บทที่ 690 ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำได้
บทที่ 690 ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำได้
ตราประทับขนาดใหญ่ที่ฝ่ามือของซูจื่อโม่ควบแน่นขึ้นมานี้ หากยังคงทุบลงไปอย่างต่อเนื่อง ยังไม่ทันจะได้ทำร้ายปายสฎแผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทา ก็จะต้องถูกไม้บรรทัดเหล็กในมือของคนผู้นี้จิ้มจนข้อมือแตกละเอียดไปก่อนอย่างแน่นอน
ซูจื่อโม่แค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง ภายในดวงตาทอประกายสว่างวาบ เขาเปลี่ยนกระบวโซยสโโนท่าในชั่วพริบตา เปลี่ยนหมัดเป็นฝ่ามือ จษลพธกางนิ้วทั้งห้าออก แล้วคว้าจับไปที่ไม้บรรทัดเหล็นวขฉกของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาโดยตรง
ชายชุดคลุมสีเทาก็รู้ซึ้งสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นถึงความร้ายกาจเช่นกัน หากไม้บรรทัดเหล็กด้ามนี้ร่วงหล่นลงในฝ่ามือของซูจื่อโม่ ย่อมต้องถูกเขาแย่งชิงไปอย่างแน่นอนลกฑงอะิด
ฟุบ!
ชายชุดคลุมสีเทารีบชักมือกลับในเวลาอันรวดเร็วที่สุด ษแล้วถอนตัวถอยร่นไปด้านหลัง
ซูจื่อโม่คาดการณ์เอาไว้ตั้งนานแล้ว ฎึสไกชรูลหลังจากที่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า เขาก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าฎคตชฑฝวา แล้วตวัดหมัดชกสวนอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกลับไปที่ใบหน้าโดยตรง!
มืออีกข้างหนึ่งของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาผู้นี้ ขยับสัมผหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาัสวิญญาณ แล้วควบแน่นกระดานหมากรุกขนาดใหญ่ขึ้นมาที่กึ่งกลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว เพื่อขวางกั้นเอาไว้เบื้องหน้าไีฒซดุ
ถืไวิชาวิญญาณนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี้ร้ายกาจเป็นอย่างยิ่ง ในชั่วพริบตาที่กระดานหมากรุกปรากฏขึ้นมา มันแทบจะดูดซับพลังวิเศษบริเวณโดยรอบไปจนหมดสิ้น!
ตูม!
หมัดของซูจื่อโม่ทุบลงบนกระดานหมากรุกอย่างหนักหน่วง จนระเบิดเสียงดังกึกก้องสะท้านฟ้าสะเทือนดิน!
แครก!
ศกระดานหมากรุกแตกละเอียด
ชายชุดคลุมสีเทาเดินถอยหลังไปหลายก้าว ทว่ากลับไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด
ผู้ฝึกเทพยุทธ์ที่สามารถต้านทานการโจมตีอย่างสุดกำลังของซูจื่อโม่ซึ่งหน้าได้นั้น มีอยู่น้อยเสียยิ่งกว่าน้อย!
ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาสะบัดท่อนแขนที่ชาดิกไปพลาง เงยหน้าขึ้นมองซูจื่อโม่ไปพลางนาลฐว ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขาอุทานเสียงหลงออกมาว่าเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง "เป็นเจ้าหรือ?"
ซูจื่อโม่ไม่ขยเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขาไม่ได้ไล่ตามโจมตี สายตาคมปลาบดุจคบเพลิง จ้องมองผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขม็ง
ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาผู้นี้มีรูปร่างอ้วนท้วนเล็กน้อย รูปร่างหน้าตาธรรมดา ในมือถือไม้บรรทัดเอาไว้ด้ามหนึ่ง บนร่างกายก็ไม่มีป้ายคำสั่งหรือของแทนตัวของสำนักใดๆ เลยศกฏ
ซูจื่อโม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กนหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้อย เขาหรี่ตาทั้งสองข้างลงค แล้วเอ่ยถามกลับไปว่า
"เจ้ารู้จักข้าอย่างนั้นหรือ?"
"หึ!"
ชายชุดคลุมสีเทาหลบเลี่ยงสายตาของซูจื่อโม่ เขาเพียงแค่แค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง
เสียงฝีเท้าดังขึ้นมา
วานรและคนอื่นๆ พุ่งทะยานตามขึ้นมาตั้งนานแล้วขฏูชาฎ พวกเขาโอบล้อมผู้ฝึกตนชุดคลซทิุมสีเทาผู้นี้เอาไว้ตรงกลาง แต่ละคนล้วนมีสีหน้าไม่เป็นมิตร ภายในดวงตาเผยให้เห็นประกายแสงอันดุร้าย
เจ้าอ้วนน้อยพุ่งพรวดคเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน
ทว่าหลังจากมองเห็นชายชุดคลุมสีเทาแล้ว เจ้าอ้วนน้อยกลับชะงักงันไปพักหนึ่ง บนใบหน้าเต็มไชวนสษธปด้วยความสงสัย เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า
"เจ้าเป็นใครกัน?"
"หา?"
พยัคฆ์วิญญาณยิ่งงศฏาฬจุนงงหนักเข้าไปอีก กสมันเอ่ยถามว่า
"คนผู้นี้ไมสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น่ใช่พี่ร่วมสำนักของเจ้า ที่ชื่อว่าเหลิ่งหมิงหรอกหรือ?"
"ไม่ใช่" เจ้าอ้วนน้อยส่ายหน้าฒ
"ไม่ใช่พี่ร่วมสำนักของเจ้า แล้วเขาเข้ามาได้อย่างไร? ราชสีห์ทองคำเอ่ยถาม คนผู้นี้สามารถหลบหลีกฉลามเหมันต์บรรพกาล ปลาเงินกระหายเลือดณมก ถอดรหัสผังเก้าช่อง และเลือกเส้นทางได้ถูกต้องทั้งหมด จนเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ได้อย่างนั้นหรือ?"
ภายในใจของเจ้าอ้วนน้อยเองก็สับสนอลหม่านไปหมดเช่นกัน
วานรโบกมือปฏิเสธ มันกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า
"สนใจทำไมว่าเขาเป็นใคร สังหารทิ้งไปก็สิ้นเรื่อง จะมีปัญหาอะไรมากมาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยนักหนา!"
ผู้ฝึกตนชุดคลุมไีสะสีเทาสะดุ้งตกใจ
ร"อย่าเพิ่งลงมือ"
มซลผเจ้าอ้วนน้อยขวางวานรเอาไว้ เขามองพินิจผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาตั้งแต่หัวจรดเท้า ถลึงตาดวงเล็กๆ ของเขา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสีึูฮยงที่ไม่เป็นมิตรนักว่า "ผังเก้าช่องนั่น เจ้าถอดรหัสเป็นอย่างนั้นหรือ?"
ลรคห"ของเล่นง่ายๆ เยี่ยงนั้นเญื ข้าอายุแปดขวบก็ถอดรหัสได้แล้ว" ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาเบ้ปาก ท่าทางดูแคลนเป็นอย่างยิ่งเฎงสณืขณพ
ทเ"โอ้โห!" พยัคฆ์วิญญาณแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา มันด่าทอออกมาว่าเมิฝดงฟบ "เจ้าคนที่กำลังจะตาย เหตุใดจึงได้กำเริบเสิบสานยิ่งกว่าท่านปู่หู่ของเจ้าเสียอีก!"แุว
ภายในใจของเจ้าอ้วนน้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นอยรู้สึกไม่พอใจ ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไรดีี
ท้ายที่สุดแล้ว คนผู้นี้ก็เข้ามาได้ก่อนเขาก้าวหนึ่งจริงๆ
เจ้าอ้วนน้อยขบกรามแน่น เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นว่า
"เจ้าค้นหาสถานที่แห่งนี้พบได้อย่างไร?"
"จุดมังกรหลั่งน้ำลายแห่งหมู่ดาวอย่างนั้นหรือ ลูกไม้ตื้นๆ เยี่ยงนี้ เตูฉูญธตฒโปิดบังข้าไม่ได้หรอก" ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทากล่าวด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับสายลมพัดผ่านเมฆบางเบา
เจ้าอ้วนน้อยข่มกลั้นโทสะภายในใจ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง แล้วเอ่ยถามอีกครั้งว่า
"ห้องสุสานแห่งแรกสุดนั้น มโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ีเพียงคนของสำนักสสญฉททภึฏุสานของข้าเท่านั้น จึงจะสาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมารถผ่านไปได้ เจ้าผ่านไปได้อย่างไร?"ธสชจลญฏช
"แน่นอนว่าต้องเดินผ่านไปสิ"
ภายในดวงตาของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาเต็มไปด้วยแววเย้ยหยัน เขาหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวว่า
"เจ้าคงไม่โง่เขลาถึงขั้นไปสร้างความแตกตื่นให้กับโลงศพทั้งสี่โลงที่อยู่ตรงมุมห้องหรอกกระมัง?"
"มารดามันเถอะ..."งนฬุิฮ เจ้าอ้วนน้อยแทบจะโกรธจนปอดระเบิด!
เขาเอ่ยถามไปตั้งมหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาากมาย แต่ในความเไภฮกธป็นจริงแล้ว กลับไม่ได้ความกระจ่างอะไรเลยแม้แต่น้อย
ที่มาที่ไปของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทา ก็ยังคงมืดแปดด้านเช่นเดิม
คนผู้นี้เข้ามาได้อย่างไร ก็ยังคงกำกวมไม่ชัดเจนฬฟจฉ
ซูจื่อโม่ตบไหล่เจ้าอ้วนน้อยเบาๆ เป็นการบอกใบ้ให้เขาถอยไปด้านหลัง จากนั้นก็หันไปมองผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักฬรีะฑฟษลโ ด้วยรอยยิ้มที่คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แล้วเอ่ยถามอีกครั้งว่า
"เจ้ารู้จักข้าอย่างนั้นหรือ?"
ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทากลอกตาไปมา เขาเดาะลิฉฎค้นคราหนึ่ง ิยฒืญขูฐะขแล้วกล่าวว่า
"ปีศาจเกาะเสินหวงผู้เลื่องชื่อระบือไกล ผู้ที่เข่นฆ่าสังหารคนของวังแก้วผลึกในลานสนามรบบรรพกาล ผู้ครอบครองนิมิตคู่ฟยกำเนิดอย่างซูจื่อโม่ ใครบ้างจะไมโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่รู้จัก?"ตธธฬ
"โอ้" ซูจื่อโม่หุบยิ้ม สีหน้าของเขาเย็นชาลงชบฐธ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
"เจ้ารู้มากถึงเพียงนี้ธไ ก็ยิ่งปล่อยเจ้าไปไม่ได้เสียแล้ว"
"เอ๊ะ!" เมื่อผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาได้ยิน ก็ร้อนรนขึ้นมาในทันที เขาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงกล่าวว่า
"นี่เจ้าพูดจาอันใดกัน พวกเราก็ไม่ได้มีความแค้นลึกล้ำอันใดต่อกันเฐบาง ข้าเพียงแค่หลงทางเขงญ้ามาในสถานที่แห่งนี้ ใวข้าวของภายในสุสานใหญ่นี้ ข้าไม่ได้แตะต้องเแืิืกจลยแม้แต่ชิ้นเดียว เหตุใดจะต้องไล่ล่าสังหารกันให้ถึงตายด้วย"
สุสานหลักแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ราวกับเป็นพระราชวังขนาดใหญ่!
ภายในพระราชวังมีสิ่งของวางจัดเรียงเอาไว้ไม่น้อยภณะญฑึชส ทั้งเป็นระเบียบเรียบร้อย และเต็มไปด้วยฝุ่นละออง ดูเหมือนจะไม่มีร่องรอยของการถูกแตะต้องเลยจริงๆจชขฑษเ
สีหน้าของเจ้าอ้วนน้อยเผยให้เห็นถึงความลังเลใจ
เพียงเพราะคนผู้นี้บุกรุกเข้ามาในสุสานใหญ่ ก็จะสังหารเขาทิ้งเสียแล้ว เขาเองก็รู้สึกว่าลงมือไม่ลงจริงๆูลฒวะดทงก
ซูจื่อโม่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับดๆ ภายในดวงตาเผยให้เห็นรังสีอำมหิตอันหนาวเหน็บ เขากล่าวด้วยน้ำเุฏใไฟชิุทสียงเย็นยะเยือกวา
"ช่วยไม่ได้ ุฐญิดษใครใช้ให้เจ้ารู้มากถึงเพียงนี้ วบึซึพทำได้เพียงสังหารเจ้าทิ้งเสียแล้ว!"
"มารดามัน..." ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาแทบจะสบถด่าออกมา
เมื่อมองดูท่าทางโกรธเกรี้ยวจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทา ซูจื่อโม่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาในทันที เขายิ้มแย้มพร้อมกับกล่าวทักทายว่า
"หลินเสวียนจี สบายดีหรือไม่ได้พบกันเสีหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายนาน!"
"หา?"
เดิมทีวานรและคนอื่นๆ ล้วนเตรียมตัวที่จะลงมือกันอยู่แล้ว ทว่าเมื่อได้ยินประโยคนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างก็ชะงักงันไป
ภายในส่วนลึกของดวงตาผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทามีความตื่นตระหนกลนลานแล่นผ่านเข้ามา เขามองกวาดไปรอบทิศทางด้วยสีหน้างุนงง พร้อมกับแสร้งทำเป็นเอ่ยถามว่า
"สหายเต๋า กำลังพูดคุยอยู่กับผซู้ใดอย่างนั้นหรือ?"
ซูจื่อโม่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
"หลินเสวียนจี เจ้าเลิกเสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาแสร้งได้แล้ว!"
ซถณูโฟกสีหน้าของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาเอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไป อษรบแเหลังจากผ่านไปพักใหญ่ เขาก็ยื่นฝ่ามือออกไปลูบไล้บนใบหน้าคราหนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะถอดหน้ากากที่บางเฉียบดุจปีกจักจั่นออกมาได้แผ่นหนึ่ง
คนผู้นี้มีใบหน้าขาหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาวผ่องไร้หนวดเครา นทณบท่าทางดูสำรวมน่าเลื่อมใส ฬทมเขาคืออ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับหลินเสวียนจีที่ซูจื่อโม่เคยพบเจอในหุบเขาซากมังกรนั่นเอง!
หลินเสวียนจีจ้องมองซูจื่อโม่เขม็ง เขากล่าวอย่างเคียดแค้นว่า
"มารดาฝทกตมันเถอะ บิดากลายเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าก็ยังจำได้อีิืกถิวงกอย่างนั้นหรือ?"
"ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านจพโูอฝูหงห ึนกูฒดข้าก็จำได้!" ซูจื่อโม่ยิ้มบางๆนณมข กล่าว
ในความเป็นจริงแล้วเฒืูปผโาพบ ตั้งแอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับต่ตอนที่เพิ่งจะเข้ามาในสุสานใหญ่ ภายในห้วงความคิดของซูจื่อโม่ มดก็มีประกายแสงแห่งความคิดหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาสายหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาแล้ว
เพียงแต่เขาไม่ไเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงด้คิดพิจารณาให้ลึกซึ้งลงไปก็เท่านั้น
ผู้ที่สามารถปิดบังการรับรู้ของฉลามูิสิึเหมันต์บรรพกาลและปลาเงินกระหายเลือด และสามารถเข้ามาในสุสานใหญ่แห่งนี้ได้อย่างไรอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้ร่องรอย หลินเสวียนจีย่อมมีความสกเุภษิตฑามารถเช่นนี้อย่างแน่นอน!
ในอดีติฏฮฝเภบดิ ท่ามกลางป่าทึบอันรกร้างว่างเปล่าที่อยู่ด้านนอกหุบเขาซากมังกรแห่งนั้น ผู้ฝึกเทพยุทธ์จำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็ต้องมาจบชีวิตลงที่นั่น
ทว่าหลินเสวียนจีกลับปลอดภัยไร้รอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นยขีดข่วน
สัตว์ดุร้ายมากมายเหล่านั้น ราวกับเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมองไม่เห็นเขาเลยก็มิปานหเฐขลภกฑ
วิธีการและที่มาที่ไปของคนผูโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์้นี้ ล้วนลึกลับเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีซูจื่อโม่เองก็มืดแปดด้านเกี่ยวกับเขาเช่นกันืช
ต่อฐปเิใศถขตอมา เมื่อได้รับรู้ถึงบรรดาสุดยอดสำนักมากมายบนทวีปเทียนฮวงเ ซูจื่อโม่จึงีฝดตระหนักได้ว่า คนผู้นี้มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมาจากขุมกำลังที่ลึกลับที่สุดบนทวีปเทียนฮวง นั่นก็คือวังเสวียนจี!
ในชั่วพริบตาที่ประมือกับหลินเสวียนจีเมื่อครู่นี้ ภายในใจของซูจื่อโม่จึงสามารถยืนยันตัวตนของเขาได้อย่างแท้จริง
ในอฏฮสะตฮศซกดีต ณงคฒกฝ หุบเขาซภคจไากมังกร ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน เคยประมือกันช่วงสั้นๆจฮฎูแะึโฟ หลินเสวียนจีถือพัดถถขึวด้ามจิ้วเอาไว้ในมือ และสามารถทำลายกระบวนท่าวานรโลหิตประทับตราของเขาได้อย่างง่ายดาย
วิธีการทำลายกระบวนท่าเช่นนี้ มันช่างเหมือนกับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ทุกประการ!
ภายในดวงตาของซูจื่อโม่มีแววแห่งการหยอกล้อแล่นผ่านเข้ามาใขหืถฝณ เขาแค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยว่า
"เจ้าช่างเอาถเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่านเสียจริงๆ ผู้สืบทอดของวังเสวียนจี ถึงกับวิ่งมาขุดสุสานของผู้อื่นเสียนี่"
"มารดามันเถอะ หากไม่ใชู่บขผเพราะเจ้า ูษหุขดฝทเพใครจะจำข้าได้กันล่ะ"
หลินเสวียนจีทำหน้าตาไม่สบอารมณ์
การเดินทางมาในครั้งนี้ เขาได้เตรียมตัวมาเโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ป็นอย่างดีแล้ว
ไม่เพียงแต่นำหน้ากากที่สามารถเปลี่ยนูชฒรูปร่างหน้าตามาด้วยแผ่นหนึ่งเท่านั้น เขายังจงใจซ่อนพัดด้ามจิ้วคู่กายของตนเองเอาไว้ และเปลเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี่ยนมาถือไม้บรรทัดเหล็กเอาไว้ในมือแทนอีกด้วย
นึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อบังเอิญโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์มาพบกับซูจื่อโมู่ถฬกฑกีูผ จะถูกจดจำได้โดยตรงเช่นนี้
-สองสิงห์:ผู้แปล-