บทที่ 40 - เทพตะกละกินล้างผลาญ กับขุมทรัพย์เหล็กนอกพิภพ

บทที่ 40 - เทพตะกละกินล้างผลาญ กับขุมทรัพย์เหล็กนอกพิภพ

☆☆☆☆☆

บรรยากาศในห้องครัวของจวนตระกูลเฉินยามนี้ราวกับสมรภูมิที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ควันไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าไม่ขาดสาย เสียงมีดสับกระแทกเขียงดังระรัวประดุจเสียงกลองรบ พ่อครัวหลายสิบคนวิ่งกันให้วุ่นจนเหงื่อท่วมกาย

หัวหน้าพ่อครัวหวังยืนอยู่บนม้านั่งพลางโบกตะหลิวยักษ์ในมือประดุจแม่ทัพผู้สั่งการ

"เร็วเข้า! อย่าหยุดมือ! น้ำซุปตรงนั้นเดือดหรือยัง?!"

"พวกล้มวัวทำงานให้ไวหน่อย! คุณชายรอเสวยอยู่!"

เขามองดูรายการอาหารในมือแล้วก็ได้แต่รู้สึกใจสั่นสะท้าน รายการอาหารมื้อเดียวของคุณชายสามในตอนนี้ มากพอจะเลี้ยงกองร้อยได้ทั้งสัปดาห์เลยทีเดียว

นี่มันไม่ใช่การทำอาหารเลี้ยงคนแล้ว แต่มันคือการทำสงครามประสาทกับความตะกละที่ไร้ก้นบึ้งชัดๆ!

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องอาหารหลัก

เฉินฝานนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เนื้อแข็งที่ถูกเสริมโครงเหล็กไว้เป็นพิเศษเพื่อรองรับน้ำหนักตัวของเขาในยามนี้

"กร๊อบ! กร๊อบ!"

เสียงเคี้ยวกระดูกวัวที่ดังสนั่นปานเสียงไม้หักทำเอาบ่าวรับใช้ที่คอยปรนนิบัติถึงกับหน้าถอดสี

เฉินฝานใช้ฟันที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กบดขยี้กระดูกวัวเพื่อดูดกินไขกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย ทุกครั้งที่เขากลืนกินระบบปรับแต่งสีเลือดก็จะแจ้งเตือนค่าพลังงานเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาในหัวไม่หยุด

[พลังงาน +0.2]

[พลังงาน +0.15]

"ช้าเกินไปจริงๆ"

เฉินฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางโยนกระดูกวัวที่เกลี้ยงเกลาทิ้งลงถังไม้ข้างกาย

ตั้งแต่เขาบรรลุวิชากายาทองแดงเพลิงขั้นที่สาม ร่างกายของเขาก็เปรียบเสมือนเตาหลอมขนาดยักษ์ที่ต้องการเชื้อเพลิงมหาศาลตลอดเวลาเพื่อรักษาความหนาแน่นของมวลกล้ามเนื้อและปราณโลหิต

การกินเนื้อสัตว์แม้จะช่วยได้บ้างแต่มันก็เหมือนกับการเอาฟางไปสุมไฟกองใหญ่ ต้องกินในปริมาณที่มหาศาลถึงจะพอหล่อเลี้ยงร่างกายได้

กินข้าวทีละสองสามชั่วโมงแบบนี้มันช่างเสียเวลาทำมาหากินของเขาเสียจริง

ในขณะที่เฉินฝานกำลังพิจารณาจะเปลี่ยนเมนูจากวัวเป็นช้างอยู่นั้นเอง (ถ้าในเมืองนี้มีขาย)

เฉินว่านซานผู้เป็นบิดาก็เดินกอดสมุดบัญชีเล่มหนาเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย

"ฝานเอ๋อร์... พ่อมีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้าหน่อย"

เฉินว่านซานทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม มือที่ถือสมุดบัญชีสั่นพะเยิบพะยาบ

"มีอะไรหรือท่านพ่อ? หรือว่าตระกูลจ้างยังกล้ามาตอแยเราอีก?" เฉินฝานถามพลางฉีกเนื้อขาหน้าวัวเข้าปาก

"เปล่าๆ ตระกูลจ้างตอนนี้แค่จะเอาตัวให้รอดจากหมายจับของทางการยังลำบากเลย"

เฉินว่านซานถอนหายใจยาวพลางกางสมุดบัญชีออกต่อหน้าลูกชาย "แต่ปัญหามันอยู่ที่บ้านเรานี่แหละ เจ้าดูตัวเลขสีแดงพวกนี้สิ!"

"สามวันที่ผ่านมานี้ แค่ค่าเนื้อวัว เนื้อหมู และเนื้อแพะ ที่เจ้ากินเข้าไป... มันพุ่งสูงถึงสามพันตำลึงเงินแล้วนะ!"

"สามพันตำลึงในสามวัน?!"

เฉินว่านซานแทบจะร้องไห้ออกมา "เมื่อก่อนเงินจำนวนนี้เราเลี้ยงคนทั้งจวนได้เกือบครึ่งปี แต่ตอนนี้เจ้าคนเดียวเขมือบมันลงท้องไปหมดภายในพริบตา!"

"ฝานเอ๋อร์ พ่อไม่ได้งกเงินนะ แต่ถ้าเจ้ายังกินดุแบบนี้ต่อไป ไม่เกินหนึ่งเดือนตระกูลเฉินของเราที่มีรากฐานมั่งคั่งได้กลายเป็นขอทานเดินถือกะลาแน่ๆ!"

เฉินฝานชะงักมือที่กำลังจะหยิบซี่โครงหมูไปครู่หนึ่ง

เขามองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของบิดาก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

จริงอย่างที่ท่านพ่อว่า การใช้จ่ายเพื่อการกินแบบนี้มันคือการล้างผลาญทรัพย์สินอย่างแท้จริง

เขาต้องหาทางออกที่ยั่งยืนกว่านี้

"ท่านพ่อ ข้าเข้าใจแล้ว"

เฉินฝานวางเนื้อลงพลางใช้ผ้าไหมเช็ดมืออย่างเป็นทางการ "ช่วงนี้เป็นช่วงที่ข้าต้องเสริมสร้างรากฐานของวิชายุทธ์ ร่างกายจึงต้องการพลังงานมากผิดปกติ"

"แต่ท่านวางใจเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้ตระกูลเฉินต้องล่มจมเพราะเรื่องกินเด็ดขาด"

"ข้าจะรีบจัดการหา 'แหล่งพลังงาน' ใหม่ที่มีคุณภาพสูงกว่าเนื้อสัตว์พวกนี้เอง"

เมื่อเห็นท่าทางที่จริงจังของลูกชาย เฉินว่านซานก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง

สำหรับเขาในตอนนี้ เฉินฝานคือเทพเจ้าประจำตระกูล ในเมื่อลูกชายรับปากเขาก็มั่นใจว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไข

"ได้ๆ พ่อเชื่อเจ้า ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็... กินต่อเถอะ พ่อไปตรวจดูโกดังสินค้าก่อนนะ เห็นแล้วมันแสลงใจ"

หลังจากส่งบิดาที่เดินไหล่ห่อออกไปแล้ว เฉินฝานก็จมดิ่งลงสู่ความคิด

"ต้องหาของที่มีพลังงานเข้มข้นกว่านี้"

ในตอนนั้นเอง

เงาร่างที่รวดเร็วเปรียบเสมือนหนูสายหนึ่งก็วูบผ่านมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง

"สามเย่ (ท่านสาม) มีข่าวด่วนขอรับ!"

ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งในชุดสีเทาที่ดูจืดชืดจนจำหน้าไม่ได้ก้าวเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น

คนผู้นี้คือ "ฮุยสู่ (หนูเทา)" หนึ่งในหัวกะทิของเครือข่ายสายลับที่เฉินฝานเพิ่งสร้างขึ้น

"ว่ามา" เฉินฝานเอ่ยเสียงเรียบ

"รายงานคืบหน้าจากร้านตีเหล็กสกุลหวังทางทิศใต้ขอรับ"

ฮุยสู่รายงานด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "หลังจากที่ท่านจัดการช่างหวังที่กลายเป็นศพเดินได้ไปเมื่อวันก่อน ทางเจ้าหน้าที่ที่เข้าไปเคลียร์พื้นที่ได้พบความผิดปกติบางอย่างขอรับ"

"พวกเขารายงานว่า ในห้องลับใต้ดินของร้านตีเหล็ก มีหีบเหล็กกล้าใบหนึ่งที่ถูกล่ามโซ่ไว้อย่างแน่นหนา"

"ภายในหีบนั้นบรรจุวัตถุที่ดูเหมือนก้อนหินสีดำขลับที่มีประกายสีม่วงจางๆ แผ่ออกมา"

"ที่น่าประหลาดคือ ก้อนหินก้อนนั้นกลับแผ่ไอความเย็นที่รุนแรงจนน้ำในถังที่อยู่ใกล้ๆ กลายเป็นน้ำแข็งไปหมด!"

"นอกจากนี้ ยังมีบันทึกของช่างหวังที่เขียนทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต บอกว่าเขาไปขุดเจอก้อนหินนี้ที่หลุมอุกกาบาตนอกเมืองเมื่อเดือนก่อน และตั้งใจจะใช้มันตีเป็นดาบวิเศษ แต่พอเริ่มลงมือเขาก็เริ่มได้ยินเสียงกระซิบจากความมืดและค่อยๆ เสียสติไปในที่สุดขอรับ!"

นัยน์ตาของเฉินฝานพลันวาบแสงสีแดงออกมาทันที

เหล็กนกพิภพ! หรืออุกกาบาตเหล็กไหล!

นี่มันไม่ใช่แค่ก้อนหินธรรมดา แต่มันคือขุมพลังงานที่ควบแน่นมาจากห้วงจักรวาลชัดๆ!

ในโลกที่วุ่นวายนี้ วัตถุที่มาจากนอกโลกมักจะแฝงไปด้วยพลังงานที่รุนแรงและแปลกประหลาดเสมอ

สำหรับคนอื่นมันคือของอัปมงคลที่ทำลายจิตใจ

แต่สำหรับเฉินฝานและระบบปรับแต่งสีเลือดของเขา...

"นี่มันคือเนื้อวัวเกรดพรีเมียมที่ร่วงลงมาจากฟ้าชัดๆ!"

เฉินฝานยันกายลุกขึ้นยืนทันที ร่างกายที่สูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนฮุยสู่ต้องหมอบลงไปกับพื้น

"เตรียมม้า!"

เฉินฝานแสยะยิ้มที่ดูดุดันและหิวกระหาย

"ในที่สุด มื้อค่ำที่คู่ควรกับข้า ก็ปรากฏโฉมออกมาเสียที!"

[จบแล้ว]