บทที่ 21: มีแค่เธอคนเดียวนั่นแหละที่เก็บขยะชิ้นนี้ไปดูแลต่อ

บทที่ 21: มีแค่เธอคนเดียวนั่นแหละที่เก็บขยะชิ้นนี้ไปดูแลต่อ

แม้ว่าวิกฤตไวรัสจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องได้ทำให้สังคมอารยธรรมที่มนุษย์สร้างขึ้นค่อยๆ พังทลายลง

ในวันสิ้นโลก พันธสัญญาการสมรสไม่มีความหมายอะไรเลย เพื่ออาหารเพียงคำเดียว การฆ่าเมียกินลูกกลายเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป

เมื่อปราศจากหน้ากากแห่งอารยธรรม มนุษย์กลับโหดเหี้ยมยิ่งกว่าสัตว์ป่าเสียอีก

มันคือกฎแห่งพงไพรอย่างแท้จริง

แต่ความคิดที่ว่าต้องมีชื่อว่าเป็นสามีภรรยากับคนพรรค์นั้นในช่วงเวลาที่ยากลำบากในวันสิ้นโลก ทำให้อู๋เจินเจินรู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนเผลอกลืนแมลงวันลงไป

ดังนั้นแม้ว่าเวลาจะเหลือน้อยเต็มที แต่อู๋เจินเจินก็ยังเต็มใจที่จะสละเวลาหนึ่งวันเต็มๆ ขับรถไปยังจั้นเฉิงเพื่อรับใบสำคัญการหย่า ซึ่งถือเป็นการบอกลาชีวิตที่ขี้ขลาดและโง่เขลาของเธอในอดีตด้วย

เมื่ออู๋เจินเจินเดินทางถึงจั้นเฉิง เธอก็ขับรถตรงไปยังที่ว่าการอำเภอทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถง ว่านหยุนเผิงและเมียน้อยก็มารออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

ขั้นตอนในครั้งนี้เรียบง่ายมาก เจ้าหน้าที่ถามคำถามง่ายๆ ไม่กี่ข้อ จากนั้นก็ประทับตราและออกใบสำคัญการหย่าให้พวกเขา

อู๋เจินเจินไม่คาดคิดเลยว่า ว่านหยุนเผิงไม่ได้มาเพียงเพื่อรับใบหย่าเท่านั้น แต่เขายังมาเพื่อจดทะเบียนสมรสกับเมียน้อยของเขาด้วย

แม้จะพูดไม่ออก แต่อู๋เจินเจินหย่าขาดแล้วจึงไม่ได้สนใจคนพวกนั้นอีกต่อไป

หลังจากได้ใบสำคัญการหย่า อู๋เจินเจินก็คิดว่าในเมื่อเธออุตส่าห์ขับรถมาทั้งวันเพื่อมาที่นี่ หากไม่กักตุนอาหารทะเลกลับบ้านไปด้วยคงจะเสียเที่ยวเปล่าๆ

อย่างไรเสียจั้นเฉิงก็อยู่ติดทะเล อาหารทะเลที่นี่ถูกและสดกว่าที่หนานเฉิงมาก หลังจากอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปี เธอเริ่มชินกับการกินอาหารทะเล และมันคงจะเป็นเรื่องยากลำบากแสนสาหัสที่จะหาอาหารทะเลกินในหนานเฉิงช่วงวันสิ้นโลก

ในเมื่อมาถึงแล้ว ฉันจะกักตุนอาหารทะเลที่นี่ให้เต็มที่ก่อนจะกลับ

อู๋เจินเจินนั่งอยู่ในรถ พลางค้นหาที่อยู่และเวลาทำการของตลาดค้าส่งอาหารทะเลที่อยู่ใกล้เคียง

"ที่รัก รถคันนี้สวยจังเลยค่ะ! ฉันได้ยินมาว่ามันถูกเรียกว่ารถที่นั่งสบายที่สุดในโลกเลยนะ!" อู๋เจินเจินที่กำลังมุ่งมั่นกับการจัดระเบียบข้อมูลตลาดค้าส่งอาหารทะเล ได้ยินเสียงอุทานของเมียน้อยดังขึ้นขณะที่พวกนั้นเดินออกมาหลังจากจดทะเบียนสมรสเสร็จ

อู๋เจินเจินไม่อยากจะสนใจพวกเขา แต่นึกไม่ถึงว่ายัยเมียน้อยนั่นจะเริ่มโพสต์ท่าถ่ายรูปหน้ารถของเธอ

"ถ่ายเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้ว ฉันจะไปแล้วนะ" อู๋เจินเจินลดกระจกรถลงแล้วถามเมียน้อยด้วยรอยยิ้มเยาะ

"แก... แก..." เมียน้อยชี้หน้าอู๋เจินเจิน พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ว่านหยุนเผิง คุณหลอกฉันนี่! ไหนบอกว่ายัยนี่ออกไปแต่ตัวไง? แล้วหล่อนจะมีปัญญาซื้อรถดีๆ แบบนี้ได้ยังไง?" เมียน้อยเมื่อได้สติก็แผดเสียงถามขึ้นมาทันที

"อู๋เจินเจิน นี่เธอแอบซุกเงินครอบครัวไว้แล้วไม่ยอมส่งคืนใช่ไหม?!" ว่านหยุนเผิงเดินเข้ามาคาดคั้นอู๋เจินเจิน

“รถคันนี้ราคาตั้งล้านแปดแสนกว่าบาท ลองคำนวณดูเอาเองแล้วกัน ว่าฉันจะไปซุกเงินล้านแปดมาจากไหน?” อู๋เจินเจินแค่นหัวเราะเยาะอีกครั้ง

ว่านหยุนเผิงรู้ดีแก่ใจว่า ต่อให้พวกเขาไม่กินไม่ดื่มเลยตลอดหกปี เงินเดือนรวมกันก็ยังไม่ถึงหนึ่งล้านแปดแสนหยวนด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหกปีมานี้เขาเก็บเงินเดือนตัวเองไว้ตลอด ส่วนอู๋เจินเจินเป็นคนออกค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมด ไม่มีทางที่อู๋เจินเจินจะมีเงินเก็บมากกว่าล้านแปดแสนหยวนแน่นอน!

"แล้วรถคันนี้ได้มายังไง?" ว่านหยุนเผิงถามอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าอู๋เจินเจินไม่น่าจะมีเงินเยอะขนาดนั้น

"ก็แฟนฉันซื้อให้ไงล่ะ! เขายังให้วิลล่าฉันหลังนึง แถมกระเป๋าใบละเป็นล้าน แล้วก็เครื่องเพชรอีกหลายสิบล้านด้วย!" อู๋เจินเจินพูดประชดประชันเพื่อปั่นหัวพวกนั้นในเมื่อไม่ยอมจบง่ายๆ

"อู๋เจินเจิน ยัยผู้หญิงหน้าไม่อาย! เธอยังไม่ทันจะหย่าขาดก็ไปอ่อยผู้ชายคนอื่นแล้วเหรอ!" ว่านหยุนเผิงคำรามด้วยความโกรธเมื่อได้ยินคำพูดของอู๋เจินเจิน

อู๋เจินเจินโกรธจนเกือบจะขำกับคำพูดของไอ้สารเลวคนนี้ ผู้ชายที่มีลูกนอกสมรสอายุสี่เดือนดันมาด่าเธอเนี่ยนะ!

"ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ! พอดีแฟนฉันเขาโสด รวย เก่ง หล่อ แถมยังเปย์เก่งสุดๆ พอเจอเขาฉันเลยต้องรีบคว้าไว้ก่อน ฉันเริ่มเดทกับเขาตั้งแต่ก่อนจะได้ใบหย่าซะอีก ต้องขออภัยจริงๆ นะ!" อู๋เจินเจินพูดแสร้งทำเป็นลำบากใจ

"ฉันว่าเธอคงเข้าใจความรู้สึกนี้ดีใช่ไหมล่ะ?" อู๋เจินเจินหันไปยิ้มให้เมียน้อย

เมียน้อยมองเธอด้วยสายตาอิจฉาริษยา พอเจออู๋เจินเจินสวนกลับแบบนั้นก็ถึงกับใบ้กิน ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร

"น่าเสียดายจริงๆ! อดีตสามีของฉันเนี่ย ทั้งเป็นคนสารเลว ไร้ความสามารถ แถมยังเห็นแก่ตัวสุดๆ เพราะงั้นก็มีแต่เธอคนเดียวเนี่ยแหละที่ต้องเก็บขยะชิ้นนี้ไปดูแลต่อ! น่าเสียดายจังนะ เด็กสาวสวยๆ อย่างเธอต้องมาหาผู้ชายในกองขยะเนี่ย ขนาดใช้รถโฟล์คลิฟท์มาช่วยยกเขายังไม่ไปไหนเลยนะเนี่ย ต้าตาย..." อู๋เจินเจินพูดกับเมียน้อยด้วยสีหน้าเวทนา

พูดจบ อู๋เจินเจินก็ขับรถจากไป ทิ้งให้ว่านหยุนเผิงยืนโกรธจนตัวสั่นทำอะไรไม่ได้ กับเมียน้อยป้ายแดงที่เริ่มจะนึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง

ใช่แล้ว! แม้ว่าฉันจะไม่สวยเท่าอู๋เจินเจิน แต่ฉันอายุน้อยกว่าหล่อน ฉันมีโอกาสที่จะหาผู้ชายรวยๆ ได้มากกว่า

ทำไมกัน? ทำไมฉันถึงเลือกแต่งงานกับผู้ชายที่หย่าร้างมาแล้ว แถมยังจนและไร้ความสามารถแบบนี้? ทำไมฉันไม่หาผู้ชายที่รวยและใจป้ำแบบแฟนของอู๋เจินเจินบ้างนะ?

หลังจากฟังสิ่งที่อู๋เจินเจินพูด เมียน้อยยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น พลางตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คนบางคนก็เป็นแบบนั้น เห็นคนอื่นสำเร็จก็คิดว่าตัวเองก็น่าจะทำได้เหมือนกัน โดยเฉพาะพวกเมียน้อยแบบเธอ

ว่านหยุนเผิงที่กำลังโกรธจัด เหวี่ยงกระเป๋าตั้งใจจะฟาดรถของอู๋เจินเจิน เขาฟาดไม่โดนรถ แต่อุปกรณ์ทำงานและเอกสารในกระเป๋ากลับร่วงกระจายเต็มพื้น ลมพัดแรงหอบเอาเอกสารปลิวว่อนไปทั่ว

อู๋เจินเจินอารมณ์ดีสุดๆ เมื่อเห็นภาพเมียน้อยยืนเอ๋อและว่านหยุนเผิงที่สภาพดูไม่ได้ผ่านกระจกมองหลัง!

หึ! นี่มันเพิ่งเริ่มต้น ชีวิตขุมนรกของพวกเขายังไม่ทันได้เริ่มด้วยซ้ำ!

หลังจากตรวจสอบข้อมูล อู๋เจินเจินพบว่าตลาดค้าส่งอาหารทะเลเปิดตอนตีสองตีสาม

อู๋เจินเจินเช่ารถบรรทุกมาก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อให้ง่ายต่อการเก็บอาหารทะเลเข้าสู่มิติ หลังจากเช่ารถบรรทุกเสร็จ เมื่อเห็นว่ายังวันอยู่ เธอจึงหาโรงแรมพักผ่อนก่อน แล้วค่อยออกไปชอปปิงตอนเช้ามืด

เมื่อไปถึงตลาดค้าส่งอาหารทะเลในช่วงเช้ามืด อู๋เจินเจินก็ตระหนักว่าเธอเสียเวลาในชีวิตไปหลายปีจริงๆ ในเมืองชายทะเลแห่งนี้

ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามีอาหารทะเลหลากหลายชนิดขนาดนี้ เมื่อก่อนฉันกินแต่ของถูกๆ และที่กินบ่อยที่สุดก็คือปลาทู

น่าเสียดายที่มิติของเธอไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ อู๋เจินเจินจึงทำได้เพียงเลือกซื้ออาหารทะเลแช่แข็ง เธอซื้อพวกปูหรือหอยไม่ได้ เพราะพวกนั้นต้องกินตอนที่มันยังเป็นๆ อยู่

เมื่อมองดูอาหารทะเลที่ยังมีชีวิตชีวา อู๋เจินเจินก็ได้แต่น้ำลายสอ เธอหวังเหลือเกินว่ามิติของเธอจะสามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้

แม้จะเสียดาย แต่มันก็ไม่ได้บั่นทอนความกระตือรือร้นในการซื้ออาหารทะเลของเธอเลย

ปลาตาเดียว, ปลาจาระเม็ด, ปลาดาบเงิน, ปลาจือ (Yellow Croaker), ปลาทูน่า, ปลาลิ้นหมา, ปลาคอด, ปลาแซลมอน, ปลาแซลมอนชุม, ปลาไหล, ปลากะพง, ปลาเก๋า... อู๋เจินเจินกวาดเรียบแทบทุกแผง

"เถ้าแก่คะ ฉันเอาพวกนี้ทั้งหมด แล้วก็พวกนั้นด้วย ช่วยคิดเงินให้หน่อยค่ะ" อู๋เจินเจินบอก

ชาวประมงที่เพิ่งตั้งแผงเสร็จ...

อะไรนะ? ฉันขายหมดเกลี้ยงภายในไม่ถึง 10 นาทีหลังจากตั้งร้านเนี่ยนะ?

หลังจากซื้อจากแผงหนึ่งเสร็จ อู๋เจินเจินก็ขอให้ชาวประมงช่วยขนของขึ้นรถบรรทุก เพื่อที่เธอจะได้กลับมาซื้อต่อ

หลังจากเธอเดินวนไปวนมาสามรอบ ชาวประมงที่ช่างสังเกตก็เริ่มมารวมตัวกันรอบรถบรรทุกของอู๋เจินเจิน พากันเข็นสินค้ามาเสนอเธอถึงที่

อู๋เจินเจินไม่ทำให้ชาวประมงเหล่านั้นผิดหวัง เธอรับออเดอร์ทั้งหมดของพวกเขา

นอกจากจะประหยัดเวลาไม่ต้องเดินวิ่งรอกไปมาแล้ว อู๋เจินเจินยังได้สินค้าเต็มรถบรรทุกอย่างรวดเร็ว

อู๋เจินเจินยืนยันกับชาวประมงที่ล้อมรถเธออยู่ซ้ำๆ ว่าเธอจะกลับมาอีก พวกเขาถึงยอมปล่อยให้เธอขับรถออกไป

เนื่องจากเป็นเวลาเช้ามืดและแทบไม่มีคนบนถนน อู๋เจินเจินจึงรีบหาสถานที่เงียบสงบและปลอดคนเพื่อเก็บสินค้าเข้าสู่มิติเก็บของ

อู๋เจินเจินกังวลว่าถ้าเธอกลับไปเร็วเกินไปจะทำให้เกิดความสงสัย เธอจึงคำนวณเวลาและนั่งรออยู่ในรถสักพัก ก่อนจะขับรถบรรทุกไปที่ตลาดค้าส่งอีกรอบ

ทันทีที่เห็นรถของอู๋เจินเจินกลับมา เหล่าชาวประมงต่างก็กรูกันเข้ามาล้อมรถ พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเสนอขายอาหารทะเลของตนให้เธอ

"น้องสาว น้องสาว ดูของพี่ก่อนสิ เพิ่งขึ้นมาจากเรือวันนี้เลย สดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว..."

"หนูจ๊ะ ของป้านี่ตัวใหญ่และสดมาก ป้าลดให้กิโลละ 20 หยวนเลย ราคานี้หาไม่ได้อีกแล้วในตลาดค้าส่งนี้..."

"น้องสาว ซื้อร้านพี่เถอะ ของพี่ไซส์เท่ากันหมด คัดมาแต่เกรดพรีเมียมทั้งนั้น..."

เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย อู๋เจินเจินไม่มีทางเลือกนอกจากต้องให้ทุกคนเข้าแถวและเธอจะซื้อจากทุกร้านทีละคน

ในคืนเดียว อู๋เจินเจินซื้อปลาไปมากกว่า 30,000 จิน ตั้งแต่เช้ามืดจนถึงเช้าสาย

หลังจากซื้ออาหารทะเลเสร็จ อู๋เจินเจินกังวลว่ากลิ่นคาวปลาจะทำให้มิติมีกลิ่นเหม็น เธอจึงซื้อกล่องโฟมใหม่จำนวนมากมาเปลี่ยนกล่องเก่าที่พวกชาวประมงใช้แพ็กปลา เธอจัดปลาใส่กล่อง ปิดผนึกอย่างดี แล้วจึงนำไปกองไว้ในมิติ

ต้องยอมรับเลยว่า มิติมีระบบป้องกันที่แข็งแกร่งมาก ต่อให้เป็นภาชนะที่ปิดสนิทแบบนี้ เธอก็ไม่ต้องกังวลเลยว่าปลาจะเน่าเสีย

จบตอน