บทที่ 20: กักตุนเสบียงและปรับปรุงวิลล่า

บทที่ 20: กักตุนเสบียงและปรับปรุงวิลล่า

อู๋เจินเจินรู้ดีว่าพ่อของเธอไม่มีงานอดิเรกอะไรมากนักนอกจากดื่มชา เธอจึงไปที่ตลาดค้าชาเพื่อซื้อใบชา: ชาผูเอ่อร์, ชาอานซีเถี่ยกวนอิน, ชาอู๋อี๋ซานต้าหงเผา, ชาหลงจิ่ง, ชาฟีนิกซ์ต้านฉง, ชาไป๋หยาฉีหลาน... เธอซื้อทุกสายพันธุ์ที่หาได้สะสมไว้อย่างละ 1,000 จิน

เมื่อเจ้าของร้านชาเห็นว่ามีลูกค้ารายใหญ่มาเยือน เขาก็รีบแนะนำชาอย่างกระตือรือร้น

"ชาต้าหงเผาจากต้นเก่าแก่ก้อนนี้คั่วด้วยถ่านไม้ลิ้นจี่ ทำให้มีกลิ่นหอมผลไม้ตามธรรมชาติและมีรสชาติที่กลมกล่อมเป็นพิเศษ คุณต้องลองชิมดูนะครับ!"

"ถ่านไม้ลิ้นจี่เหรอคะ?" อู๋เจินเจินถามด้วยความสงสัย

"มันคือชาที่คั่วด้วยถ่านจากไม้ต้นลิ้นจี่ครับ" เจ้าของร้านอธิบาย

นัยน์ตาของอู๋เจินเจินเป็นประกายขึ้นมาทันที ในสภาพอากาศที่หนาวจัดของวันสิ้นโลก หากมีเตาถ่านไว้ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายคงจะสบายขึ้นมาก

"เถ้าแก่คะ พอจะรู้ไหมว่าฉันจะหาซื้อถ่านพวกนี้ได้ที่ไหน?" อู๋เจินเจินถาม

"คุณต้องไปถามที่โรงคั่วถ่านข้างๆ ตลาดชานี่แหละครับ พวกเขาเป็นลูกค้าประจำที่นั่น" เจ้าของร้านตอบอย่างกระฉับกระเฉง

หลังจากซื้อชาคั่วถ่านไม้ลิ้นจี่ 100 จิน ตามคำแนะนำของเจ้าของร้านแล้ว อู๋เจินเจินก็มุ่งตรงไปยังโรงคั่วถ่านทันที

นึกไม่ถึงเลยว่าแม้ในยุคข้อมูลข่าวสาร อุตสาหกรรมถ่านไม้ยังคงรุ่งเรืองและสามารถแบ่งออกได้หลายประเภทตามการใช้งาน

สำหรับการชงชากลางแจ้ง เราจะใช้ถ่านไม้วอลนัท, ถ่านไม้ลำไย, ถ่านเมล็ดมะกอก, ถ่านเมล็ดพุทรา และอื่นๆ

ส่วนถ่านสำหรับบาร์บีคิว ก็มีทั้งถ่านไม้ผล, ถ่านแบบติดไฟเร็ว, ถ่านอัดแท่ง, ถ่านไม้ไผ่ และอีกมากมาย

เมื่อมองดูถ่านที่วางเรียงรายละลานตา อู๋เจินเจินก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย เธอจึงตัดสินใจสั่งถ่านสำหรับชงชาอย่างละ 100,000 จิน และถ่านสำหรับบาร์บีคิวอีกอย่างละ 100,000 จิน หลังจากจ่ายเงินมัดจำ เธอก็เหลือบไปเห็นกองไม้ ซังข้าวโพด ขี้เลื่อย และวัสดุเชื้อเพลิงอื่นๆ กองพะเนินเป็นภูเขาอยู่ด้านนอกโรงงานถ่าน

อู๋เจินเจินนึกถึง "คัง" (เตียงอิฐทำความร้อน) ที่ใช้กันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ซึ่งให้ความร้อนจากการเผาฟืนและสามารถใช้ทั้งทำอาหารและให้ความอบอุ่นได้

พอนึกได้แบบนี้ อู๋เจินเจินก็โทรหาทีมก่อสร้างทันทีเพื่อถามว่าพอจะหาช่างมาช่วยทำคังแบบโบราณได้ไหม

บังเอิญว่าหนึ่งในสมาชิกทีมก่อสร้างเป็นช่างที่เคยทำคังในเขตเถี่ยซี เมืองเหลียวหนิงมาก่อน อู๋เจินเจินจึงสั่งให้ทีมก่อสร้างกันห้องหนึ่งบนชั้นแรกของวิลล่าไว้เพื่อทำคังแบบนั้นทันที

หลังจากใคร่ครวญดูอีกรอบ อู๋เจินเจินก็ให้ทีมก่อสร้างเคลียร์พื้นที่อีกห้องเพื่อสร้างคังแบบดั้งเดิมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (เตียงเตาแบบจีน) เพิ่มอีก

โดยแบบหนึ่งจะใช้สำหรับทำอาหาร ทานข้าว นั่งเล่น ชงชา และพักผ่อน ส่วนอีกแบบหนึ่งจะใช้สำหรับการนอนหลับโดยเฉพาะ

เธอนึกถึงเรื่องที่แม่เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่า หากอู๋เจินเจินไม่สนับสนุนให้ทุกคนปลูกผักกาดขาว พวกเขาก็คงต้องไปรับจ้างถางป่าบนภูเขาในหมู่บ้านใกล้เคียงหลังฤดูเก็บเกี่ยว ภูเขาในหมู่บ้านข้างๆ ถูกทำสัญญาเช่าเพื่อปลูกส้มโอ และพวกเขากำลังจ้างคนงานไปถางป่าอยู่ทุกที่

ถ้าเราเปิดหน้าดินบนภูเขา เราก็ต้องตัดต้นไม้ทั้งหมดทิ้งไม่ใช่เหรอ?

พอนึกได้ดังนั้น อู๋เจินเจินก็รีบโทรหาแม่ของเธอและขอให้หาเบอร์ติดต่อของผู้รับเหมาคนนั้นมาให้

หลังจากติดต่อกัน ปรากฏว่าผู้รับเหมากำลังกังวลอยู่พอดีว่าจะเอาไม้พวกนั้นไปขายให้ใคร! เขาติดต่อโรงงานเฟอร์นิเจอร์ไปหลายแห่ง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถซื้อได้หมดในคราวเดียว หรือไม่ก็เลือกมากเรื่องชนิดของไม้ เขาหาใครที่จะเหมาซื้อทั้งหมดโดยไม่เลือกไม่ได้เลย นึกไม่ถึงว่าอู๋เจินเจินจะเดินเข้ามาหาเขาเองในตอนที่เขากำลังลำบาก

อู๋เจินเจินวางแผนจะขนไม้ทุกชนิดกลับมาให้หมดก่อน แล้วค่อยๆ คัดแยกภายหลัง เธอจะเก็บไม้ดีๆ ไว้เผื่อมีประโยชน์ในอนาคต ส่วนไม้ที่ไม่ดีหรือกิ่งไม้เล็กๆ ก็เอาไว้ใช้เผาให้ความร้อนในเตียงคัง

เมื่อตกลงราคากันเรียบร้อย อู๋เจินเจินก็โอนเงินมัดจำ โดยตกลงว่าจะช่วยรับภาระค่าใช้จ่ายที่เหลือทั้งหมดในการตัดไม้และจัดการพื้นที่ให้เสร็จสิ้นก่อนวันที่ 15 กันยายน

เธอคำนวณดูแล้วว่าจะเริ่มเก็บเกี่ยวผักกาดขาวประมาณวันที่ 20 กันยายน ซึ่งพอดีกับช่วงที่รวบรวมไม้เสร็จ แล้วค่อยกลับไปเก็บเกี่ยวผักกาดขาวต่อ

เมื่อปัญหาเรื่องการทำความเย็นและความอบอุ่นในบ้านคลี่คลาย อู๋เจินเจินก็เริ่มหาซื้อผลิตภัณฑ์สำหรับกิจกรรมกลางแจ้งในสภาพอากาศเลวร้าย

เสื้อผ้าที่ใช้ในชีวิตประจำวันเหล่านี้สู้กับความหนาวจัดไม่ได้หรอก คุณต้องมีชุดสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งที่ทนอุณหภูมิต่ำได้ถึง -50 หรือ -60 องศาเซลเซียส

หลังจากค้นหาในเว็บไซต์ชอปปิงรายใหญ่ๆ อู๋เจินเจินก็ยังไม่เจอชุดแบบที่ต้องการ เธอจึงตัดสินใจลองไปเสี่ยงดวงตามหอนิทรรศการต่างๆ

น่าแปลกที่อู๋เจินเจินไปเจอชุดควบคุมอุณหภูมิเข้า ซึ่งตามที่พนักงานบอก มันสามารถทนอุณหภูมิได้ตั้งแต่ 80 องศาเซลเซียส ไปจนถึง -60 องศาเซลเซียส อย่างไรก็ตาม มันยังอยู่ในขั้นตอนการพัฒนาและไม่สามารถผลิตออกมาเป็นจำนวนมากได้ หลังจากอู๋เจินเจินอ้อนวอนอย่างตื้อไม่เลิก พนักงานจึงยอมใจอ่อนขายให้เธอมาสองชุด

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังยอมขายผ้าเทคโนโลยีสูงให้เธออีกสองพับ ซึ่งพนักงานบอกว่าแม้ผ้านี้จะไม่ได้ประสิทธิภาพเท่ากับชุดควบคุมอุณหภูมิ แต่เสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากผ้านี้ก็สามารถทนอุณหภูมิได้ตั้งแต่ 40 ถึง -30 องศาเซลเซียส

เมื่อเห็นผลิตภัณฑ์ล้ำยุคมากมายในหอนิทรรศการ อู๋เจินเจินก็รู้สึกอยากได้ไปหมด โดยเฉพาะแคปซูลชูชีพสีดำสนิทนั่น เธอถึงกับน้ำลายไหล แต่ก็น่าเสียดายที่พนักงานปฏิเสธที่จะขายอย่างอื่นให้เธออีก

อู๋เจินเจินมองดูผลิตภัณฑ์ไฮเทคที่ถูกป้องกันด้วยกระจกนิรภัยพลางเดินออกจากหอนิทรรศการ และสั่งซื้ออุปกรณ์เจาะและระเบิดต่างๆ ทางออนไลน์ ถ้าพวกเขาไม่ขายให้เธอ เธอก็คงต้องมา "เก็บ" เอาเองหลังจากวันสิ้นโลกมาถึง

ถือเสียว่าซื้อฟรีในอนาคต

เมื่อนึกถึงโลกหลังวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ อู๋เจินเจินก็เข้าไปซื้อเลื่อนหิมะ 10,000 อัน, รองเท้าสเก็ตน้ำแข็ง 5,000 คู่ และสกีอีก 1,000 ชุดทางออนไลน์...

หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ และนึกถึงเรื่องที่จะเลี้ยงสัตว์ในอนาคต อู๋เจินเจินจึงสั่งให้ทีมก่อสร้างขุดบ่อบำบัดก๊าซชีวภาพไว้ใต้เรือนกระจกในลานบ้าน

มูลสัตว์และของเสียจากมนุษย์จะถูกหมักในบ่อก๊าซชีวภาพ และก๊าซที่ได้สามารถนำมาใช้ให้ความร้อนแก่สัตว์และพืชผัก ส่วนกากที่เหลือจากการหมักก็นำมาใช้เป็นปุ๋ยสำหรับผักได้ ไม่มีอะไรเสียเปล่าเลย

นอกจากเตรียมพร้อมสำหรับความหนาวแล้ว เธอยังเริ่มกักตุนเสบียงสำหรับช่วงที่อากาศจะร้อนขึ้นอย่างกะทันหันด้วย เนื่องจากพระอาทิตย์จะส่องแสงเกือบตลอด 24 ชั่วโมง เธอจึงซื้อแผงโซลาร์เซลล์จำนวนมากเพื่อผลิตไฟฟ้าสำหรับเครื่องปรับอากาศและตู้เย็น นอกจากนี้ยังซื้อผ้ากันแดดจำนวนมากเพื่อคลุมเรือนกระจกด้วย

เธอยังซื้อเครื่องปรับอากาศ, ตู้นอน, ตู้แช่แข็ง, หน่วยทำความเย็น, พัดลมไอเย็น, เครื่องทำน้ำแข็ง และอื่นๆ เธอระแวงว่าของพวกนี้จะเสียหลังจากใช้งานไปสักพัก จึงกักตุนไว้อย่างละ 1,000 เครื่อง

ถึงกระนั้น อู๋เจินเจินก็ยังกังวลว่ามันอาจจะไม่พอ เธอจึงขอให้ทีมก่อสร้างช่วยเคลียร์ห้องหนึ่งบนชั้นแรกเพื่อทำเป็นห้องเย็นขนาดใหญ่

ทีมก่อสร้างได้รับงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ... พูดได้คำเดียวว่า คนรวยนี่รู้จักหาทำจริงๆ เดี๋ยวก็ทำเตียงอิฐ เดี๋ยวก็ทำห้องเย็น แต่ช่างมันเถอะ ตราบใดที่ได้รับเงินครบ ใครจะสนว่าคนอื่นจะทำอะไรกันล่ะ?

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

ข้าวสาร, ถ่านไม้, ถ่านรังผึ้ง, เครื่องใช้ไฟฟ้า และเสบียงอื่นๆ ของอู๋เจินเจินเริ่มทยอยมาส่ง และของที่เธอสั่งออนไลน์ก็เริ่มทยอยมาถึงเรื่อยๆ

ในวันนั้น อู๋เจินเจินกำลังตรวจเช็กสต็อกและจัดระเบียบสินค้าในโกดังอยู่ จู่ๆ ว่านหยุนเผิงก็โทรมา เร่งให้เธอรีบไปรับใบสำคัญการหย่า

นึกไม่ถึงเลยว่าเวลาจะผ่านไปครบเดือนเร็วขนาดนี้

จบตอน