ตอนที่ 16 ไม่ใช่ทนายตั้งแต่แรก
ตอนที่ 16 ไม่ใช่ทนายตั้งแต่แรก
ขณะจับจ้องไปที่เจียงเจ๋อกับโคนันที่นั่งอยู่บนพื้น ผู้ชมทั่วโลกต่างเบิกตาแทบถลนจ้องจดจ่อ เพราะอยากได้ยินเรื่องราวให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เจียงเจ๋อก้มหน้ามองพื้น จากนั้นจึงค่อยๆ หลับตาลง เริ่มอธิบายด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้”
“ในคืนเดือนมืดลมแรงคืนหนึ่ง คนร้ายฆ่านักธุรกิจผู้เป็นภัยสังคม”
“ตอนที่นักธุรกิจคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาได้ทำเรื่องที่สะเทือนเลือนลั่นไปทั่วโลกอาถรรพ์”
“หลังจากนักธุรกิจคนนั้นถูกกฎปนเปื้อน ก็ได้ฆ่าพนักงานในบริษัทของเขาทั้งหมด”
“มีพนักงานคนหนึ่งรอดชีวิตมาได้ แต่พ่อแม่ของเขากลับต้องมาจบชีวิตด้วยน้ำมือของนักธุรกิจ พนักงานคนนั้นจึงเริ่มพักฟื้นและสั่งสมกำลังในโลกอาถรรพ์ รอคอยโอกาสลงมือ”
“ภายหลังเกิดเหตุ นักธุรกิจถูกพาตัวไปยังสถานีตำรวจ”
“ภายใต้อิทธิพลอันยิ่งใหญ่ของนักธุรกิจ ตำรวจกลับทำอะไรเขาไม่ได้”
“ในเมื่อผดุงความยุติธรรมไม่ได้ ก็จำเป็นต้องร่วงหล่นสู่ความมืดมิด ถึงได้เกิดฉากที่คนร้ายสังหารนักธุรกิจขึ้น”
“หลังจากนั้น นักธุรกิจเดินทางในเวลากลางคืนบนถนนสายหนึ่ง แล้วถูก ‘คนร้าย’ ที่ซุ่มรออยู่นานฆ่าตาย”
“คนร้ายจัดการทำลายหลักฐานทุกอย่างในที่เกิดเหตุ แล้วหลบหนีไป”
“หลังจากคนร้ายหนีไป วันรุ่งขึ้นศพของนักธุรกิจก็ถูกพบอยู่ข้างทางในสภาพถูกแยกชิ้นส่วน”
“ญาตินักธุรกิจต้องรู้แน่ว่าเป็นฝีมือของคนร้าย ญาตินักธุรกิจจึงซื้อตัวตำรวจ ซื้อตัวผู้พิพากษา ซื้อตัวสิ่งลี้ลับทั้งหมดในที่เกิดเหตุ เตรียมประหารชีวิตคนร้ายในอีกเจ็ดวันให้หลัง”
“พอรู้ความจริง แม่และลูกสาวของคนร้ายที่ตายไปแล้วก็กลายเป็นสิ่งลี้ลับ เข้ามาในศาลที่ถูกกฎปิดผนึกเอาไว้แห่งนี้”
“เรื่องนี้ เกิดขึ้นเมื่อ 1,000 ปีก่อนในโลกอาถรรพ์ ถ้าเทียบกับเวลาโลกภายนอกก็คือหนึ่งหมื่นปีก่อนในความเป็นจริง”
ได้ยินดังนั้น โคนันอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย รู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มจะบานปลายใหญ่โตเสียแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นคนร้ายกับคุณมีความสัมพันธ์อะไรกัน” โคนันถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมา
เจียงเจ๋อหลับตาถามกลับ “นายยังจำตอนที่เราเจอกันวันแรกได้ไหม”
โคนันขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่งก็จำบางอย่างได้ “คือคุณตอนที่สับสน บอกว่าถ้าผมตายที่นี่ ในความเป็นจริงก็จะตายไปด้วย”
“ใช่ นั่นไม่ใช่เจตนาที่แท้จริงของฉัน”
“สอง นายยังจำตอนที่ฉันพานายไปซื้ออาหารได้ไหม”
โคนันต้องจำได้แม่นอยู่แล้ว เขารีบตอบ “เลือดของคุณซื้ออาหารในตู้ไม่ได้ แต่เลือดของผมซื้อได้ แถมในกฎยังระบุด้วยว่า ‘ที่นี่ไม่มีอาหารให้’ นั่นก็หมายความว่า ‘ผู้ถูกเลือกจะไม่รู้สึกหิว’”
“ใช่ เลือดของฉันซื้ออาหารไม่ได้ และฉันก็ไม่รู้สึกหิว แต่มันมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้น”
เจียงเจ๋อถามต่อ “สาม จำได้ไหมว่าทำไมญาติคนร้ายถึงยืนกรานจะถามผู้ถูกเลือกที่สวมบทบาททนายความว่ามีความยุติธรรมไหม”
ข้อนี้โคนันก็จำได้แม่น “รู้สิ ถ้าญาติคนร้ายรู้ว่าทนายความคือศัตรู ในเมื่อเป็นศัตรูก็ต้องช่วยผู้พิพากษา ประหารลูกของเขาในภายหลัง”
เจียงเจ๋อถามอีกครั้ง “สี่ นายยังจำตอนที่ฉันสับสนครั้งที่สองได้ไหม”
โคนันตอบ “ตอนสับสนครั้งที่สอง คุณอยากจะฆ่าคนร้าย”
“ตอนสับสนครั้งที่สอง ฉันไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป เป็นผลกระทบจากกฎล้วนๆ” เจียงเจ๋อส่ายหน้า “ตอนสับสนครั้งที่สอง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ผู้ถูกเลือกทุกคนยังมีอีกหนึ่งแรงจูงใจ คือปกป้องเด็กผู้หญิง เพราะเด็กผู้หญิงคือลูกสาวของคนร้าย”
สิ้นคำพูดนี้ โคนันก็มึนตึ๊บทันที
อะไรนะ ที่แท้เด็กผู้หญิงคือลูกสาวคนเล็กของคนร้าย อย่างนั้นญาติคนร้ายก็คือแม่ของคนร้าย
ญาติคนร้าย คนร้าย เด็กผู้หญิง...
กลับกลายเป็นครอบครัวเดียวกันเสียอย่างนั้น
คราวนี้ผู้ชมทั่วโลกต่างก็กระจ่างแจ้ง ปริศนาทั้งหมดในใจถูกไขออกจนหมด
“โอ้ มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ”
“พอมองแบบนี้ ดูเหมือนทุกอย่างจะสมเหตุสมผลไปหมดเลยแฮะ”
“ใช่ๆๆ หลังจากญาติคนร้ายถูกนักธุรกิจฆ่าตาย ก็กลายเป็นสิ่งลี้ลับเพื่อช่วยลูก”
“บ้าเอ๊ย ถ้าเด็กผู้หญิงเป็นลูกสาวคนร้าย ทำไมเธอถึงทรยศไปอยู่ฝ่ายผู้พิพากษาล่ะ”
“เป็นไปได้ไหมว่าเด็กผู้หญิงเห็นพ่อฆ่านักธุรกิจ เลยคิดว่าพ่อเป็นคนเลว”
“ที่นายพูดมาก็มีเหตุผล...”
ในขณะที่ผู้ชมกำลังถกเถียงกัน ผู้เชี่ยวชาญทั่วโลกก็เข้าใจเค้าโครงเรื่องของศาลอลหม่านทั้งหมดแล้ว
เพียงแต่เรื่องนี้กับเรื่องที่ว่าเจียงเจ๋อเป็นใครยังคงไม่มีความเชื่อมโยงใดๆ
ภายในจอภาพ เจียงเจ๋อก้มหน้าถาม “ยังจำกฎที่ว่า ‘กฎข้างบน/ข้างล่างเป็นของจริง/ของปลอม’ ได้ไหม”
โคนันพยักหน้าอย่างจริงจัง “จำได้ แต่มันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
“เกี่ยวแน่นอน แถมเกี่ยวมากซะด้วย” เจียงเจ๋อพูดกฎข้อนั้นออกมา “ฉากอาถรรพ์ [ศาลอลหม่าน] บทบาทตามกฎ [ทนายความ] ‘กฎต่อไปนี้ทั้งหมดเป็นของปลอม/จริง’ ถ้ากฎส่วนใหญ่เป็นของปลอม งั้นฉันยังสวมบทบาทเป็นทนายความอยู่หรือเปล่า”
“หมาย... หมายความว่ายังไง”
โคนันกลืนน้ำลาย หัวใจบีบรัด รู้สึกถึงความคิดที่น่าตกตะลึงถาโถมเข้ามา
ถ้ากฎเป็นของปลอม งั้นสิ่งที่ผู้ถูกเลือกสวมบทบาทก็คือสิ่งที่ไม่รู้
ถ้ากฎเป็นของจริง งั้นสิ่งที่ผู้ถูกเลือกสวมบทบาทก็คือทนายความ
นี่คือปัญหาตรรกะทางความคิดเรื่องการถูกผิด
เจียงเจ๋อพูดเบาๆ “จริงๆ แล้ว บทบาทตามกฎ [ทนายความ] กฎข้อนี้ก็เป็นของปลอม”
ตูม!!!
โคนันกลั้นหายใจแทบจะในทันที ในใจราวกับเกิดพายุระดับแปด
ไม่ใช่แค่โคนัน แม้แต่ผู้ชมทั่วโลกก็งุนงงเป็นไก่ตาแตกกันหมด
คอมเมนต์จากโลกภายนอกปกคลุมหน้าจอทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
“เชี่ยๆๆ”
“ถ้ากฎเป็นของปลอม ผู้เล่นก็ไม่ได้สวมบทบาท... ทนายความมาตั้งแต่แรก”
“พระเจ้าช่วย ขนลุกอีกแล้ว ที่แท้ผู้ถูกเลือกไม่ได้สวมบทบาทเป็นทนายความมาตลอดเหรอเนี่ย”
“บัดซบแท้ ทำไมเป็นแบบนี้ รับไม่ได้โว้ย”
“...”
ผู้ชมทั่วโลกต่างตกตะลึง
เหลือเชื่อ สั่นสะเทือน พูดไม่ออก
ทีมผู้เชี่ยวชาญต่างชาติเหล่านั้นยิ่งจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ หายใจแทบไม่ออก
ถ้ากฎการสวมบทบาทเป็นของปลอม งั้นผู้ถูกเลือกของประเทศพวกเขา...
ที่ผ่านมา ไม่ใช่... ทนายความ
แล้วตัวตนที่แท้จริง... คืออะไรกันแน่
ภายในทีมผู้เชี่ยวชาญประเทศจีน
บรรยากาศที่นี่ชะงักงัน ผู้เชี่ยวชาญทุกคนมองหน้ากัน สีหน้าตกตะลึง หายใจถี่รัว
“ไม่ใช่ทนายความ ผู้เล่นไม่เคยเป็นทนายมาตั้งแต่ต้น!!!”
“ใช่ พิจารณาจากที่ว่ากฎเป็นของปลอม งั้นผู้เล่นก็ไม่เคยเป็นทนายความ!”
“อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะเด็กผู้หญิงถึงบอกว่าเจียงเจ๋อโกหกก่อน ที่แท้เด็กผู้หญิงพูดถูก เจียงเจ๋อมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่ใช่ทนายความ!”
“พระเจ้า ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ถ้าเจียงเจ๋อไม่ใช่ทนายความ แล้วเขาเป็นใครกัน”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่น่าตื่นตระหนกในที่เกิดเหตุ ผู้เชี่ยวชาญชายขี้กลัวคนเดิมก็พูดโพล่งขึ้นมาเงียบๆ ประโยคหนึ่ง “ความจริงแล้วเจียงเจ๋อ... ก็คือ... ตัวคนร้ายเอง!”
สิ้นคำนี้ บรรยากาศที่กำลังคึกคักเมื่อครู่ พลันกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
ใบหน้าของทุกคนราวกับถูกแช่แข็ง สมองหยุดทำงานในทันที
………………………………………………….