บทที่ 28 เสร็จนาฆ่าโคถึก

"รับปากอะไรไว้?"

หลินชิงเฉียนขมวดคิ้วถาม

มุมปากของหลินฮ่าวหยักขึ้น พลางแค่นเสียงเหอะ "ถังอวิ๋นหาวกับถังเจียวโทสะยังไม่คลาย ยังคิดจะบีบคั้นตระกูลหลินต่อ พ่อของฉันไม่มีทางเลือกเลยต้องรับปากพวกเขาว่าจะลบชื่อพวกแกสามคนพ่อแม่ลูกออกจากลำดับพงศาวดารตระกูลหลิน!"

"ขับไล่พวกแกออกจากตระกูลหลิน!"

"นี่ถึงจะแลกกับการให้อภัยจากพวกเขา และแลกกับสิทธิ์ในการเข้าร่วมงานเลี้ยงกราบอาจารย์ของนายพลถังฉยงให้ตระกูลหลินได้!"

เมื่อเขาพูดจบ หลินชิงเฉียนก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก ก่อนจะหันไปมองพ่อกับแม่ของเธอ

เจิ้งเหมยผู้เป็นแม่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

ส่วนหลินฉางหลี่ผู้เป็นพ่อกลับก้มหน้าหงอยเหงาหลบอยู่มุมห้อง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้เรื่องนี้กันอยู่ก่อนแล้ว

หลินชิงเฉียนสูดลมหายใจเข้าลึก ขมวดคิ้วมองไปทางหลินฉางเหริน "คุณลุงใหญ่ เรื่องนี้ความผิดอยู่ที่ตัวฉัน ลุงจะลบชื่อฉันออกจากพงศาวดารตระกูลคนเดียวก็ได้ ฉันไม่มีคำครหาเลยสักคำ แต่ทำไมต้องพาลไปลงที่พ่อกับแม่ของฉันด้วย?"

หลินฉางเหรินแค่นเสียงเหอะ กล่าวอย่างไร้อารมณ์ว่า "นี่เป็นคำใบ้และคำสั่งจากคุณถังอวิ๋นหาว ประธานถัง ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก"

"เพื่อผลประโยชน์โดยรวมของตระกูลหลิน ฉันทำได้เพียงทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น!"

"เอาล่ะ ในเมื่อพูดจาชัดเจนแล้ว พวกแกทั้งบ้านก็ไปซะเถอะ!"

หลินชิงเฉียนโกรธจนกัดริมฝีปากแน่น

"พอได้เป็นผู้จัดการใหญ่ของตงเหลียงกรุ๊ปแล้วก็ไม่เหมือนเดิมจริงๆ สง่าราศีมากขึ้น พูดจาหลังตรงเชียว แม้แต่ลูกไม้เสร็จนาฆ่าโคถึกก็เรียนรู้จนช่ำชองแล้ว"

"หลินฉางเหริน อย่าลืมนะว่าตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ปของคุณน่ะ ได้มายยังไง"

เย่เทียนซื่อเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

เขายังไม่พูดก็แล้วไปเถอะ แต่พออ้าปากพูดก็ดึงดูดการรุมด่าจากคนในตระกูลหลินทันที

"เย่เทียนซื่อ แกหุบปากไปเลย! ก็แค่แกแนะนำลุงใหญ่ต่อหน้าเฝิงไห่ไม่ใช่เหรอ? ถึงแกไม่แนะนำ ลุงใหญ่ของฉันก็เป็นผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ปได้เหมือนเดิมนั่นแหละ!"

"ใช่ ด้วยความสามารถของลุงใหญ่ อย่าว่าแต่เป็นผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ปเลย ต่อให้เป็นผู้จัดการใหญ่โรงแรมหลงเสียงก็ยังได้แบบสบายๆ!"

"เย่เทียนซื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะแกไปหมิ่นประมาทถังเจียว จนไปล่วงเกินเธอและถังอวิ๋นหาว ตระกูลหลินต้องลำบากขนาดนี้ไหม?"

"เมื่อครู่นี้ลุงใหญ่โทรหาถังอวิ๋นหาวในฐานะผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ป ยังถูกด่ายับกลับมาเลย เพื่อตระกูลหลินแล้ว ลุงใหญ่ทำได้เพียงสละเบี้ยรักษาขุน! ขับไล่พวกหลินชิงเฉียนออกไป! ส่วนแก ก็ไสหัวออกไปพร้อมพวกเขานั่นแหละ!"

"ใช่! ไสหัวออกไปจากตระกูลหลินให้หมด!"

...

คนในตระกูลหลินพากันเอะอะโวยวาย

หลินฉางเหรินจ้องมองเย่เทียนซื่อ พลางเอ่ยอย่างเย็นชาว่า "เสร็จนาฆ่าโคถึก? แล้วยังไงล่ะ?"

"ตั้งแต่โบราณกาลมา ผู้ชายคนไหนที่ทำการใหญ่และมีความเด็ดเดี่ยวบ้างที่ไม่เคยทำเรื่องเสร็จนาฆ่าโคถึก?"

"เย่เทียนซื่อ ตอนนี้ฉันคือผู้จัดการใหญ่ของตงเหลียงกรุ๊ป เป็นมือขวาคนสำคัญภายใต้บังคับบัญชาของเหลียงเสี่ยนหรง เขาจะยิ่งพึ่งพาฉัน โดยไม่ให้หน้าแกด้วยซ้ำ!"

เมื่อเห็นความจองหองบนใบหน้าของเขา มุมปากของเย่เทียนซื่อก็หยักขึ้นเล็กน้อย

ตรงที่นั่งประธาน หลินเต้านันผู้เป็นผู้เฒ่าตระกูลหลินที่นิ่งเงียบมาตลอดทนดูต่อไปไม่ไหว ไม้เท้าในมือกะแทกลงบนพื้นอย่างแรง

"ตึง!"

เสียงดังสนั่นสะกดทุกคนในห้องรับแขกไว้ได้

คนในตระกูลหลินทุกคนต่างหันไปมองชายชรา

"ฉางเหริน ใครอนุญาตให้แกตัดสินใจโดยพละการ ให้ขับไล่ครอบครัวของฉางหลี่ออกจากตระกูลหลิน?"

"ฉันยังไม่ตายนะ!"

หลินเต้านันโกรธจนหนวดสั่นพะเยิบ

หลินฉางเหรินมีท่าทีสงบ เมื่อได้เป็นผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ป หลังของเขาก็เหยียดตรงขึ้นกว่าเดิมไม่รู้กี่สิบเท่า!

"พ่อครับ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็จะไม่ปิดบังพ่อแล้วล่ะ"

"ช่วงที่พ่อป่วยหนัก ผมได้จัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลินตอนนี้อยู่ในชื่อของผม และผู้บริหารก็ล้วนเป็นคนของผมทั้งสิ้น!"

"ตอนนี้ผมยังได้เป็นผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ปของตระกูลเหลียง ต่อไปผมจะเป็นแขนซ้ายขวาของท่านประธานเหลียง และในบรรดาบุคคลผู้มีอิทธิพลในเมืองสู่เฉิงย่อมต้องมีที่นั่งให้ผมอย่างแน่นอน!"

"แม้พ่อจะหายป่วยแล้ว แต่พ่อก็อายุมากแล้ว แถมยังเลอะเลือนอีก ผมว่าพ่อน่าจะถอยออกไปอยู่ข้างหลังให้เต็มตัว ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวอะไรอีกเลยดีกว่า เรื่องทุกอย่างในตระกูลหลินให้ผมเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด!"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลินเต้านันเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ยันไม้เท้าลุกขึ้นยืนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แกพูดว่าอะไรนะ? ไอ้ลูกไม่รักดี!"

"พ่อแกคนนี้ยังไม่ตาย แกก็แอบแย่งชิงอำนาจไปเงียบๆ อย่างนั้นเหรอ?"

หลินฉางเหรินไม่ได้ยี่หระ เขาแค่นเสียงเหอะพลางอ้าแขนออกกว้างแล้วพูดกับคนในครอบครัวและญาติพี่น้องว่า "ใครสนับสนุนให้ฉันเป็นผู้นำตระกูลหลิน ใครสนับสนุนให้ฉันกุมอำนาจ ก็ให้มาเดินมายืนข้างฉัน"

"ใครที่สนับสนุนท่านผู้เฒ่า ก็ไปยืนข้างท่านผู้เฒ่า"

คนในตระกูลหลินและบรรดาญาติพี่น้องต่างพากันเลือกฝั่ง

มีเพียงหลินชิงเฉียนที่ดึงมือเย่เทียนซื่อไปยืนอยู่ข้างหลินเต้านัน

ส่วนคนตระกูลหลินคนอื่นๆ และญาติพี่น้องทั้งหมดต่างเดินไปยืนข้างหลินฉางเหริน!

ตงเหลียงกรุ๊ปมีกำลังกล้าแข็ง มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน

การที่หลินฉางเหรินได้เป็นผู้จัดการใหญ่ตงเหลียงกรุ๊ป หมายความว่าเขาสามารถขยับเขยื้อนเงินทุนนับหมื่นล้านได้ ในสายตาของคนตระกูลหลินและบรรดาญาติๆ แล้ว หลินฉางเหรินก็คือเครื่องผลิตเงินดีๆ นี่เอง!

พวกเขาจึงต้องประจบสอพลอคนรวยแบบนี้เป็นธรรมดา!

ดังนั้น ทุกคนจึงเลือกหลินฉางเหรินอย่างไม่ลังเล!

เมื่อมองไปยังผู้คนเบื้องหลัง หลินฉางเหรินก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "พ่อครับ พ่อก็เห็นแล้ว ทุกคนตาถึง และทางเลือกของทุกคนก็ย่อมชาญฉลาด ตอนนี้ผู้นำตระกูลหลินคือผมแล้ว!"

"พ่อถอยไปเสวยสุขอยู่ข้างหลังเถอะ วางใจได้ ผมจะพัฒนาตระกูลหลินให้รุ่งเรือง ให้บรรพบุรุษพลอยมีหน้ามีตาไปด้วย!"

"ในเมื่อตอนนี้ผมเป็นผู้นำตระกูลหลิน คำตัดสินก่อนหน้านี้ถือว่ามีผลทั้งหมด ครอบครัวของฉางหลี่ถูกลบชื่อออกจากพงศาวดารตระกูลหลิน!"

"เย่เทียนซื่อ แกที่ยังไม่ได้เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านก็ไม่ต้องเข้ามันแล้ว ตระกูลหลินของฉันไม่มีทางยอมรับแกหรอก!"

"อั่ก!"

หลินเต้านันที่ร่างกายเพิ่งจะฟื้นไข้ถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความโกรธ!

ไม้เท้าในมือหลุดร่วงลงพื้น ตาเหลือกค้าง ร่างกายโอนเอนจวนจะล้ม

"คุณปู่!"

หลินชิงเฉียนรีบเข้าไปพยุงหลินเต้านันไว้ทันที

เย่เทียนซื่อก็ตามเข้าไปติดๆ เขาจับมือหลินเต้านันไว้ พร้อมส่งพลังปราณผสมผสานเข้าไปในร่างของชายชรา ทำให้เขาไม่ถึงกับโกรธจนสิ้นสติไป

"เฮ้อ..."

หลินเต้านันถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัด น้ำตาไหลพราก

ในชั่วพริบตา เขาราวกับแก่ลงไปถึงสิบปี!

"หลินฉางเหริน แก... แกไอ้ลูกอกตัญญู!"

หลินเต้านันเสียใจจนสุดซึ้ง ร่ำไห้ด่าทออย่างเจ็บปวด

หลินฉางเหรินสีหน้าขรึมลง "พ่อครับ พ่อด่าผมแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ อย่าลืมสิว่าโฉนดบ้านวิลล่าหลังนี้ก็เป็นชื่อของผม! ผมคือเจ้าของบ้านหลังนี้!"

"หลายปีมานี้พ่อก็อยู่ที่นี่มาตลอด เรื่องกินเรื่องถ่ายผมก็เป็นคนดูแล!"

"การที่ผมไล่ครอบครัวเจ้าสามออกจากตระกูลหลิน ก็เพื่ออนาคตอันสดใสของตระกูล ถ้าพ่อทนดูไม่ได้ พ่อจะย้ายออกไปจากที่นี่ก็ได้ ให้ครอบครัวเจ้าสามเลี้ยงดูพ่อไปสิ!"

หลินชิงเฉียนโกรธจัด คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นจ้องหน้าหลินฉางเหรินอย่างไม่ลดละ "เจ้าของที่แท้จริงของวิลล่าหลังนี้คือคุณปู่! ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณใช้วิธีสกปรกอะไรถึงเปลี่ยนชื่อในโฉนดได้!"

"จะเลี้ยงดูก็เลี้ยงดูสิ ตั้งแต่นี้ไป ครอบครัวพวกเราจะเลี้ยงดูคุณปู่เอง!"

หลินฉางเหรินหัวเราะเยาะพลางตบมือ ท่าทางเย้ยหยันชัดเจน "งั้นก็เชิญไปเถอะ!"

"พ่อครับ อย่าโทษว่าลูกคนนี้ไร้น้ำใจเลย ต้องโทษที่พ่อเลอะเลือนเอง"

"แต่ถ้าวันไหนพ่อหายเลอะเลือนแล้ว ก็บอกมาได้ทุกเมื่อ ลูกคนนี้จะไปรับพ่อกลับมาทันที"

หลินเต้านันโกรธจนตัวสั่น อยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าไอ้ลูกทรพีคนนี้สักหลายๆ ฉาด

"คุณปู่คะ อย่าโกรธเลยค่ะ พวกเราไปกันเถอะ"

หลินชิงเฉียนพยุงหลินเต้านันเดินออกไปข้างนอก

คนในตระกูลหลินกลับไม่มีใครแม้แต่จะเอ่ยปากรั้งไว้สักคน ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับเท้าถูกทากาวติดไว้

ตอนที่หลินชิงเฉียนเดินไปถึงประตู หลินฉางเหรินยังจงใจตะโกนไล่หลังอย่างเสียงดังว่า "ครอบครัวสามคนของหลินฉางหลี่ เจิ้งเหมย และหลินชิงเฉียน ถูกขับออกจากตระกูลหลินตั้งแต่วันนี้! ลบชื่อออกจากพงศาวดารตระกูล!"

คนตระกูลหลินรอบข้างนอกจากจะไม่ห้ามปรามแล้ว ยังพากันหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง