายเลวีอาธานในการติดตามคุณ แต่ฉันไม่มีวิธีอื่นที่จะติดต่อคุณได้เลย]** บาร์บาร่าอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกังวล

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันคิดว่าเธอคงมีเหตุผลที่ดีที่โทรมา และคงไม่ได้แค่คิดถึงฉันหรอกใช่ไหม ?" อาริอัสเอนหลังพิงเก้าอี้พลางหยอกล้อหญิงสาว

**“ฉันไม่ได้คิดถึงคุณขนาดนั้นหรอกนะ ปกติแล้วทั้งเมืองจะคิดถึงคุณ และ-อืม เราออกนอกเรื่องไปแล้ว ฉันอยากจะบอกคุณว่า ฉันคิดว่านักเรียนบางคนที่นี่เป็นสายลับจากองค์กรหรือประเทศอื่น ที่มาที่นี่เพื่อรับสมัครคนหรืออะไรทำนองนั้น”** เธอพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

อาริอัสครุ่นคิดถึงสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ ด้วยน้ำเสียงที่สงบ “นั่นเป็นไปได้มาตลอด แต่ฉันคิดว่า เมื่อฉันไม่อยู่ บางคนอาจจะกล้ามากขึ้นก็ได้ เอาล่ะ งั้นถือว่านี่เป็นภารกิจของเธอ ฉันต้องการรายชื่อสายลับ 2 หน้าทั้งหมดในโรงเรียน และพวกเขาทำงานให้ใคร”

**[อะไรนะ? หมายถึงฉันเหรอ ? คนเดียว ? คือ ฉัน....ก็พอรับมือได้นะ แต่แค่ถามเพื่อความแน่ใจเฉยๆ...]**

"ใช่ เธอนั่นแหละ เธอสามารถขอความช่วยเหลืออะไรก็ได้ตามต้องการ ฉันเชื่อว่าเธอนั้นทำได้ใช่ไหม ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ

สิ่งนี้ยิ่งทำให้บาร์บาร่าเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้นมากขึ้นไปอีก

**[แน่นอน ฉันทำได้ ฉันสามารถจัดทำรายชื่อนั้นให้เสร็จภายใน 1 สัปดาห์]**

"งั้นก็อีก 1 สัปดาห์แล้วกัน" อาริอัสตอบแล้ววางสาย ก่อนจะหันกลับไปมองโรส เธอมองเขาแต่หรี่ตาลง แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอนั้นกังวล

อาริอัสลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเริ่มเดินตรง ไปหาเธอ

"อะไร ? โอ๊ะ ไม่นะ... เดี๋ยวสิ ฉันสาบานเลยว่าฉันกำลังมีประจำเดือน... ดูสิ นักบินจะได้ยินเรานะ โอเค อย่างน้อยก็ให้ฉันไปล้างหน้าล้างตาก่อน ฉันยังเหงื่อออกอยู่เลย โอ๊ย แย่จัง..."

___

ในขณะเดียวกัน ที่สนามบินในมาร์โคเวีย หลังจากที่บรูซได้ยินจากอีกทีมว่าซูเปอร์แมนบินมาที่สนามบิน เขาและสมาชิกคนอื่นๆของลีกก็รีบไปที่นั่น สิ่งที่พวกเขาพบทำให้พวกเขาตกใจ หรืออย่างน้อยก็บางคน

"อีกแล้วเหรอ ? นี่ถือเป็น 2 ครั้งใน 1 สัปดาห์แล้วนะ" กรีนแลนเทิร์นกล่าวขณะลอยอยู่กลางอากาศเพื่อสแกนหาศัตรู

แบทแมนเดินเข้าไป ตรวจดูการหายใจของซูเปอร์แมน แล้วถอนหายใจก่อนจะหันไปหา มาร์เชียนแมนฮันเตอร์ "พาเขาขึ้นเครื่องบินเจ็ต ดีแล้วที่เราเตรียมตัวไว้แล้วหลังจากครั้งที่แล้ว"

แฟลชพุ่งเข้าสู่ที่เกิดเหตุหลังจากสำรวจภายในสนามบินทั้งหมดแล้ว “ข้างในปลอดภัยดี ว้าว เขาโดนยิงอีกแล้วเหรอ ? ฉันรู้ว่ากระสุนอันตราย แต่เขาไม่สามารถ... เอ่อ... รู้ใช่ไหม ?” แฟลชถามพลางหันศีรษะไปทางซ้ายและขวาด้วยความเร็วสูง

กรีนแลนเทิร์นพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นเป็นประเด็นที่ดีนะ บางทีเขาอาจจะแค่ไม่ทันตั้งตัวก็ได้"

"มีประสาทการได้ยินเหนือมนุษย์และมองทะลุได้เหรอ ? ไม่มีทาง" กรีนแอร์โรว์ส่ายหัวและเดินไปหาแบทแมน "นายกำลังปิดบังอะไรเราอยู่?"

แบทแมนทำหน้าเฉยเมยและเดินตรงไปยังเครื่องบินเจ็ต “ไม่มีอะไรสำคัญ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหิน

เรื่องนี้ทำให้กรีนแอร์โรว์โกรธ แต่แฟลชก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าเขา "ใจเย็นๆน่าเพื่อน อย่าให้แบทแมนมาทำให้ฉันโมโห เขา เอ่อ... จะว่ายังไงดีล่ะ ?"

ราวกับนัดกันไว้ คิดแฟลชก็ตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า "เท่เหรอ ?"

แฟลชพยักหน้า "ใช่ ดูเท่ๆ ออกแนวหม่นๆ เคร่งขรึม และจริงจัง แต่ไม่ต้องแต่งหน้า..."

แบทแมนหันกลับมามองแฟลชด้วยสายตาหรี่ลง ทำให้แฟลชขมวดคิ้วและแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง "อะไร ?"

แบทแมนไม่พูดอะไรและขึ้นเครื่องบินไปพร้อมกับ สมาชิกคนอื่นๆที่อยู่บนเครื่อง ขณะที่แฟลชส่ายไหล่ด้วยความสับสน "ทำไมพวกคุณถึงไม่สนใจผม? พวกคุณก็รู้ว่าผมพูดถูก"

___

ในขณะเดียวกัน ที่ศูนย์บัญชาการของกลุ่มสมาพันธ์นักฆ่าที่อยู่บนภูเขา ราส์ อัล กูลได้นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่โดดเดี่ยว พร้อมกับแท็บเล็ตในมือ บนนั้นมีวิดีโอเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่สนามบิน รวมถึงภาพเหตุการณ์ที่กลุ่มลีคสมาพันธ์นักฆ่าที่ทำให้ร่างของซูเปอร์แมนล้มลง

ภาพจากฟีดหยุดลงในไม่ช้า และถูกแทนที่ด้วยสีหน้า เคร่งขรึมของแวนดัล ขณะที่เขาพูดว่า "แผนของอาริอัส มาร์โควิชประสบความสำเร็จ ลูกสาวของเขา เทอร์รา เป็นทายาทโดยตรงเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ และจะขึ้นครองบัลลังก์ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ถึงตอนนั้น พลังของไลท์จะควบคุมประชากรเมตาฮิวแมนส่วนใหญ่ สมาชิกคนอื่นๆต่างแสดงการสนับสนุน ยกเว้นนาย นายทำเช่นนั้นแม้กระทั่งก่อนหน้านี้ ซึ่งไม่ เหมือนนายเลย ราส์ นายรู้อะไรบ้าง ?"

ราส์ไม่รู้สึกหวาดกลัวแวนดัล ซาเวจเลยแม้แต่น้อย เขา แค่ส่ายหัว “สิ่งที่ฉันรู้ไม่มีประโยชน์อะไรกับนายหรือไลท์เลย เว้นแต่ว่านายจะกังวลว่าเขาเหมาะสมที่จะนำปฏิบัติการของไลท์มากกว่านาย ?”

แวนดัลรีบปฏิเสธความคิดนี้ทันที "แน่นอนว่าไม่ ฉันเป็นผู้สร้างไลท์ให้เป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ หากไม่มีฉัน ก็จะไม่มีไลท์"

"อาจจะใช่ มันยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินใครสักคนจากผลงานเพียงครั้งเดียว ตอนนี้ฉันจะคอยสังเกตการณ์ต่อไป" ราส์ตอบก่อนจะวางสาย

จากนั้นเขาก็ทรุดตัวลงพิงพนักและถอนหายใจ ลูกสาวของเขา ทาเลีย เดินเข้ามาหาเขาด้วยความกังวล “พ่อค่ะ เราต้องย้ายไปบ้านหลังใหม่แล้ว เลดี้ชีวาบอกว่ามันใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว และบ่อลาซารัสก็พร้อมแล้ว” เธอเร่งเร้า

อย่างไรก็ตาม ราส์ส่ายหัว “ฉันรู้จักร่างกายตัวเองดีที่สุด ฉันยังแข็งแรงดีอยู่มาก ที่สำคัญกว่านั้น...” เขาพูดค้างไว้ขณะมองไปยังทาเลีย ซึ่งพยักหน้าและมองไปยังระยะไกลของห้องโถงที่ดูเหมือนว่างเปล่าก่อนจะพูดขึ้นว่า “เชสเชียร์”

ในชั่วขณะต่อมา ร่างนึงได้ปรากฏขึ้นจากเงามืดด้านบน และลงมานั่งคุกเข่าต่อหน้าราส์และทาเลีย

ภาพที่ปรากฏคือหญิงสาวนักฆ่ารูปร่างผอมเพรียว สวมชุดกิโมโนสีเขียวเข้มที่มีรอยขาดและรอยฉีกอยู่ทั่วตัว มีโอบิผูกไว้รอบเอว ยาวลงมาถึงเหนือเข่าเล็กน้อย และสวมรองบูทสีดำสูงถึงเข่า

ใบหน้าของเธอถูกซ่อนอยู่หลังหน้ากากสีขาวที่ดูคล้าย หัวแมวมีลายเส้นสีแดงและรอยยิ้มกว้าง “ท่านเรียกหรือคะ” เธอถามอย่างสุภาพพร้อมกับก้มศีรษะลง

ราส์พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ใช่ เธอได้รับเลือกให้เป็นผู้ถือของขวัญที่ฉันต้องการส่งไปให้พันธมิตรใหม่ บุคคลผู้นี้อันตรายและเจ้าเล่ห์มาก มีมิตรดีกว่าศัตรู ซึ่งทำให้ภารกิจที่ฉันมอบให้ในครั้งนี้มีความสำคัญยิ่งขึ้น"

เชสเชอร์ก้มหน้าลงและตอบรับด้วยความเห็นด้วย “ฉันจะทำตามความประสงค์ของหัวปีศาจ แล้วฉันต้องนำของขวัญอะไรไปมอบให้ ?”

ราส์ยังคงท่าทีไร้ความรู้สึกและตอบว่า "ตัวเธอ เธอจะต้องยอมรับและเคารพเขาในฐานะเจ้านายคนใหม่ของเธอ ทั้งกาย ใจ และวิญญาณ หากคำทำนายของฉันเป็นจริง นี่ก็จะเป็นอนาคตของลีก"

เชสเชอร์เงียบไปครู่นึง ก่อนจะตอบตกลงอีกครั้ง แม้เธอนั้นจะลังเลอยู่บ้าง “ฉันจะทำตามความประสงค์ของหัวปีศาจ”

ราส์มองเห็นความลังเลใจที่ยังคงอยู่ในใจของนาง จึงพูดอย่างชัดเจนว่า “หากเธอจะยอมรับเขาเป็นนาย คำพูดของเขาถือเป็นที่สุด ส่วนคำพูดของฉันนั้นไร้ความหมาย หากเธอปฏิเสธ ด้วยการไม่ปฏิบัติตามคำสาบาน เธอจะถูกสังหาร แต่จะตายในฐานะศิษย์ของฉัน จงเลือกชะตาชีวิตของเธอเองเถิด”

เชสเชอร์เงียบไปอีกครั้ง ราวกับกำลังครุ่นคิด ก่อนจะถามว่า "เจ้านายคนใหม่ของฉันชื่ออะไร ?"

ราส์พยักหน้าไปทางทาเลีย ซึ่งยื่นแผ่นจารึกที่มีรูปภาพให้เชสเชียร์ ก่อนจะเฉลยว่า "ชื่อของเขาคือ อาริอัส มาร์โควิช"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________