บทที่ 26 ภารกิจสังหาร

ณ โรงแรมบนถนนเป่าซิง มหานครเซี่ยงไฮ้

"หัวหน้าครับ เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว วันนี้มีบอดี้การ์ดตามมาแค่สองคน ถือเป็นโอกาสทองเลยครับ เราจะลงมือเลยไหม?" เจ้าหน้าที่ภาคสนามหนุ่มกระซิบเสียงแผ่ว

ซุนเทาได้ยินดังนั้นก็จัดจัดการขยี้ดับบุหรี่ในมือทันที พวกเขาเฝ้าติดตามเป้าหมายรายนี้มานานแล้ว~

เป้าหมายคือข้าราชการระดับกลางที่แปรพักตร์มาจากฉงชิ่ง ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาหมอนี่มักจะปรากฏตัวตามที่สาธารณะอย่างเอิกเกริกผิดปกติ

ซุนเทารู้อยู่เต็มอกว่านี่น่าจะเป็น 'กับดัก' เขาจึงได้แต่สั่งให้คนเฝ้าดูอยู่ห่างๆ มาโดยตลอด

ทว่าในเมื่อ 'แผนการโคลด์ริเวอร์' เริ่มต้นขึ้นแล้ว ต่อให้รู้ว่าเป็นกองไฟ เขาก็ต้องกระโจนเข้าใส่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เตรียมลงมือ" ซุนเทาสั่งการด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ไม่นานนัก ซุนเทาก็พาพรรคพวกสองคนข้ามถนนไปหยุดรออยู่ที่หัวมุมถนน

ส่วนพี่น้องอีกสี่คนที่เหลือ สองคนคุมเชิงอยู่ที่ทางเข้าถนน และอีกสองคนรอแสตนด์บายอยู่ในเส้นทางที่เตรียมไว้สำหรับถอนตัวเพื่อคอยคุ้มกัน

ทว่าในขณะนั้นเอง หลังบานหน้าต่างบนชั้นสองฝั่งตรงข้าม กลับมีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองพวกเขาเขม็ง

"ผู้กองครับ พบบุคคลต้องสงสัยแล้ว!"

จ้าวซิ่งเซิง รีบพุ่งมาที่หน้าต่างแล้วมองลงไปเบาๆ เขาเห็นคนที่มีท่าทีพิรุธท่ามกลางฝูงชนในทันที

"การวางตำแหน่งของพวกมันมีปัญหาชัดเจน~ นี่มันรูปแบบการโจมตีมาตรฐานชัดๆ พวกมันมีปัญหาแน่ บอกพี่น้องเตรียมตัวให้พร้อม!"

ตลอดครึ่งเดือนมานี้ เขาต้องมาซุ่มรอพร้อมกับสายลับอีกกว่าสามสิบคนตาม 'แผนล่อซื้อ' ของโจวฮ่าวจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด

พอได้เห็นเหยื่อปรากฏตัวในที่สุด เขาก็รู้สึกตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีด

บนถนน ซุนเทาพยักหน้าส่งสัญญาณ เจ้าหน้าที่ภาคสนามสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็รีบเดินปะปนไปกับฝูงชน มุ่งตรงไปยังเป้าหมายทันที

จังหวะที่ทั้งสองเดินสวนกับคนขายชาติ พวกเขาก็ชักปืนออกมารัวยิงพร้อมกัน!

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้นไม่กี่นัด ไอ้คนขายชาติก็ถูกยิงเข้าที่หลังและช่องท้องจนฟุบลง บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างๆ ก็ถูกเก็บร่วงลงไปกองกับพื้นเช่นกัน

ถนนทั้งสายตกอยู่ในความโกลาหลทันที ผู้คนต่างพากันหวีดร้องและวิ่งหนีตายไปคนละทิศละทาง

ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมจะอาศัยความวุ่นวายถอนตัวออกมา เสียงปืนหนาหูจากรอบทิศทางก็ระเบิดขึ้นเสียก่อน!

สายลับกว่าสามสิบคนที่ซุ่มอยู่ตามร้านรวงและปากตรอกต่างเปิดฉากระดมยิงพร้อมกัน เจ้าหน้าที่ภาคสนามสองคนนั้นถูกกระสุนเจาะร่างจนพรุนในพริบตา

จ้าวซิ่งเซิงแผดเสียงสั่งการ "จับเป็นพวกมันให้ได้!"

ซุนเทาเห็นท่าไม่ดีจึงเตรียมจะตีฝ่าวงล้อมออกไป แต่น่าเสียดายที่ฝ่ายเขามากันแค่หกคน ในขณะที่ศัตรูมีกันตั้งสามสี่สิบคน

เพราะจ้าวซิ่งเซิงสั่งให้จับเป็น การโจมตีของพวกสายลับจึงค่อนข้างยับยั้งชั่งใจ พวกเขาพยายามเลี่ยงจุดสำคัญและเล็งไปที่แขนขาแทน

อย่างไรก็ตาม ฝีมือการยิงของสายลับพวกนี้ค่อนข้างจะ 'ตาถึงแต่ใจไม่ถึง' บางคนตั้งใจเล็งไหล่แต่กระสุนกลับพุ่งเข้ากลางหัวพอดี

เจ้าหน้าที่สนับสนุนสี่คนที่เหลือจึงถูกยิงร่วงไปอีกสองคน

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนีรอดไปได้ แววตาของซุนเทาก็ฉายประกายเด็ดเดี่ยว เขาตัดสินใจอ้าปากจะกัดปกเสื้อตัวเองทันที!

"ปัง!"

กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างแม่นยำ แรงปะทะมหาศาลทำให้เขาร่างเซถลาจนเสียจังหวะ กัดปกเสื้อไม่สำเร็จ

สายลับหลายคนพุ่งเข้ามารุมทึ้ง กดแขนเขาไว้แน่นพร้อมกับฉีกปกเสื้อเขาทิ้งทันที

"อยากตายเหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!" จ้าวซิ่งเซิงคว้าคางของซุนเทาแล้วง้างปากตรวจดูอย่างแรง

เมื่อพบว่าไม่มีฟันพิษซ่อนอยู่ เขาก็สั่งการอย่างเหี้ยมเกรียม "จับพวกมันแก้ผ้าให้หมด! แล้วลากคอกลับไปสอบสวนแยกห้องกันเดี๋ยวนี้!"

หลังจากจ้าวซิ่งเซิงคุมตัวนักโทษกลับมาถึงกองสืบสวนคดีพิเศษ เขาก็สั่งให้แยกขังทั้งสามคนไว้คนละที่

เขาเดินกึ่งวิ่งไปตามโถงทางเดินก่อนจะผลักประตูห้องทำงานของโจวฮ่าวออกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด "ท่านผู้อำนวยการ จับได้แล้วครับ! สายลับฉงชิ่งสามคน ดูเหมือนหนึ่งในนั้นจะเป็นหัวหน้าทีมด้วย!"

โจวฮ่าวที่กำลังตรวจเอกสารชะงักมือทันที เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมแววตาที่ฉายความลิงโลดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ตั้งแต่ก่อตั้งกองสืบสวนคดีพิเศษมา พวกเขาไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยจนพวกญี่ปุ่นเริ่มจะดูถูกในความสามารถเข้าให้แล้ว

ทว่าตอนนี้~ โอกาสสร้างความดีความชอบมาถึงมือแล้ว!

"ไป! เริ่มสอบสวนมันเดี๋ยวนี้!"

โจวฮ่าววางเอกสารทิ้งไว้ ไม่แม้แต่จะหยิบเสื้อนอกมาสวม เขารีบก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องสอบสวนทันที

ภายในห้องสอบสวน ซุนเทาถูกจับมัดแขวนไว้กลางอากาศ บาดแผลที่ไหล่ซ้ายยังคงมีเลือดไหลซึมจนเสื้อเชิ้ตแดงฉานไปครึ่งซีก

ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ดวงตายังคงความเย็นชาและแข็งกร้าว จ้องเขม็งไปยังโจวฮ่าวที่เพิ่งเดินเข้ามา

โจวฮ่าวเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าเขา "ยศอะไร รหัสอีกล่ะ?"

ซุนเทาแค่นยิ้มก่อนจะถ่มน้ำลายใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง "ถุย! ไอ้หมาขายชาติ!"

น้ำลายปนเลือดพุ่งเฉียดหน้าโจวฮ่าวไปติดแหม่ะอยู่ที่ผนัง

สีหน้าของโจวฮ่าวเขียวคล้ำลงทันที เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดหน้าอย่างใจเย็น ก่อนจะซัดหมัดเข้าใส่บาดแผลที่ไหล่ของซุนเทาเต็มแรง!

"อั้ก!" ซุนเทาครางออกมา เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนด้วยความเจ็บปวด

"คิดว่าแค่ปิดปากเงียบแล้วจะทนได้งั้นเหรอ? ฉันมีวิธีอีกร้อยแปดที่จะง้างปากแกให้พูดออกมา"

โจวฮ่าวถอยหลังออกมาพลางสะบัดมือส่งสัญญาณ "ฟาดมัน!"

เจ้าหน้าที่สอบสวนรีบคว้าแส้หนังที่มีหนามแหลมจุ่มลงในน้ำเกลือ ก่อนจะหวดลงบนแผ่นหลังของซุนเทาสุดแรงจนเนื้อปริแตกเป็นทางยาว

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

เสียงแส้กระทบเนื้อดังถี่ราวกับห่าฝน ทุกครั้งที่หวดลงไปมันจะพรากเอาเศษเนื้อออกมาด้วย เสียงกรีดร้องของซุนเทาดังก้องไปทั่วห้องสอบสวน แต่เขายังคงกัดฟันแน่น ไม่มีการร้องขอชีวิต หรือหลุดปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง~

ร่างของซุนเทาเต็มไปด้วยเลือดจนดูแทบไม่ได้ แผ่นหลังแทบไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์ เลือดไหลหยดลงสู่พื้นจนแดงฉาน

ลมหายใจของเขาเริ่มสั้นและแผ่วเบา แต่แววตายังคงดื้อรั้นไม่ยอมก้มหัวให้ใคร

"จะทนทุกข์ไปเพื่ออะไร? แค่แกยอมร่วมมือ ฉันจะสั่งให้คนพาแกส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย"

ริมฝีปากของซุนเทาถูกฟันตัวเองกัดจนขาดวิ่น เขาพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก พลางเอ่ยเสียงแหบพร่า "ฝัน... ไปเถอะ... ไปลงนรกซะ..."

โจวฮ่าวเริ่มหมดความอดทน เขาเดินไปที่แท่นวางอุปกรณ์ทรมาน หยิบคีมเหล็กเรียวยาวขึ้นมาควงเล่นต่อหน้าซุนเทา "เคยได้ยินเรื่อง 'ถอนเล็บ' ไหม? นิ้วมือคนเราน่ะมันเชื่อมต่อกับหัวใจนะ... เจ็บเจียนตายเลยล่ะ"

ซุนเทาจ้องหน้าเขาเขม็ง พลางเค้นแรงเฮือกสุดท้ายคำรามออกมา "เอาเลยสิ ไอ้หมาขายชาติ! มาดูกันว่าเครื่องมือทรมานของแกจะแข็งกว่า หรือกระดูกของฉันจะแข็งกว่ากัน!"

"แกอยากตายนักใช่ไหม!" โโจวฮ่าวคว้ามือซ้ายของซุนเทามาขึงไว้ แล้วใช้คีมเหล็กหนีบเข้าที่เล็บหัวแม่มืออย่างแรงก่อนจะกระชากออกอย่างเหี้ยมโหด!

"อ๊ากกกกกก!!"

ซุนเทากรีดร้องสุดเสียงจนแทบขาดใจ ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

นิ้วหัวแม่มือของเขาโชกไปด้วยเลือด เล็บถูกถอนออกไปทั้งแผ่น เผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงสดที่อยู่ข้างใต้

ในที่สุด ซุนเทาก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนสลบเหมือดไป

ในขณะที่โจวฮ่าวเตรียมจะสั่งให้เอาน้ำเย็นมาราดให้เขาฟื้น ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักออกอย่างแรง จ้าวซิ่งเซิงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมรายงานการสอบสวนในมือ

"ท่านผู้อำนวยการครับ อีกสองคนที่เหลือมีคนหนึ่งยอมปริปากสารภาพแล้วครับ!"

ดวงตาของโจวฮ่าวเป็นประกายวาววับ เขาวางคีมเหล็กในมือลงแล้วคว้าใบรายงานมาอ่านทันที ก่อนจะเผยสีหน้าลิงโลดออกมา "ดี! ดีมาก!"

เขาไม่คาดคิดเลยว่า กลุ่มคนที่จับมาได้นี้จะไม่ใช่สายลับกระจอกๆ จากสถานีเซี่ยงไฮ้ แต่เป็นทีมลอบสังหารที่ส่งตรงมาจากกองบัญชาการใหญ่ฉงชิ่ง!

ตามคำสารภาพ ทีมปฏิบัติการชุดนี้ลอบเข้าเซี่ยงไฮ้มาได้หนึ่งเดือนแล้ว โดยมีหน้าที่หลักคือการกำจัดคนขายชาติโดยเฉพาะ

และนักโทษที่อยู่ตรงหน้าเขาที่ปางตายอยู่นี้ ก็คือหัวหน้าทีมปฏิบัติการที่มีชื่อว่า ซุนเทา มียศเป็นร้อยเอกแห่งจวินถ่ง

จ้าวซิ่งเซิงโน้มตัวเข้ามากระซิบ "ท่านครับ นี่คือปลาตัวใหญ่จริงๆ ตามคำให้การ ฐานที่มั่นของพวกมันอยู่ที่ร้านขายของชำฝูซุ่นชาง เลขที่ 38 ถนนเหวินเมี่ยว และยังมีสมาชิกอีกเกือบสิบคนซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินครับ"

แววตาของโจวฮ่าววาบโรจน์ เขาออกคำสั่งกับจ้าวซิ่งเซิงทันที "ระดมกำลังทีมปฏิบัติการทั้งหมด เดี๋ยวนี้! ไปล้อมร้านขายของชำนั่นซะ อย่าให้หลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

พวกเขาสูญเสียเวลาไปกับการสอบสวนมากพอแล้ว และเนื่องจากตอนจับกุมมีการยิงปะทะกันเกิดขึ้น ก็ไม่รู้ว่าพวกที่เหลือจะไหวตัวทันได้รับข่าวไปหรือยัง

หลังจากจ้าวซิ่งเซิงออกไป โจวฮ่าวก็หยิบรายงานการสอบสวนขึ้นมาอ่านอีกรอบ เขาพบว่าในคำสารภาพไม่ได้มีการพูดถึงเหตุระเบิดที่โรงแรมหลี่ฉาเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับสถานีเซี่ยงไฮ้อีกด้วย

ดูเหมือนว่า~ การจะเค้นเอาข้อมูลสำคัญที่เป็นหัวใจหลักนี้ออกมา เขาคงยังต้องหาทางง้างปากจากตัวซุนเทาให้ได้อยู่ดี