บทที่ 649 : ประกาศจับ

บทที่ 649 : ประกาศจับ

ณ ลานหน้าหอผู้คุมกฎ

กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนกำลังจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส

"ศิษย์พี่ใหญ่"

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับเปลี่ยนเเปลงเทวะรูปร่างผอมบางคนหนึ่งเอ่ยปากถามขึ้น

"เจ้านั่นมันเป็นใครมาจากไหนกัน แค่เพิ่งเข้าสำนักมา ก็ได้เป็นผู้อาวุโสสายนอกซะแล้ว"

คนที่ถูกเรียกว่า 'ศิษย์พี่ใหญ่' คือผู้บำเพ็ญเพียรระดับผสานวิถี และยังเป็นศิษย์เอกแห่งสำนักหลัวเซียวยุคที่สองอีกด้วย

เขามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เฉินซานซือเพิ่งปรากฏตัวเมื่อครู่ โดยไม่ปริปากพูดอะไร

"ผู้อาวุโสสายนอกแล้วมันทำไมล่ะ?"

ตาเฒ่าระดับเปลี่ยนเเปลงเทวะคนหนึ่งพึมพำขึ้นมา

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าแอบได้ยินท่านบรรพชนปรึกษาหารือกับผู้อาวุโสระดับสูงหลายท่าน บอกว่าในอนาคต เจ้านี่มีโอกาสสูงมากที่จะได้เป็น 'ผู้สืบทอด' ของสำนักหลัวเซียวเชียวนะ!"

"อะไรนะ?!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ถึงกับฮือฮาตกตะลึง ก่อนจะเริ่มถกเถียงกันเสียงขรม

"สำนักหลัวเซียวของพวกเรา คือสำนักเซียนอันดับหนึ่งแห่งเผ่ามนุษย์ และท่านผู้อาวุโสติงซิวของพวกเรา ก็มีอายุขัยยืนยาวเทียบเท่าฟ้าดิน

“เรื่องผู้สืบทอดน่ะยังอีกยาวไกลนัก พวกเจ้าทั้งหลาย ทางที่ดีอย่าได้แอบไปปล่อยข่าวลือมั่วซั่วจะดีกว่า” ศิษย์พี่ใหญ่ เติ้งป๋ายอวี๋ แค่นเสียงเย็นชา

"ศิษย์พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว"

คนอื่นๆรีบหุบปากเงียบทันที

…..

หลังจากลงทะเบียนเข้าสำนัก และกลายเป็นศิษย์ของสำนักหลัวเซียวอย่างเป็นทางการแล้ว

ติงซิวก็พาเฉินซานซือขึ้นไปยังพระราชวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ ณ จุดสูงสุดของสำนักหลัวเซียว...ตำหนักสวรรค์หลัวเซียว

ภายในโถงใหญ่

มีผู้อาวุโสถึงห้าท่านนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ในจำนวนนั้นมีทั้งมหาเซียนระดับจอมเซียนและปรมาจารย์เซียนรวมอยู่ด้วย

"ท่านนี้คือ เจินจุนเป้าผู่"

"นี่คือ หยวนจุนหานจาง"

"ผู้อาวุโสไท่หัว"

"และนี่คือ ผู้อาวุโสอวิ๋นจี๋"

ติงซิวแนะนำให้รู้จักทีละคน

"ส่วนผู้อาวุโสท่านอื่นๆกำลังปิดด่านฝึกตนอยู่ วันหน้าคงมีโอกาสได้พบกัน"

"สหายตัวน้อย เจ้าคือเฉินซานซือใช่ไหมล่ะ?"

หยวนจุนหานจางดูเป็นสตรีวัยกลางคนที่ใจดีและเป็นมิตร

"ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็พักผ่อนให้สบายเถอะนะ ต่อไปนี้สำนักหลัวเซียว ก็คือบ้านของเจ้าบนโลกเบื้องบนแล้วล่ะ"

"ใช่แล้วๆ"

ผู้อาวุโสไท่หัวเป็นชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราดกดำ เขาพูดด้วยน้ำเสียงดังกังวาน

"ไอ้หนู! ต่อจากนี้ไปในโลกผู้บำเพ็ญเพียร ถ้ามีใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องเจ้า เจ้าก็มาบอกข้าได้เลย เดี๋ยวข้าจะไปถล่มประตูสำนักพวกมันให้พังพินาศไปเลย!"

ผู้อาวุโสท่านอื่นๆต่างก็แสดงท่าทีเป็นกันเองเช่นเดียวกัน

ราวกับว่า...พวกเขาได้พบหน้าลูกหลานของสหายเก่าที่ล่วงลับไปแล้วจริงๆอย่างไรอย่างนั้น

เรื่องนี้ทำเอาเฉินซานซือถึงกับ 'ตั้งรับแทบไม่ทัน' เลยทีเดียว

ต้องเข้าใจก่อนนะ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับท็อปของโลกผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสิ้น

หากเขาได้รับการปกป้องดูแลจากคนเหล่านี้จริงๆเส้นทางการฝึกฝนในอนาคตของเขาก็คงจะราบรื่นและสะดวกสบายสุดๆไปเลย

ทว่า ในใจของเฉินซานซือก็ยังคงมีความเคลือบแคลงสงสัยอยู่ดี

มันจะง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ?

เขาจะได้มีโอกาสนอนตีพุงเป็น 'คุณชายน้อย' ผู้ร่ำรวยจริงๆงั้นหรือ?

หลังจากทักทายกันเสร็จสรรพ

ติงซิวก็แนะนำผู้บำเพ็ญเพียรอีกคนที่อยู่รุ่นหลังลงมาให้รู้จัก

"นี่คือ ฟางฝูเหยา ศิษย์ของข้าเอง ต่อไปเขาจะคอยรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยของเจ้า"

เฉินซานซือหันไปมอง ก็พบว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่มีรูปลักษณ์เหมือนชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ แต่ระดับพลังในตอนนี้ เกรงว่าคงจะอยู่ในระดับจอมเซียนเป็นแน่

เขาประสานมือคารวะ "คารวะผู้อาวุโสขอรับ"

"เจ้าเป็นถึงผู้สืบทอดของผู้อาวุโสเหมย เรียกข้าว่าศิษย์พี่ก็พอแล้วล่ะ" ฟางฝูเหยามีสีหน้าเรียบเฉย

"สหายตัวน้อยเฉิน เจ้าใกล้จะทะลวงเข้าสู่ระดับผสานวิถีแล้วใช่ไหมล่ะ?"

ติงซิวดีดนิ้วเบาๆส่งป้ายหยกประจำตัวชิ้นหนึ่งไปอยู่ในมือของชายหนุ่ม

"นี่คือป้ายหยกประจำหอคัมภีร์ เจ้าสามารถเข้าไปเลือกวิชาฝึกตนระดับผสานวิถีได้ตามใจชอบเลยนะ"

สำหรับเฉินซานซือในตอนนี้ เขาต้องการเคล็ดวิชาจำนวนมากจริงๆเพื่อนำมาเพิ่ม 'ค่าประสบการณ์' ให้กับตัวเอง

"อ้อ มีอีกเรื่องหนึ่ง"

"แม่หนูเจียงนั่น ก็สมควรจะทะลวงมิติขึ้นมาได้แล้วใช่หรือไม่ล่ะ?"

เฉินซานซือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า

"แท่นทะลวงมิติที่โลกเบื้องล่าง จะเปิดใช้งานได้เพียงครั้งเดียวในรอบสามร้อยปีเท่านั้น หากศิษย์พี่หญิงต้องการจะขึ้นมา เกรงว่าคงต้องรออีกสามร้อยปีข้างหน้าล่ะขอรับ"

เขายังไม่สามารถเชื่อใจสำนักหลัวเซียวได้อย่างสนิทใจ

ดังนั้น เรื่องที่ศิษย์พี่หญิงวางแผนจะลอบขึ้นมายังโลกเบื้องบนผ่านรอยแยกมิตินั้น สมควรจะปิดบังเอาไว้ก่อนจะดีกว่า

"ใช่ๆดูความจำของชายชราคนนี้สิ"

ติงซิวทำท่าจะหมุนตัวเดินจากไป แต่ก็หยุดชะงักอีกครั้ง

"มีอีกเรื่องหนึ่ง สหายตัวน้อยเฉินเคยคิดที่จะนำ 'ลูกเเก้วอธิษฐานฟ้าเพื่อมวลประชา' ขึ้นมายังโลกเบื้องบนบ้างหรือไม่ล่ะ?"

"นำขึ้นมางั้นหรือขอรับ?" เฉินซานซือส่ายหน้า

"เจ้าคงยังไม่รู้สินะ"

"ลูกเเก้วอธิษฐานฟ้าเม็ดนั้น เป็นสมบัติล้ำค่าที่ผู้อาวุโสเหมยลงมือหลอมขึ้นมาด้วยตัวเอง นอกเหนือจากการใช้สะกดโชคชะตาแล้ว มันยังมีสรรพคุณวิเศษอีกมากมาย

“การทิ้งมันไว้ที่โลกเบื้องล่างถือเป็นการใช้ของเสียเปล่าจริงๆ หากนำมันขึ้นมายังโลกเบื้องบน ข้าเชื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนของเจ้าอย่างมหาศาลเลยทีเดียว

"และป้ายคำสั่งผู้พิทักษ์นั่น ในอนาคตเมื่อเจ้าต้องออกตามหาโบราณสถาน มันจะเป็นกุญแจสำคัญอย่างยิ่ง ซึ่งจุดนี้...ข้าคิดว่าเจ้าคงพอจะสัมผัสได้ด้วยตัวเองแล้วล่ะ"

"คำแนะนำของผู้อาวุโสติง ผู้น้อยจะนำไปพิจารณาอย่างถี่ถ้วนขอรับ"

"เจ้าเป็นถึงผู้อาวุโสของสำนักหลัวเซียวของข้าแล้ว ขืนยังเรียกผู้อาวุโสๆอยู่แบบนี้ มันจะดูห่างเหินเกินไปหน่อยนะ"

ติงซิวพูดด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส

"หากสหายตัวน้อยไม่รังเกียจ ต่อไปนี้ก็เรียกข้าว่าอาจารย์ลุงเถอะ ส่วนข้าก็จะเรียกเจ้าว่าเจ้าหนูซานซือ…ดีหรือไม่ล่ะ?"

"ผู้อาวุโสกล่าวหนักไปแล้วขอรับ"

เฉินซานซือแอบคำนวณในใจ

อีกฝ่ายอายุอย่างน้อยๆก็สองแสนปีเข้าไปแล้ว การเรียกเขาว่าศิษย์หลาน ถือเป็นการ 'อัปเกรดสถานะ' ตัวเองขึ้นมาแบบก้าวกระโดดสุดๆเลยทีเดียว

"เอาล่ะ"

"ศิษย์เอ๋ย เจ้าพาศิษย์น้องของเจ้าไปจัดแจงที่พักให้เรียบร้อยเถอะ"

ฟางฝูเหยาเป็นคนพูดน้อย เขาเพียงแค่พยักหน้ารับคำ ก่อนจะพาเฉินซานซือเดินออกไป

ภายในโถงใหญ่พลันตกอยู่ในความเงียบงัน

เนิ่นนานผ่านไป เจินจุนเป้าผู่ถึงได้ลูบเคราแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"น่าแปลกจริงๆพวกท่านลองคิดดูสิ ว่าเหตุใดผู้อาวุโสเหมยถึงได้มอบการสืบทอดให้กับเจ้าหนูนี่ล่ะ? ถึงแม้พรสวรรค์ของเขาจะไม่เลว แต่ทุกๆไม่กี่หมื่นปี โลกเบื้องบนก็มักจะมีอัจฉริยะแบบนี้โผล่มาให้เห็นอยู่เสมอ แถมเจ้านี่ยังมาจากโลกเบื้องล่างอีกด้วย"

ติงซิวทอดสายตามองไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มเดินจากไป พลางทอดถอนใจอย่างแผ่วเบา

"บางที...อาจเป็นเพราะเขามาจากโลกเบื้องล่างนี่แหละ"

"ท่านผู้อาวุโสติง" ผู้อาวุโสอวิ๋นจี๋เอ่ยขึ้น

"นักพรตซู่สือแห่งตำหนักเป่ยเฉินมาถึงแล้วขอรับ รอท่านอยู่ที่โถงด้านหลัง"

"อืม"

ติงซิวเพียงแค่คิด ร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่ที่โถงด้านหลังในพริบตา

ที่โต๊ะน้ำชา มีชายชราคิ้วยาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ ข้างกายมีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงยืนคอยปรนนิบัติ

เมื่อเห็นติงซิว ชายชราผู้นั้นก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน

"ผู้อาวุโสติง เหตุใดท่านถึงต้องขัดขวางข้าด้วย? สำนักของข้าผูกใจเจ็บกับไอ้เด็กนั่นไปแล้ว หากไม่ฆ่ามันเสียตั้งแต่ตอนนี้ จะรอให้มันเติบโตกล้าแข็งขึ้นมาก่อนหรือไง?!"

"ซู่สือเอ๋ย..."

ติงซิวใช้ไม้เท้าพยุงกาย ค่อยๆเดินเข้าไปหา

"เจ้าเองก็บำเพ็ญเพียรมาตั้งแสนกว่าปีแล้ว จะทำอะไร ทำไมถึงยังเอาแต่คิดจะฆ่าฟันกันอยู่อีกเล่า?"

เเน่​นอน​ว่า นักพรตซู่สือไม่แยแสคำตักเตือนนั้น

"เรื่องเมล็ดพันธุ์มารเป็นเรื่องใหญ่ยิ่งยวด แต่เฉินซานซือกลับพยายามขัดขวางไม่ให้พวกเรานำมันกลับมา ในตอนนั้นหากไม่ยอมให้คนของคุนซีฆ่ามัน แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า?

“ในเมื่อความแค้นได้ก่อตัวขึ้นแล้ว ก็ต้องจัดการถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก——”

"สหายซู่สือ"

ติงซิวหรี่ตาลง กลิ่นอายอันยากจะอธิบายแผ่ซ่านออกมาจากร่าง

"เฉินซานซือในตอนนี้ คือผู้อาวุโสแห่งสำนักหลัวเซียวของข้า เรื่องบาดหมางระหว่างพวกเจ้าที่ผ่านมาก็ให้มันจบไป และในอนาคต จะต้องไม่มีความแค้นต่อกันอีกต่อไป"

"นี่ท่าน...ตั้งใจจะรั้งตัวมันไว้จริงๆงั้นรึ?!"

นักพรตซู่สือแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"ติงซิวเอ๋ย คนเลวพวกข้าตำหนักเป่ยเฉินเป็นคนรับบทไป แต่ผลงานความดีความชอบท่านกลับฮุบไปทำซะเอง หน้าหนาใช้ได้เลยนี่!

"ท่านก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าหนานกงชิงเหยาเป็นศิษย์ของสำนักข้า ในอนาคต นางจะต้องถูกนำตัวขึ้นลานประหารเซียนอย่างแน่นอน!

"และเมล็ดพันธุ์มารในตัวของเจียงซีเยว่ ข้าก็ไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด!

"ความแค้นลึกล้ำราวกับทะเลเลือดเช่นนี้ ไอ้เด็กนั่นไม่มีทางที่จะไม่แก้แค้นแน่!

"ดังนั้น วันนี้ต่อให้ท่านจะพูดอะไรก็เปล่าประโยชน์ ไอ้เด็กนั่น...ตำหนักเป่ยเฉินของข้าจะต้องฆ่ามันให้จงได้!"

"ข้าบอกไปแล้วไง..."

ติงซิวเน้นย้ำทีละคำ

"คนผู้นี้ ข้าจะคุ้มครอง หากสหายซู่สือคิดจะลงมือ ก็ลงมือเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยสิ"

"ท่าน?! ท่านจะรังแกกันเกินไปแล้วนะ!"

นักพรตซู่สือโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"ตาเฒ่าแซ่ติง! อย่าคิดว่าตัวเองมีอาวุโสสูงกว่าแล้วจะมาชี้นิ้วสั่งข้าได้นะโว้ย ข้าเอง...ก็เป็นถึงปราชญ์สูงสุดแห่งเผ่ามนุษย์เหมือนกันนะ!"

"ประโยคนี้ เจ้าพูดได้ถูกต้องเลยล่ะ"

ติงซิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเชื่องช้า

"นับตั้งแต่ผู้อาวุโสเหมยดับสูญไป ในใต้หล้านี้ ก็ไม่มีใครที่บรรลุมรรคาก่อนข้า และไม่มีใครที่มีอาวุโสสูงกว่าข้าอีกแล้ว หากจะพูดถึงลำดับชั้นแห่งวิถีสวรรค์ ข้าผู้นี้แหละ...คือ 'อันดับหนึ่ง' อย่างแท้จริง!"

รูปร่างของเขาดูเตี้ยเล็กมากก็จริง

แต่ในสายตาของนักพรตซู่สือในเวลานี้ ร่างนั้นกลับดูใหญ่โตราวกับจะบดบังท้องฟ้า แม้แต่กฎเกณฑ์แห่งวิถีสวรรค์ก็ยังถูกเขาบดบังไว้เบื้องหลัง

"หึหึ~"

หางตาของนักพรตซู่สือกระตุกยิกๆเมื่อดึงสติกลับมาได้ เขาก็แค่นเสียงหัวเราะหยัน

"ข้าไม่สู้กับท่านหรอก! แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องพูดให้ชัดเจน หากไม่สามารถตามหาเมล็ดพันธุ์มารกลับมาได้ภายในเวลาที่กำหนด ผลที่ตามมา...ท่านก็รับผิดชอบเอาเองก็แล้วกัน! ศิษย์เอ๋ย พวกเราไป!"

กล่าวจบ…เขาก็พาผู้บำเพ็ญหญิงข้างกายเดินออกจากโถงไป

ทั้งสองขี่นกกระเรียนเซียน บินทะลุผ่านภูเขาเซียนของสำนักหลัวเซียวไปทีละลูก จนกระทั่งลับสายตา หายวับเข้าไปในชั้นเมฆแห่งสวรรค์ชั้นเก้า

"บ้าชะมัด!"

นักพรตซู่สือสบถด่าออกมาก่อน แล้วลูบเคราพึมพำกับตัวเอง

"ไอ้แก่หนังเหนียวนั่น ทำไมถึงต้องมายอมหมางใจกับข้าเพราะไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ด้วยล่ะ?

"ตอนที่เพาะบ่มเมล็ดพันธุ์มาร มันนี่แหละที่เป็นคนลงแรงมากที่สุด

"หรือว่าในสายตาของมัน ไอ้เด็กแซ่เฉินนี่...จะมีความสำคัญมากกว่าเมล็ดพันธุ์มารงั้นรึ?"

"ท่านอาจารย์ หรือว่าจะเป็นเพราะโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์เจ้าคะ?” มู่หรงซวงเจี้ยนเอ่ยขึ้น

"ในตัวเฉินซานซือ แบกรับโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์จากโลกเบื้องล่างเอาไว้เกือบทั้งหมด พรสวรรค์ก็ยอดเยี่ยม ในอนาคตมีโอกาสสูงมากที่จะก้าวไปถึงจุดสูงสุด ประกอบกับเผ่ามนุษย์เราขาดไร้มหาจักรพรรดิมาเนิ่นนาน เผ่าอื่นๆก็เริ่มเคลื่อนไหวเตรียมการ..."

"เป็นไปไม่ได้!"

นักพรตซู่สือขัดจังหวะทันที

"ถ้าเทียบกับเมล็ดพันธุ์มารแล้ว ไอ้เรื่องของพวกเผ่าต่างๆพวกนั้นมันก็แค่เรื่องขี้ปะติ๋วเท่านั้นแหละ!"

"ท่านอาจารย์ ศิษย์ขอเสียมารยาทถามสักคำเถิดเจ้าค่ะ เมล็ดพันธุ์มาร...แท้จริงแล้วมันเอาไว้ทำอะไรกันแน่เจ้าคะ ถึงได้ทำให้ท่านและเหล่าปราชญ์สูงสุดใส่ใจกันมากถึงเพียงนี้..."

นางยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ต้องรีบหุบปากฉับทันที

สายตาของท่านอาจารย์ บ่งบอกชัดเจนว่า 'เรื่องที่ไม่ควรถาม ก็จงอย่าถาม'

นางเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถามว่า

"แล้วเฉินเหล่ยล่ะเจ้าคะ? จะจัดการอย่างไรดี?"

"สมควรฆ่าก็ฆ่าทิ้งซะ" นักพรตซู่สือตอบ

"ไอ้แก่หนังเหนียวนั่นอยากจะทำตัวเป็นคนดี ก็เชิญมันทำไปเถอะ แต่ข้าไม่ยอมเป็นไอ้โง่ให้ใครหลอกใช้หรอกนะ!"

….

ณ ภูเขากวนหลาน

เฉินซานซือลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่

ภูเขาลูกนี้ หากเทียบกับภูเขาเซียนลูกอื่นๆของสำนักหลัวเซียวแล้ว ถือว่าไม่ใหญ่โตนัก

แต่สำหรับใช้เป็นถ้ำพำนักของเขาเพียงคนเดียว มันก็ออกจะกว้างขวางเกินไปเสียด้วยซ้ำ

"ศิษย์น้อง" ฟางฝูเหยาเอ่ยขึ้น

"หลังจากนี้ ที่นี่ก็คือลานฝึกธรรมของเจ้าแล้วนะ ส่วนเรื่องจะรับศิษย์หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าเอง วันธรรมดาข้าก็จะอยู่ที่ 'ยอดเขากระจกใส (หมิงจิ้งเฟิง)' ข้างๆนี้นี่แหละ มีอะไรก็ไปหาข้าได้ตลอดเวลาเลยนะ"

"ขอบคุณมากขอรับศิษย์พี่"

หลังจากส่งอีกฝ่ายกลับไป เฉินซานซือก็มุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์ เลือกหยิบเคล็ดวิชาสุดยอดของเส้นทางเซียนและวิถียุทธ์มาอย่างละสิบกว่าเล่ม แล้วเริ่มลงมือศึกษาอย่างจริงจัง

วันเวลา...ดูเหมือนจะสงบสุขลงจริงๆ

ในแต่ละวัน เขาเอาแต่หมกตัวฝึกฝนอย่างหนัก เวลาว่างก็เอาเคล็ดวิชามานั่งศึกษาค้นคว้า แล้วก็ออกไปทำภารกิจของสำนักบ้างประปราย

เผลอแป๊บเดียว...ก็ผ่านไปถึงสามปีแล้ว

ตั้งแต่มาถึงโลกเบื้องบน เขาก็ได้รับ 'หยาดน้ำค้างคืนเทพ' มาครอบครอง ย่อมสามารถสกัดโอสถทะลวงด่านออกมาได้ บวกกับการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงเป็นเวลานาน ในที่สุด เขาก็มาถึงคอขวดของการทะลวงระดับเสียที

….

ภายในอาณาเขตเพลิงสวรรค์

เฉินซานซือหลับตาทำสมาธิ โคจรพลังตามเคล็ดวิชาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ภายในกาย

ภายในศีรษะของเขา มีแสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องออกมาเป็นระลอก

ตำหนักจี๋เจิน, มหาจักรพรรดิไท่จี๋

ตำหนักเสวียนตาน, เทพไท่อี้แห่งจงหวง

ตำหนักไท่หวง, เทพไท่ซ่าง

ตำหนักโคลนทั้งเก้า ถูกเปิดออกจนหมดสิ้น!

[เคล็ดวิชา: คัมภีร์มังกร (ระดับเจตจำนงเเห่งเทพ.ขั้นปลาย)]

[ความคืบหน้า: 0/0]

[ผลลัพธ์: จ้าวแห่งวิถีอัคคี]

[จ้าวแห่งวิถีอัคคี: ควบคุมกฎเกณฑ์แห่งไฟ ต้านทานวิชาธาตุไฟทุกชนิดที่อยู่ในระดับเดียวกันหรือต่ำกว่า และมีพลังต้านทานวิชาธาตุไฟระดับสูงได้อย่างมหาศาล]

จ้าวแห่งวิถีอัคคี!

เมื่อมีคุณสมบัตินี้ แทบจะพูดได้เลยว่า ไม่ว่าเฉินซานซือจะฝึกฝนไปถึงระดับใด ผู้บำเพ็ญที่ใช้วิชาธาตุไฟทุกคน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ก็จะเป็นได้แค่เด็กอมมือที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลย

แต่ปัญหาก็คือ...

มันยังมีตัวตนระดับ 'จอมเซียนวิถียุทธ์' ดำรงอยู่น่ะสิ

ตำแหน่งจอมเซียนวิถียุทธ์ มีเพียงห้าตำแหน่งเท่านั้น คือ 'ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน'

หากต้องการก้าวขึ้นเป็นจอมเซียนคนใหม่ มีทางเลือกเพียงสองทาง คือรอให้จอมเซียนคนปัจจุบันทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์เซียนไปเสียก่อน หรือไม่ก็รอจนกว่าเขาจะหมดอายุขัยดับสูญไป จากนั้นค่อยไปแข่งขันกับผู้บำเพ็ญระดับผสานวิถีคนอื่นๆ

ส่วนการจะอาศัยกำลังของตนเอง เพื่อลงมือสังหารจอมเซียนคนปัจจุบันนั้น...แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

บนเส้นทางแห่งวิถีเดียวกัน จอมเซียนมีอำนาจควบคุมพลังแห่งกฎเกณฑ์ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด แล้วพวกเขาจะถูกผู้ฝึกฝนรุ่นหลังสังหารได้อย่างไรกัน?

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เฉินซานซือได้ค้นคว้าตำราโบราณไปไม่น้อย

ผู้บำเพ็ญระดับผสานวิถีในโลกนี้ กว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่ได้เลื่อนขั้นเป็นจอมเซียน ล้วนได้ตำแหน่งมาจากการ 'ส้มหล่น' ทั้งสิ้น

ดังนั้น...

เขาจึงไม่คิดที่จะเดินตามรอยเท้าของผู้อื่นอีกต่อไป แต่เขาต้องการจะสร้างเส้นทางเดินของตัวเองขึ้นมาใหม่

หลอมรวมเซียนและยุทธ์เป็นหนึ่งเดียว!

ก้าวขึ้นเป็น จอมเซียนวิถียุทธ์!

แต่มันจะง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ?

ฟังดูเหมือนเป็นทางลัดที่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกคนอื่นแย่งชิงตำแหน่งได้ แต่แท้จริงแล้ว มันกลับเป็นการเพิ่มภาระให้หนักอึ้งขึ้นไปอีก เพราะจำเป็นต้องฝึกฝนทั้งสองเส้นทางให้ไปถึงจุดสูงสุดเสียก่อน จึงจะมีโอกาสประสบความสำเร็จ

สิ่งแรกที่เฉินซานซือต้องทำ ก็คือการสร้างเคล็ดวิชา 'ผสานวิถี' ของตัวเองขึ้นมา

มีเพียงการสร้างเคล็ดวิชาขึ้นมาเองเท่านั้น จึงจะสามารถพิสูจน์ได้ว่า เขามีความเข้าใจใน 'มรรคา' อย่างลึกซึ้งเพียงพอที่จะดำเนินการ 'ผสานสองวิถีเป็นหนึ่งเดียว' ได้

[ทักษะ: การอ่าน (บรรลุขั้นสูง)]

[ความคืบหน้า: 1529/2000]

…..

หลายปีมานี้ที่ขึ้นมาบนโลกเบื้องบน เฉินซานซือได้อ่านตำราโบราณไปมากมายมหาศาล ทำให้ความชำนาญของทักษะการอ่านหนังสือเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ประกอบกับในมือยังมี 'ผลโพธิ์' อีกหนึ่งผลที่ยังไม่ได้กิน เขาเชื่อมั่นว่าขอเพียงแค่ปิดด่านฝึกตนแบบยาวๆสักครั้ง ก็จะสามารถฝึกฝนทักษะนี้ให้บรรลุขั้นสูงสุดได้อย่างแน่นอน

เมื่อมีพรสวรรค์ในการรู้แจ้งที่เพียงพอ การสร้างเคล็ดวิชาย่อมไม่ใช่ปัญหา

แต่ก่อนหน้านั้น...เฉินซานซือยังมีเรื่องที่ต้องไปจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อน

ตามที่ได้ตกลงกันไว้...เขาควรจะไปหาจุดเชื่อมต่อมิติ เพื่อรอรับศิษย์พี่หญิงขึ้นมายังโลกเบื้องบนได้แล้ว

เรื่องนี้...ทางที่ดีที่สุดคือต้องไม่ให้คนของสำนักหลัวเซียวรู้เด็ดขาด

เฉินซานซือออกจากถ้ำพำนัก แล้วมุ่งหน้าตรงไปยัง 'ยอดเขาไท่ชู' ทันที

ยอดเขาไท่ชู เป็น 'ยอดเขาผู้คุมกฎ' ของสำนักหลัวเซียว การรับภารกิจสำนัก รับรางวัล รวมไปถึงการโยกย้ายตำแหน่งของศิษย์ภายในสำนัก ล้วนถูกจัดการที่นี่ทั้งหมด

ในเมื่อเขาต้องการจะออกจากสำนักหลัวเซียวไปสักพัก และไม่อยากให้ใครสงสัย วิธีที่ดีที่สุดก็คือการรับภารกิจของสำนักไปทำบังหน้าเสียเลย

"พวกเจ้าดูนั่นสิ นั่นมันไอ้เด็กใหม่ที่อยู่ภูเขากวนหลานไม่ใช่รึ?"

"ทำไมมันถึงได้เป็นผู้อาวุโสตั้งแต่แรกเข้าเลยวะ? ข้าเองก็เป็นระดับเปลี่ยนเเปลงเทวะขั้นปลายเหมือนกันนะโว้ย!"

เมื่อมาถึงโถงผู้คุมกฎ

เสียงซุบซิบนินทาและชี้ไม้ชี้มือก็ดังเข้าหูเฉินซานซือไม่ขาดสาย

ถึงขั้นมีศิษย์จำนวนไม่น้อยแอบลือกันให้แซด ว่าในอนาคต เขาจะได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดต่อจากติงซิวด้วยซ้ำ...

จากการที่เขาคลุกคลีอยู่ในสำนักหลัวเซียวมาหลายปี จากสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินมา...

ดูเหมือนติงซิวจะไม่ได้แค่พูดเล่นๆเรื่องที่จะให้เขาสืบทอดสำนักหลัวเซียว แต่น่าจะเอาจริงเลยล่ะ

จนถึงตอนนี้ เฉินซานซือก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่ดี

แต่เรื่องพวกนั้นเอาไว้ค่อยคิดทีหลังก็แล้วกัน

เขาทอดสายตามองไปยังกำแพงหยก แล้วเริ่มค้นหาภารกิจที่เหมาะสมกับตัวเอง

"สำนักสังหารเซียน?

"สำนักหลัวเซียวกำลังออกประกาศจับคนของสำนักสังหารเซียนงั้นหรือ?"

…………..