บทที่ 35 - จนตรอก

บทที่ 35 - จนตรอก

เช้าตรู่วันที่สาม หลังจากโอเว่นอาบน้ำชำระล้างร่างกายเรียบร้อย เขาก็เดินมายังใจกลางเมืองปานเกอ สองแขนค่อยๆ กางออก ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะลอยขึ้นสู่กลางอากาศอย่างช้าๆ

พริบตาต่อมาแสงแห่งธาตุสีเหลืองนวลตาก็สว่างวาบขึ้นกลางฝ่ามือทั้งสองข้าง

คลื่นแสงสีเหลืองแผ่กระจายออกจากตัวเขาเป็นวงกว้าง

ทุกอาณาบริเวณที่คลื่นแสงพาดผ่านจะบังเกิดเสียงหึ่งๆ สะท้อนกลับมา

นี่คือเสียงสะท้อนจากผืนปฐพีหลังจากที่เขาใช้วิชาสำรวจชีพจรปฐพีนั่นเอง

"ตำแหน่งของพวกหมาป่าศึกอยู่ตรงนี้สินะ"

เมื่อโอเว่นที่ลอยอยู่กลางอากาศสามารถตรวจจับตำแหน่งของหมาป่าศึกได้แล้ว เขาก็ใช้วิชาเชื่อมโยงจิตวิญญาณส่งข้อมูลทั้งหมดไปให้นายทหารเผ่ามนุษย์ทุกคน

"รวมกำลัง"

"สังหารหมาป่าศึกให้สิ้น"

เมื่อโอเว่นชี้เป้าตำแหน่งของหมาป่าศึกได้ชัดเจน เหล่านายทหารก็พากันนำทัพเข้ากวาดล้างพวกมันทันที

"นี่มันอะไรกัน"

จู่ๆ พลังธาตุอันมหาศาลก็สะท้อนกลับมาหาโอเว่นอย่างรุนแรง

"มีอสูรสงครามซ่อนตัวอยู่ในเมืองนี้"

หลังตั้งสมาธิสัมผัสอย่างละเอียด โอเว่นก็หน้าถอดสี รีบส่งข่าวนี้ให้เฟอร์จิลรู้ทันที

"อะไรนะ"

"เมืองเล็กๆ แค่นี้จะมีอสูรสงครามโผล่มาได้ยังไง"

เฟอร์จิลแทบไม่อยากเชื่อข้อมูลที่ได้รับจากโอเว่น

อสูรสงครามทรงพลังอำนาจมหาศาล เป็นอาวุธตีเมืองที่หาได้ยากยิ่งในแต่ละจักรวรรดิ ลำพังแค่ขนาดของเมืองปานเกอย่อมไม่มีสิทธิ์ครอบครองอาวุธสงครามระดับนี้ได้แน่

ทว่าเหตุการณ์ต่อจากนั้นกลับตอกย้ำภาพความเป็นไปไม่ได้ให้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ผืนดินไกลออกไปแตกร้าวเป็นหลุมยักษ์ ก่อนที่อสรพิษศึกห้าหัวจะพุ่งพรวดทะลุพื้นดินขึ้นมา ทะยานเข้าหาโอเว่นที่ลอยอยู่กลางนภากาศ

ร่างอันใหญ่โตมหึมาพร้อมกับหัวอสรพิษแสนอัปลักษณ์ทั้งห้าขยับเคลื่อนไหว พลางไล่เข่นฆ่ากองทัพมนุษย์ที่กำลังง่วนอยู่กับการกวาดล้างหมาป่าศึกไปด้วย

เมื่ออู๋เทียนอี้เห็นว่าหมาป่าศึกสูญเสียกำลังพลไปมาก เขาจึงสั่งให้อสรพิษศึกห้าหัวบุกทะลวงออกมาโดยตรง

"อสรพิษศึกห้าหัว"

เฟอร์จิลเบิกตากว้างแทบถลน

"โอเว่น ร่วมมือกันฆ่ามัน"

"ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้มันอาละวาดนานกว่านี้ ขวัญกำลังใจทัพเราได้แตกกระเจิงแน่"

"ถึงตอนนั้นจะแก้ไขอะไรก็สายไปแล้ว"

[อสูรสงครามทุกตัวล้วนมีสกิลเฉพาะตัว อย่างอสรพิษศึกห้าหัวก็มีสกิลเสียงคำรามอสรพิษ (เสียงคำรามอสรพิษ: แผดเสียงคำรามกึกก้อง มีโอกาสลดทอนขวัญกำลังใจของกองทัพศัตรู)]

หากปล่อยให้พวกมันยืดเยื้อการต่อสู้ ขวัญกำลังใจของศัตรูจะตกต่ำลงอย่างรุนแรง

นี่ต่างหากคือความน่ากลัวที่แท้จริงของพวกมันซึ่งทำให้ยากจะรับมือ

"ตกลง"

โอเว่นรับคำก่อนจะคลายวิชาสำรวจชีพจรปฐพี

"คุ้มกันฉันด้วย"

"ไม่มีปัญหา"

เฟอร์จิลตะโกนลั่น

"ทุกคนถอยห่างจากอสรพิษศึกห้าหัว"

สิ้นเสียงคำสั่ง เขาก็ชักกระบี่ยาวข้างเอวพุ่งทะยานเข้าใส่อสรพิษศึกห้าหัวทันที

เฟอร์จิล หนึ่งในสิบยอดนักดาบแห่งจักรวรรดิ ผู้มีพลังรบระดับ B-

แม้ตัวอสรพิษศึกห้าหัวจะใหญ่โตมโหฬาร แต่เขาก็มั่นใจว่าสามารถรับมือมันได้ด้วยตัวคนเดียว

หากไม่กังวลว่ามันจะบั่นทอนขวัญกำลังใจทหาร เขาคงบุกลุยเดี่ยวเข้าไปบั่นคอมันเพื่อสลักเกียรติยศบทใหม่ให้ตัวเองไปแล้ว

อสรพิษศึกห้าหัวเห็นว่ายังมีสิ่งมีชีวิตกล้าพุ่งเข้ามาหา โทสะก็พลันพวยพุ่ง หัวทั้งห้าอ้าปากกว้าง พ่นกระสุนธาตุหลากสีสันออกมาพร้อมกัน

ไฟ น้ำ ดิน ลม สายฟ้า

กระสุนเวททั้งห้าธาตุพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เฟอร์จิลด้วยความเร็วสูง

เปลวเพลิงสีครามลุกโชนขึ้นรอบกายเฟอร์จิล ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นฉับพลัน ร่างนั้นสลับวูบไหวไปมาระหว่างกระสุนธาตุทั้งห้าอย่างพลิ้วไหว

"ตายซะ"

เมื่อหลุดรอดจากการโจมตีของกระสุนธาตุมาได้ เฟอร์จิลก็ตวาดลั่น ตวัดกระบี่ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของอสรพิษศึกห้าหัวอย่างจัง

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายคือคมกระบี่ของเขากลับถูกเกล็ดหนังของมันสกัดกั้นเอาไว้

"ไม่ถูกแล้ว"

"พลังของอสรพิษศึกห้าหัวตัวนี้มันผิดปกติ"

เฟอร์จิลตื่นตระหนกสุดขีด ไม่คิดเลยว่ากระบี่ของตนจะฟันไม่เข้าแม้แต่รอยขีดข่วน

แต่ถึงแม้คมกระบี่จะไม่ระคายผิว ทว่าอสรพิษศึกห้าหัวก็ยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด

มันตวัดหางฟาดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

หัวทั้งห้าพุ่งเข้าขย้ำเฟอร์จิลพร้อมกันในคราวเดียว

เพียงชั่วพริบตา เฟอร์จิลก็ถูกไล่ต้อนจนมุม

"โอเว่น"

เมื่อตระหนักได้ถึงความแข็งแกร่งที่ผิดปกติ เฟอร์จิลก็รีบตะโกนเรียกเพื่อนทันที

"มาแล้ว"

โอเว่นขานรับ พลังธาตุดินในมือสว่างวาบ ผืนดินส่งเสียงคำรามกึกก้อง

พริบตาเดียว หนามดินขนาดยักษ์หลายสิบแท่งก็พุ่งเสียบทะลุพื้นดินเข้าใส่อสรพิษศึกห้าหัว

อสรพิษศึกห้าหัวบิดตัวหลบหลีกอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังโดนหนามดินแท่งหนึ่งเสียบทะลุร่างจนได้

"โฮก"

อสรพิษศึกห้าหัวแผดเสียงร้องลั่น สะบัดหัวใหญ่ยักษ์ทั้งห้าไปมาอย่างคลุ้มคลั่ง

"อสรพิษศึกห้าหัวตัวนี้ไม่รู้ไปโดนอะไรมา พลังของมันถึงได้พุ่งปรี๊ดขึ้นไปถึงระดับ B"

เฟอร์จิลอาศัยจังหวะนี้ตะโกนบอกข้อสันนิษฐานของตนให้โอเว่นฟัง

"ระดับ B งั้นเหรอ"

"งานหยาบแล้วสิทีนี้"

แม้ทั้งโอเว่นและเฟอร์จิลจะเป็นยอดฝีมือระดับ B ทั้งคู่ ทว่าการใช้ร่างมนุษย์เข้าห้ำหั่นกับอสูรสงครามร่างยักษ์ ย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด

"เจ้ามู่ออร์นี่มัน"

"ไปสรรหาอสูรสงครามแบบนี้มาจากไหนกันเนี่ย"

"เกรงว่าถ้าไม่ใช้เวลาสักวันนึง คงโค่นมันไม่ลงแน่"

เฟอร์จิลรู้ดีว่าอสรพิษศึกห้าหัวมีสกิลฟื้นฟูสภาพร่างกาย เขาจึงเตรียมใจรับมือกับศึกยืดเยื้อไว้แล้ว

"เอาล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็รีบลงมือเถอะ ยังไงซะมันก็มีตั้งห้าชีวิตนี่นะ"

โอเว่นรับคำ สองมือเปล่งประกายพลังธาตุ เตรียมร่ายเวทมนตร์โจมตีระลอกต่อไป

"จัดไป"

เฟอร์จิลเห็นดังนั้นก็กระชับกระบี่ในมือพุ่งทะยานเข้าใส่อสรพิษศึกห้าหัวอีกครั้ง

...

"อสรพิษศึกห้าหัวมีห้าชีวิต ไม่รู้ว่าจะยื้อไปได้ถึงเที่ยงพรุ่งนี้หรือเปล่านะ"

อู๋เทียนอี้พึมพำกับตัวเองอยู่ภายในห้องใต้ดินแห่งหนึ่งของเมืองปานเกอ

"เกรงว่าจะไม่ไหวน่ะสิ"

มู่ออร์ที่เพิ่งหนีตายลงมาจากกำแพงเมืองนั่งพักอยู่ข้างๆ เขา

"ถึงอสรพิษศึกห้าหัวจะมีพลังเพิ่มขึ้นเป็นระดับ B- แล้วก็ตาม แต่มันไม่มีทางรับมือเฟอร์จิลกับโอเว่นพร้อมกันได้หรอก"

"ลำพังแค่อาศัยสกิลกับร่างกายใหญ่โตนั่น ถ้ายื้อได้จนถึงค่ำก็เก่งมากแล้ว"

ภารกิจของอู๋เทียนอี้คือต้องรักษาเมืองไว้ให้ได้สามวัน อย่างน้อยก็ต้องยื้อไปให้ถึงเที่ยงของวันพรุ่งนี้ พอได้ยินมู่ออร์พูดแบบนี้ ใบหน้าของเขาก็พลันฉายแวววิตกกังวล

มู่ออร์หันมองอู๋เทียนอี้ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

"เจ้าไม่ใช่ซาลานี่นา"

อู๋เทียนอี้สะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองทันที

"ฉันก็คือซาลาไง..."

"ไม่ เจ้าไม่ใช่"

มู่ออร์ยิ้มพลางพูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน

"ที่จริงคงไม่มีม้วนคัมภีร์เวทมนตร์อะไรนั่นหรอกมั้ง"

"พลังวิเศษพวกนั้นมันเป็นของเจ้าเองต่างหากล่ะ"

อู๋เทียนอี้ได้ยินคำพูดของมู่ออร์ก็ลุกพรวดขึ้นยืนทันที แววตาฉายชัดถึงความระแวดระวัง

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้ตั้งใจจะสืบหาตัวตนที่แท้จริงของเจ้าหรอกนะ"

"ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้าอยากช่วยพวกเราต้านทานกองทัพมนุษย์ให้ได้นานที่สุด"

"แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้ามู่ออร์

"ข้าเดาว่าเจ้าคงมีเหตุผลที่ต้องช่วยพวกเราป้องกันเมืองใช่ไหมล่ะ"

"แถมยังต้องป้องกันให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วย"

อู๋เทียนอี้ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

มู่ออร์เห็นดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ

"ดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะช่วยยื้อเวลาให้เจ้าอีกสักหลายวันก็แล้วกัน"

"ยื้อเวลาอีกหลายวันงั้นเหรอ"

"แค่นายกับฉันเนี่ยนะ"

อู๋เทียนอี้มองมู่ออร์ด้วยความประหลาดใจ เขาเดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายไปเอาความมั่นใจมาจากไหน

มู่ออร์ส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ ไม่ต้องพึ่งเจ้าหรอก"

"แค่ข้าคนเดียวก็พอแล้ว"

"เจ้าทำเพื่อพวกเรามามากพอแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ"

อู๋เทียนอี้จ้องมองมู่ออร์

"ยกให้นายงั้นเหรอ"

"ขนาดอสรพิษศึกห้าหัวระดับ B- ยังหยุดพวกมันไม่ได้ แล้วนายจะทำอะไรได้"

มู่ออร์ระบายยิ้ม ทว่าแววตากลับดำดิ่งไปด้วยความโศกเศร้าลึกล้ำ

"ข้าจะเดินบนเส้นทางแห่งฮีโร่อีกครั้ง"

[จบแล้ว]