บทที่ 33 - การ์ดพระราชาโพดำและข้าวหลามตัด

บทที่ 33 - การ์ดพระราชาโพดำและข้าวหลามตัด

วันสุดท้าย

เหลือเวลาอีกเพียงวันเดียวก่อนที่การทดสอบรอบตัดสินสำหรับเด็กใหม่จะเปิดฉากขึ้น

โจวเค่อไขความลับของการ์ดพระราชาของตัวเองได้สำเร็จแล้ว

แต่มันยังไม่พอ ห่างไกลจากคำว่าพอมากนัก

แค่รู้ความลับของการ์ดในมือตัวเองมันจะไปพออะไรได้ล่ะ

การ์ดพระราชามีทั้งหมดสามใบ

เขาต้องการมันทั้งหมด

"เหล่าทวยเทพได้ประทานไพ่เทวะให้กับผู้ที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศ และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของชนชั้นสูง..."

ในชั่วโมงประวัติศาสตร์ ศาสตราจารย์ชราภาพยังคงพร่ำสอนเรื่องราวประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ในขณะที่นักเรียนนับไม่ถ้วนข้างล่างพากันสัปหงกหัวทิ่มหัวตำ

โจวเค่อฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเบื่อหน่ายพลางหมุนการ์ดพระราชาในมือเล่นไปมา

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเรียนหรอกนะ แต่ตั้งแต่เปิดเทอมวันแรก โจวเค่อก็สแกนเนื้อหาในหนังสือเรียนจนทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้วต่างหาก

ความรู้พื้นฐานพวกนี้ เขาอัดเข้าสมองไปหมดเกลี้ยงแล้ว

เขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังสีเงินที่นั่งฟังเลกเชอร์อยู่อย่างตั้งอกตั้งใจในแถวหน้า

ซูเฉินซีนั่งหลังตรงแหน่ว สายตาจดจ้องไปที่กระดานดำโดยไม่กะพริบตา

"หมดคาบเมื่อไหร่ ต้องหาโอกาสไปตะล่อมถามเรื่องการ์ดพระราชาของเธอซะหน่อยแล้ว"

"กริ๊งงง"

เสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้นได้จังหวะพอดี

โจวเค่อหาววอด บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า เพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปหาองค์หญิงเพื่อสืบข่าว

แต่ใครจะไปนึกว่า เงาร่างสีเงินนั่นจะพุ่งวูบมานั่งแหม่ะอยู่ตรงหน้าเขาก่อนเสียแล้ว

ซูเฉินซีเป็นฝ่ายชิงลงมือเข้ามาหาเขาถึงที่

"โอ๊ะ บังเอิญจัง ฉันก็กำลังจะไปหาเธออยู่พอดีเลย" โจวเค่อกะพริบตา "เธอมีธุระอะไรก็ว่ามาก่อนเลย"

สีหน้าของซูเฉินซีดูจริงจังเอาเรื่อง

"โจวเค่อ ฉันรู้ว่าเพราะอิทธิพลของเยี่ยหลิงเทียน เลยแทบจะไม่มีใครกล้าไปเข้าทีมของนายเลย"

"และนั่นก็ทำให้เพื่อนนักเรียนหลายคนที่เดิมทีอยากจะสนับสนุนนาย ต้องจำใจหันมาเข้าทีมของฉันแทน"

โจวเค่อส่ายหน้าเบาๆ พลางถอนหายใจ "เรื่องแบบนี้มันช่วยไม่ได้นี่นา"

"ก็เยี่ยหลิงเทียนไม่กล้าไปกร่างใส่เธอนี่ นักเรียนที่ถูกขู่พวกนั้นไม่กล้าเข้าทีมฉัน แต่ก็ไม่อยากไปเป็นพวกเยี่ยหลิงเทียน ก็เลยต้องไปพึ่งใบบุญเธอแทนไงล่ะ"

ซูเฉินซีพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว และเพราะเหตุผลนี้แหละ จริงๆ แล้วลูกทีมของฉันบางคนก็ยังอยากจะช่วยนายอยู่นะ"

"ฉันไม่ควรจะแย่งเพื่อนร่วมทีมนายมาแบบนี้ ดังนั้น—"

"เรามาจับมือเป็นพันธมิตรกันเถอะ"

"พันธมิตรเหรอ" โจวเค่อกะพริบตาปริบๆ เป็นเชิงให้เธอพูดต่อ

"ถูกต้อง การแข่งขันในวันพรุ่งนี้น่าจะเป็นสงครามระหว่างสามอาณาจักรของพระราชาทั้งสามคน"

"เราสองคนร่วมมือกัน แท็กทีมจัดการกับเยี่ยหลิงเทียนก่อนเป็นอันดับแรก"

"นายสามารถดึงตัวลูกทีมของฉันไปช่วยบัญชาการรบได้เลยนะ"

โจวเค่อระบายยิ้มบางๆ "ขอบใจในความหวังดีนะ"

"แต่ว่า... ฉันไม่ต้องการหรอก"

ซูเฉินซีอึ้งไปครู่หนึ่ง "นายไม่ต้องการงั้นเหรอ"

"ใช่สิ" โจวเค่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ

"สิบแปดปีที่ผ่านมา ฉันชินกับการอยู่คนเดียวแล้วล่ะ ขืนมีเพื่อนร่วมทีมเยอะแยะ มันจะกลายเป็นภาระมาผูกมัดฉันซะเปล่าๆ"

"มีเพื่อนแท้ที่พร้อมจะสนับสนุนฉันจากใจจริงแค่สองสามคนก็พอถมเถแล้ว"

"อีกอย่าง ฉันก็ถูกใจลูกทีมทั้งสองคนของฉันมาก แค่พวกเขาก็เกินพอแล้วล่ะ"

ซูเฉินซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ฉันเข้าใจแล้วล่ะ"

"แต่ว่านะ... การทดสอบครั้งก่อน ฉันก็ยังถือว่าติดหนี้บุญคุณนายอยู่นะ"

"จนถึงวินาทีสุดท้ายนายก็ยังไม่ยอมฆ่าฉัน การที่ฉันคว้าตำแหน่งพระราชามาได้ก็เพราะนายช่วยไว้เป็นส่วนใหญ่"

"ถ้านายมีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกมาได้เลย ตราบใดที่ฉันทำได้ ฉันยินดีช่วยเต็มที่เลย"

พอได้ยินข้อเสนอนี้ เปลือกตาของโจวเค่อก็กระตุกวูบ "แน่ใจนะว่าช่วยได้ทุกเรื่องจริงๆ"

เขาส่งยิ้มพรายพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้

ซูเฉินซีพยักหน้าเบาๆ "ฉันพูดคำไหนคำนั้น"

"เยี่ยม งั้นบอกความลับของการ์ดพระราชาของเธอมาสิ" โจวเค่อโพล่งออกไปตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

"เอ๊ะ" คราวนี้ซูเฉินซีถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

"ความลับของการ์ดพระราชาเหรอ... ฉันไม่รู้อะ" ซูเฉินซีตอบเสียงอ่อย

"ฉันไม่ได้คิดจะไขความลับของการ์ดพระราชาเลยนี่นา ฉันคิดว่าแค่ใช้พลังของฉันก็น่าจะผ่านการทดสอบไปได้แล้วล่ะมั้ง"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ" โจวเค่อแบมือออกไป

ซูเฉินซีวางการ์ดพระราชาโพดำลงบนมือของโจวเค่ออย่างไว้เนื้อเชื่อใจ

โจวเค่อพินิจพิเคราะห์การ์ดพระราชาใบนี้ มันอยู่ในสภาพสมบูรณ์กริ๊บ ไม่มีแม้แต่รอยยับหรือรอยพับสักนิด

เขาทอดถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"องค์หญิงของฉันเอ๋ย ถึงเธอจะฉลาดเป็นกรด แต่เธอก็พึ่งพาแต่การใช้กำลังมากเกินไปแล้วนะ กำลังรบมันแก้ไขปัญหาได้ไม่หมดทุกอย่างหรอกนะรู้ไหม"

ว่าแล้วโจวเค่อก็ออกแรงบิดข้อมือกะทันหัน ฉีกการ์ดพระราชาใบนั้นขาดเป็นสองท่อนอย่างหน้าตาเฉย

ซูเฉินซีนั่งเบิกตาโพลงจ้องมองเขาด้วยความตื่นตะลึง ยังประมวลผลไม่ทันว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น "หา"

แคว่ก!

"นายทำบ้าอะไรเนี่ย!" ในที่สุดใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและสง่างามเป็นอาจิณของซูเฉินซีก็แตกร้าว เกิดระลอกคลื่นแห่งความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาจนได้

เธอรีบคว้าเศษการ์ดพระราชาที่ขาดวิ่นเป็นสองซีกกลับมาทันที

"ซูเฉินซี เธอติดหนี้ฉันอีกรอบแล้วนะ" โจวเค่อทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

ฉับพลันนั้นเอง เส้นใยสีเงินก็พวยพุ่งออกมาจากการ์ดพระราชา ก่อนจะก่อตัวร้อยเรียงกันเป็นข้อความบรรทัดเล็กๆ

[ฆ่าฟันเพื่อคว้าชัย]

"นี่มันอะไรกัน" ซูเฉินซียังคงงุนงง ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

"คำใบ้สำหรับการแข่งขันพรุ่งนี้ไงล่ะ" โจวเค่อตอบสั้นๆ ได้ใจความ

"แต่... นายไขความลับมันได้ยังไงกัน"

"ง่ายนิดเดียว ก็ดูจากดอกไพ่ไง"

"การ์ดพระราชาของฉันเป็นดอกไพ่โพแดง นั่นก็แปลว่าฉันต้องใช้ความจริงใจปฏิบัติต่อมันถึงจะไขปริศนาได้"

"ส่วนการ์ดพระราชาของเธอเป็นดอกไพ่โพดำ ซึ่งเป็นตัวแทนของกำลังรบและการทำลายล้าง"

"ดังนั้นวิธีไขปริศนาก็ง่ายแสนง่าย—ก็แค่ทำลายการ์ดใบนี้ทิ้งซะก็สิ้นเรื่อง"

ซูเฉินซีจ้องมองโจวเค่อด้วยความทึ่ง ก่อนจะค้อมตัวลงเล็กน้อย และกลับไปตีหน้านิ่งสงบเหมือนเดิม

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"พรุ่งนี้ไม่ว่าการแข่งขันจะออกมาในรูปแบบไหน ฉันก็จะไม่ลงมือทำร้ายนายเด็ดขาด"

"ฉัน... ติดหนี้นายอีกแล้วสินะ"

...

หลังเลิกเรียน โจวเค่อก็เดินทอดน่องออกจากห้องเรียนอย่างสบายอารมณ์

ณ ตอนนี้ เขาล้วงความลับของการ์ดพระราชามาได้ถึงสองใบแล้ว

[ฆ่าฟันเพื่อคว้าชัย]

[แผ่นดินนี้ไม่อาจมีราชันย์สองพระองค์]

ตอนนี้ขอแค่หลอกตะล่อมเอาข้อมูลมาจากเยี่ยหลิงเทียนได้ เขาก็จะรวบรวมเบาะแสได้ครบถ้วนบริบูรณ์

โอ๊ะ!

นึกถึงปุ๊บก็โผล่มาปั๊บเลยแฮะ

เยี่ยหลิงเทียนเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องเรียนข้างๆ พอดี

ในมือของเขากำลังลูบคลำการ์ดพระราชาของตัวเองไปมาพลางพึมพำกับตัวเอง

"ไอ้เวรเอ๊ย การ์ดบ้านี่มันดูคำใบ้ยังไงวะเนี่ย"

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วยัดการ์ดพระราชาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อด้านซ้าย

โจวเค่อรีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที

"ไง สนใจดูมายากลสักหน่อยไหมล่ะ"

พอเห็นโจวเค่อเดินเข้ามาใกล้ เยี่ยหลิงเทียนก็ตั้งการ์ดระวังตัวแจราวกับเจอศัตรูตัวฉกาจ

"แกต้องการอะไร คราวนี้ฉันยังไม่ได้ไปแหยมอะไรแกเลยนะเว้ย!"

โจวเค่อชักมีดสั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วควงเล่นไปมาเบาๆ

"จะลุกลี้ลุกลนไปทำไมเล่า หาเพื่อนคุยเล่นด้วยนิดหน่อยไม่ได้หรือไง"

เยี่ยหลิงเทียนกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อเห็นมีดสั้นเล่มนั้น

โจวเค่อควงมีดสั้นในมือจนครบสามรอบ ก่อนจะเสกมันให้หายวับไปกับตาในดังเป๊าะ

เยี่ยหลิงเทียนเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน

วิชาล่องหนงั้นเรอะ นี่มันพลังพิเศษของสายข้าวหลามตัดไม่ใช่หรือไง แล้วไอ้โจวเค่อมันใช้เป็นได้ยังไงวะ

ยังไม่ทันที่เยี่ยหลิงเทียนจะตั้งสติได้ โจวเค่อก็พุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัว แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา

"อ๊ะ ที่แท้มีดสั้นก็ย้ายมาอยู่ในนี้นี่เอง!"

โจวเค่อล้วงเอามีดสั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเยี่ยหลิงเทียน

"มายากลจบแล้ว เจอกันพรุ่งนี้ในการแข่งขันนะ"

โจวเค่อทิ้งทวนไว้แค่นั้น แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้เยี่ยหลิงเทียนยืนเหวออยู่กับที่เพียงลำพัง

"เป็นบ้าอะไรของมันวะ ประสาทแดก"

เยี่ยหลิงเทียนส่ายหน้าแรงๆ ไล่ความมึนงง พลางล้วงมือเข้าไปสำรวจในกระเป๋าเสื้อตัวเอง

?

ฉิบหายแล้ว!

การ์ดพระราชาหายไปไหนวะเนี่ย!

...

หลังจากเดินห่างออกมาจนลับสายตา โจวเค่อก็ล้วงเอาการ์ดพระราชาข้าวหลามตัดออกมาจากกระเป๋า

มายากลคือศิลปะแห่งการแสดง และหัวใจสำคัญของมันก็คือ... การเบี่ยงเบนความสนใจของผู้ชม

เขาแกล้งทำเป็นเสกมีดสั้นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเยี่ยหลิงเทียน แต่จริงๆ แล้วก็แค่ใช้เทคนิคอันแนบเนียนซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อต่างหาก

จากนั้นก็อาศัยจังหวะชุลมุน แสร้งทำเป็นล้วงมีดสั้นออกมา แล้วฉวยโอกาสตอนที่เยี่ยหลิงเทียนยังตั้งตัวไม่ติด ฉกการ์ดพระราชาในกระเป๋าเสื้อของหมอนั่นมาแทน

ลูกไม้นี้ โจวเค่อใช้ 'ล้วงกระเป๋า' บ่อยมากสมัยเด็กๆ

โจวเค่อพลิกการ์ดข้าวหลามตัดไปมาในมือ

"เอาล่ะ ถึงคราวต้องมาไขความลับของแกบ้างแล้ว"

[จบแล้ว]