ตอนที่ 17 เป็นสิ่งลี้ลับมาตลอด

ภายในจอภาพ

โคนันฟังเสียงกระแทกประตูข้างนอก พลางฟังคำสารภาพของเจียงเจ๋อ

ความตื่นตะลึงในใจของเด็กชายไม่อาจบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำได้

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ เจียงเจ๋อไม่ได้สวมบทบาทเป็นทนายความ

นอกจากนี้ กฎยังลวงหลอกให้สิ่งลี้ลับทุกตนในที่เกิดเหตุเข้าใจผิด

ผู้พิพากษา ตำรวจ นิติเวช ญาตินักธุรกิจ หรือแม้แต่เด็กผู้หญิงกับญาติคนร้าย ต่างก็เข้าใจผิดว่าเจียงเจ๋อเป็นทนายความมาตลอด!

แต่นึกไม่ถึงว่าท้ายที่สุดแล้ว ผู้ถูกเลือกไม่ได้สวมบทบาทเป็นทนายความ แต่เป็นคนร้าย!

เมื่อคิดได้ดังนี้ ใบหน้าของโคนันกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

ความหวาดกลัวต่อความไม่รู้ในตัวตนของเจียงเจ๋อลดทอนลงไปอีกขั้น

สำหรับเรื่องที่เจียงเจ๋อไม่ได้สวมบทบาทเป็นทนายความหรืออย่างอื่น เขาไม่สนใจ เพราะเจียงเจ๋อคือเพื่อนร่วมทีมของเขา แม้ ‘เจียงเจ๋อ’ ในตอนที่สับสนจะเคยทำร้ายเขา แต่เจียงเจ๋อตัวจริงก็เคยปกป้องเขา โคนันจึงจดจำความดีของเจียงเจ๋อไว้

“ถ้าคุณไม่ใช่ทนายความจริงๆ งั้นคุณก็เป็นได้แค่... คนร้าย!”

ทันใดนั้น โคนันก็เปลี่ยนน้ำเสียง พูดอย่างหนักแน่น

“ต่อให้คุณเป็นคนร้ายแล้วยังไง?”

“ถ้าทุกอย่างที่คุณเล่ามาเป็นเรื่องจริง แสดงว่าญาตินักธุรกิจฆ่าแม่และลูกสาวของคุณ”

“ถ้าเป็นผม ผมก็คงเข้าสู่ด้านมืดเหมือนกัน”

ใช่แล้ว แม้โคนันจะเกลียดฆาตกรแค่ไหน แต่ถ้าศัตรูฆ่าพ่อแม่ของตัวเองล่ะ?

บนโลกนี้จะมีใครสักกี่คนที่ยังมีสติสัมปชัญญะไปเกลี้ยกล่อมให้คนที่ฆ่าพ่อของตัวเองไปมอบตัวได้?

ได้ยินคำพูดเปิดอกของโคนัน เจียงเจ๋อก็เผยรอยยิ้มปลื้มปีติ

ตอนแรกเขาเสียใจที่อัญเชิญโคนันออกมา แต่นึกไม่ถึงว่าหลังจากร่วมเป็นร่วมตายกันมาสามวัน... โคนันต่างหากคือคนที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง

ถ้าเขาอยู่ในโลกของโคนัน อีกฝ่ายคงไม่เผชิญหน้ากับ ‘ฆาตกร’ อย่างเขาด้วยท่าทีเปิดเผยแบบนี้แน่

“เจียงเจ๋อ สรุปว่าจนถึงตอนนี้คุณยังไม่ตอบผมเลยว่าทำไมผมต้องฆ่าคุณด้วย!”

พอได้ยินคำถามนี้ ในที่สุดก็เข้าสู่สิ่งที่เจียงเจ๋อคิดไว้

เขาถามเสียงเคร่งขรึม “นายอยากรู้จริงเหรอ?”

โคนันพยักหน้าอย่างจริงจัง “อยากรู้มาก!”

“งั้นก็จัดให้สมใจนาย!” เห็นเพียงเจียงเจ๋อที่ก้มหน้ามาตลอด ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ตาขาวในดวงตาหายวับไปทันที กลายเป็นสีดำสนิท ถามขึ้นประโยคหนึ่ง “โคนัน ทำไมเลือดของฉันถึงซื้ออาหารในตู้ไม่ได้ ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกหิว ทำไมฉันถึงแข็งแกร่งขึ้นสิบเท่าในความมืด มองตาฉันสิ ตอนนี้นายรู้หรือยัง?”

สิ้นคำพูดนี้ อากาศในที่เกิดเหตุราวกับพลันหยุดนิ่ง

โคนันอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานกะทันหัน

เลือดของเขาซื้ออาหารได้ เพราะเขาเป็นคนเป็น!

แต่ว่า...

แต่ว่า...

ทำไมเลือดของเจียงเจ๋อถึงซื้ออาหารไม่ได้?

เพราะ...

เพราะ...

เจียงเจ๋อเป็นคนตายมาตลอด ไม่เคยมีชีวิต!

ที่แท้... เจียงเจ๋อก็คือสิ่งลี้ลับ

“คะ คุณ คุณไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็นสิ่งลี้ลับ!!!”

ฉากนี้ทำให้โคนันตกตะลึงจนพูดไม่ออก ในใจเกิดพายุระดับสิบแปดอีกลูก

เห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ผู้ชมที่ยังตกใจเรื่องเจียงเจ๋อไม่ใช่ทนายความอยู่เมื่อกี้ ตอนนี้ลมหายใจก็สะดุดกึกอีกครั้ง

“ปะ... เป็นไป... ได้ยังไง...”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ผู้ถูกเลือกไม่ได้สวมบทบาทเป็นทนายความ แต่เป็นคนร้าย นอกจากเป็นคนร้ายแล้ว ผู้ถูกเลือกยังเป็นสิ่งลี้ลับมาตลอด!!”

“บ้าเอ๊ย ดูแป๊บเดียว ตะลึงไปร้อยปี!”

“แม่เจ้า นี่ฉันดูอะไรอยู่เนี่ย? สุดยอดละครหักมุมแห่งปีชัดๆ!”

“พระเจ้า ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว!”

“ถ้าผู้ถูกเลือกเป็นสิ่งลี้ลับ... อ๋อ แบบนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว ทำไมเขาถึงร่างกายแข็งแกร่งขึ้นตอนไม่มีแสง ผู้ถูกเลือกปกติจะไปเก่งขึ้นในความมืดได้ไง มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”

“ขอเวลาทำใจแป๊บ ศาลอลหม่านนี่ทำเอาฉันขนลุกไม่หยุดเลย!”

“...”

ผู้ชมตกใจมาก

ความรู้ความเข้าใจเดิมที่มีมาตลอดถูกทำลายลงในพริบตา

ที่แท้มุมมองการถ่ายทอดสดที่พวกเขาดู... เป็นมุมมองของสิ่งลี้ลับ!

แค่คิดก็หนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ!

ทว่าถ้าลองคิดให้ลึกซึ้งก็จะเข้าใจเหตุผลของมัน

ผู้ถูกเลือกใช้เลือดซื้ออาหารไม่ได้ ผู้ถูกเลือกมีร่างกายแข็งแกร่งขึ้นในความมืด ผู้ถูกเลือกในตอนสับสนจะอยากช่วยลูกสาวออกไป...

หลักฐานเหล่านี้ล้วนชี้ไปที่การรับรู้ตัวตนของพวกเขาในยามสับสน ก็คือสิ่งลี้ลับ

แต่พอพ้นจากสภาวะสับสนก็กลับมามีความคิดแบบมนุษย์

ด้วยเหตุนี้จึงไม่เคยมีใครเชื่อมโยงไปถึงเรื่องราวและความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกฎ

ผู้เล่น 99% ไม่เคยคิดไปในทางนี้ ยกเว้นคนเดียว นั่นก็คือเจียงเจ๋อที่รู้ตื้นลึกหนาบางทุกอย่างตั้งแต่ก้าวเข้าสู่โลกอาถรรพ์

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ผู้ชมทั่วโลกก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวในความคิดอันล้ำลึกของเจียงเจ๋อ

เหล่าผู้เชี่ยวชาญต่างชาติที่เคยเยาะเย้ยมาก่อน หลังจากอึ้งไปเกือบ 1 นาที ก็ค่อยๆ ได้สติ

[ผู้เชี่ยวชาญสหรัฐฯ] “พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ตอนแรกบอกว่าไม่ได้สวมบททนายความแต่เป็นคนร้าย นี่ก็น่าทึ่งพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าตอนจบยังมีหักมุมอีกชั้น ที่แท้ผู้เล่นไม่ใช่คน แต่เป็นสิ่งลี้ลับมาตลอด พระเจ้า เจียงเจ๋อจากประเทศจีนคนนี้ ถ้าเขาไม่ชนะแล้วใครจะชนะ!”

ผู้เชี่ยวชาญสหรัฐฯ ที่มองว่าเป็นศัตรูมาตลอด ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

สิ่งนี้ไม่เพียงต้องใช้การรับรู้และความคิดที่แข็งแกร่ง แต่ยังต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก!

สหรัฐฯ ไม่เทิดทูนคนเก่งอย่างไม่มีเหตุผล พวกเขาเทิดทูนคนที่มีความทะเยอทะยาน ไม่ว่าคนคนนั้นจะสัญชาติอะไร

ตามมาด้วยคำสรรเสริญจากทีมผู้เชี่ยวชาญฝรั่งเศสและเยอรมนี

[ผู้เชี่ยวชาญเยอรมัน] “ชั่วชีวิตนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันนับถือคนอื่น แถมคนคนนั้นยังเป็นชาวจีน!”

[ผู้เชี่ยวชาญญี่ปุ่น] “สำหรับคำดูถูกเมื่อกี้ ผมเสียมารยาทไปจริงๆ ต้องขออภัยอย่างสูง (โค้งคำนับ)!”

[ผู้เชี่ยวชาญเกาหลีใต้] “คนฉลาดขนาดนี้มาอยู่ที่ประเทศจีนได้ยังไง เจียงเจ๋อต้องเป็นลูกครึ่งเกาหลีแน่ๆ ขอบคุณมาก เพราะประเทศเราก็มีแซ่ ‘คัง’ (เจียง) เยอะ!”

พวกเขาต่างทึ่งในตัวคนคนนี้

แต่สิ่งที่ตามมาคือ... ความเยือกเย็นและเหตุผล

[ผู้เชี่ยวชาญสหรัฐฯ] “ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ฉันก็ยังหวังให้เขาตาย หวังให้เราชนะในแมตช์คืนชีพรอบหน้า!”

[ผู้เชี่ยวชาญเยอรมัน] “ถูกต้อง ถ้าเขาชนะ ประเทศจีนจะแข็งแกร่ง ถึงตอนนั้นเราคงต้องยอมก้มหัวให้ ทุกคนรีบแช่งให้เขาตายเร็ว!”

[ผู้เชี่ยวชาญญี่ปุ่น] “หวังว่าคุณเจียงจะแผ่กุศลให้ทั่วโลก หลังจากคุณตาย เราจะตั้งศาลเจ้าให้”

[...]

ภายในกลุ่มผู้เชี่ยวชาญประเทศจีน

ที่นี่เงียบกริบ ไม่มีใครส่งเสียง พวกเขาได้แต่จ้องหน้าจอเขม็ง

ผ่านไป 2 นาที ผู้นำที่หัวโต๊ะก็เผยรอยยิ้มอย่างโล่งอกในที่สุด

“ฮ่าๆๆๆ เจียงเจ๋อคนนี้ทำให้เราประหลาดใจได้ตลอดเลย คนเก่งแบบนี้ต้องไปตกระกำลำบากข้างนอก น่าเสียดายจริงๆ!”

ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย

“ที่จริงแบบนี้ก็สมเหตุสมผล... ถ้าผู้เล่นไม่ตระหนักว่าตัวเองแข็งแกร่ง พวกเขาก็จะถูกสิ่งลี้ลับอื่นควบคุมและฆ่าตาย”

“แค่ฉันนึกไม่ถึงว่าเจียงเจ๋อจะเป็นสิ่งลี้ลับไปได้”

ทันใดนั้น มีผู้เชี่ยวชาญหญิงคนหนึ่งถามคำถามสำคัญขึ้นมา “งั้นในศาลอลหม่าน ไม่มีคนเป็นเลยสักคนเหรอคะ? ฉันหมายถึงตัวผู้ถูกเลือกเอง ตัวตนที่เป็นมนุษย์หลังจากเข้าสู่ศาล?”

ความหมายของคำถามนี้คือ ผู้ถูกเลือกคนเดิม...

ไปอยู่ที่ไหน?

ถ้าผ่านด่านด้วยสถานะสิ่งลี้ลับ สุดท้ายมันจะไม่ตรงกับการรับรู้เรื่องการผ่านด่านของโลกอาถรรพ์

ดังนั้นเบื้องหลังเรื่องนี้ ต้องมี… คนเป็น

เพียงแต่พวกผู้เชี่ยวชาญมองไม่เห็นมาตลอด!

สำหรับคำถามนี้ ไม่มีใครในที่เกิดเหตุรู้คำตอบ หรือว่าไม่มีคนเป็นมาตั้งแต่ต้น?

ในตอนนั้นเอง เกิดเสียงดัง “ปัง!” มาจากในจอภาพ

ทุกคนเพ่งมอง นั่นคือภาพประตูห้องนิติเวชที่ถูกชนจนแตกละเอียด

หัวใจผู้เชี่ยวชาญทุกคนเห็นฉากนี้ก็พลันกระตุกวูบ

...................................................................