บทที่ 89 การตกปลา

บทที่ 89 การตกปลา

"ไอ้หนู มองอะไรของเจ้าน่ะ?"

"เปลี่ยนใจอยากจะกราบข้าเป็นอาจารย์แล้วล่ะสิ?"

"สายไปแล้ว! ในฐานะเจ้าแห่งภูตมายาผู้ทรงเกียรติ ข้าก็มีศักดิ์ศรีนะ! เจ้าหมดโอกาสตั้งแต่ตอนที่ปฏิเสธข้าแล้วละ หึ~"

กู๋หลิงเหยา ยืนอยู่ตรงระเบียงพลางเลิกคิ้วมองฟางฉี เธอพ่นลมหายใจฟึดฟัดและยืนเท้าสะเอว

ความรู้สึกที่คุ้นเคยแบบนี้...

ในบรรดายอดฝีมือระดับเอสที่ฟางฉีเคยพบมา เธอเป็นคนที่ทำตัวตามสบายและไร้ระเบียบที่สุด ไม่มีราศีของยอดผู้แข็งแกร่งเลยแม้แต่นิดเดียว

สมเป็นท่านจริงๆ ศาสตราจารย์กู๋!

"เจ้าทำตัวเป็นแบบอย่างอะไรต่อหน้าคนรุ่นหลังน่ะ?"

"ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ สำรวมหน่อย"

มือเรียวขาวนวลยื่นมาตบมือของกู๋หลิงเหยาให้ละออกจากสะเอว น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

ฟางฉีคุ้นเคยกับเจ้าของเสียงนี้ดี เธอคือ เหวินลิ่งเวย ที่หายหน้าไปพักหนึ่งนั่นเอง

"อาจารย์ ท่านกลับมาแล้ว"

ฟางฉีรีบทักทายอย่างสุภาพเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"อืม เพิ่งกลับมาน่ะ ขึ้นมาข้างบนสิ ข้ามีของฝากเล็กๆ น้อยๆ มาให้เจ้าด้วย"

เหวินลิ่งเวยเอื้อมมือไปกดไหล่กู๋หลิงเหยาที่ยังพยายามจะดิ้นรนเอาไว้ ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้ฟางฉีขึ้นมาบนชั้นสาม

"ครับ"

ฟางฉีไม่รอช้า มุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสามทันที

ภายในห้องนอนของเหวินลิ่งเวย นอกจากเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานไม่กี่ชิ้น ก็มีเพียงโต๊ะน้ำชาตั้งอยู่ริมระเบียง สไตล์มินิมอลแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนคนถังแตกไม่มีผิด

เมื่อนั่งลงฝั่งตรงข้ามโต๊ะน้ำชา โดยต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับเอสถึงสองคน ฟางฉีกลับไม่รู้สึกกดดันเท่าไรนัก

เหวินลิ่งเวยเป็นอาจารย์ของเขา จึงไม่มีความจำเป็นต้องประหม่า

ส่วนกู๋หลิงเหยา จากการปฏิสัมพันธ์กันไม่กี่ครั้ง เขาทำใจให้กังวลไม่ลงจริงๆ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะเกิดคลั่งขึ้นมาแล้วพยายามฆ่าเขาในวินาทีถัดไป...

"ช่วงนี้ท่านไปไหนมาครับ?"

ในถ้วยตรงหน้า ของเหลวสีเขียวอ่อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นของใบชา ฟางฉีคุ้นเคยกับกลิ่นนี้ดี เพราะคราวก่อนเขาเพิ่งจะไปไถจากท่านอาจารย์ใหญ่มาได้นิดหน่อย

"ข้าพอมีเวลาว่าง เลยแวะไปที่โลกใหม่มาน่ะ"

"ข้าได้ยินจากอาจารย์ใหญ่ว่าเจ้าชอบดื่มชา เลยเอาใบชาเหล่านี้มาฝาก"

พูดจบ เหวินลิ่งเวยก็ดีดนิ้วเบาๆ กล่องไม้ขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฟางฉี

ฟางฉีมองกล่องไม้ด้วยความรู้สึกจนใจ

ท่านอาจารย์ใหญ่ดันไปบอกเรื่องนี้กับเหวินลิ่งเวยเสียได้ ทั้งที่เขาปฏิเสธไปอย่างชัดเจนแล้วแท้ๆ ตาแก่นักแกล้งคนนั้นช่างรู้วิธีขุดหลุมให้ลูกศิษย์ตัวเองจริงๆ แถมเหวินลิ่งเวยก็ดันเชื่อเรื่องไร้สาระของอาจารย์ใหญ่แล้วอุตส่าห์หิ้วใบชากลับมาฝากอีก...

"ขอบพระคุณครับอาจารย์"

ในเมื่อเหวินลิ่งเวยหวังดี ฟางฉีจึงไม่อาจปฏิเสธและต้องรับมันไว้

เหวินลิ่งเวยพยักหน้าเล็กน้อย รับการขอบคุณจากฟางฉี

"ศาสตราจารย์กู๋ ผมเห็น 'คำสั่งรบ' ของโรงเรียน นึกว่าท่านต้องไปทางฝั่งพวกคนเถื่อนเสียอีก?"

บรรยากาศดูแปลกๆ ฟางฉีจึงถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง เขาเองก็สงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

"ข้าก็ไปมาจริงๆ นั่นแหละ"

"เจ้าแค่ไม่เห็นข้าก็เท่านั้นเอง"

กู๋หลิงเหยาเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือถ้วยน้ำชาพลางพิจารณามันอย่างสบายอารมณ์

'ร่างแยกงั้นเหรอ?'

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดนี้ก็วาบขึ้นในใจของฟางฉีโดยสัญชาตญาณ

แต่เขาคงถามออกไปโต้งๆ ไม่ได้ เพราะความสัมพันธ์ยังไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น มันจะดูเป็นการเสียมารยาทเกินไป

"นางไปมาจริงๆ"

"เหตุผลที่ข้าถูกอาจารย์ใหญ่เรียกตัวกลับมาในครั้งนี้ ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย"

เหวินลิ่งเวยเอ่ยอย่างช้าๆ ซึ่งเป็นการยืนยันข้อสงสัยของฟางฉีโดยปริยาย

ความจริงฟางฉีพอจะเข้าใจเลาๆ ตั้งแต่เห็นกู๋หลิงเหยาแล้วว่านี่น่าจะเป็นแผนลวง

คำสั่งรบนั้นเป็นของจริง และการเคลื่อนไหวที่ระบุในนั้นก็เป็นเรื่องจริง

ตาแก่จอมเจ้าเล่ห์กลุ่มหนึ่งวางกระดานนี้ไว้บนโต๊ะเพื่อ 'ตกปลา' โดยเฉพาะ

ส่วนจะได้ปลาตัวไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะฮุบเหยื่อ

ถ้าตกปลาได้ก็ถือเป็นเรื่องดี แต่ต่อให้ตกไม่ได้ เผ่าคนเถื่อนก็ยังเป็นเค้กชิ้นปลามันที่พวกเขาได้ส่วนแบ่งอยู่ดี ไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่มีคำว่าขาดทุน

ส่วนคนที่ไปจะเป็นร่างแยกหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย แม้แต่กู๋หลิงเหยาที่นั่งอยู่ตรงนี้ ก็อาจไม่ใช่ร่างจริงเช่นกัน

ใครบ้างที่ขึ้นถึงระดับเอสแล้วจะไม่มีไม้ตายก้นหีบสักสองสามอย่าง?

"เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้หรอก"

เมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของฟางฉี เหวินลิ่งเวยนึกว่าเขากำลังกังวลจึงเอ่ยขึ้น

"มีอาจารย์อยู่ที่นี่ ผมย่อมไม่กังวลอยู่แล้วครับ"

ฟางฉียิ้มพลางกล่าวชมอย่างจริงใจ

"โอ้? ไอ้หนู เจ้าดูถูกข้าอย่างนั้นรันเหรอ?"

"สงสัยข้าต้องเปิดหูเปิดตาให้เจ้าเสียหน่อยแล้ว!"

กู๋หลิงเหยาเหลือบมองฟางฉีด้วยความไม่พอใจ วางถ้วยน้ำชาลงและพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

"ไม่ต้องครับ ผมเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของศาสตราจารย์กู๋อย่างที่สุดแน่นอน"

ฟางฉีรีบเบรกทันที คนอย่างกู๋หลิงเหยาที่ขาดสามัญสำนึกของผู้แข็งแกร่งอาจจะนึกสนุกทำอะไรแผลงๆ ขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

"เลิกเล่นได้แล้ว~"

เหวินลิ่งเวยยกมือปรามกู๋หลิงเหยา ก่อนจะหันมามองฟางฉีและกำชับในขณะที่อีกฝ่ายส่งสายตาค้อนมาให้

"ศาสตราจารย์กู๋กับข้าต้องออกไปทำธุระในอีกสักครู่ ถ้าช่วงไม่กี่วันนี้เจ้าไม่มีธุระอะไร ก็อย่าออกไปไหนและพักอยู่ในเขตลับให้ปลอดภัย"

"แต่เจ้าไม่ต้องห่วง อาจารย์ใหญ่กำลังเดินทางกลับมาแล้ว"

"ครับ ผมจะระวังตัว ท่านอาจารย์กับศาสตราจารย์กู๋ก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ ฟางฉีก็ลุกขึ้นขอตัวลากลับ ก่อนไปเขายังถามถึงสถานการณ์ล่าสุดของเซียวหยาและคนอื่นๆ แต่กู๋หลิงเหยาเพียงยิ้มอย่างมีเลศนัยและตอบว่า "เป็นความลับจ้ะ"

ฟางฉีจนปัญญาจะซักต่อ แต่ถึงกู๋หลิงเหยาจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ เธอก็ใจกว้างกับนักศึกษาของตัวเองมาก

ฟางฉีไม่ได้เป็นห่วง เขาแค่สงสัยเฉยๆ

กู๋หลิงเหยาละสายตาหลังจากมองฟางฉีเดินลงบันไดไป

"มีความเคลื่อนไหวไหม?"

เธอหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด แล้วถามออกไปห้วนๆ

เหวินลิ่งเวยพยักหน้าพลางเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่แผดเผาบนท้องฟ้า

"มีบางคนเริ่มอยู่ไม่นิ่งและอยากจะสร้างความวุ่นวาย"

"สถานการณ์ทางเผ่าคนเถื่อนเป็นอย่างไรบ้าง?"

เมื่อได้ยินคำถามของเหวินลิ่งเวย กู๋หลิงเหยาค่อยๆ หลับตาลงเพื่อสัมผัสบางอย่าง ดูเหมือนเธอกำลังรับข้อมูลอยู่

"เป็นไปตามคาด เป้าหมายมีเพียงเผ่าที่เริ่มโจมตีก่อนในครั้งนี้เท่านั้น แม้หัวหน้าเผ่าอื่นๆ จะโกรธแค้น แต่พวกเขาก็ไม่ได้ส่งกำลังมาช่วย"

"ตาเฒ่า เหยียนถงเซิ่ง นั่นบลัฟเก่งจริงๆ รับปากว่าจะให้ดินแดนส่วนเดียวกับชนเผ่าถึงเจ็ดเผ่า บางทีหลังจากเราถอนตัวออกมา คนพวกนี้คงจะสู้กันจนสมองไหลจริงๆ แน่"

กู๋หลิงเหยายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ สำหรับเผ่าพันธุ์อย่างคนเถื่อนที่ยังไม่เคยผ่านยุคราชาธิปไตย มีวิธีการมากมายที่จะทำให้พวกเขาแตกคอกันเอง

ดวงตาของเหวินลิ่งเวยวาววับเล็กน้อย เธอเพียงพยักหน้าเบาๆ โดยไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ เพราะความเป็นตายของเผ่าพันธุ์ต่างดาวไม่เคยอยู่ในสายตาของเธออยู่แล้ว