ตอนที่ 20 ผ่านด่าน

“อะไรนะ...”

“คดีพลิกเฉยเลย นึกว่าผู้พิพากษาสำนึกผิดแล้วซะอีก ที่ไหนได้กลับมาฆ่าเจียงเจ๋อเนี่ยนะ?”

“ทำตัวเป็นพ่อพระ ไม่เด็ดขาด สุดท้ายโดนศัตรูฆ่าตาย สมควรตาย!”

“แค่นี้ก็หาว่าเป็นพ่อพระแล้วเหรอ ไม่ได้ยินที่เจียงเจ๋อพูดหรือไง ศาลอลหม่านแห่งนี้ต้องการผู้พิพากษา ไม่ใช่เขา”

“...”

เห็นฉากนี้ ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติต่างอึ้งไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ

จากนั้น...

บนใบหน้าพลันกลั้นขำไม่อยู่

ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ขอแค่เจียงเจ๋อตาย ก็นับเป็นเรื่องดีสำหรับรอบหน้า

ทว่าฉากนี้กลับสร้างความลำบากใจให้ทีมผู้เชี่ยวชาญประเทศจีน พวกเขาทุกคนกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าพลันถอดสี

“ทำไมเป็นแบบนี้”

“นึกว่าจะจบแล้วแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าเจียงเจ๋อจะโดนฆ่าตลบหลัง”

“ไม่ถูกสิ เป็นไปไม่ได้ที่เจียงเจ๋อจะโง่ขนาดนั้น ต้องมีแผนสำรองแน่!”

“...”

พวกเขาไม่เชื่อว่าเจียงเจ๋อจะตายง่ายดายแบบนี้!

ภาพในหน้าจอ นอกห้องนิติเวช

เมื่อเหล่าสิ่งลี้ลับฝั่งศัตรูเห็นผู้พิพากษาฝ่ายพวกตนฆ่าเจียงเจ๋อได้ ในใจต่างลิงโลด!

“เยี่ยม! เยี่ยมมาก!”

“ในที่สุดก็ฆ่าคนร้ายได้ ศาลอลหม่านยังเป็นถิ่นของพวกเรา!”

“...”

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สิ่งลี้ลับผู้พิพากษามองมีดสังหารสิ่งลี้ลับที่กำลังสลายหายไปในมือด้วยความหวาดกลัว “เป็นไปได้ยังไง? มีดสังหารจะเป็น... ของปลอมได้ยังไง!”

เจียงเจ๋อเผยสีหน้าไร้ซึ่งความยินดียินร้าย “ผู้พิพากษา เมื่อกี้แกยืนยันทางเลือกของตัวเองไปแล้ว... คือความตาย!”

ได้ยินดังนั้น สิ่งลี้ลับผู้พิพากษามีสีหน้าตื่นตะลึง เหลือเชื่อ!

เห็นทนโท่ว่ามันแทงเจียงเจ๋อไปแล้วหนึ่งแผล!

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีสิ่งลี้ลับตนไหนโดนมีดสังหารสิ่งลี้ลับแทงแล้วยังรอดชีวิตอยู่ได้!

ต่อให้เป็นคนตรงหน้า ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร?

“ก่อนหน้านี้แค่ให้โอกาสแกครั้งหนึ่ง อาวุธนี้สร้างขึ้นจากการรวบรวมพลังทั้งหมดของฉันจนสามารถฆ่าสิ่งลี้ลับได้ ฉันนึกว่าแกจะกลับตัวกลับใจ แต่นึกไม่ถึงว่าแกจะยังเลือก ‘ความยุติธรรม’ ที่อุปโลกน์ขึ้นมาเอง”

“เพราะมีดสังหารของจริงยังอยู่ในมือฉัน”

สิ้นเสียงพูด เจียงเจ๋อก็หยิบมีดสังหารที่มีประกายแสงสีดำไหลเวียนออกมาจากเอว แล้วแทงเข้าที่หัวใจของสิ่งลี้ลับผู้พิพากษาในคราวเดียว

สิ่งลี้ลับผู้พิพากษาคำรามด้วยความเจ็บปวดแทบจะในทันที “อ๊าก...”

“ทำไม... เพราะอะไร?”

ไม่รอให้เจียงเจ๋ออธิบาย โคนันที่ยืนอยู่ข้างๆ มองผู้พิพากษาด้วยความเวทนา “ตั้งแต่ต้นจนจบ เจียงเจ๋อไม่เคยคิดจะฆ่าคุณเลย เพราะถ้าฆ่าคุณ ระเบียบของศาลอลหม่านจะพังทลาย”

“แต่เมื่อกี้คุณได้เลือกเส้นทางของตัวเองไปแล้ว”

“เขาจึงจำเป็นต้องใช้มีดสังหารของจริงกับคุณ!”

“ผู้พิพากษา หวังว่าชาติหน้าคุณจะได้เกิดเป็นคนดีนะ!”

“ลาก่อนครับ!”

สิ้นเสียงของโคนัน สิ่งลี้ลับผู้พิพากษาค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางความสำนึกเสียใจ

ถ้าหาก...

ถ้าหาก...

ให้โอกาสเขาอีกครั้ง เขาจะไม่เลือกสังหารคนตรงหน้าแน่นอน

บางที...

อาจเป็นตัวเขาเองที่ทำผิดมาตั้งแต่ต้นจนจบ

ในคืนฝนพรำเมื่อหนึ่งพันปีก่อน เขาเคยเป็นผู้พิพากษาที่รักความยุติธรรม ช่วยเหลือชาวบ้าน ตัดสินคนผิด

คืนฝนพรำคืนนั้น ลูกสาวของเขาป่วยเป็นโรคร้ายแรง ต้องการค่าผ่าตัดจำนวนมหาศาล

ด้วยความที่ปกติมือสะอาด ซื่อสัตย์สุจริต ฐานะทางบ้านจึงไม่ได้ร่ำรวย

เขาเคยปฏิเสธความช่วยเหลือจากผู้มีอำนาจมานับครั้งไม่ถ้วน เพราะรู้ดีว่าถ้าหากรับความช่วยเหลือ ก็เท่ากับว่าในวันข้างหน้าต้องตัดสินคดีที่ขัดต่อมโนธรรม

และในคืนฝนพรำคืนนั้นเอง หัวหน้าผู้พิพากษาของศาลได้มาหาเขา พร้อมสัญญาว่าจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด ต่อให้ลูกสาวเขาไม่รอดก็จะดูแลค่าใช้จ่ายให้ตลอดชีวิต

แต่สุดท้าย...

ลูกสาวก็อยู่ได้ไม่ถึง 1 ปี

คืนฝนพรำคืนนั้น ผู้พิพากษาได้ตัดสินใจเลือกทางผิดที่เขาในอนาคตจินตนาการไม่ถึง

แต่ตอนนั้น ผู้พิพากษารู้ดีว่าตัวเองไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป

ทั้งการจากไปของลูกสาวและการสูญเสียคนรัก สุดท้ายก็นำไปสู่การกำเนิดของคนชั่ว!

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะเลือกยืนหยัดในอุดมการณ์เดิมแน่นอน!

อาจเพราะใกล้ตาย รอยย่นสีดำบนใบหน้าของสิ่งลี้ลับผู้พิพากษาค่อยๆ เลือนหายไป จนกระทั่งถูกแทนที่ด้วยชั้นผิวหนังมนุษย์ที่มีเลือดฝาด

ในความมืดค่อยๆ ปรากฏภาพชายหนุ่มฝรั่งผมทอง เครื่องหน้าคมสัน บุคลิกสดใสร่าเริงเหมือนพี่ชายข้างบ้าน

สุดท้ายผู้พิพากษาหนุ่มก็เผยรอยยิ้มอย่างปล่อยวาง “ขอบคุณนะ เจียงเจ๋อ!”

สิ้นเสียงพูด แสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นในอากาศ แสงนั้น... คือความรุ่งโรจน์และความยุติธรรมในอดีตของผู้พิพากษา

พอเห็นฉากนี้ โคนันค่อยๆ หันหน้าไปมองเจียงเจ๋อ “เขาเป็นคนดีไหมครับ?”

เจียงเจ๋อสีหน้าซับซ้อน เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ “เคยเป็น”

เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ชมทั่วประเทศวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเซ็งแซ่

“ที่แท้ผู้พิพากษาก็เคยเป็นคนดีเหรอเนี่ย?”

“พระเจ้า ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าผู้พิพากษาจะไม่ใช่ปีศาจร้ายโดยกำเนิด เป็นแค่ประวัติศาสตร์จริงที่เกิดขึ้นในโลกคู่ขนานเมื่อนานมาแล้ว แต่ประวัติศาสตร์พวกนั้นถูกยกมาไว้ในโลกของเรา!”

“ฮือๆๆ อยู่ดีๆ ก็ซึ้งเฉยเลย!”

“งั้นจริงๆ แล้วโลกอาถรรพ์นี่ใช่ว่าจะไม่มีที่มาที่ไปสินะ?”

“คงงั้นแหละ โลกแห่งกฎเกณฑ์ต้องเป็นเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น หรืออาจจะเกิดขึ้นในอนาคตของโลกใดโลกหนึ่งแน่ๆ ตัวละครข้างในก็คือคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้นๆ และสุดท้ายก็ติดอยู่ในกฎจนไปผุดไปเกิดไม่ได้”

“งั้นที่เราดูมาจนถึงตอนนี้ สรุปแล้วใครเป็นคนเลว ใครเป็นคนดีกันแน่?”

ชาวเน็ตต่างชาติที่เรียนปรัชญาคนหนึ่งคอมเมนต์ว่า “บางทีอาจไม่มีการแบ่งแยกคนดีคนเลวหรอก เพียงแต่ระดับความดีเลวของพวกเขาต่างกัน เพราะพวกเขาเคยทั้งดีและเลวมาก่อน!”

ผู้เชี่ยวชาญต่างชาติรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ก่อนหน้านี้เพิ่งเยาะเย้ยไป

ตอนแรกพวกเขาคาดหวังให้เจียงเจ๋อตาย แต่นึกไม่ถึงว่าเจียงเจ๋อจะมีแผนซ้อนแผน

พวกเขาเริ่มสับสน คนที่สามารถปั่นหัวด่านระดับนรกภูมิ 9 ดาวได้ขนาดนี้...

เกรงว่าในอนาคตประเทศจีนจะต้องรุ่งเรืองเฟื่องฟูแน่!

ทางฝั่งทีมผู้เชี่ยวชาญประเทศจีนเพิ่งจะเตรียมตัวโห่ร้องยินดีที่เจียงเจ๋อผ่านด่านนรกภูมิ 9 ดาว

แต่ฉากถัดมา ในหน้าจอกลับปรากฏภาพญาตินักธุรกิจเดินเข้ามาข้างหน้า เหมือนจะทำอะไรบางอย่าง

‘ญาตินักธุรกิจ’ เงยหน้าขึ้น มองเจียงเจ๋อที่ไร้อารมณ์ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ พูดขึ้นว่า “แกคิดว่าตัวเองชนะจริงๆ แล้วเหรอ?”

“คนที่ชนะจริงๆ ไม่เคยอยู่ในโลกที่แกอยู่หรอก!”

สิ้นเสียงพูด ชุดสูทบนร่างญาตินักธุรกิจก็สลายไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นชุดคลุมสีดำ ติดป้ายชื่อสีแดงที่หน้าอก บนป้ายเขียนตัวอักษรสีเลือดสามคำใหญ่ๆ ว่า [หัวหน้าผู้พิพากษา]

หัวหน้าผู้พิพากษาปรากฏตัวเพียงแค่ 5 วินาที แต่กลับสร้างความตกตะลึงให้สิ่งลี้ลับทุกตนในที่เกิดเหตุ รวมถึงเจียงเจ๋อและโคนัน

“ฮ่าๆๆ!!!”

“ฮ่าๆๆๆๆ!!!”

เสียงหัวเราะของหัวหน้าผู้พิพากษาที่ดังก้องโถง ค่อยๆ หายไปจากศาลอลหม่านแห่งนี้

โคนันถามด้วยความเหลือเชื่อ “เจียงเจ๋อ นี่ปกติไหมครับ?”

เจียงเจ๋อหน้าถอดสีเล็กน้อย “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ด่านนี้ฉันไม่เคยเล่นมาก่อน น่าจะเป็นเพราะฉันให้ทางเลือกผู้พิพากษาก่อนแล้วค่อยฆ่ามัน เลยปลดล็อกเนื้อเรื่องลับ!”

ส่วนคำพูดของหัวหน้าผู้พิพากษา เจียงเจ๋อกลับไม่ค่อยใส่ใจนัก

เพราะ...

เขาไม่ใช่คนของโลกใบนี้อยู่แล้ว!

“อะไรนะ คุณไม่เคยเล่นด่านนี้... เนื้อเรื่องลับ... คุณนึกว่าตัวเองกำลังเล่นเกมสยองขวัญอยู่หรือไง?”

จากนั้นเหล่าสิ่งลี้ลับในที่เกิดเหตุต่างก็วิจารณ์กันให้แซ่ด

คนที่ตกใจยิ่งกว่าคือผู้ชมและผู้เชี่ยวชาญทั่วโลก

“ญาตินักธุรกิจคนนั้น ที่แท้คือหัวหน้าผู้พิพากษาเหรอ?”

“นี่มัน... บ้าเอ๊ย... หักมุมแล้วหักมุมอีกไม่หยุดเลยเหรอ?”

“อย่างนี้นี่เอง ที่แท้คนที่เจียงเจ๋อฆ่าก่อนหน้านี้คือลูกชายของหัวหน้าผู้พิพากษาที่ถูกปนเปื้อน มิน่าล่ะมันถึงอยากให้เจียงเจ๋อตายนัก!”

“ถ้าอย่างนั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว!”

“ใช่ๆ หัวหน้าผู้พิพากษาเป็นสิ่งที่ต้องมีในทุกศาล ก่อนหน้านี้ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าในศาลไม่มีหัวหน้าผู้พิพากษาได้ยังไง ที่แท้หัวหน้าผู้พิพากษาก็คือญาตินักธุรกิจมาตลอด ปลอมตัวได้แนบเนียนเกินไปแล้ว!”

“...”

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์สุดท้ายก็ออกมาดีอยู่ดี

เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนค่อยคิดเรื่องอนาคต นี่คือสิ่งที่ทีมผู้เชี่ยวชาญประเทศจีนคิดตรงกัน

ผ่านไปพักหนึ่ง ในศาลอลหม่านก็ปรากฏรายการข้อความสีทองขึ้นมา มันคือการแจ้งเตือนสรุปผล...

...............................................................